• تزریقات

در هنگام تزریقات و سرنگها پرستار باید به چه مواردی توجه کند

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریقات و سرنگها یکی از شیوه های رایج در تجویز داروها و اجرای نمونه گیری ها می باشد

که در صورت  رعایت نکردن  استانداردهای ایمنی، خطراتی را برای هر دو طرف دارد

بر اساس تحقیقات بعمل آمده سالانه حدود ۱۶ بیلیون تزریق در کشورهای در حال

توسعه انجام میشود که حداقل ۵۰ درصد آن غیرایمن می باشد. خطر تزریقات غیر

ایمن یک تهدید جدی است و استفاده نامناسب از سرنگها و سوزن ها می تواند باعث

انتقال عفونت و تهدید زندگی گردد. برای مثال هپاتیت C و B HIV می توانند در اثر تزریق غیر ایمن منتقل گردد.

تهیه امکانات و شرایط کافی برای اجرای سیاست مربوط به تزریقات ضروری بوده و بایستی:

-۱ تمام وسایل مورد نیاز مناسب از قبیل سرنگها، سر سوز نها، جعبه ها و …… همواره فراهم باشد.

-۲ بایستی سیستم تهیه وسایل مورد نظر طوری طراحی شود که همواره این وسایل در دسترس باشد

-۳ سرنگهای یکبار مصرف در سایزهای مختلف بایستی به میزان حداقل مصرف یک ماه موجود باشد.

-۴ تهیه جعبه های ایمنی مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده به تعداد کافی برای تمام واحدها تهیه گردد.

همچنین کنترل و نظارت بر استفاده از سرنگها، سر سوزن ها و اجرای سیاست مربوطه به صورت

برنامه ریزی شده یک اقدام حیاتی بشمار می آید که بایستی بطور مستمر انجام گردد و ضمن

تهیه فهرست کنترل مناسب کیفیت اجرای سیاست ثبت و امکان ارتقاء فرآیند را فراهم آورد.

راهنمای کشیدن دارو از آمپول و ویال: اقدامات اولیه : دستها بر اساس سیاست و رویه بهداشت

دست شستو شده و یا از ژل مخصوص استفاده نمائید. دستکش بپوشید (در زمان وجود آلودگی

از قبیل خون و ترشحات بدن بیمار پوشیدن دستکش ضروری است). نکته: دستکش ها بایستی

پس از انجام تزریق برای هر بیمار تعویض گردد. وسایل لازم را آماده کنید (سرنگ و سوزن با اندازه

مناسب نوع تزریق، پنبه الکل، دستکش یکبار مصرف، آمپول یا ویال دارو، کاردکس داروئی).

تاریخچه دارویی و سوابق حساسیت بیمار را کنترل کنید. کاردکس داروئی را از نظر نام دارو،

مقدار تجویز، تاریخ، زمان تزریق و سرنگها  راه و روش تزریق با دستور پزشک تطبیق دهید (این کار بایستی

در هر بار تزریق انجام شود). بیمار را با پرسیدن نام او و مطابقت با اطلاعات مچ بند (در بیمار بستری)

شناسایی کنید. در اتاق را بسته و جهت حفظ حریم خصوصی بیمار از عدم تردد دیگران در زمان

تزریق و سرنگها اطمینان حاصل کنید. سرنگ را از نظر سالم بودن بسته بندی، نداشتن شکستگی و اشکالات

احتمالی کنترل نمایند مقدار تجویز دارو را از روی بر چسب آن خوانده، پس از محاسبه مقدار دارو

بر اساس تجویز، آنرا با سرنگ بکشید و هوای داخل سرنگ را خالی نمایید. محل مناسب برای

تزریق و سرنگها را مشخص کرده ناحیه را از نظر خارش، التهاب، یا ورم بررسی کنید. روی بدن بیمار را با گان

یا ملافه بپوشانید. در تزریقات IM، سر سوزن را تعویض کنید در صورت داشتن تزریقات مکرر،

در هر بار ناحیه را تغییر دهید. پاسخهای کلامی و غیر کلامی بیمار را مانند تغییرات وضعیت بدن، نسبت

به تزریق مورد مشاهده قرار دهید. طرز آماده کردن آمپول :

١ – سر آمپول را پس از توجه به نقطه برش( علامتی روی خود آمپول است)توسط پنبه الکل با انگشتان خود گرفته و بشکنید.

٢ – سر سوزن را با دقت و بدون تماس با دیواره بیرونی آمپول وارد آمپول کرده تمام محتویات آنرا بکشید.

٣ – در صورت کشیده شدن حباب هوا بداخل سرنگ، آنرا بصورتی که سوزن آن به طرف بالا باشد

گرفته توسط چند ضربه آهسته با انگشتان دست به بدنه سرنگ، حبابها را در قسمت بالای آن جمع کنید .

سپس به آرامی با فشار دادن پیستون سرنگ، هوا را به بیرون تخلیه کنید. ۴- در مواردی که دارو در سرنگهای

از قبل پر شده وآماده تزریق و PACK شده اند، هوای موجود آن را خالی نکنید. طرز آماده کردن و یال:

١– درپوش فلزی روی ویال را جدا نمایید. ٢– سر ویال را با پنبه الکل ضدعفونی کنید.

٣– سرنگ را از پوشش خود خارج کرده به اندازه حجم دارویی که باید کشیده شود، هوا به داخل آن بکشید.

۴– سر سوزن را وارد ویال کرده، هوای درون سرنگ را به داخل ویال بفرستید.

۵– ویال را بصورت معکوس بین انگشتان دست گرفته، به آرامی پیستون سرنگ را بطرف خارج کشیده، دارو را آسپیره کنید.

۶– همیشه سر سوزن را زیر سطح مایع درون ویال نگهدارید تا همه دارو را بکشید. ٧– پس از خارج کردن سوزن،

هوای باقیمانده درون سرنگ را تخلیه کرده، سر سوزن را تعویض کنید. 

  • تزریق

تزریق چیست و انواع تزریق کدام است ؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریق چیست ؟

تَزریق یا انژکسیون در پزشکی به معنی روشی جهت وارد کردن داروهای مایع (آمپول)

یا واکسن به داخل بدن با استفاده از سرنگ و سرسوزن تیز است.

انواع تزریق کدام است ؟

 زیر جلدی (S.C):

بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت هم بند شل غنی از بافت چربی با خونرسانی

کم بوده وبه همین دلیل معمولا سرعت جذب دارو در آن طولانی تر از عضله است (۲۰ تا ۳۰

دقیقه در مقابل ۵ تا ۱۰ دقیقه در تزریقات عضلانی) البته برخی از داروها سرعت جذبشان

از بافت زیر جلدی برابر با عضله است (نظیر هپارین ) .

برای تزریقات S.C معمولا از سرنگهای ۲ میلی لیتر یا کمتر و سر سوزن نمره ۲۴ تا ۲۶ و

با طول ۱٫۵ سانتیمتر استفاده می شود . تزریقات S.C را می توان در هر نقطه ای انجام داد (نظیر بی حسی های موضعی ).

ولی محلهای رایج قسمت فوقانی خارجی بازو , جلوی ران , روی شکم و روی کتف ها می باشد .

همانند تزریقات عضلانی بایستی در S.C نیز قبل از تزریق آسپیراسیون انجام شود (بجز در مورد هپارین) .

روش کار بدین ترتیب است که چینی از پوست محل با انگشتان یک دست گرفته و بلند شده

و سپس سوزن با زاویه ۴۵ تا ۹۰ در جه زیر جلد وارد و پس از آسپراسیون  می شود

حدود ۲ میلی لیتر است و نبایستی بیش از ۵ میلی لیتر تزریق شود .

 داخل جلدی:

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و نیز

بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای یک میلی لیتر

مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود و اکثرا در سطح

فلکسور ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود .

کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵ درجه و به میزان

۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده  به آرامی تزریق

می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود .

در پایان بدون ماساژ سوزن خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده

و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

 عضلانی:

رایجترین نوع تزریق آمپول به بیمار معمولاً به شیوه تزریق ماهیچه‌ای است. هنگامیکه دارو جذب

گوارشی ندارد یا به آن آسیب می‌زند یا پس از جذب در کبد به مقدار زیاد تخریب می‌شود مجبور به استفاده از روش تزریق هستیم.

در بین روش‌های مختلف تزریق چنانچه مقدار دارو زیاد باشد و یا بافت‌های سطحی را تحریک کند

و یا احتیاج به جذب سریعتر باشد آن را داخل ماهیچه تزریق می‌کنند .

نحوه تزریق آمپول

معمولاً سرنگ ۲ – ۵ میلی لیتری بکار می‌رود. شماره و طول سوزن بسته به نوع ماهیچه؛

محل تزریق یا میزان بافت چربی که ماهیچه مورد نظر را پوشانیده‌است و سن بیمار متفاوت می‌باشد.

برای تزریق در ماهیچه سرینی (گلوتئال) معمولاً از سوزن شماره ۲۰ – ۲ استفاده می‌شود و

برای تزریق در ماهیچه دالی معمولاً از سوزن شماره ۲۳ – ۲۵ استفاده می‌شود .

محل تزریق آمپول

الف-ناحیه پشت سرینی (دورسوگلوتئال) برروی ماهیچه‌های ضخیم باسن:
محل تزریق در این ماهیچه معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی باسن در

حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو روش مشخص می‌گردد.

یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما با لمس

کرست ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالا می‌باشد مطمئن شده‌اید.

انتخاب محل تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود.این عضله در کودکان

کم تر از ۲ سال به دلیل عدم تحرک کافی مکان مناسبی جهت تزریق نمی‌باشد و احتمال

آسیب به اعصاب سیاتیک این نواحی وجود دارد.

ب- ناحیه ونتروگلوتئال بر روی ماهیچه سرینی متوسط:

برای تعیین محل  برروی این ماهیچه در بیمار می‌باید کف دست خود را بر روی تروکانتر

بزرگ قراردهید به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد. معمولاً دست راست برای

ران چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می‌شود.

انگشت سبابه بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان نشیمنگاهی قرار گرفته و انگشت

میانی دست به طرف عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید سپس

با انگشت خود به باسن آن فشار می‌آورد.

محل  در این حالت مرکز مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه؛ میانی و لبه کرست

ایلیاک تشکیل شده‌است. این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می‌باشد.

بیمارمی تواند در وضعیت به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانوها و لگن خم

شده باشد تا ماهیچه مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱ – ۵ میلی لیتر می‌باشد.

ج- ماهیچه پهن داخلی (وستوس لترالیس):

ثلث این ماهیچه محل مناسبی برای تزریق خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ

و برجستگی خارجی زانو به سه قسمت و انتخاب ثلث میانی آن به دست می‌آید. این محل

برای کودکان و بزرگسالان مورد استفاده می‌باشد بیمار می‌تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

د- ماهیچه دالی:

سطح خارجی این ماهیچه اغلب برای تزریق واکسن استفاده می‌شود.

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریق ۲

ارسال شده در: هومینو | ۰

محل تزریق:

الف-ناحیه پشت سرینی (دورسوگلوتئال) برروی ماهیچه‌های ضخیم باسن:

محل تزریق در این ماهیچه معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی

باسن در حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو

روش مشخص می‌گردد.

یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما

با لمس کرست ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالا می‌باشد

مطمئن شده‌اید. انتخاب محل تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود.

این عضله در کودکان کم تر از ۲ سال به دلیل عدم تحرک کافی مکان مناسبی جهت

تزریق نمی‌باشد و احتمال آسیب به اعصاب سیاتیک این نواحی وجود دارد.

ب- ناحیه ونتروگلوتئال بر روی ماهیچه سرینی متوسط: برای تعیین محل تزریق

برروی این ماهیچه در بیمار می‌باید کف دست خود را بر روی تروکانتر بزرگ قراردهید

به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد. معمولاً دست راست برای ران

چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می‌شود. انگشت سبابه

بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان نشیمنگاهی قرار گرفته و انگشت میانی

دست به طرف عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید

سپس با انگشت خود به باسن آن فشار می‌آورد. محل تزریق در این حالت مرکز

مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه؛ میانی و لبه کرست ایلیاک تشکیل شده‌است.

این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می‌باشد. بیمارمی تواند در وضعیت

به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانوها و لگن خم شده باشد تا ماهیچه

مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱-۵ میلی لیتر می‌باشد.

ج- ماهیچه پهن داخلی (وستوس لترالیس)؛ ثلث این ماهیچه محل مناسبی برای تزریق

خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ و برجستگی خارجی زانو به سه قسمت

و انتخاب ثلث میانی آن به دست می‌آید. این محل برای کودکان و بزرگسالان مورد استفاده

می‌باشد بیمار می‌تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

د- ماهیچه دالی: سطح خارجی این ماهیچه اغلب برای تزریق واکسن استفاده می‌شود.

تزریق روی باسن و دست ها رایجترین محل تزریق است.

 

تزریق داخل جلدی:

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و

نیز بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای

یک میلی لیتر مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود

و اکثرا در سطح فلکسور ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود .

روش کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵

درجه و به میزان ۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده (شکل ۹-۲Cool و آنگاه دارو (معمولا ۰٫۱ میلی لیتر)

به آرامی تزریق می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود . در پایان بدون ماساژ سوزن

خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی

سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

 

تزریق وریدی:

تزریق داخل وریدی یا تزریق وریدی (IV therapy) به تزریق سرم یا دارو به داخل ورید بیمار گفته می‌شود.

در مقایسه با سایر روش‌های تجویز دارو تزریق داخل وریدی ممکن است به دلایل زیر انجام گیرد: نیاز به

درمان سریع بیمار (مانند اورژانس‌ها)، عدم توانایی تجویز خوراکی مانند بیمار دارای تهوع شدید یا در کما،

تخریب دارو در اثر روشهای دیگر تجویز مانند اپی نفرین وریدی.

سرم درمانی:

سرم درمانی اصطلاحاً به تزریق مایعات (سرم) داخل ورید بیمار برای درمان گفته می‌شود.

اینکار در مواقع از دست دادن سریع مایعات مانند خونریزی، اسهال، استفراغ و سوختگی‌ها ضرورت

می‌یابد. البته از روش تزریق داخل وریدی گاه برای جایگزِینی آب و الکترولیت مورد نیاز انسان نیز

استفاده می‌شود مثلاً در انجام اعمال جراحی یا درمان افرادی که به دلایلی نمی‌توانند از راه دهان

غذا بخورند.

تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی  :

پونکسیون کمری:

پونکسیون نخاعی یا بذل‌نخاع[۱] (به انگلیسی: Lumbar puncture) یک روش نمونه‌برداری

از سی. اس. اف یا مایع مغزی-نخاعی از ستون فقرات کمری جهت بررسی می‌باشد.

موارد کاربرد:

مایع مغزی-نخاعی را می‌توان برای تشخیص انواع بیماری‌های نورولوژیکی مورد آزمایش

قرار داد مانند مشکوک شدن به عفونت پرده‌های مغزی (مانند مننژیت) یا التهاب مغز (انسفالیت)

یا سایر بیماری‌های مغزی از جمله خونریزی‌های خاص مغزی و بیماری‌های التهابی.

در برخی اوقات از این روش برای تزریق برخی داروها به فضاهای دور مغز و نخاع نیز استفاده

می‌شود. انجام LP یا گرفتن مایع مغزی-نخاعی در هر نوزاد شیرخوار یا کودکی که مشکوک

به عفونت مغزی یا پرده‌های مغز باشد اقدامی بسیار ضروری و فوری است که نباید به تأخیر

انداخته شود به عنوان مثال تمام شیرخوارانی که با تب و تشنج مراجعه می‌کنند یا علائمی مانند

از دست رفتن هوشیاری، ضعف ناگهانی عضلات، سفتی گردن دارند، مشکوک به مننژیت یا

عفونت و التهاب مغز تلقی می‌شوند.

روش کار:

روش معمول اندازه‌گیری فشار مایع مغزی نخاعی ساده‌است: ابتدا شخص دقیقاً به

حالت افقی بر یک پهلو می‌خوابد، به طوری که فشار مایع در کانال نخاعی با فشار

درون حفره جمجمه برابر شود. فرد را ممکن است به پهلو خوابانده یا به حالت نشسته

قرار دهند و معمولاً یک نفر دستیار ستون فقرات را خم می‌کند تا فضای بین مهره‌های

کمر از پشت باز شود. پس از ضدعفونی کردن و آماده‌سازی محل مورد نظر، سوزن

مناسبی را از لابلای دو مهره کمری عبور می‌دهند تا نوک سوزن وارد این فضای اطراف

نخاعی شود. در این حالت چند قطره از مایع نخاعی گرفته می‌شود و سپس سوزن

خارج شده و محل پانسمان می‌شود.

برای اندازه‌گیری فشار مایع نخاعی سوزن نخاعی را در انتهای تحتانی نخاع وارد

کانال نخاع کمری می‌کنند و آن را به یک لوله شیشه‌ای قائم وصل می‌نمایند که بالای

آن به هوا راه دارد. اجازه می‌دهند مایع تا هر اندازه که می‌تواند در لوله بالا رود. اگر

مایع ۱۳۶ میلی‌متر بالاتر از سطح سوزن برود، می‌گویند فشار آن ۱۳۶ میلی‌متر آب

است؛ از تقسیم این رقم بر جرم مخصوص جیوه یعنی ۱۳٫۶، فشاری معادل ۱۰ mmHg به دست می‌آید.

گرفتن مایع مغزی-نخاعی در صورتی که کلیه اصول مربوط به آن رعایت شده باشد

اقدامی تقریباً بی خطر به حساب می‌آید. شایع‌ترین عارضهٔ آن بروز سردرد است که

در بزرگسالان شایع تر از کودکان می‌باشد و با اندکی استراحت نیز بهبود می‌یابد. گرفتن

مایع مغزی-نخاعی در حین پونکسیون کمری می‌تواند سردرد شدیدی بعد از گرفتن مایع

ایجاد کند، زیرا کشش بر روی رگ‌ها و ریشه‌های عصبی باعث تحریک فیبرهای درد

می‌شود. درد را می‌توان با تزریق داخل تراشه‌ای محلول استریل سالین ایزوتونیک کاهش داد.

پونکسیون کمری برای شمارش سلول‌ها در مایع و اندازه‌گیری سطوح پروتئین و گلوکز

انجام می‌گیرد. این پارامترها به تنهایی ممکن است در تشخیص خونریزی ساب آراکنوئید

و عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی (مانند مننژیت) بسیار سودمند و کمک کننده باشند.

به علاوه معاینه کشت CSF ممکن است میکروارگانیزم‌هایی را تولید کند که مسبب ایجاد

عفونت بوده‌اند. با استفاده از روش‌های پیچیده‌تر، از قبیل شناسایی باندهای الیگوکلونال،

می‌توان یک بیماری التهابی مداوم (مانند اسکلروز چندگانه یا ام اس) را شناسایی کرد.

سنجش بتا-۲-ترانسفرین بسیار خاص و حساس برای تشخیص، مانند نشت CSF می‌باشد.

وسایل تزریقـات :

سرنگ ها و سوزن های متنوعی وجود دارند، هر کدام برای تزریق حجم معینی از دارو به

یک بافت مخصوص طرح ریزی شده اند. پرستار باید تشخیص دهد که کدام سرنگ و سوزن بهتر مؤثر است.

سرنگ ها syrings:

سرنگ ها دارای یک قسمت استوانه ای و یک انتهای کوچک می باشد که سوزن به آن وصل

می شود داخل این قسمت استوانه ای plunger یا پیستون حرکت می کند. در بیشتر

بیمارستانها از سرنگ های Disposuble «پلاستیکی یکبار مصرف»استفاده می شود.

سرنگ های پلاستیکی یکبار مصرف ارزان بوده و پیستون آنها بخوبی قابل کنترل است.

سرنگ های شیشه ای گرانتر هستند و قبل از مصرف باید استریل شوند.

پرستار محلول را بوسیله آسپیره کردن داخل سرنگ می کند . به این صورت که پیستون

را بطرف بیرون کشید در حالی که سوزن متصل به آن داخل محلول مورد نظر است.

در موقع کشیدن محلول مورد نظر پرستار باید سرنگ را طوری دردست بگیرد که قسمت خارجی

سرنگ و دسته پیستون در دست او باشد  .برای رعایت استریلیته پرستار باید از هرگونه برخورد

احتمالی نوک سرنگ به سوزن یا قسمت داخلی سرنگ و تنه پیستون با هر نوع جسم غیر استریل

جلوگیری کند.

سرنگ ها در اندازه های مختلف که ظرفیت های ۱سی سی تا۵ سی سی رادارند.

استفاده از سرنگ های بزرگتر از ۵سی سی غیر متداول تر است. سرنگ های ۲تا۳

میلی لیتری برای تزریق عضلانی وزیر جلدی مورد نیاز است. سرنگ های بزرگتر

موجب ناراحتی بیمار میگردد.

میکرودرپ برای تزریق مثلا پنی سیلین کریستال بکار برده می شود و بجای

آن در سرنگها۲۰cc  تا۵۰ccاستفاده می شود.

سرنگ های هیپودرمیک ۵/۲تا۳ میلی لیتری معمولا بصورت بسته بندی با سوزن متصل

به آن موجود هستند گاهی اوقات ممکن است پرستار بر حسب احتیاج شماره سوزن

را عوض کند. سرنگ های هیپودرمیک دو نوع مقیاس اندازه گیری در طول سرنگ دارند.

یکیاز این مقیاس ها بر حسب «minims» و دیگری بر حسب میلی لیتر است. هر

میلی لیتر نیزبه ده قسمت تقسیم می شود.

سرنگ های انسولین یک میلی لیتر را در خود جای می دهند و به واحدهایی درجه بندی

می شوند بیشتر سرنگ های انسولین صد واحدی «۱۰۰ـU» هستند که برای استفاده

از صد واحد انسولین هستند. هر میلی لیتر از محلول محتوی ۱۰۰واحد انسولین است.

همین طور سرنگ های ۴۰ واحدی «۴۰ـ U» و «۸۰ـU» برای انسولین ها با این غلظت ها وجود دارد.

«قسمت های مختلف سرنگ و سوزن»

سرنگ های توبرکولین یک استوانه باریک دارند که سوزن کوچکی به آن وصل است .

این سرنگ ها به   و   میلی لیتر درجه بندی میشوند و ظرفیت آنها ۱سی سی است،

پرستار این سرنگ ها را برای استفاده از مقادیر کم از داروهای غلیظ بکار میرود: مثل

برای انجام تست های داخل جلدی  استفاده می شود سرنگ توبرکولین همچنین برای

آماده کردن مقادیر کمی از محلول موردنظر برای کودکان و نوجوانان بکار میرود. از سرنگ های

بزرگ برای تزریق داروهای داخل وریدی، یا اضافه کردن مواد دارویی به محلولهای تزریقی

و همچنین برای شستشوی زخم ها یا درناژ لوله ها استفاده می کنند.

  • عفونت خون

عفونت خون

ارسال شده در: هومینو | ۰

عفونت خون در پی ورود باکتری‌ها به جریان خون ایجاد می‌شود. با اینکه تعریف

پزشکی عفونت خون کمی متفاوت است، ولی این تعریف برای توصیف باکتریمی،

سپتی‌سمی و سپسیس نیز استفاده می‌شود. سپسیس نوعی عفونت خطرناک

است که ممکن است به مرگ منجر شود. عفونت خون در صورت عدم درمان به ‌موقع،

به‌سرعت به سپسیس تبدیل می‌شود. بنابراین تشخیص و درمان سریع عفونت خون

ضروری است. با این تفاسیر شناخت عواملی که منجر به بروز عفونت خون می‌شوند،

ضروری است و به شما کمک می‌کند از وقوع آن پیشگیری کنید.

علل بروز عفونت خون

عفونت خون زمانی ایجاد می‌شود که باکتریِ عامل عفونت در یکی از اعضای بدن‌،

وارد جریان خون شود. به حضور باکتری در خون باکتری می یا سپتی‌سمی گفته می‌شود.

با اینکه اصطلاحات سپتی‌سمی و سپسیس را معمولا با تعاریف مشابه به‌کار می‌برند،

ولی از لحاظ فنی این دو اصطلاح با یکدیگر تفاوت دارند. سپتی‌سمی به معنای وجود باکتری

در خون است که می‌تواند منجر به بروز سپسیس شود. سپسیس حالت شدید عفونت

خون است که اگر با درمان مناسب پاسخ داده نشود، زندگی فرد را تهدید خواهد کرد.

با این‌حال هر گونه عفونت ناشی از باکتری، قارچ یا ویروس می‌تواند موجب بروز سپسیس

شود و نیازی نیست حتما عامل ایجاد این عفونت‌ها در جریان خون فرد وجود داشته باشد.

این دسته عفونت‌ها معمولا در ریه‌، شکم و دستگاه ادراری به‌وجود می‌آیند. سپسیس اغلب

در افرادی رخ می‌دهد که بستری شده‌اند، زیرا در این مواقع احتمال بروز عفونت‌ها بالاتر است.

عفونت خون به معنای ورود باکتری‌ای به جریان خون است که قبلا در جایی از بدن عفونت

ایجاد کرده است. بنابراین تا زمانی که یک عفونت اولیه رخ نداده باشد، سپسیس ایجاد نمی‌شود.

برخی از شایع‌ترین علل عفونت‌های منجر به سپسیس عبارتند از:

  • عفونت شکمی؛
  • عفونت ناشی از نیش آلوده‌ی حشرات؛
  • عفونت‌های ناشی از کاتتر (لوله‌‌ای نازک و منعطف) که برای کارهایی مانند دیالیز و شیمی‌درمانی استفاده می‌شوند؛
  • کشیدن دندان یا عفونت دندان؛
  • قرار گرفتن زخم ناشی از عمل‌های جراحی در معرض باکتری‌ها یا عوض نکردن به‌موقع بانداژ؛
  • قرار گرفتن زخم‌های باز در معرض محیط؛
  • عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو؛
  • عفونت کلیه یا دستگاه ادراری؛
  • سینه‌ پهلو؛
  • عفونت‌های پوستی.

برخی افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به سپسیس هستند. این افراد عبارتند از:

  • کسانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. مانند افراد مبتلا به ایدز یا سرطان خون؛
  • کودکان خردسال؛
  • افراد مسن؛
  • افرادی که از مواد مخدر داخل وریدی مانند هروئین استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که بهداشت دندان را رعایت نمی‌کنند؛
  • کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که به‌تازگی عمل جراحی یا اعمال دندان‌پزشکی انجام داده‌اند؛
  • کسانی که در محل کارشان در معرض باکتری و ویروس‌های زیادی قرار دارند، مانند افرادی که در بیمارستان یا در فضای باز کار می‌کنند.

علائم عفونت خون عبارتند از:

  • لرز؛
  • تب شدید یا متوسط؛
  • ضعف؛
  • تنفس سریع؛
  • افزایش سرعت ضربان قلب یا تپش قلب؛
  • رنگ‌پریدگی مخصوصا در صورت.

برخی از علائم بالا می‌تواند ناشی از آنفولانزا یا سایر بیماری‌ها باشد. با این‌حال اگر در دوران نقاهت

به‌سر می‌برید یا به‌تازگی عمل جراحی داشته‌اید، بهتر است با مشاهده‌ی این علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

برخی دیگر از علائم پیشرفته‌تر عفونت خون عبارتند از:

  • کنفوزیون (نوعی حالت گیجی و کاهش هوشیاری
  • خال‌های قرمز بر روی پوست که ممکن است بزرگ‌تر و شبیه کبودی ناشی از ضربات شود؛
  • عدم تولید یا تولید اندک ادرار؛
  • شوک (افت فشار خون
  • از کار افتادگی یا نارسایی اندام‌ها.
  • عفونت خون ممکن است موجب بروز سندرم زجر تنفسی یا شوک تنفسی شود. اگر این
  • وضعیت به‌خوبی درمان نشود، مرگ بیمار را به دنبال خواهد داشت.

تشخیص عفونت خون

تشخیص عفونت خون توسط خود فرد کار دشواری است، زیرا علائم آن با علائم بسیاری از بیماری‌های

دیگر یکسان است. بهترین روش برای تشخیص سپتی‌سمی مراجعه به پزشک است. پزشک قبل

از هر چیز شما را معاینه می‌کند. این معاینه شامل اندازه‌گیری دمای بدن و فشار خون است.

اگر پزشک‌ پس از معاینه به عفونت خون مشکوک باشد، آزمایشات دقیق‌تری برای پیدا کردن علائم

عفونت‌های باکتریایی انجام خواهد داد. سپتی‌سمی با آزمایش‌های زیر قابل تشخیص است:

در صورتی‌که باکتری موجب عفونت شده باشد، پزشک با شناسایی آن آنتی‌بیوتیک مناسب را برای درمان‌تان تجویز می‌کند.

روش‌های درمان عفونت خون

درمان سریع عفونت خون ضروری است، زیرا عفونت‌ می‌تواند به‌سرعت به بافت‌ها و دریچه‌های قلب

گسترش بیابد. در صورت بروز عفونت خون احتمالا نیاز است بیمار در بیمارستان بستری شود. در صورتی‌

که علائمی مانند شوک در فرد ایجاد شود، باید او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کرد. علائم شوک عبارتند از:

  • رنگ‌پریدگی؛
  • ضربان تند ولی ضعیف؛
  • تنفس تند ولی کم‌عمق؛
  • سرگیجه و عدم هوشیاری؛
  • فشار خون پایین.
  • ممکن است برای ثبات فشار خون‌تان و کمک به رهایی از شر عفونت‌ها اکسیژن و مایعات به‌صورت وریدی
  • به شما تزریق شود. لخته شدن خون نگرانی دیگری است که در بیماران بی‌تحرک وجود دارد.

سپسیس معمولا با مصرف زیاد مایعات، تزریق داخل‌وریدی و آنتی‌بیوتیک‌هایی که باکتری‌های عامل عفونت

را هدف قرار می‌دهند، درمان می‌شود. گاهی اوقات برای کمک به تعادل فشار خون، مصرف موقت برخی

داروها نیاز است. این داروها وازوپرسور نام دارند. اگر سپسیس به قدری شدید باشد که موجب از کار افتادگی

چندین عضو شود، ممکن است هوا به کمک دستگاه وارد بدن بیمار شود. اگر سپسیس موجب از کار افتادگی

کلیه شود، بیمار باید به‌طور موقت تحت دیالیز قرار بگیرد.

بهبودی و چشم‌انداز درازمدت

عفونت خون می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. بر اساس اعلام مایو کلینیک (یکی از معتبرترین مراکز و

دانشگاه‌های علوم پزشکی جهان) مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده

می‌شود و حتی در صورت درمان موفق، سپسیس می‌تواند آسیب‌های دائمی به همراه داشته باشد.

یکی از این مشکلات افزایش احتمال عفونت‌ها در آینده است.

هرقدر درمان پزشک‌تان را بهتر اجرا کنید، احتمال بهبودی کامل‌تان افزایش می‌یابد. درمان سریع و

تهاجمی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شانس رهایی از سپسیس را افزایش خواهد داد.

بسیاری از افراد بدون پیامدهای بعدی از سپسیس خفیف بهبود می‌یابند. با مراقبت‌های مناسب

ظرف مدت ۱ یا ۲ هفته حال‌ بیمار بهتر می‌شود.

اما اگر از سپسیس شدید نجات پیدا کنید، باز هم پیامد‌های خطرناک آن شما را تهدید خواهد کرد.

برخی از عوارض جانبی بلندمدت سپسیس عبارتند از:

افزایش احتمال بروز لخته‌های خونی؛

از کار افتادگی اعضا. ممکن است فرد برای ادامه‌ی زندگی به عمل جراحی یا اقداماتی نیاز داشته باشد؛

مرگ بافت یا قانقاریا؛ ممکن است نیاز باشد بافت یا اندام تحت تأثیر قطع شود.

پیشگیری از عفونت خون

بهترین راه برای پیشگیری از عفونت خون، درمان و پیشگیری از بروز عفونت‌هاست. باید از زخم‌ها

با تمیز نگه‌داشتن و تعویض به‌موقع بانداژ مراقبت کرد تا دچار عفونت نشوند.

  • درمان

رایج ترین علائم زخم معده چیست؟ 

ارسال شده در: هومینو | ۰

زخم معده:

نفخ

  • داشتن حالت تهوع یا استفراغ
  • احساس درد خفیف در معده
  • کاهش وزن پیدا کردن
  • سوزش معده
  • رفلاکس اسید معده
  • احساس سوزش در قفسه سینه
  • عدم تمایل به غذا خوردن به علت درد
  • احساس سیری آسان
  • داشتن ادرار تیره و مانند قیر
  • استفراغ های خونی یا با زمینه قهوه ای
  • افزایش درد در زمان خوردن، نوشیدن و یا استفاده از آنتی اسیدهای کم خونی
  • احساس خستگی
  • تنگی نفس
  • پوست رنگ پریده
  • افزایش سوءهاضمه

در صورت داشتن چنین علائمی بهتر است به پزشک متخصص مراجعه کنید.

ممکن است درد در ابتدا خفیف ولی رفته رفته شدت یابد.

علائم زخم معده چه زمانی در فرد آشکار می شود؟

در بیش تر موارد درد ناشی از زخم معده پس از یک ساعت از غذا خوردن آشکار

و تا مدتی ادامه می یابد. گاهی این درد می تواند چنان آزاردهنده باشد که فرد

را در نیمه شب از خواب بیدار کند. هم چنین به علت این که زخم معده در زمان

گرسنگی تشدید می یابد بهتر است به هیچ عنوان معده این افراد خالی نباشد.

علاوه بر این موارد دردهای ناشی از زخم معده ممکن است برای مدت زمانی

از بین برود، اما دوباره پس از چند هفته مجدد علائم زخم معده در فرد نمایان شود.

دردهایی که دلیل آن وجود زخم معده در بدن فرد باشد، معمولا برای چند دقیقه یا چند ساعت طول می کشد.

چه زمانی به علت زخم معده به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر علائم زخم معده را به صورت های زیر در خود مشاهده  کردید، حتما به دکتر بروید.

  1. خون ریزی از محل زخم که ممکن است بسیار خطرناک هم باشد.
  2. سوراخ شدن دیواره دستگاه گوارش که دلیلش زخم ها هستند.
  3. رخ دادن نفوذ به این معنی که احتمال دارد زخم شما توسط دیواره دستگاه گوارش و به یک عضو دیگر مثل پانکراس برود.
  4. رخ دادن انسداد در محل دستگاه گوارش که ممکن است از تورم بافت های ملتحمه باشد.

رعایت نکات زیر برای افرادی که علائم این بیماری دارند، ضروری است؛

  • با افزایش وعده های غذایی تان و کاهش حجم آن ها از خالی ماندن معده تان جلوگیری به عمل آورید.
  • غذا را به صورت آهسته و کاملا جویده میل کنید.
  • گوشت، ماهی دودی و نمک سوده ، غذاهای شور و آجیل های پرنمک برای افراد مبتلا به زخم معده مضر است.
  • قهوه، چای و نوشیدنی های گازدار را در برنامه غذایی تان به حداقل برسانید.
  • الکل و سیگار برای سلامتی تان کنار بگذارید.
  • ناراحتی، افسردگی و استرس را از زندگی تان دور کنید
  • مسکن ها و آسپرین را به صورت خودسر استفاده نکنید.
  • پیش از خواب غذاهای سنگین مصرف نکنید.
  • شیر به صورت مکرر و متناوب برای درمان توصیه نمی گردد.
  • از وسایل شخصی مانند لیوان ، چنگال و قاشق دیگران استفاده نکنید.
  • بادام، عسل، موز، نعناع ،بابونه، شیرین بیان را برای درمان  خود فراموش نکنید.
  • غذاهای پرچرب، ادویه دار، میوه های نفاخ ،انواع نوشابه ها و میو های ترش برای افرادی که دچار این بیماری  هستند، نهی می شود .

امید است با آشنایی از علائم زخم معده بتوانید در زمان مناسبی به پزشک مراجعه کرده و از

شدت یافتن آن جلوگیری به عمل آورید. هم چنین رعایت کردن نکات گفته شده درمان شما را بسیار آسان تر خواهد کرد.

  • بیماری

علت بیماری لوپوس چیست؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

علل بروز بیماری لوپوس چیست؟

لوپوس بیماری سیستم خود ایمنی است، زمانی که سیستم ایمنی بدن به

بافت ها و اندام ها حمله می کند این بیماری رخ می دهد. التهاب ناشی از لوپوس

می تواند بر روی بسیاری از سیستم های مختلف بدن از جمله مفاصل، پوست،

کلیه ها، سلول های خونی، مغز، قلب و ریه ها تاثیر بگذارد.

تشخیص لوپوس می تواند دشوار باشد چرا که علائم و نشانه های آن اغلب  مانند

بیماری های دیگر می باشد. لوپوس بر روی گونه ها رخ می دهد و از طریق عفونت،

داروهای خاص یا حتی نور خورشید ایجاد می شود. در حالی که هیچ درمانی برای

لوپوس وجود ندارد فقط می توان بیماری را کنترل کرد.

شایعترین علائم و نشانه های لوپوس عبارتند از:

·خستگی

· تب

·تنگی نفس

· درد قفسه سینه

·خشکی چشم

·سردرد

·سردرگمی و از دست دادن حافظه

برخی عوامل بیماری لوپوس عبارتند از:

 

بیماری لوپوس 

نور خورشید

نور خورشید ممکن است باعث ایجاد ضایعات پوستی لوپوس یا موجب حساس

شدن پوست شود بهتر است در معرض نور مستقیم خورشید قرار نگیرید.

عفونت

داشتن عفونت باعث ایجاد لوپوس شده یا در بعضی افراد باعث تشدید بیماری می شود.

داروها

لوپوس می تواند توسط انواع خاصی از داروهای فشار خون، داروهای تشنج

و آنتی بیوتیک ها ایجاد شود.

التهاب ناشی از لوپوس می تواند بر بسیاری از مناطق بدن تاثیر بگذارد:

کلیه ها

لوپوس می تواند آسیب جدی بر روی کلیه ها ایجاد کند.  نارسایی کلیه یکی از

علل اصلی مرگ در افراد مبتلا به لوپوس است.

مغز و سیستم عصبی مرکزی

 اگر مغز شما مبتلا به  لوپوس شود ممکن است سردرد، سرگیجه، تغییرات رفتاری،

 مشکلات بینایی و حتی سکته را تجربه کنید.

خون و رگ های خونی

لوپوس باعث کم خونی و افزایش خطر خونریزی یا لخته شدن خون و همچنین می تواند

باعث التهاب عروق خونی (واسکولیت) شود.

ریه ها

لوپوس باعث ایجاد التهاب حفره قفسه سینه (پلوری) می شود که می تواند تنفس را دردناک کند.

قلب

 لوپوس می تواند باعث ملتهب شدن عضلات قلب، شریان ها یا غشای قلب شود.

می تواند خطر بیماری قلبی عروقی و حملات قلبی را به شدت افزایش دهد.

علائم و نشانه های لوپوس

داشتن لوپوس خطر افزایش ابتلا به بیماری های از جمله:

عفونت

 افراد مبتلا به لوپوس در مقابل عفونت بسیار آسیب پذیر هستند زیرا بیماری

و درمان آن می تواند سیستم ایمنی بدن را تضعیف کند.

سرطان

 داشتن  بیماری لوپوس خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد.

مرگ بافت استخوان(necrosis avascular)

 این اتفاق می افتد زمانی که ذخیره خون به استخوان کاهش می یابد، اغلب به

 شکست های کوچک در استخوان و در نهایت فروپاشی استخوان منجر می شود.

عوارض بارداری

 زنان مبتلا به لوپوس خطر ابتلا به سقط جنین را افزایش می دهند زیرا خطر ابتلا به

 فشار خون بالا باعث افزایش زایمان زودرس می شود. پزشکان توصیه می کنند

برای کاهش خطر زمان بارداری را به تاخیر بی اندازند و حداقل تا شش ماه تحت کنترل باشند.

هومینو  با داشتن کادری مجرب امکان ارائه تمامی خدمات پرستاری را برای شما فراهم آورده

و توانایی مراقبت از بیمار در منزل  و فیزیوتراپ و همیار کودک  و روانشناسی برای شما میسر می سازد. جهت اطلاعات بیشتر با

مشاورین مجرب تماس عمل آورید.

  • پرستار

آندومتریوز در رحم خانم ها چیست؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

آندومتریوز چیست

آندومتریوز (Endometriosis) زمانی اتفاق می افتد که یک بافتی در داخل رحم

شکل می گیرد که معمولا شامل تخمدان ها، لوله های فالوپ و بافتی که باعث

پوشیده شدن لگن می شود، به ندرت بافت آندومتری در خارج از بدن گسترش

پیدا کرده و با هر چرخه قاعدگی ضخیم تر و خونریزی پیش می آید. از آنجا که

این بافت ها هیچ راهی برای خروج از بدن ندارند آندومتریوز وارد تخمدان ها می شوند

و کیست های به نام آندومتریوم را تشکیل می دهند که موجب تحریک و ضخیم شدن بافت

می شود که چسبندگی رحم را ایجاد می کند. نوارهای غیر طبیعی بافت، فیبرهای است

که می تواند بافت ها و اندام های لگن را به یکدیگر متصل کند. گاهی اوقات آندرومتریوز

 می تواند درد شدید رحم به ویژه در دوره قاعدگی ایجاد کند که باعث مشکلات باروری می شود.

علائم اولیه بیماری آندومتریوز

علائم اولیه آندومتریوز درد لگن و رحم  است که اغلب با دوره قاعدگی مرتبط می باشد.

افراد مبتلا به آندومتریوز معمولا درد قاعدگی را تجربه می کنند که به مراتب بدتر

از حد معمول است که در طول زمان باعث تشدید آن می شود.

آندومتریوز چیست

علائم و نشانه های معمول آندومتریوز عبارتند از:

·ناباروری

·خستگی

· اسهال

·یبوست

·نفخ و حالت تهوع

·کمردرد و درد شکم

·ادرار دردناک یا ادرار با خونریزی

· خونریزی بیش از حد در دوره قاعدگی

چندین عامل خطر ابتلا به آندومتر را افزایش می دهد مانند:

·رفتن به دوران یائسگی در سن بالاتر

·دوره کوتاه مدت قاعدگی کمتر از ۲۷ روز

·دوره های قاعدگی شدید که بیش از ۷ روز طول می کشد

·داشتن سطوح بالاتر استروژن در بدن

·شاخص توه بدنی پایین

·یک یا چند نفر از بستگان (مادر، عمه یا خواهر) سابقه آندومتریوز

·ناهنجاری های دستگاه تناسلی

علائم و نشانه های معمول آندومتریوز

عوارض جانبی بیماری آندومتریوز عبارتند از:

ناباروری

عوارض اصلی آندومتریوز ناباروری است، تقریبا یک سوم تا نیمی از زنان مبتلا به آندومتریوز

مشکلات ناباروری را دارند. با این حال، افرادی که مبتلا بهآندومتریوز خفیف را دارند می

توانند بارداری را تجربه کنند. پزشگان گاهی به کسانی که مبتلا به آندومتریوز هستند توصیه

می کنند زمان بارداری را تاخیر نیندازند زیرا ممکن است وضعیت با گذشت زمان تشدید پیدا کند.

سرطان

خطر ابتلا به سرطان تخمدان به ندرت می باشد اما در افرادی که مبتلا به آندومتریوز هستند

بیشتر از حد انتظار است. اما برخی مطالعات نشان می دهد که آندومتریوز این خطر را افزایش می دهد.

هومینوبا داشتن کادری مجرب امکان ارائه تمامی خدمات پرستاری را برای شما فراهم آورده و

تواناییمراقبت از بیمار در منزل وتجهیزات بیمار در بستر را  و فیزیوتراپی و نگهداری از سالمند  و نگهداری از کودک و تزریقات و پانسمان  برای شما میسر می سازد.

جهت اطلاعات بیشتر با مشاورین مجرب تماس به عمل آورید.

  • سالمند

۲۱ حرکت ورزشی برای افراد مسن

ارسال شده در: هومینو | ۰

داشتن فعالیت بدنی مناسب برای افراد مسن بسیار مهم است، زیرا باعث می شود

که آنها دارای تحرک باشند و سالم زندگی کنند. این ورزش ها را حداقل دو بار در هفته

انجام دهید. لباس مناسبی بپوشید و در کنار خود بطری آب بگذارید تا آب بدنتان کم نشود.

ورزش های نشسته برای افراد مسن

۱- افراد مسن روی یک صندلی بنشینند و شانه هایشان  آرام باشد.

دستان خود را به طرفین بدن باز کنید تا قفسه سینه به سمت جلو بیاید.
به آرامی قفسه سینه را به سمت جلو و بالا بدهید تا کشش قفسه سینه را احساس کنید.

۲-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.

دست راست را بر شانه چپ و دست چپ را بر شانه راست بگذارید.
بدون اینکه پاهای خود را حرکت دهید، قسمت بالای بدن را به سمت راست بچرخانید و ۵ ثانیه توقف کنید.
سپس به حالت اول برگردید و قسمت بالای بدن را به سمت چپ بچرخانید و ۵ ثانیه توقف کنید.
این حرکت را ۵ بار به سمت راست و ۵ بار به سمت چپ انجام دهید.

۳-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.دو طرف صندلی را با دستتان بگیرید.

با زانوی خمیده، یک پای خود را تا جایی که می توانید بالا بیاورید.
بعد پایتان را روی زمین بگذارید و با پای دیگر همین حرکت را انجام دهید.
۵ بار هر کدام از پاها را به این روش بالا بیاورید.

۴-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.

طرفین صندلی را بگیرید.
یک پای خود را با زانوی صاف از زمین بلند کنید و مطابق شکل، پنجه و پاشنه پای خود را حرکت دهید.
۵ بار با پای راست این کشش را انجام دهید (یعنی پنجه و پاشنه خود را بکشید) و بعد پای

خود را زمین بگذارید و با پای چپ ۵ بار این کشش را انجام دهید و بعد پای خود را زمین بگذارید

و دوباره ۵ بار با پای راست و ۵ بار با پای چپ، این کشش را انجام دهید.

۵-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.شانه ها پایین باشد.

دستانتان را در طرفین خود قرار دهید.
کف دستانتان رو به جلو باشد، هر دو دستانتان را باز کنید و بالا ببرید.
هنگامی که دستانتان را بالا می برید، دم کنید (نفستان را تو دهید) و

هنگامی که دستانتان را پایین می آورید، بازدم کنید (نفستان را بیرون دهید).
این حرکت را ۵ بار انجام دهید.

 ۶- روی یک صندلی بنشینید. شانه ها به سمت پایین باشد و روبرو را نگاه کنید.

به آرامی سر خود را به سمت راست بچرخانید و ۵ ثانیه در همان

حالت بمانید و بعد به حالت اول برگردید.
سپس به آرامی سر خود را به سمت چپ بچرخانید و ۵ ثانیه در

همان حالت بمانید و بعد به حالت اول برگردید.سه بار سر خود را به

سمت راست و سه بار به سمت چپ بچرخانید.

۷- روی یک صندلی بنشینید. روبرو را نگاه کنید.

با دست راست، شانه چپ را به طرف پایین بکشید و در همان حال

به آرامی سرتان را به سمت راست کج کنید و ۵ ثانیه در همین حالت بمانید.
سپس  با دست چپ، شانه راست را به طرف پایین بکشید و در همان

حال به آرامی سرتان را به سمت چپ کج کنید و ۵ ثانیه در همین حالت بمانید.
این حرکت را سه بار در طرفین انجام دهید.

 انعطاف پذیری

۱- بایستید. پاها را به عرض شانه ها باز کنید و دستانتان در دو طرف بدنتان باشند.

دست چپ را به طرف پایین بکشید. باید در مفصل ران راست، احساس

کشش کنید و ۲ ثانیه در همین حالت بمانید.
سپس دست راست را به طرف پایین بکشید.
این حرکت را در هر سمت بدن، سه بار انجام دهید.

 ۲- کف دستانتان را روی دیوار بگذارید.

پای راست خود را خم کنید و یک گام با پای چپ به عقب بردارید و پای چپ را صاف نگه دارید.
کف هر دو پا باید بر روی زمین باشد.
در این حرکت، عضله ساق پای چپ کشیده می شود.
این کشش را برای هر پا، سه مرتبه انجام دهید.

تعادل

۱- بایستید. هر دو پا را به هم بچسبانید. زانوها را کمی خم کنید.

پای راست را از پای چپ دور کنید.
سپس پای چپ را به پای راست برسانید.
با روش بالا، ۱۰ قدم با پاهایتان بردارید.

۲- بایستید و پای راست را بلند کرده و روی پای چپ بگذارید.

بعد پای چپ را به پای راست بچسبانید.
می توانید دیوار و یا صندلی را بگیرید و این حرکت را انجام دهید.
هر چقدر فاصله پاهایتان کمتر باشد، تعادل شما بهتر می شود.

۳- صاف بایستید.

به جلو نگاه کنید.
پاشنه پای راست را جلوی پنجه پای چپ قرار دهید (مثل بازی گردو شکستم).
بعد پاشنه پای چپ را چلوی پنجه پای راست قرار دهید.
می توانید دیوار و یا صندلی را بگیرید و این حرکت را انجام دهید.
۵ قدم با این حرکت بردارید.

۴- مقابل دیوار بایستید.

باید بازوها صاف و نوک انگشتان دست با دیوار تماس داشته باشند.
پای چپ را بالا آورید و زانوی پای راست را کمی خم کنید و ۵ تا ۱۰ ثانیه به همان حالت بمانید و بعد پای خود را بر زمین گذارید.
برای پای راست هم این حرکت را تکرار کنید.
این حرکت را سه بار در هر پا انجام دهید.

۵- پای راست را روی یک پله قرار دهید.

سپس پای چپ را روی پله قرار دهید. طوری که هر دو پا روی پله باشند.
بعد پای چپ و سپس پای راست را پایین بیاورید.
۵ بار این حرکت را در هر پا انجام دهید.

قدرتی

۱- جلوی صندلی بنشینید. پاها را به عرض شانه باز کنید. به آرامی به جلو خم شوید.

به جلو نگاه کنید و از روی صندلی بلند شوید. از دستانتان برای بلند شدن استفاده نکنید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.
هر چه آهسته تر این حرکت را انجام دهید، اثر بهتری خواهد داشت.

۲- بایستید. دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.

پاها به عرض شانه ها باز باشند. باید پشتتان صاف باشد.
باسن را به سمت پایین فشار دهید.
به آرامی زانوها را خم کنید و بعد دوباره بایستید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.

۳- بایستید.

دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.
پاشنه پاها را از زمین بلند کنید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.

۴- بایستید.

دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.
پای راست را به طرف راست باز کنید. پشت و ران باید صاف باشند.
بعد به حالت اول برگردید.
پای چپ را به طرف چپ باز کنید. پشت و ران باید صاف باشند.
بعد به حالت اول برگردید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.

۵- بایستید و دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.

پای چپ را صاف به پشت و بالا ببرید. از خم شدن کمر جلوگیری کنید. ۵ ثانیه در همین حالت نگه دارید.
ران و باسن در این حرکت کار می کنند.
با پای دیگر نیز همین حرکت را انجام دهید.
۵ بار این حرکت را برای هر پا انجام دهید.

۶- بایستید.

با آرنج صاف، کف دستانتان را روی دیوار بگذارید و انگشتان رو به بالا باشند.
با پشت صاف، آرنج ها را خم کنید و به دیوار نزدیک شوید.
سپس آرنج دست ها را صاف کرده و از دیوار دور شوید و به حالت اول برگردید.
این حرکت را سه مرتبه و هر مرتبه، ۱۰ تا ۱۵ بار تکرار کنید.

۷- بایستید، پاها را به عرض شانه باز کنید.

دو وزنه (یا دو بطری آب) را در دستانتان نگه دارید.
دستانتان را در دو طرف بدن قرار دهید.
آرنج ها را خم کنید تا وزنه ها به شانه هایتان برسد.
بعد به آرامی دستانتان را پایین بیاورید.
این حرکت را می توانید نشسته نیز انجام دهید.
این حرکت را سه مرتبه و هر مرتبه، پنج بار تکرار کنید.

منبع:tebyan.net

  • سلامت درمان

نقش ویتامین E در کاهش فشارخون بالا

ارسال شده در: هومینو | ۰

دکتر ضیا‌ء‌الدین مظهری درباره نقش ویتامین E در کاهش فشارخون بالا گفت:

« ویتامین E از ویتامین های محلول در چربی بوده و با خاصیت آنتی اکسیدانی

بسیار قوی که دارد رادیکال های آزاد مهاجم را خنثی و از بافت های بدن و رگ

های خونی محافظت می نماید.»

وی گفت:« گیاهان،دانه ها،جوانه ها مخصوصا جوانه گندم منابع غذایی حاوی

این ویتامین می باشند. هر عاملی که باعث بهبود وضعیت کشسانی عضلات بدن

از جمله عضلات رگ ها شود و از حالت تصلب شرایین یا سفتی آنها جلوگیری

کند، مفید است. طبیعتا ویتامین E برای جلوگیری از فشارخون بالا بسیار

تاثیرگذار است ولی نباید به صورت خود درمانی حتی از این ویتامین نجیب

استفاده شود ولی مصرف آن با تجویز متخصصین برای مدت معین با مقادیر

تعیین شده مجاز می باشد.»

وی با توصیه به استفاده بهینه از منابع حاوی ویتامین E درباره خواص جوانه

گندم گفت:« این ماده غذایی علاوه بر ویتامین E حاوی منیزیم ،‌پتاسیم،سلنیم نیز

می باشد که می توان آن را به انواع سالادها یا دیگر غذاها اضافه کرد. »

وی تاکید کرد:« اصولا تمام منابع گیاهی به دلیل اینکه حاوی پتاسیم و منیزم

هستند و حاوی فیبرهای محلول و نامحلول و سایر ترکیبات مفید هستند از عوامل

کاهش فشارخون بالا می باشند چرا که با افزایش مقدار پتاسیم دریافتی تعدیلی در

میزان ذخیره سدیم بدن ایجاد می شود. سدیم به هر شکلی چه به صورت نمک

طعام و چه به صورت جوش شیرین که شوری ندارد از عوامل افزایش

فشارخون در بدن است. در کنار استفاده از سبزیجات به صورت پخته و خام

،‌کاهش مقدار مصرف نمک و استفاده از منابع گیاهی برای طعم دادن به غذا

توصیه می شود.»

این متخصص تغذیه گفت:« متاسفانه آمارهایی که از میزان مصرف نمک در

کشورمان داریم سه تا چهار برابر میزان توصیه شده سازمان بهداشت جهانی

است افراد روزانه حداکثر ۵ گرم معادل یک قاشق مرباخوری مجاز به مصرف

نمک هستند.متاسفانه علاوه بر نمک مصرفی به صورت نمکدان در سر سفره ها

تمام مواد غذایی مصرفی ما نیز حاوی نمک هستند به عنوان مثال بیشترین ماده

ای که در سفره ها نمود پیدا می کند نان است که به تنهایی یا با هر غذایی

مصرف می شود که متاسفانه همین نان پربرکت در برخی موارد تا دو درصد

نمک دارد و یا مصرف انواع چیپس ها و اسنک ها و آجیل های شور میزان

مصرف نمک را بالاتر می برند. »

وی در ادامه گفت:« برای کاهش و کنترل فشارخون باید مصرف نمک تعدیل و

کنترل شود و نمکدان را از سر سفره ها حذف کرد و ازمصرف تنقلاتی که

حاوی مقادیر زیادی نمک هستند باید پرهیز کرد و حتی سس هایی که استفاده می

کنیم سرشار از نمک و مواد افزودنی هستند .»

وی با اشاره به گرایش افراد به مصرف مواد غذایی حاوی قند، گفت:« متاسفانه

در کشور در تمامی رده های سنی گرایش عجیبی به مصرف مواد قندی وجود

دارد که میزان مصرف قند و شکر و فرآورده هایی که میزان قند بالایی دارند

روز به روز افزایش پیدا کرده که باعث افزایش ترشح انسولین و فرسودگی

لوزالمعده در بدن می شوند. »

وی افزود:« وظیفه انسولین در بدن کنترل میزان قند خون است ولی وقتی که

مواد قندی زیادی دریافت کنیم رفته رفته لوزالمعده تحت فشار بیشتری برای تولید

انسولین قرار می گیرد و انسولین اضافی تولید شده در بدن باعث افزایش

پرفشاری خون از چند جهت می شود اول اینکه انسولین اضافی باعث آن می

گردد مقدار نمک و قند از طریق کلیه ها آنطوری که باید و شاید فیلتر نشود و

عملکرد انسولین در دفع نمک های اضافی و تعدیل آب بدن تاثیر منفی دارد در

نتیجه با انباشت آب در بدن می تواند زمینه پرفشاری خون حجمی را افزایش

دهد.»

دکتر مظهری در ادامه گفت:« دوم اینکه افراد برای جلوگیری از ابتلا به

فشارخون بالا باید جلوی اضافه وزن و چاقی را بگیرند چون این افراد از چند

جهت در خطر پرفشاری خون قرار دارند یکی به علت تحریک مداوم پانکراس

جهت تولید و ترشح انسولین که می تواند زمینه ساز دیابت نوع دو باشد و از

جهت دیگر اینکه موادی را که مصرف می کنند حاوی اسیدهای چرب اشباع شده

است و کلسترول بدن را بالا می برد و کلسترول تام که بالا می رود باعث

افزایش کلسترول بد LDL و کاهش کلسترول خوب HDL در بدن می شوند در

نتیجه چون کلسترول بد در قبال برخورد با رادیکال های آزاد بلافاصله الکترون

هایش ربوده می شود و تبدیل به پلاک هایی در مسیر گردش خون رگ ها می

شود و آنها را از حالت کشسانی کم کم خارج کرده ودر قبال جریان خون مقاومت

ایجاد کرده و فشارخون را افزایش می دهد.»

وی افزود:« اضافه وزن و انباشت انرژی های مازاد بر نیاز مصرفی از هر

منبعی می تواند به حجم چربی ها افزوده و هر سانتی متری که تحت ذخیره

چربی به محیط شکم اضافه می شود فرد را در معرض خطر بیماری های

متابولیکی از جمله قند و چربی و پرفشاری خون قرار می دهد که زمینه ساز

حمله های قلبی و مغزی هستند.»

وی با توصیه به کاهش مصرف پروتئین های حیوانی گفت:« اگر ما به مصرف

پروتئین های گیاهی گرایش پیدا کنیم از بسیاری از بیماری های مشترک میان

انسان و حیوان نیز جلوگیری می شود . با کاهش منابع پروتئینی حیوانی و تلفیق

آن با پروتئین های منابع گیاهی می توان ارزش بیولوژیکی بالایی را در مواد

مصرفی ایجاد کرد که با کمترین هزینه بیشترین استفاده را از بعد تامین نیاز ما به

پروتئین ها که غیرقابل حذف هستند را ایجاد می کنیم.»

وی افزود:« برای مثال تخم مرغ ارزش بیولوژیکی بالایی دارد وقتی که با سیب

زمینی مصرف شود ارزش بیولوژیکی آن را افزایش بیشتری می دهد و یا تلفیق

حبوبات با غلات می تواند کمبود احتمالی ویتامین های ضروری را برطرف

نموده و با کمترین هزینه پروتئین مورد نیاز بدن تامین شود همچنین باید مصرف

غذاهایی مثل عدس پلو و ماش پلو و یا مصرف نان های سبوس دار که غنی شده

هستند را در برنامه غذایی خود داشته باشیم. »

وی در پایان گفت:« اگر ما به توصیه طلایی تغذیه که رعایت اصل تناسب،

تعادل و تنوع است توجه کنیم ، و در حد نیاز بدن مواد غذایی را دریافت کنیم از

اختلال در تنظیم فشارخون و عدم تعادل بین فشارخون ماکزیمم و منیمم نیز

جلوگیری می شود.»

منبع: سلامت نیوز

  • تزریق

تزریق داخل عضلانی در کودکان

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریق داخل عضلانی   

محل تزریق داخل عضلانی  با توجه به سن کودک، میزان توده عضلانی و غلظت و

حجم دارو تعیین می شود. 

نوزادان ممکن است حجم بیشتر از ۰.۵ سی سی را در یک محل تحمل نکنند. در

حالی که کودکان بزرگتر یا خردسالان ممکن است یک سی سی را در هر جایی از

تحمل کنند. با رشد کودک می توان حجم های بیشتر را بکار برد.

دلیل منطقی: در داروهایی که حجم بیشتر دارند از عضله های بزرگ تر(حجیم تر)

استفاده می شود. از تزریق  در مناطقی با رگ های خونی و اعصاب بزرگ اجتناب

شود.

برای کودک شیرخوار عضله وستوس لترالیس مناسب می باشد ، فقط

بخش میانی و جانبی ران واجد شرایط است. یک سال پس از راه رفتن کودک می توان

از عضله سرینی (دورسوگلوتئال) جهت تزریق استفاده کرد. اما چون تکامل این عضله

ضعیف است، انتخاب آنها برای کودکان کمتراز ۵ سال مطلوب نیست.

 محل مناسب برای تزریق عضلانی در کودکان بزرگ تر و نوجوانان همانند بالغین

وستوس لترالیس، دلتوئید، و عضله ونتروگلوتئال می باشد. 

در هنگام تزریق باید فراهم کردن امنیت کودک حائز اهمیت می باشد. برای حفظ و

ثابت نگه داشتن کودک در حین تزریق می توان از محدود کننده ها استفاده کرد. ضمنا

وسایل مورد استفاده بایستی  ایمن، کم خطر باشند. این مسئله ایمنی را برای کودک

و پرستار فراهم می کند (انجمن سلامت و امنیت حرفه ای امریکا ۲۰۰۱).

 مکان های مورد نظر در تزریق عضلانی 

 الف-دلتوئید

  ب-وستوس لترالیس

  ج- دورسوگلوتئال

  د – ونترو گلوتئال

شکل  : عضله پهلویی ران محل مناسب تزریق داخل عضلانی در شیرخواران است.

مهارت  . نحوه تزریق عضلانی 

آمادگی:

 ۱. انتخاب سرنگ با توجه به حجم دارویی که توصیه شده است. سر سوزن باید

به اندازه کافی طویل باشد که به بافت زیر جلدی و داخل عضله نفوذ کند. استفاده

از سر سوزن با طول ۱-۰.۵ اینچ (اندازه ۲۵-۲۱) در شیرخواران و کودکان توصیه

می شود.

۲-۱. انتخاب محل تزریق 

تجهیزات:  * سرنگ حاوی دارو    * الکل برای تمیز کردن     * باند کوچک     *گاز با سوآپ پنبه

روش: به شیوه استریل

۱- پرستار دیگری هنگام تزریق داروی عضلانی جهت نگه داشتن کودک حضور داشته باشد (شکل ۵-۷) .   

دلیل منطقی: احتیاطات حین تزریق سبب به حداقل رساندن آسیب به کودک شده و

باعث می شود که به نحو صحیح و مطمئن انجام شود.

۲- دستکش بپوشید.

    ۳- انتخاب محل: از پنبه الکل به صورت حرکت چرخشی دایره ای محل را تمیز نمائید.

۴- عضله را بین شصت و سایر انگشتان ثابت نگه دارید.

۵- درپوش پلاستیکی سر سوزن را بردارید و سوزن را با زاویه ۹۰ درجه سریع وارد عضله نمائید.

۶- سرنگ را آسپیره کنید (پیستون را به عقب بکشید).

 دلیل منطقی: وقتی که طول سرسوزن بلند است و با زاویه ۹۰ درجه تزریق شود باعث

می شود که سوزن وارد عضله شود، سپس به جهت اطمینان از عدم ورود سوزن به داخل

رگ، پیستون سرنگ را  به عقب  بکشید (سرنگ را آسپیره کنید).

۶- اگر خون آسپیره نشد دارو را تزریق کنید. سپس سر سوزن را از عضله بیرون بکشید و

ناحیه را با یک گاز یا پنبه الکلی ماساژ دهید سپس کودک را در یک وضعیت راحت قرار دهید.

در صورت وجود قطره خون در ناحیه می توان یک گاز کوچک در ناحیه قرار داد  و یا ناحیه را با گاز کوچک  تمیز کرد .

۷- از گذاشتن مجدد سرپوش سرنگ خودداری نمایید و بر اساس استاندارد های حفاظتی

توصیه شده بیمارستان، سوزن را در محفظه های مقاوم در برابر سوراخ شدن قرار دهید. 

شکل ۵-۷: پاها و بازوهای کودک به وسیله پدر و پرستار محدود شود  به نحوی که تزریق

با ایمنی انجام شود.

رشد و تکامل: در  هنگام آماده کردن برای تزریق عضلانی، به سن، سطح رشد و تکامل کودک

توجه شود. کودکان و نوپایان مطمئنا به توضیحات کم و سرپایی نیاز خواهد داشت. اغلب کودکان

پیش دبستانی و سن مدرسه می توانند دلیل تزریق را بفهمند. آنچه که آنها هنگام انجام رویه

تجربه خواهد کرد، توضیح دهید از جمله “من در حال تمیز کردن بازوی شما با الکل هستم. این

باعث خنک شدن پوست می شود اما صدمه نمی زند”. همچنین می توان از انحراف فکری

موقع تزریق کردن استفاده کرد مثلا وقتی من تزریق کردم با هم تا ۱۰ بشماریم، باشه. حالا

یک، دو، سه،…” و در پایان تزریق از کودکان برای رفتارشان تشکر و تعریف  کنیم. مثلا “می دانم

شما ترسیده بودید اما توانستید به ما کمک کنید که تزریق را سریع انجام دهیم.”

تزریق زیر جلدی: محل تزریق زیر جلدی به سن کودک بستگی دارد، معمولا در نوزادان،کودکان

نوپا از قسمت پشتی  فوقانی بازو یا جلویی ران استفاده می شود.

مهارت ۳-۷. طریقه تزریق زیر جلدی

۱. تعیین اندازه سرنگ به حجم و دوز دارویی که تجویز شده بستگی دارد. سر سوزن باید

فقط طول کافی برای سوراخ کردن بافت زیر جلدی داشته باشد که زیر پوست و سطح چربی

بالاتر از عضله وارد شود سر سوزن با طول ۳.۸ تا ۵۸ اینچ (۲۶-۲۵ شماره) برای کودکان و بچه ها توصیه شده است.

۲. محل مناسب انتخاب شود.

لوازم و تجهیزات:   *. سرنگ پر شده با دارو    *. پد گازی یا توپه کتانی    *. باندکشی کوچک       

* الکل برای تمیز کردن     

شیوه : استریل

۱. یک پرستار یا همراه یا والدین، نوزاد را موقع تزریق نگه دارند.

۲. دستکش بپوشید.

۳. محل مناسب را انتخاب کنید و با استفاده از الکل به صورت حرکت چرخشی از مرکز به اطراف

محل را تمیز نمایید 

۴- پوست را بین انگشت شست و اشاره جمع کنید.

۵-در پوش سرنگ را بردارید. سر سوزن را سریع و با یک زاویه ۴۵ درجه وارد پوست نمایید. پوست

را رها کنید و پیستون سرنگ را به طرف عقب بکشید.

دلیل  منطقی: استفاده از زاویه ۴۵ درجه در تزریق زیر جلدی نسبتا از ورود  دارو به داخل

عضله جلوگیری می کند.

۶. دارو را در صورت عدم مشاهده خون در سرنگ تزریق کنید. سپس سوزن را با همان

زاویه ورودی خارج نمایید. ناحیه را با یک پد گازی یا سواپ پنبه (الکلی شده) ماساژ دهید

و کودک را به یک وضعیت راحت قرار دهید. اگر یک قطره خون دیده شد یک باند کوچک

روی ناحیه قرار دهید.

۷. از گذاشتن درپوش سوزن خودداری نمایید و طبق استاندارد محافظتی توصیه شده

سوزن را در ظروف مقاوم  قرار دهید. 

داروی وریدی: اصول تزریق داروی داخل وریدی در کودکان شبیه بزرگسالان است. توصیه های

خاص جهت تزریق داروی داخل وریدی در این قسمت بیان شده است. مسیر داخل

رگ را از نظر بازبودن بررسی نمایید. تعداد زیادی از داروها حلال های ویژه ای دارند.

بعضی از دارو ها فقط با محلول های ویژه مثل نرمال سالین سازگار هستند.  برخی

دیگر از داروها بایستی به آهستگی انفوزیون بشوند. در حالی که بعضی داروها

می توانند سریعا تزریق شوند.

 از استاندارد های تزریق دارویی و دستورالعمل بیمارستان خود در مورد تزریق سریع

کمتر از ۱۰ دقیقه و تزریق متناوب دارو مطلع باشید. از عدم تداخل داروها هنگام

از یک مسیر وریدی  اطمینان حاصل نمایید و در بین تزریق دو دارو مسیر را شستشو دهید. 

توصیه های خاص:  توصیه می شود دارو های داخل وریدی شیرخواران و کودکان  را

در یک محفظه کنترل حجم مثل میکروست، رقیق شده و توسط پمپ الکترونیکی برای

تزریق صحیح و دقیق قرار دهید. در صورت کنترل دقیق جذب و دفع بهتر است برای

انفوزیون دارو از پمپ سرنگی استفاده شود. بایستی  پمپ با توجه به حجم مایع و

میزان انفوزیون تنظیم شود. با استفاده از پمپ می توان از انفوزیون همه دارو به داخل

ورید اطمینان حاصل نمود. از آنجا که مقداری از دارو در بخش انتهایی کاتتر باقی می ماند

بهتر است مسیر را پس از اتمام جریان انفوزیون شستشو داد تا بدین ترتیب همه دارو

به داخل ورید انفوزیون شود.