• تزریق و پانسمان

آموزش پانسمان زخم و نحوه تعویض صحیح پانسمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

زخم ها و پانسمان براساس شدت جراحت و نوع آسیب دیدگی انواع مختلفی دارند،

که بسیاری از زخم ها را برای جلوگیری از ورود میکروب ها به بدن و عفونت زخم،

مهار خونریزی و همچنین تسریع بهبودی باید پانسمان کرد. از این رو در ادامه

این مطلب، به ارائه نحوه صحیح پانسمان زخم می پردازیم.

نحوه پانسمان زخم

به هنگام ایجاد جراحت در سطح پوست، برای التیام و درمان سریع زخم،

کنترل خونریزی ناشی از جراحت و به خصوص برای پیشگیری از عفونت زخم باید،

زخم را ضدعفونی و پانسمان کرد(جراحت ممکن است، به صورت های مختلفی

همچون بریدگی، سوختگی، خراشیدگی، قطع عضو و موارد دیگر ایجاد گردد).

عفونت زخم موجب عفونت دستگاه لنفاوی می شود، که بسیار خطرناک است،

دستگاه لنفاوی متشکل از گره های لنفاوی می باشد، که به جذب آب میان بافتی،

جذب و انتقال چربی، همچنین به سیستم دفاعی بدن کمک می کند. بنابراین با

تشخیص زخم و روش صحیح پانسمان می توان از بروز این مشکلات پیشگیری کرد.

اما پیش از اقدام به ضدعفونی کردن و پانسمان زخم بهتر است، با وسایل

پانسمان و انواع زخم آشنا شوید.

وسایل پانسمان:

بسته به شدت جراحت یا زخم و نوع زخم وسایل لازم برای پانسمان هر نوع زخم

می تواند متفاوت باشد. اما به طور کلی وسایل پانسمان شامل گاز استریل،

دستکش معاینه استریل،  نوار بانداژ، پنبه آغشته به الکل، پاک کننده چسپ،

سرم نمکی استریل نرمال، آنتی بیوتیک مخصصوص زخم یا پماد ترمیم کننده،

چسپ، قیچی و کیسه زباله می باشد.

انواع زخم:

بریدگی، ساییدگی یا خراشیدگی، پاره شدگی، سوراخ شدگی، کنده شدگی، سوختگی و

همچنین قطع عضو از انواع زخم می باشد. که بسته به نوع جراحت می توان، اقدامات

زیر را برای پانسمان زخم انجام داد. البته در صورت شدت جراحت، شخص آسیب دیده

حتما باید به مراکز درمانی و اورژانس مراجعه نماید.

برای متوقف کردن(مهار) خونریزی باید به وسیله یک گاز استریل لبه های زخم ایجاد

شده را به هم نزدیک کنید، تا با تحت فشار قرار گرفتن زخم، خونریزی متوقف شود.

پس از مهار خونریزی، پنبه ای را به محلول ضد عفونی کننده آغشته کنید و تنها باید

اطرف جراحت ایجاد شده را از داخل به خارج ضدعفونی نمایید.

پس از ضدعفونی کردن زخم، گاز استریل را را به نحوی بر روی جراحت قرار دهید،

که اطراف آن نیز با گاز استریل پوشانده شود(برای عفونی نشدن زخم بی هیچ وجه

محل گاز استریل را جابه جا نکنید و برای جابه جای باید گاز استریل را تعویض نماید).

چنانچه به هنگام پانسمان خون به گاز استریل نفوذ کرد، نباید فورا آن را تعویض کنید،

بلکه باید برای مهار خون تعداد بیشتری گاز استریل را روی پوشش زخم(گاز استریل گذاشته شده روی زخم) قرار دهید.

برای ثابت ماندن گاز استریل بر روی پوست، از چسپ مخصوص پانسمان استفاده کنید و آنگاه روی آن را بانداژ کنید.

نکات مهم برای پانسمان:

  • بتادین حاوی ید می باشد، بنابراین برای ضدعفونی کردن زخم های باز نباید از آن استفاده کنید،
  • زیرا باعث ایجاد حساسیت می گردد.
  • به دلیل غیر استریل بودن اکثر پنبه ها، نباید از پنبه برای پوشاندن زخم ها استفاده کنید.
  • از مصرف خودسرانه پماد آنتی بیوتیک مخصوص زخم اجتناب کنید و تنها در صورت تجویز
  • پزشک می توانید، آن را مورد استفاده قرار دهید، زیرا موجب تعویق ترمیم بافت آسیب دیده می شود
  • و همچنین جلوی خون گیری بافت اطراف جراحت را می گیرد.
  • برای درمان سریع زخم، از بین رفتن بوی زخم و مهار سریع خونریزی می توانید، از عسل استفاده کنید.
  • زیرا عسل دارای خاصیت ضد باکتریال می باشد، بنابراین از عسل می توان برای پانسمان زخم ها
  • نظیر زخم های پوستی، سوختگی، آکنه، اگزما و… استفاده کرد.
  • تزریقات

تاریخچه سرنگ

ارسال شده در: هومینو | ۰

تاریخچه سرنگ :(۱۲۹ تا ۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح) جالینوس ، طبیب یونانی ، شکلی

ابتدایی از ‏سرنگ را ایجاد کرده بود که به یاری آن در هنگام تشریح مردگان می‌توانست
خون را به ‏رگ‌های مغزی تزریق کند.‏

قرن نهم میلادی : پزشکی عراقی- مصری به نام علی الموصلی از یک شیشه ‏استوانه‌ای

میان‌تهی برای ساکشن و برداشتن کاتاراکت استفاده کرد.‏

سال ۱۷۶۰ : اشکال ابتدایی تزریق درون وریدی و انفوزیون مایعات شروع شد.‏

سال ۱۸۴۴ : یک پزشک ایرلندی به نام دکتر فرانسیس رایند ، سوزن میان‌تهی را اختراع ‏کرد.‏

سال ۱۸۵۳ : در این سال دکتر الکساندر وود (متولد سال ۱۸۱۷) ، نوعی از سرنگ را که ‏می‌توانست

برای تزریقات زیرجلدی به کار رود اختراع کرد. دکتر وود از سال ۱۸۵۰ دبیری ‏کالج سلطنتی ادینبورگ

را برعهده داشت . وی با قرار دادن یک سوزن میان‌تهی در انتهای ‏یک پیستون فلزی توانست

شکلی تقریبا امروزی از سرنگ را اختراعکند .

وی در آن سال ‏در مجله پزشکی مقاله کوتاهی با این عنوان چاپ کرد: “روشی تازه برای درمان

نورالژی با ‏استفاده مستقیم از مخدرها در نقاط دردناک”. در این مقاله وی به این مطلب اشاره کرده

‏بود که شیوه وی می‌تواند برای تزریق سایر داروها هم مورد استفاده قرار بگیرد و منحصر ‏

به تزریق مخدرها نیست. ‏


الکساندر وود

درست در همین زمان و به طور جداگانه یک پزشک فرانسوس به نام دکتر چارلز پراواز ،

‏اختراع کاملا مشابهی انجام داد و توانست یک سرنگ فلزی ایجاد کند. وی از
اختراعش ‏برای درمان آنوریسم استفاده کرد. دکتر پراواز یک ارتوپد بود و گرچه به خاطر

اختراع ‏سرنگ مشهور شد ولی کارهای بسیار جالبی در درمان اسکولیوز و دررفتگی

مادرزادی ‏مفصل هیپ هم انجام داد.‏ سرنگ‌های واکسناسیون : مخترع سرنگ‌های

ویژه واکسناسیون شخصی به نام بنجامین ‏روبین بوده است.‏


چارلز پراواز

سال ۱۹۴۹ : در این سال سرنگ‌های یک بار مصرف به وسیله آرتور اسمیت اختراع شد.‏

سال ۱۹۵۴ : سرنگ‌های یک بار مصرف به تولید انبوه رسیدند و در این سال به وسیله

‏دکتر جوناس سالک برای تزریق واکسن پولیوی جدید سالک به یک میلیون کودک ‏آمریکایی

مورد استفاده قرار گرفتند. این سرنگ‌ها برای اولین بار شیشه‌ای بودند.‏

سال ۱۹۵۵ : شرکت ‏Roehr‏ ، سرنگ پلاستیکی یک بار مصرف تولید کرد.‏

سال ۱۹۵۶ : یک فارماکولوژیست نیوزیلندی به نام کولین مورداک ، امتیاز سرنگ‌های

‏پلاستیکی یک بار مصرف را به ثبت رساند.‏

سوزن‌های میکرو : سوزن‌ میکرو یک ابزار بدون درد جهت تزریق محسوب می‌شود.

یک ‏سوزن میکرو از ۴۰۰ سوزن سیلیکونی میکروسکوپی تشکیل شده است. شکل ابتدایی

‏این وسیله به وسیله ‏Mark Prausnitz‏ استاد مهندسی شیمی انستیتوی فن‌آوری ‏جورجیا و

یک مهندس الکترونیک به نام مارک الن اختراع شد.‏

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریقات مرحله ۱

ارسال شده در: هومینو | ۰

ناتوانی پرستار در تزریقات صحیح دارو ممکن است نتایج منفی به بار آورد. اشتباه در انتخاب

محل مناسب تزریق از نظر منطقه آناتومیکی بدن ممکن است منجر به صدمه رسیدن به

عصب  و استخوان شود بسیاری از مدد جویان خصوصا کودکان از تزریق وحشت دارند اگر

پرستار فراموش کند قبل از تزریق دارو به داخل بافت سرنگ را آسپیره کند ممکن است دارو

وارد شریان یا ورید شود. تزریق حجم زیادی از دارو در یک محل ممکن است منجر به بروز درد زیاد یا صدمه بافتی گردد.

تزریقات: Administration of injection

یک روش رساندن دارو به بدن تزریقات است که حتما باید از تکنیکهای آسپتیک استفاده شود.

پرستار تزریقات را به ۴ طریق انجام می دهد:

۱ـ زیر جلدی    SC                   subcutaneous

۲ـ داخل عضلهIM                     intramuscular

۳ـ داخل جلدیID                        intradermal

۴ـ وریدی      IV                         intravenous

۵ـ تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی          SCF

برای اطمینان از اینکه دارو در محل مورد نظر تزریق شود هر کدام از روش های فوق احتیاج

به مهارتهای بخصوصی دارد. اثرات دارو در تزریقات بستگی به میزان جذب دارو به سرعت توسعه

می یابد و پرستار می تواند بدقت عکس العمل مریض را بعد از تزریق مشاهده کند.

انجام تزریقـات  Administering   injections:

هر راه تزریقی ، بسته به نوع بافتی که تزریق در آن صورت می گیرد بطور خاصی انجام می شود

ویژگیهای بافتها میزان جذب داروها و شروع اثر آنها را تحت تأثیر قرار می دهد و قبل

از تزریق یک دارو ، پرستار باید حجم دارو، خواص دارو (برای مثال مواد محرک ، غلظت) و موقعیت

آناتومیکی محل تزریق را بداند (مثلا وضعیت عروق و اعصاب بزرگ). عدم توانایی یک پرستار در انجام

تزریقات به نحو احسن، می تواند نتایج معکوس داشته باشد. انتخاب نامناسب محل تزریق ممکنست

باعث صدمه یا استخوانی در آن ناحیه شود اگر پرستار قبل از تزریق مایع داخل عضله را آسپیره نکند

امکان دارد که سوزن بطور تصادفی در شریان یاورید قرار گیرد و ایجاد اشکال نماید. تزریق حجم زیادی

از یک محلول باعث درد شدید ناحیه شده و ممکن است

به ضایعه بافتنی موضعی ختم شود. بسیاری از بیماران بخصوص بچه ها از تزریقات می ترسند .

بعضی از بیماران مزمن ممکنست روزانه چند تزریق دارا باشند .

تزریق زیرجلدی: (به انگلیسی: Subcutaneous injection) جهت تزریق بسیاری از داروها ازجمله

انسولین، مورفین و هروئین و نیز بعنوان روشی مخالف با تزریق داخل وریدی مورد استفاده قرار میگیرد.

بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت همبند غنی از بافت چربی با خونرسانی کم بوده وبه همین

دلیل معمولاً سرعت جذب دارو در آن طولانی تر از عضله است. هدف از تزریق زیر جلدی، جذب آرام دارو

و با حجم تزریق محدود میباشد. این روش جهت تزریق داروهایی بمانند انسولین که باید در بافت چربی

بطور تدریجی جذب شود، روش ایده‌آلی بوده که با کمترین درد، امکان تکرار چندین نوبت تزریق را فراهم میسازد.

از ماساژ دادن ناحیه، پس از تزریق انسولین یا هپارین باید خودداری شود چراکه باعث جذب سریعتر دارو شده

و باعث التهاب بافتی میگردد.

توضیح ۲: بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت همبند شل غنی از بافت چربی با خون‌رسانی

کم بوده و به همین دلیل معمولاً سرعت جذب دارو در آن طولانی‌تر از عضله است (۲۰ تا ۳۰ دقیقه

در مقابل ۵ تا ۱۰ دقیقه در تزریقات عضلانی) البته برخی از داروها سرعت جذبشان از بافت زیر جلدی

برابر با عضله است (نظیر هپارین). برای تزریقات S.C معمولاً از سرنگ‌های ۲ میلی‌لیتر یا کمتر و سرسوزن

نمره ۲۴ تا ۲۶ و با طول ۱٫۵ سانتیمتر استفاده می‌شود. تزریقات S.C را می‌توان در هر نقطه‌ای انجام داد

(نظیر بی‌حسی‌های موضعی) ولی محل‌های رایج قسمت فوقانی خارجی بازو، جلوی ران، روی شکم

و روی کتف‌ها می باشد.

همانند تزریقات عضلانی بایستی در S.C نیز قبل از تزریق آسپیراسیون انجام شود (به‌جز در مورد هپارین).

روش کار بدین ترتیب است که چینی از پوست محل با انگشتان یک دست گرفته و بلند شده و سپس سوزن

با زاویه ۴۵ تا ۹۰ در جه زیر جلد وارد و پس از آسپیراسیون تزریق می‌شود حداکثر گنجایش بافت زیر جلدی

در یک نقطه (بدون بروز درد شدید) حدود ۲ میلی‌لیتر است و نبایستی بیش از ۵ میلی‌لیتر تزریق شود.

مراحل تزریق زیرجلدی:

پوست بالا کشیده شود.

ورود سوزن به بافت سریع و تزریق آهسته انجام گیرد.

 تزریق ماهیچه‌ای(عضلانی):

رایجترین نوع تزریق آمپول به بیمار معمولاً به شیوه تزریق ماهیچه‌ای است. هنگامیکه دارو جذب

گوارشی ندارد یا به آن آسیب می‌زند یا پس از جذب در کبد به مقدار زیاد تخریب می‌شود مجبور

به استفاده از روش تزریق هستیم. در بین روش‌های مختلف تزریق چنانچه مقدار دارو زیاد باشد یا

بافت‌های سطحی را تحریک کند یا احتیاج به جذب سریعتر باشد آن را داخل ماهیچه تزریق می‌کنند.

نحوه تزریق عضلانی :

معمولاً سرنگ ۲-۵ میلی لیتری بکار می‌رود.

شماره و طول سوزن بسته به نوع ماهیچه؛ محل تزریق یا میزان بافت چربی که ماهیچه مورد نظر

را پوشانیده‌است و سن بیمار متفاوت می‌باشد. برای تزریق در ماهیچه سرینی (گلوتئال) معمولاً از

سوزن شماره ۲۰-۲۳ استفاده می‌شود و برای تزریق در ماهیچه دالی معمولاً از سوزن شماره ۲۳-۲۵ استفاده می‌شود.

 

چگونه زخم را پانسمان کنیم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

آیا تا به حال یک زخم باز را دیده‌اید؟ زخم باز یک جراحت در سطح پوست است

که باعث نمایان شدن قسمت‌های زیر پوست شده و معمولا موجب خونریزی خارجی می‌شود.

این نوع زخم‌ها در هر وسعتی به سرعت عفونی شده و میکروب‌ها می‌توانند سریع به لایه‌های

عمقی‌تر پوست گسترش یافته و وارد گره‌های لنفاوی شده و از این مسیر تا سراسر بدن گسترش یابند.

بنابراین روی تمام زخم‌ها باید به درستی تمیز و پوشیده شود و پوشش آن نیز ثابت گردد.

پوشاندن صحیح زخم به کنترل خونریزی، جلوگیری از آلودگی و جذب خون و

ترشحات زخم کمک می‌کند و موجب التیام سریع زخم می‌شود.

آیا می‌دانید زخم‌های باز انواع مختلفی دارند و تشخیص نوع آن‌ها در

ارائه کمک‌های اولیه مناسب بسیار موثر است؟

انواع زخم باز

خراشیدگی یا ساییدگی: این زخم در اثر ساییده شدن لایه فوقانی

پوست ایجاد می‌شود. به دلیل آن‌که بیشتر اعصاب این لایه آسیب می‌بینند،

زخم دردناک، ولی خونریزی قابل توجه نیست. خراشیدگی اگر وسیع باشد

یا ذرات خاک یا اجسام خارجی در آن فرورفته باشد، می‌تواند جدی و خطرناک باشد.

اقدامات: چنانچه جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرورفته است، آن را به آرامی با

آب و صابون بشویید و زخم را با بتادین، ضدعفونی و پانسمان کنید.

 

بریدگی: زخمی است که لبه‌های صاف داشته و شبیه بریدگی جراحی یا بریدگی با

لبه کاغذ است. این زخم، سوزش زیادی داشته و شدت خونریزی در این نوع زخم،

بسته به عمق بریدگی، محل و اندازه زخم متفاوت است.

 

پاره‌شدگی: زخمی است عمیق که دارای لبه‌های ناصاف بوده و در اثر اجسام تیزی مانند
شیشه ایجاد می‌شود. در این جراحت، بافت‌های زیرین پوست آسیب دیده و
احتمال خونریزی شدید زیاد است.
اقدامات: در بریدگی و پاره‌شدگی اولویت با کنترل خونریزی به وسیله فشار مستقیم است.

لبه‌های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو را بی‌حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرار داده

تا از درد و خونریزی آن کاسته شود. چنانچه جسم خارجی در زخم باقی مانده آن را خارج نکنید.

زخم را ضدعفونی و پانسمان کنید و مصدوم را به نزدیک‌ترین مرکز درمانی برسانید.

برای آن‌که خود را از بیماری‌های احتمالی دور کنید، در هنگام تماس با خون، از
دستکش معاینه یا یک کیسه پلاستیک استفاده کنید

کنده‌شدگی: زخمی است که قسمتی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته شود.

اقدامات: سطح زخم را تمیز و جلوی خونریزی را بگیرید. اگر قسمتی از پوست یا عضله آویزان

شده آن را در محل اولیه خود قرار دهید و روی آن را ببندید و بلافاصله مصدوم را به مرکز درمانی برسانید.

سوراخ‌شدگی: زخمی عمیق که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می‌شود.

این جراحت همیشه باعث خونریزی شدید نمی‌شود، ولی در سوراخ‌شدگی‌های شکم و

قفسه سینه ،احتمال خونریزی‌های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات: ابتدا اجازه دهید چند لحظه‌ای خونریزی جریان یابد تا میکروب‌های داخل زخم

به همراه خون خارج شوند. محل زخم را ضدعفونی کنید و در صورتی که جسم خارجی

در آن فرورفته است، آن را خارج نکنید، چرا که با خروج جسم بر شدت خونریزی افزوده می‌شود.

بنابراین جسم را با پانسمان ثابت کنید و مصدوم را به بیمارستان منتقل کنید.

توصیه‌هایی درباره پانسمان زخم

– بتادین با نام (پوویدون آیوداین)‌ یک محلول میکروب‌کش قوی بوده و می‌تواند

تمام انواع باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها را نابود سازد.

نکته بسیار مهم آن که این محلول تا زمانی که روی پوست خشک نشود، هیچ اثری ندارد.

 

– از نفوذ بتادین به داخل زخم باز خودداری کنید، چراکه به دلیل داشتن املاح ید

ممکن است موجب حساسیت در افراد شود.

 

– برای پوشاندن زخم از پنبه استفاده نکنید، چراکه اغلب پنبه‌ها غیراستریل هستند.

 

– بدون نظر پزشک از پماد آنتی‌بیوتیک استفاده نکنید، چراکه پماد جلوی خون‌گیری

بافت اطراف زخم را گرفته و ترمیم را به تعویق می‌اندازد.

 

– در صوتی که زخم عمیق، خونریزی شدید و دو لبه زخم به‌هم نمی‌رسند،

برای بخیه زدن به بیمارستان مراجعه کنید.

 

– تعویض پانسمان را هر روز و اگر مرطوب یا کثیف شد، زودتر انجام دهید.

 

– از کندن دلمه زخم اجتناب کنید، چراکه ترمیم را مختل می‌کند و خطر عفونت را افزایش می‌دهد.

 

– اگر محلول ضدعفونی‌کننده در دسترس نبود، برای تمیزکردن زخم از آب و صابون استفاده کنید.

بیشتر بخوانیم
عوض کردن پانسمان
تزریق در عضلات

 

  • تزریقات

دگزامتازون خوب یا بد؟!

ارسال شده در: هومینو | ۰

حتما برای شما هم پیش آمده که دچار سرماخوردگی یا حساسیت شده باشید و در مراجعه

به پزشک و خرید داروها، ببینید که آمپول دگزامتازون هم برایتان تجویز شده است.

دگزامتازون یکی از پرمصرف‌ترین داروهای کشور است
دگزامتازون دارویی از دسته کورتیکواستروئیدها و به قول معروف «کورتون» است.
کورتون‌ها برای درمان بیماری‌های مختلفی تجویز می‌شوند که التهاب (تورم، قرمزی، درد)، بیماری‌های

پوستی، بیماری‌های خونی، بیماری‌های چشمی، بیماری‌های تیروئید، آلرژی و آسم، بیماری‌های خود

ایمنی مثل لوپوس و پمفیگوس، بیماری‌های غده فوق کلیوی، شوک آنافیلاکتیک (شوک ناشی از حساسیت)،

روماتیسم مفصلی و بعضی از انواع سرطان‌ها از آن جمله است.
اما در سال‌های اخیر مصرف دگزامتازون به طور بی‌رویه در ایران افزایش داشته است. براساس آمارهای

ارائه شده در سال گذشته دگزامتازون در صدر داروهای تجویزشده در کشور قرار داشته است. شاید دلیل

پرطرفدار بودن این دارو این باشد که در سال‌های گذشته، دگزامتازون به یکی از انواع داروهای دوپینگ

رایج در باشگاه‌های بدنسازی تبدیل شده است و باعث افزایش وزن کاذب می‌شود.
اما این افزایش وزن ایجاد شده حاصل تجمع آب و مایعات در بدن است و هیچ تاثیری در افزایش حجم

عضلات و توان ورزشکار ندارد وحتی مصرف منظم آن به کاهش توده عضلانی منجر می شود. از دیگر

موارد سوءمصرف داروی دگزامتازون می‌توان به استفاده از آن برای رفع علائم سرماخوردگی و حساسیت‌های

ساده و کاهش دردهای عضلانی اشاره کرد که تاثیری موقت در درمان آنها دارد.
در حقیقت استفاده از کورتون‌ها در درمان بیماری‌های ساده‌ای مثل سرماخوردگی شبیه به این است

که برای نابودی مگس و پشه‌های هجوم آورده به منزل‌تان از «بمب اتم» استفاده کنید؟ البته بمب اتم

قادر به نابودی حشرات موذی و رفع مشکل است اما تأثیرات بسیار هولناکی بر سلامت شما دارد.
پس توصیه جدی می شود برای رفع علائم سرماخوردگی از دگزامتازون و سایر کورتون‌ها استفاده نکنید،

چرا که این دارو با تضعیف سیستم ایمنی بدن، زمینه را برای تشدید بیماری‌های عفونی فراهم کرده

و طول مدت بیماری را افزایش می‌دهد.

عوارض جانبی

دگزامتازون هم مثل هر داروی دیگری اثرات و عوارض جانبی خود را دارد و این عوارض جدی است. باید

دگزامتازون راقاتل استخوان‌ها دانست، چرا که بزرگ‌ترین عارضه آن پیشگیری از رسوب کلسیم در استخوان و ایجاد پوکی استخوان است.
همچنین دگزامتازون روی سیستم گوارشی تاثیر می‌گذارد و باعث بروز مشکلاتی از قبیل نفخ، زخم‌های

مری و معده می‌شود. افزایش فشار چشم، آب مروارید و گلوگوم (آب سیاه) از عوارض دیگر مصرف زیاد

این داروست. مصرف بالای این دارو با تاثیر بر سیستم قلبی-عروقی، به افزایش قند خون و ایجاد فشار

مضاعف بر قلب و عروق منجر می‌شود و در نتایج آزمایشی اختلال ایجاد می‌کند.
توجه داشته باشید که این دارو و هم خانواده‌های آن باعث چاقی، اختلالات قاعدگی و پرمویی در خانم‌ها

هم می‌شود، بهتر است در صورت مشاهده مشکلاتی مثل تورم در صورت و قوزک پا و همچنین مدفوع سیاه،

قیری رنگ و عفونی که بیش از چند روز طول می‌کشد، پزشک خود را در جریان قرار دهید.
موارد منع مصرف
در صورتی که مبتلا به بیماری‌هایی مثل بیماری‌های زمینه‌ای مثل آبله مرغان، سرخک، بیماری‌های قارچی،

صرع، دیابت، سل، عفونت‌های چشمی، اختلالات تیروئیدی، بیماری‌های کبدی، بیماری‌های کلیوی، فشار داخل چشم،

بیماری‌های قلبی و فشار خون بالا، بیماری‌های گوارشی مثل زخم معده و اثنی‌عشر هستید، حتما پزشک

خود را در جریان قرار دهید تا در تجویز این دارو تجدید نظر کند.
توجه داشته باشید در صورت داشتن برنامه یا تصمیم برای عمل جراحی و حتی جراحی‌های دندانپزشکی

هم لازم است به پزشک اطلاع دهید، در دوران بارداری و شیردهی با توجه به عبور این دارو از جفت و ترشح

آن در شیر، مصرف دگزامتازون باید با نظر پزشک باشد.
اختلال دارویی با داروهای دیگر
اگر داروهای رقیق‌کننده خون مثل آسپرین و وارفارین، داروهای قلبی مثل دیگوگسین، قرص‌های ضدبارداری،

ریفامپین، داروهای ضدتشنج مثل فنوباربیتال و فنی‌تویین مصرف می‌کنید، نباید از دگزامتازون استفاده کنید.
مصرف دگزامتازون و رژیم غذایی مناسب
اگر پزشک برایتان دگزامتازون تجویز کرده است باید تغییراتی در رژیم غذایی ایجاد کنید. همزمان

با مصرف داروی دگزامتازون لازم است مصرف نمک را جدا کم کنید.
در عین حال توصیه می‌شود مصرف شیر و مواد غذایی حاوی پروتئین را افزایش دهید. از آنجا که این

دارو باعث بروز ناراحتی‌های معده می‌شود، بهتر است بعد از غذا یا همراه با شیر مصرف شود.
جای خالی نظارت بر تجویز بی‌رویه!
علاوه بر موارد ذکر شده لازم به توضیح است که با توجه به ممنوع بودن ارائه دگزامتازون و سایر کورتیکو

استروئیدها بدون نسخه پزشک به بیماران، گناه پرمصرف بودن این داروها در ایران مستقیم بر گردن جامعه

پزشکان کشورمان است. وزارت بهداشت به علت نظارت نداشتن نسخه‌های پزشکان عملا در صدمات وارد

شده به مردم به علت سوءمصرف دگزامتازون شریک است و علاوه بر آن به واسطه بروز قطعی عوارضی

مثل پوکی استخوان و انواع زخم‌های گوارشی متحمل هزینه‌های سنگین درمان چنین مشکلات جدی در جامعه خواهد شد.
نظارت ضعیف بر داروخانه‌ها و ارائه داروهای خطرناکی همچون دگزامتازون تزریقی، قطره‌های چشمی

بتامتازون و پمادهای کورتونی قوی همچون فنوسینولون بدون نسخه پزشک نیز از دیگر عوامل پرمصرفی

کورتون‌ها در ایران است.
در هر حال پرواضح است که خویشتنداری و نظارت مردمی می‌تواند در بسیاری از موارد مانعی جدی بر

سر راه برخی پزشکان بی‌توجه و داروخانه‌های بی‌انضباط ایجاد کند. به سلامت خود اهمیت بدهیم!

عوض کردن پانسمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

بعد از عمل جراحی معمولا از یک بانداژ استریل استفاده میکنند تا روی زخم را بپوشانند ،

آن را از باکتری ها و جذب مایعات حفظ کنند و آن را خشک نگه دارند.

در بعضی مواقع ، پزشک شما را مجبور میکند تا پانسمان خود را باز کنید ،

تا زخم شما هوا بخورد. از حمام رفتن , حداقل برای ۲ تا ۳ روز بعد از جراحی پرهیز کنید,

شنا نکنید. تا زمانی که پزشک معالج شما حمام رفتن را جایز دانست , دوش بگیرید یا

داخل یک وان آب گرم بخوابید.

پانسمان زخم خود را روزانه و یا به مقداری که پزشک شما برای تان لازم دیده است عوض کنید.

از پزشک خود بپرسید که چه زمانی میتوانید محدوده ی زخم را تمیز کنید؟

از استفاده از صابون های عطری , ژل های حمام , الکل , ید یا آب اکسیژنه برای تمیز کردن

محدوده ی زخم خود خودداری کنید.

این مراحل را برای تمیز کردن و پانسمان کردن زخم خود طی کنید

۱٫پانسمان خود را بردارید

– جواهرات خود را قبل از عوض کردن پانسمان و تمیز کردن زخم در بیاورید

– دست های خود را به مدت ۱۵-۳۰ ثانیه با آب و صابون بشویید

– دست های خود را به خوبی بشویید و آن ها را با حوله ی تمیز خشک کنید

– چسب پانسمان خود را شل کنید

– از یک دستکش جراحی برای جدا کردن پانسمان خود استفاده کنید .

پس از جدا کردن پانسمان , دستکش و پانسمان را داخل یک کیسه ی پلاستیکی بیاندازید

– دوباره دست های خود را بشویید

۲٫ زخم را تمیز کنید 

گاز استریل یا پانسمان را در یک ترکیب نمکی یا آب صابونی بخیسانید

– با گاز مرطوب , به آرامی زخم خود را تمیز و ضدعفونی کنید و خون خشک شده و

ترشح اطراف زخم را با آن تمیز کنید.

– دست های خود را به خوبی بشویید و زخم خشک شده را با یک حوله ی تمیز به آرامی تمیز کنید.

۳٫ پانسمان جدید را روی زخم بگذارید

– اگر پزشک برای شما یک پماد آنتیوبیوتیک را تجویز کرده است ، از آن را دقیقا به شکلی که

توضیح داده شده به کار ببرید. این کار میتواند باعث جلوگیری از عفونت زخم شود و از بزرگ اندازه ی زخم

که به وسیله ی تشکیل پوست روی زخم بزرگ بکاهد

پانسمان جدید را روی زخم قرار دهید

– دست های خود را دوباره بشویید

پانسمان قدیمی را دوبار بسته بندی کنید و در سطل زباله بیندازید

– به صورت جداگانه هر گونه لکه ی خشک شده اطراف زخم را بشویید.

اگر لازم به استفاده از بتادین بود از پزشک خود بپرسید

مراقب بروز نشانه های عفونت و دیگر مسائل حاد باشید

به زخم خود زیاد نگاه کنید تا ببینید که چگونه بسته میشود. این کار را هر بار که پانسمان خود را عوض میکنید و یا هر مقدار باری که پزشک تان پیشنهاد کرده است انجام دهید.

حتی با وجود بهترین مراقبت ها از زخم ، ممکن است مسائل حاد پیش بیاید. بعضی مواقع ممکن است زخم به درستی بسته نشود. برای مثال گوشه های زخم ممکن است جدا

شوند یا اگر بین پانسمان و پوست بدن اصطحکاک ایجاد شود ممکن است تاول بزنید. همچنین ممکن است عفونت گسترش پیدا کند. پس در صورت بروز هر کدام از این مسائل سریعا

، برای معاینه به پزشک خود مراجعه کنید یا با او تماس بگیرید.

نشانه های عفونت زخم

-بروز درد ناگهانی و فزاینده که با دارو بهتر نمی شود.

-افزایش میزان قرمزی ، گرما و ورم پوست

-ترشح چرک ، خون و مایعات دیگر از محل زخم

-بروز جوش ها و تاول های سفید اطراف زخم

-درجه ی تب بالای ۱۰۰ فارنهایت

-تب و لرز

این موارد میتواند خطر ابتلا به عفونت و مسائل حاد دیگر را در شما بالا ببرد

دیابت

-سیگار کشیدن

-بی تحرکی

-مشکلات دستگاه ایمنی بدن

-سوء تغذیه

  • تزریق

تزریق در عضلات

ارسال شده در: هومینو | ۰

 

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، در تزریق عضلانی ، دارو وارد عمق عضله می شود.

در این نوع تزریق می توان حداکثر ۵ میلی لیتر دارو تزریق کرد. از آنجایی که بافت عضلانی اعصاب حسی کمی دارد ،

تجویز داروهای تحریک کننده به صورت عضلانی درد کمتری ایجاد می کند.

اندیکاسیون های تزریق عضلانی :
• جذب سریع دارو
• داروهایی که نمی توان به صورت وریدی تزریق کرد
• تجویز داروهایی که با آنزیم های گوارشی ایجاد تداخل می کنند
کنترااندیکاسیون ها :
• اختلالات انعقادی
• ادم یا ورم اندام ها یا محل تزریق
• شوک
• مصرف داروهای ترومبولیتیک
• بیماری های انسدادی عروق محیطی
سکته قلبی یا MI
اصول کار :

قبل از شروع به کار وسایل مورد نیاز خود را آماده کنید تا در حین کار به مشکلی برنخورید.

وسایل مورد نیاز شامل سرنگ و سرسوزن ، دارویی که قرار است تزریق شود ، پنبه الکلی ،

دستکش یک بار مصرف و رسیور
طول سوزن به عمق تزریق ، جثه بیمار ، مقدار چربی زیر پوست پوشاننده محلی که قرار است

تزریق صورت گیرد و غلظت محلول بستگی دارد.

( برای تزریق سوسپانسیون ها و محلول های غلیظ از سرسوزن های بزرگتر استفاده میشود )

انتخاب محل تزریق :

انتخاب محل تزریق بستگی به وضعیت بیمار و هدف تزریق دارد. محل تزریق نبایستی

ادماتو ، ملتهب ، دارای خال گوشتی ، علائم مادرزادی و ضایعات دیگر باشد.

تزریق در عضله ونتروگلوتئال :

کف دست خود را روی تروکانتر بزرگ استخوان ران قرار دهید ، به طوری که انگشت شست

به طرف کشاله ران و سایر انگشتان به صورت کاملا باز از هم به طرف بالا قرار گیرند

به طوری که انگشت اشاره روی خار خاصره قدامی – فوقانی استخوان ایلیاک قرار گیرد.

محل تزریق در ناحیه است که بین انشگت شست و اشاره قرار می گیرد.

تزریق در محل دورسوگلوتئال :

خار فوقانی – خلفی ایلیاک را به وسیله خطی به تروکانتر بزرگ استخوان ران وصل کنید ،

محل دورسوگلوتئال در سمت طرفی و فوقانی قسمت وسط این خط قرار می گیرد.

روش دیگر این است که ناحیه گلوتئال را به چهار قسمت تقسیم کنید و سپس در ربع فوقانی

خارجی در حدود ۵-۷ سانتی متر پایین تر از ستیغ ایلیاک تزریق کنید.

در این روش تزریق در داخل عضلات گلوتئال ( گلوتئوس مینیموس ، مدیوس و گوشه فوقانی خارجی

عضله گلوتئوس ماکسیموس ) انجام می شود.

تزریق در عضله واستوس لترالیس :

بهترین محل برای ترزیق در این عضله قسمت میانی طرفی ران است.

این عضله مناسب ترین محل برای تزریق در کودکان و نوزادان است ، زیرا نسبت به سایر عضلات

تکامل یافته تر است و در عین حال عروق و اعصاب بزرگ نیز ندارد.

نکته : در نوزادان گاهی از عضله رکتوس فموریس استفاده می شود که در بزرگسالان

استفاده از آن ممنوع است.

تزریق در عضله سرشانه (دلتوئید ) :

از عضله دلتوئید برای تزریق با حجم حداکثر ۲ میلی متر استفاده می شود.

تزریق در ۲.۵ تا ۵ سانتی متر ( حدودا ۲ یا ۳ انگشت ) پایین تر از زائده آکرومیون انجام می شود.

نکته:

– قبل از وارد کردن سوزن از بیمار بخواهید خود را شل نماید و عضله محل با انگشتان دست

دیگر گرفته و کمی بر آمده شود.
– در برخی از موارد موقع تزریق ممکن است سر سوزن از کلاهک(hub) کنده شود .

لذا بهتر است کمی از سر سوزن در خارج از پوست باقی بماند .
– هر چه دارو آهسته تزریق شود درد و ریسک بعضی عوارض کمتر خواهد بود.
–  برای تزریق داروهای روغنی (نظیر برخی از ویتامین ها ) و کریستالی

(نظیر پنی سیلین) بهتر است از سر سوزن های بزرگتر استفاده شود .
–  ار آنجائیکه سوراخ سر سوزن یکطرفه است لذا در مواردیکه حجم دارو زیاد است

بهتر است در حین تزریق دارو  سر سوزن چرخانده شود.
–  گنجایش سریع عضله دلتوئید حداکثر ۲ml  و سرین حدود ۵ml است و تزریق بیش

از این میزان با درد و ناراحتی نسبتا شدید (و گاهی آبسه استریل) همراه خواهد بود و

در چنین مواردی (نظیر تزریق متوکاربامول)دارو بایستی بطور منقسم در دو طرف تزریق شود.
–  برخی از بیماران در موقع تزریق دجار شوک وازوواگال می شوند.

لذا در موقع تزریق بایستی بیمار دراز کشیده باشد.

عوارض تزریقات وریدی

عوارض تزریقات سیاهرگی عبارتند از: اینفیلتراسیون، هماتوم، آمبولی هوا، فلبیت، تزریق خارج از رگ،

و تزریق داخل سرخرگ. تزریق اشتباه درون سرخرگ از بقیه عوارض نادرتر اما به همان اندازه خطرناکتر است.

اینفیلتراسیون

نشت مایع یا دارو را به خارج از فضای داخل سیاهرگ – به بافتهای نرم اطراف – اینفیلتراسیون می گویند.

عموماً به علت جاگذاری نامناسب نیدل یا آنژیوکت در فضای خارج لومن رگ به وجود می آید.

از نظر بالینی با تورم بافت نرم اطراف محل تزریق، مشخص می شود. همچنین پوست، سرد، سفت، و

رنگ پریده می شود. اگر مایع نشت یافته اندک باشد، عواقب کمی را به دنبال دارد، اما داروهای خاصی هستند

که ولو به میزان بسیار اندک، برای بافتهای نرم اطراف صدمه زا خواهند بود.

هماتوم

هماتوم حالتی است که در اثر نشت خون از رگ به بافت های نرم اطراف به وجود می آید.

اگر آنژیوکت بیش از یک دیواره از یک رگ را پاره کند؛ و یا در صورتی که پس از در آوردن آنژیوکت روی

محل ورود آنژیوکت فشار وارد نشود این حالت ایجاد می شود. هماتوم با فشار مستقیم قابل کنترل

بوده و پس از یک دوره دو هفته ای خود به خود برطرف می شود.

آمبولی هوا

آمبولی هوا در اثر ورود مقادیر زیاد هوا به داخل سیاهرگ بیمار از طریق ست سرم به وجود می آید.

تیوب های ست سرم در حدود ۱۳ سی سی هوا را در خود نگه می دارند؛ هر بیمار می تواند

عموماً تا ۱cc/kg هوا را تحمل کند. بچه های کوچک در معرض خطر بیشتری قرار دارند.

آمبولی هوا به آسانی با هواگیری ست های سرم قابل پیشگیری است. خوشبختانته این عارضه بسیار نادر است.

 

  • پانسمان

درد ها و زخم های دیابتی

ارسال شده در: هومینو | ۰

زخم پای دیابتی یک عارضه رایج از دیابت کنترل نشده هستند که تشکیل شده از درهم شکستن بافت های پوست و در معرض قرار گرفتن لایه های زیرین پوست است آنها در زیر انگشتان بزرگ پا و برآمدگی های پای شما, رایج هستند و میتوانند بر روی استخوان های شما تاثیر بگذارند. همه افراد دارای دیابت، میتوانند دچار زخم و درد پا شوند، اما مراقبت کردن از پاها میتواند به جلوگیری از آنها کمک کند درمان زخم پای دیابتی و درد ها با توجه به علت آنها متفاوت است. درباره هر درد پا و ناراحتی که دارید، با پزشک خود صحبت کنید تا مطمعن شوید که مشکل جدی نیست,زیرا زخم آلوده، اگر نادیده گرفته شود منجر به قطع عضو میشود ،

زخم پای دیابتی

درمان زخم دیابت و روش های آن در طب سنتی

شناسایی و تشخیص علائم زخم پای دیابتی

یکی از اولین نشانه های زخم بررسی پایتان است ،زیرا ممکن است جورابتان را لک کند و یا در کفشتان نشست کند همچنین ورم غیر معمول,تحریک و سوزش, قرمزی, و بو از یک یا هر دو پا نیز علائم اولیه زخم پا هستند. نشانه ی قابل مشاهده و جدی زخم پا، بافت های سیاه اطراف زخم است.(اثر زخم نامیده میشود) که به خاطر عدم وجود جریان خون سالم در ناحیه اطراف زخم است.

قانقاریای جزئی و یا کامل، میتواند در اطراف زخم ظاهر شود,که به مرگ بافت ها به علت عفونت اشاره دارد در این مورد چرک های بد بو,درد و بی حسی میتواند اتفاق بیافتد ؛ نشانه های زخم پا، همیشه قابل مشاهده و آشکار نیستند گاهی اوقات,شما علائم زخم را تا زمانی که مبتلا به عفونت شوند مشاهده نمیکنید پس اگر هر نوع تغییر رنگی، بر روی پوستتان مشاهده کردید,مخصوصا بافتی که سیاه شده است و یا هر دردی در اطراف محلی که پینه بسته و یا تحریک شده احساس کردید,با دکتر خود صحبت کنید.

درمان زخم پای دیابتی 

پزشک شما جدیت زخمتان را با معیار های زیر در مقیاس ۰ تا ۳ تشخیص خواهد داد:

۰.بدون زخم است اما در معرض خطر است.

۱.زخم بدون هیچ عفونتی وجود دارد.

۲.زخم عمیق است و در معرض مفاصل و تاندون ها است.

۳.زخم های گسترده و یا آبسه هایی از عفونت وجو دارد.

علل و دلیل درد پا و زخم پای دیابتی

زخم های دیابتی شایع هستند، به علت: 

  • جریان خون ضعیف
  • قند خون بالا(هیپرگلیسمی)
  • آسیب عصبی
  • پای زخمی و یا مجروح شده
  • گردش خون ضعیف یکی از بیماری های عروقی است که در آن خون به طور موثر به پا نمیرسد.
  • جریان خون ضعیف، همچنین میتواند باعث دشوار تر کردن بهبودی زخم ها شود.
  • سطح قند خون بالا، نیز میتواند روند بهبودی زخم های عفونی پا را کاهش دهد بنابراین مدیریت قند خون، حیاتی است. افراد مبتلا به دیابت نوع دوم ،اغلب زمان سخت تری را برای مبارزه با زخم های عفونی میگذرانند.
  • آسیب عصبی، یک اثر طولانی مدت است که حتی میتواند منجر به از دست دادن احساس در پای شما شوداعصاب آسیب دیده، ممکن است در ابتدا احساس سوزن سوزن شدن و درد داشته باشند ؛ آسیب عصبی باعث کاهش حساسیت پای شما نسبت به درد میشود و در نتیجه زخم های بدون درد میتواند باعث ایجاد عفونت شود.
  • زخم ها ،میتوانند توسط تخلیه محل آسیب دیده شناسایی شوند و گاهی اوقات یک توده که همیشه هم درد ناک نیست , قابل توجه است.
  • پوست خشک، در دیابت شایع است پس پای شما ممکن است بیشتر در معرض ترک خوردن باشدو ممکن است پینه و میخچه و زخم و خون ریزی رخ دهد.

درمان زخم پای دیابتی از طریق گیاهان دارویی

عوامل تشدید کننده شرایط ایجاد زخم های پای دیابتی

همه افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر زخم های پا هستند,که میتواند علل های مختلفی داشته باشد برخی عوامل میتواند خطر زخم پا را افزایش دهد , شامل:

  • کفش های با کیفیت پایین ،
  • بهداشت ضعیف(به طور منظم یا کاملا شستشو ندهید)
  • اصلاح نادرست ناخن پا
  • مصرف الکل
  • بیماری چشم، از دیابت
  • بیماری قلبی
  • بیماری کلیوی
  • چاقی
  • مصرف دخانیات(مهارکردن گردش خون)
  • زخم های پای دیابتی ،در مردان مسن نیز بیشتر است.

درمان زخم دیابتی با داروهای گیاهی

 کنترل زخم پای دیابتی

  • از پای خود برای جلوگیری از درد و زخم پا محافظت کنید این ،تخلیه کردن نامیده میشود و برای تمام انواع زخم های دیابتی مفید است.
  • فشار از راه رفتن ،میتواند عفونت را بدتر کند و زخم را گسترش دهد برای افرادی که دارای اضافه وزن هستند, فشار اضافی ممکن است باعث درد پا شود.
  • پزشک تان ممکن است توصیه کند که موارد خاصی را برای محافظت از پای خود استفاده کنید:
  • کفش های دیابتی
  • تغذیه
  • پیچ خوردگی فشرده
  • درج کفش برای جلوگیری از میخچه و پینه

پزشکان میتوانند زخم های پای دیابتی را با دبریتمنت ,حذف پوست مرده, اشیاء خارجی یا عفونت هایی که ممکن است باعث زخم شوند، برطرف کنند.عفونت، یک عارضه جدی زخم پا است و نیاز به درمان فوری دارد همه عفونت ها، به همان شیوه درمان نمیشوند. بافت اطراف زخم، ممکن است به یک آزمایشگاه ارسال شود تا مشخص شود کدام یک از آنتی بیوتیک ها کمک خواهد کرد. اگر پزشک مظنون به یک عفونت جدی باشد, ممکن است دستور یک اشعه ایکس برای یافتن علائم عفونت استخوانی را دهد.

  • تزریق

 تزریقات داخل چشمی

ارسال شده در: هومینو | ۰
نکاتی در مورد  تزریقات داخل چشمی و مراقبت بعد از آن:

این توضیحات در مورد تزریق داخل چشمی مواد دارویی شامل اواستین، ای لیا و تریامسینولون می باشد.

١ اگر چشم شما در روز تزریق ، ملتهب و یا عفونی است، قبل از تزریق به پزشک خود اطلاع دهید.

٢ )مصرف داروهای ضد انعقاد  خون و ضد پلاکت مثل اسپیرین و کومارین معمولا  مغایرتی با

تزریق داخل چشمی ندارد، اما اگر این داروها را مصرف میکنید، حتماپزشک خود را از مصرف این داروها اگاه سازید

٣ ) از بکار بردن وسایل ارایشی در اطراف چشم در روز تزریق و تا چند روز بعداز ان دوری کنید.

۴ ) مصرف بسیاری از داروهای تزریقی داخل چشمی در زمان بارداری و شیردهی ممنوع است.

در صورت بارداری و یا شیردهی به پزشک خود اطلاع دهید

۵ ) در صورت داشتن هر نوع حساسیت دارویی، به پزشک خود اطلاع دهید

۶ ) تزریق داروهای داخل چشمی، در بیماران با سابقه سکته قلبی کمتر از سه ماه، سکته مغزی

 کمتر از سه ماه، فشارخون شدیدا بالای کنترل نشده و بیماری قلبی کنترلنشده با احتیاط انجام میشود.

 قبل از تزریق پزشک خود را از این بیماریها مطلع کنید.

۶ ) بعد از تزریق معمولا چشم پانسمان می شود و این پانسمان بمدت حداقل سه ساعت روی چشم می ماند.

 اگر دید چشم دیگر شما مناسب نیست، بهتر است فردی راهمراه داشته باشید

٧ )  برای احساس راحتی بیشتر، پانسمان را حدودا یک تا سه ساعت بعد از تزریق روی چشم نگهدارید.

٨ ) بعد از برداشتن پانسمان، قطره های تجویز شده را در چشم بریزید.

معمولا قطره کلرامفنیکل یا سیپروفلوکساسین، هر شش ساعت تا پنج روز تجویز می شود.

٩ ) از وارد کردن اب به چشم  و شنا بمدت چند روز خودداری کنید. شستن سر وصورت و

 استحمام بشرطیکه اب وارد چشم نشود ، بعد از ٢۴ ساعت مجاز است.

اگرهنگام استحمام و یا شستن صورت ، چشمهایتان را ببندید،  معمولا اب وارد چشم نمیشود.

١٠ ) ممکن است تا چند ساعت  بدنبال تزریق، دید مناسب نداشته باشید.
بهمین دلیل تا برگشت دید مناسب از انجام کارهای دقیق بینایی مثل رانندگی، خلبانی و
 کارهاییکه ماهیت پرخطر دارند بپرهیزید.
١١ ) بهتر است که روز اول بعد از تزریق در جای تمیز باشید و از دود ، گرد و خاک ، باد و بخارآب دوری کنید.
١٢ ) ازورزش و  فعالیت شدید بدنی، بلند کردن اجسام سنگین و خم شدن بپرهیزید.
١٣ ) انجام کارهای معمولی و دفتری، مطالعه و تماشا کردن تلویزیون مجاز است.
١۴ ) علائم زیر اهمیت کمی داشته و دلیل مراجعه به پزشک نیست:
احساس درد یا تحریک مختصر در قسمت تزریق. که معمولا چند
ساعت تا یک یا دو روز طول میکشد
قرمزی یا تورم در محل تزریق که معمولا در قسمت خارجی چشم است.
دیدن نقاط و با سایه های متحرک بدنبال تزریق که معمولا ناشی از ذرات هوا یا خونریزی
مختصر است و نعمولا چند ساعت تا یک یا  دو روز طول میکشد.
ممکن است بیمار در ساعات اول بعد از تزریق، دیدش به خوبی قبل
 از تزریق نباشد که این مسئله گذراست.
١۵ ) عوارض و علائم مهم بدنبال تزریقات داخل چشمی:
    درد شدید
  کاهش دید پیش رونده
  تورم شدید پلکها
 قرمزی شدید و پیش رونده
در صورت بروز هر کدام از علایم بالا سریعا به چشم پزشک خود و
 یا اگر در دسترس نیست ، به چشم پزشک دیگر مراجعه کنید
  • تزريق دارو
  • تزريق دارو

تزریق و دانستنیهای آن

ارسال شده در: هومینو | ۰

 

استعمال داروها از راههای مختلفی انجام می گیرد . انتخاب راه مصرف ، بستگی کامل به نوع و مقدار و همچنین زمان اثر دارو دارد .

در مواردی که میسر باشد اکثرا راه خوراکی دارو ترجیح داده می شود .

نکات مصرف داروها:

شامل ۵ مورد به نام است که شامل

-۱داروی صحیح- ۲ بیمار صحیح -۳ زمان صحیح- ۴ روش صحیح- ۵ داروی صحیح

مواردی که از داروی تزریقی استفاده می شود:

اورژانس، بیهوشی، تاثیر اسید معده روی دارو، بیمار روانی، کودکان.

انواع سرنگ :

قسمت های سرنگ شامل ، مخزن، پیستون، پخ که قسمت اوریب نیدل است و سبب می شود که نیدل راحتتر وارد پوست شود.

سایزهای طول نیدل از ۵/ تا ۲ اینچ است که بر اساس محل تزریق متفاوت است. سایز قطر نیدل

نیز بر اساس ویسکوزیته دارو متفاوت است و هرچه ویسکوزیته بیشتر باشد قطر نیدل نیز بیشتر

است تا بیمار کمتر درد بکشد.

انواع سرنگ ها شامل ۲ سی سی که بیشتر برای روغنی ها استفاده می شود، ۵ سی سی، ۱۰

 سی سی که برای داخل وریدی استفاده می شود و ۲۰ سی سی که برای گاواژ استفاده می شود.

فرآورده های تزریق:

۱-آمپول: دو دسته اند:

الف -رقیق: با نیدل کشیده می شوند.

ب- روغنی: بدون نیدل کشیده می شوند.

نکته: تنها آمپول روغنی که رقیق است و با نیدل می توان کشید دیازپام است.

برای کشیدن آمپول های پودری بر حسب نوع آن آب مقطر کشیده و مخلوط می کنیم.

۲- ویال: برای کشیدن ویال ابتدا درپوش پلاستیکی را ضدعفونی کرده و سپس متناسب با مقدار

دارویی که لازم است هوا وارد ویال می کنیم و سپس دارو را می کشیم.

نحوه تزریق آمپول های ویال دار:

۳ سی سی آب مقطر + ۱سی سی لیدوکائین. : الف. پنادور یا ۱۲۰۰۰۰۰

۲ سی سی آب مقطر+ ۵/ سی سی لیدوکائین. / ب. پنی سیلین بنزاتین: ۵

برای کودکان ۲سی سی آب مقطر+ ۱سی سی لیدوکائین.

۲سی سی آب مقطر. : پ. پنی سیلین ۸۰۰

۱ سی سی آب مقطر : ج. پنیسیلین ۴۰۰

د. سفتریاکسون:در صورتی که عضلانی تزریق شود ۲سی سی آب مقطر+ ۱سی سی لیدوکائین.

در صورتی که وریدی تزریق شود ۱۰ سی سی آب مقطر استفاده می شود و تزریق لیدو کائین

در تزریق وریدی و داخل سرم ممنوع است.

سفتریاکسون نباید به هیچ وجه اخل سرم رینگر تزریق کرد.

انواع تزریقات شامل:

الف. تزریق داخل جلدی :

در تزریق داخل پوستی ، دارو بین لایه های پوست تزریق می شود و این روش بیشتر در موارد

تست های پوستی مثل واکسن ب ث ژ و تست پنی سیلین به کار برده می شود .

نکته: در تزریق مورفین سرعت جذب کمتر از است ولی طول اثر آن بیشتر است .

خصوصیات محل تزریق:

۱-    فاقد پیگمانتاسیون و مو باشد

۲-    سطح کاملا صاف باشد . بنابراین بهترین محل تزریق ساعد است.

محلول تزریقی ، ۵/ سی سی داروی مورد نظر + ۳ سی سی آب مقطر است .

نحوه تزریق:

پس از ضدعفونی کردن دست را زیر ساعد گرفته و پوست را کاملا می کشیم

سپس سرنگ را با زاویه ۱۵ درجه وارد پوست می کنیم به صورتی که سر نیدل داخل پوست مشخص است.

چنانچه تزریق صحیح باشد برآمدگی کوچکی در محل ایجاد می شود و اگر نه تزریق اشتباه بوده

است.

محل تزریق را نشانه گذاری می کنیم و پس از ۱۵ تا ۳۰ دقیقه اگر راش و سایر علایم حساسیت

ایجاد نشد فرد حساس نیست.

نکته: در این تزریقات آسپیره نمی کنیم و محل را گرم نمی کنیم و ماساژ نمی دهیم.

ب. تزریق زیرپوستی :

در این روش دارو در فضای چربی زیرپوست بازو و یا سطح داخلی ران تزریق می گردد .

در مواردی که بایستی سرعت جذب دارو کم باشد مانند انسولین و واکسن ها استفاده می شود .

محل های تزریق:

قسمت خارجی دور بازو، جلوی ران پاها و جلوی شکم(قطر ۱۵ سانتی متر دور ناف)

در افراد انسولینی باید محل تزریق به صورت چرخشی باشد.

نحوه تزریق: پس از ضد عفونی کردن عضله را کاملا می گیریم تا بالا بیاید سپس با زاویه بین ۴۵ تا ۹۰ درجه نیدل را وارد کرده سپس آسپیره و تزریق می کنیم و پس از تزریق جهت جلوگیری از کبود شدن محل را گرم کرده و ماساژ می دهیم.

از این روش برای تزریق داروهای انسولین، هپارین و سوپرفکت( جهت درمان ناباروری) استفاده

می شود که همه آن ها با سرنگ انسولین تزریق می شوند .

نکته: تنها در هپارین نبایستی آسپره، ماساژ و گرم کنیم .

ج- تزریق داخل عضلانی :

شایعترین روش تزریق است. دارو از این طریق زودتر از راه زیرپوستی جذب می شود . زیرا در

عضلات عروق بیشتری وجود دارد. در صورتی که بخواهند اثر دارو سریعتر ظاهر شود و ضمناً نتوان

آن را از راه وریدی تزریق نمود از راه عضلانی تزریق می شود .

خصوصیات محل تزریق: در عضله نباید عصب و رگ باشد و توده عضلانی مناسب وجود داشته باشد.

محل های تزریق:

۱-عضله سرینی پشتی:

شایعترین عضله است. بایستی در ربع خارجی تزریق کرد. حجم این عضله ۳ تا ۵ سی سی است و

چنانچه حجم دارو زیاد باشد مانند روباکسین دارو را در دو قسمت در دو طرف تزریق می کنیم.

در اطفال چون حجم این عضله کم است داخل ران تزریق می شود.

۲-سرینی جلویی( جلوی ران)  :

در افرادی که نتوان در سرینی پشتی تزریق کرد استفاده می شود. زانو را به ۳ بخش تقسیم می

کنیم و در قسمت میانی خارجی تزریق می کنیم. این روش در اطفال استفاده می شود ( کودکان

زیر یکسال ).

۳-عضله دلتوئید : حجم آن حداکثر ۱ سی سی است.
۴- مستقیم رانی :

محل آن وسط ران است و چون خطر آن بیشتر از دیگر تزریقات است آخرین محل جهت تزریق

داخل عضلانی است.

۵-  رکتال:

در کودکان استفاده می شود که سرنگ بدون نیدل مستقیم داخل رکتوم تزریق می شود .

نحوه تزریق :

پس از ضدعفونی کردن محل چنانچه فرد چاق باشد پوست را می کشیم و اگر لاغر باشد عضله را

جمع کرده سپس با زاویه ۹۰ درجه به صورت دالتی سرنگ را وارد می کنیم. حدود۰ .۵ سی سی

نیدل را خارج نگه می داریم) جهت فیکس کردن و جلوگیری از شکستن نیدل ( سپس سرنگ را

فیکس کرده و آسپیره می کنیم و پس از تزریق در همان جهتی که وارد کرده ایم سرنگ را خارج

می کنیم.

تزریق عضلانی باید به آهستگی صورت گیرد به خصوص دگزا متازون و آمپول های روغنی چون

تزریق ناگهانی سبب آبسه، تورم و قرمزی در محل تزریق می شود. پس از تزریق به خصوص در

داروهای روغنی، پنی سیلین و سفالوسپورین ها و داروهایی که حجم زیادی دارند جهت جلوگیری

از کبود شدن بایستی محل را گرم کرده و ماساژ داد.