• تزریق

روش های اصولی تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمندان مبتلا به دیابت که احتیاج به تزریق انسولین دارند، باید دقت بالایی به زمان

و محل  داشته باشند تا علاوه بر تسریع فرآیند جذب انسولین، پوستشان دچار

التهاب و زخم نشود.انسولین هورمونی است که با تزریق آن به بدن، بیماری دیابت کنترل

می ‌شود و سالمند مبتلا به این بیماری می ‌تواند زندگی عادی داشته باشد. دلیل

اینکه انسولین را باید به صورت تزریقی مصرف کرد این طور است که در صورت مصرف

خوراکی، آنزیم‌های موجود در معده آن را تجزیه کرده، اجازه نمی‌دهند تا جذب جریان

خون شود.

علاوه بر  انسولین دیگر روش‌های درمانی از جمله قرص‌های خوراکی، رژیم غذایی

و همچنین تغییر سبک زندگی و ورزش کردن نیز وجود دارد که سالمند مبتلا برای داشتن

زندگی سالم باید آن ‌ها را به خاطر بسپارد.برایانسولین محل‌های مختلفی در بدن

وجود دارد از جمله شکم، بازوهای بالایی دست، ران پا، کمر و یا لگن که البته سرعت جذب

انسولین در تمامی این مناطق یکسان نیست و در شکم از همه سریعتر است.

برای انسولین آمپول‌ های خود تزریق معمولاً وجود دارد و سالمند باید بعد از ضد عفونی

کردن سرنگ و ناحیه مورد نظر اقدام به تزریق کند.برای این کار حتماً باید ۲ و نیم الی ۵ و نیم

سانتیمتر از پوست محل تزریق را با دست گرفته و به سمت بالا بکشید به طوری که از لایه‌ های

زیری پوست فاصله بگیرید، سپس در آن قسمت که چربی پوست قرار دارد دارو تزریق کنید.

نواحی مطلوب برای انسولین

آسان ترین محل برای  انسولین شکم است و بیشتر بیماران دیابتی خصوصا کودکان بدون

احتیاج به شخص دیگری می توانند دارو را به خودشان تزریق کنند.اول کمی از پوست اطراف بین

کمر و دنده ها را گرفته و حدود ۵ سانتی متر بالا بکشید، نکته مهم در این است که جای تزریق

باید ۵ سانتی متر از ناف فاصله داشته باشد.تزریق بر دست غیر غالب می تواند منجر به آسانی

انسولین برای شخص مبتلا در مواردی باشد که خودش مجبور به تزریق دارو می باشد.

از دیگر مکان های  انسولین ران است که بهترین محل فاصله میان زانو تا مفصل ران است

که این مکان باید به سمت خارج از پا باشد.

بازوهای بالایی هم از دیگر محل های مناسب برای  انسولین است. برای تزریق باید سوزن

در قسمت پشت بازو و میان آرنج و شانه قرار گرفته و تزریق شود. مشکل این مکان سخت بودن

آن برای تزریق است و به طور معمول فرد دیگری تزریق را باید انجام بدهد.

به خاطر راحتی جای تزریق، امکان دارد شخص موقع راه رفتن یا حرکت دچار مشکل شود. در این صورت

کمر یا لگن بعنوان آخرین محل برای تزریق دارو استفاده می شود.

انسولین تزریقی در شکم

سریعترین جذب را دارد و در بازو‌ها جذب متوسطی صورت گرفته و در کمر و ران‌ها کند‌ترین سرعت جذب

مشاهده می‌شود.

توصیه کارشناسان این است که اشخاصی که قصد انجام ورزش بعد از تزریق انسولین را دارند بهتر است

حداقل بعد از ۴۵ دقیقه  ورزش کنند. همچنین دقت کنند که تزریق فقط به یک منطقه خودداری

کنید چون این عمل می تواند منجر به تحریک پوست و یا از بین رفتن بافت چربی آن ناحیه شود. از این رو

توصیه شده افراد تزریق را در محل های مختلفی از پوست خود انجام بدهند.

کارشناسان بهترین زمان  را پس از صرف غذا و تزریق به ناحیه سمت راست شکم می‌دانند،

زیرا در این حالت میزان جذب انسولین بسیار بالا است.

کارشناسان توصیه می‌کنند سالمندان دیابتی حتماً سطح قند خون خود را به طور مرتب کنترل کنند و از

پزشک خود در خصوص چگونگی تنظیم مقدار مناسب انسولین، تکنیک ‌های ، چرخه جذب انسولین

و دیگر موارد اطلاعات کسب کنند و آن را به نزدیکان خود نیز آموزش دهند تا در صورت بروز حوادث اورژانسی

بتوانند کمک رسانی سریع و درستی داشته باشند.

با رعایت راهکارهای گفته شده بیماردیابتی می ‌تواند زندگی و طول عمری طبیعی داشته باشد و دچار

انواع عوارض ناشی از بیماری دیابت، چون نارسایی کلیوی، بیماری‌ های قلبی عروقی، مشکلات بینایی

و اضافه وزن نشود.

  • زخم

انواع زخم ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

در تعریف زخم می توان گفت که، زخم باز یک جراحت در پوست هست که موجب

نمایان شدن بخش های زیر پوست و به طور معمول باعث خونریزی خارجی می شود.

این زخم ها در هر وسعتی که باشند عفونی شده و میکروب ها می توانند خیلی راحت

به قسمت های زیر پوست نفوذ کرده و بیشتر شوند. در نتیجه باید روی زخم ها به خوبی

تمیز و پوشیده شود و پوشش آن هم ثابت باشد.پوشاندن زخم در جلوگیری از خونریزی،

جلوگیری از آلودگی و جذب خون و ترشحات زخم کمک می کند و باعث التیام سریع زخم می گردد.

انواع زخم های باز

زخم ها مختلف هستند که بنا بر نوع زخم اقدامات مربوط به آن تفاوت دارد.

خراشیدگی یا ساییدگی

این نوع زخم در اثر ساییده شدن لایه بالایی پوست بوجود می آید. به خاطر این که بیشتر

اعصاب این لایه آسیب می بینند، زخم دردناک می شود ولی خونریزی قابل توجه نیست.

خراشیدگی اگر زیاد باشد یا ذرات خاک و اجسام خارجی در آن فرو رفته باشد در این صورت

زخم خطرناک است.

اقدامات برای این زخم ها :

در صورتی که جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرو رفته باشد، زخم را به آرامی

با آب و صابون بشویید با با بتادین ضدعفونی و پانسمان کنید.

بریدگی

بریدگی زخمی است که لبه های صاف دارد و مثل بریدگی جراحی یا بریدگی با لبه کاغذ است.

این نوع زخم سوزش زیادی دارد و شدت خونریزی در این زخم بسته به عمق بریدگی،

محل و اندازه زخم ها تفاوت دارد.

اقدامات در این زخم :

در زخم هایی که با بریدگی و پاره شدگی هستند اولویت با کنترل خونریزی توسط فشار مستقیم است.

لبه های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو آسیب دیده را بی حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرارداده

تا درد و خونریزی کمتر شود. اگر جسم خارجی در زخم باقی مانده باشد آن را جارج نکنید.

زخم را ضد عفونی و پانسمان کرده و مصدوم را یکی از نزدیکترین درمانگاه برسانید.

کنده شدگی

در این نوع زخم بخشی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته می شود.

اقدامات برای این زخم :

روی زخم را تمیز و از خونریزی جلوگیری کنید در صورتی که پوست یا قسمتی از عضله آویزان

باشد آن را به محل اولیه خود برگردانده و رویش را ببندید و به پزشک مراجعه نمایید.

سوراخ شدگی

نوعی زخم عمیق  است که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می شود. این نوع جراحت

همیشه موجب خونریزی شدید نمی شود اما اگر آسیب در سوراخ شدگی های شکم و قفسه

سینه باشد احتمال خونریزی های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات لازم برای این زخم:

در ابتدا آسیب بگذارید چند لحظه ای خونریزی جریان داشته باشد تا میکروب های داخل زخم همراه

با خونریزی خارج شوند. بعد محل زخم را ضدعفونی کرده و در اگر جسم خارجی در آن فرو رفته باشد،

آن را خارج کنید، بخاطر اینکه با خارج شدن جسم خارجی خونریزی بیشتر می شود. در نتیجه جسم

را با پانسمال ثابت نگه دارید و زخمی را به بیمارستان انتقال دهید.

قطع عضو

از شدیدترین  نوع زخم ها و خونریزی ها قطع عضو است که بیشتر به خاطر یک جسم برنده صنعتی آلوده بوجود می آید.

اقدامات برای این زخم:

عضوی که زخمی شده و خونریزی می کند را با وارد کردن فشار مستقیم و بالا نگه داشتن آن قسمت

قطع کنید. برای مراقبت از عضو قطع شده آن را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و سر آن را هم در

یک گاز استریل یا دستمال تمیز پیچانده و سپس درون یک کیسه پلاستیکی قرار داده و سر آن را گره بزنید.

بعد کیسه محتوای عضو قطع شده را داخل کیسه قرار داده و کیسه و مصدوم را به نزدیک ترین بیمارستان منتقل کنید.

  • تزریق

 تزریقات داخل چشمی

ارسال شده در: هومینو | ۰
نکاتی در مورد  تزریقات داخل چشمی و مراقبت بعد از آن:

این توضیحات در مورد تزریق داخل چشمی مواد دارویی شامل اواستین، ای لیا و تریامسینولون می باشد.

١ اگر چشم شما در روز تزریق ، ملتهب و یا عفونی است، قبل از تزریق به پزشک خود اطلاع دهید.

٢ )مصرف داروهای ضد انعقاد  خون و ضد پلاکت مثل اسپیرین و کومارین معمولا  مغایرتی با

تزریق داخل چشمی ندارد، اما اگر این داروها را مصرف میکنید، حتماپزشک خود را از مصرف این داروها اگاه سازید

٣ ) از بکار بردن وسایل ارایشی در اطراف چشم در روز تزریق و تا چند روز بعداز ان دوری کنید.

۴ ) مصرف بسیاری از داروهای تزریقی داخل چشمی در زمان بارداری و شیردهی ممنوع است.

در صورت بارداری و یا شیردهی به پزشک خود اطلاع دهید

۵ ) در صورت داشتن هر نوع حساسیت دارویی، به پزشک خود اطلاع دهید

۶ ) تزریق داروهای داخل چشمی، در بیماران با سابقه سکته قلبی کمتر از سه ماه، سکته مغزی

 کمتر از سه ماه، فشارخون شدیدا بالای کنترل نشده و بیماری قلبی کنترلنشده با احتیاط انجام میشود.

 قبل از تزریق پزشک خود را از این بیماریها مطلع کنید.

۶ ) بعد از تزریق معمولا چشم پانسمان می شود و این پانسمان بمدت حداقل سه ساعت روی چشم می ماند.

 اگر دید چشم دیگر شما مناسب نیست، بهتر است فردی راهمراه داشته باشید

٧ )  برای احساس راحتی بیشتر، پانسمان را حدودا یک تا سه ساعت بعد از تزریق روی چشم نگهدارید.

٨ ) بعد از برداشتن پانسمان، قطره های تجویز شده را در چشم بریزید.

معمولا قطره کلرامفنیکل یا سیپروفلوکساسین، هر شش ساعت تا پنج روز تجویز می شود.

٩ ) از وارد کردن اب به چشم  و شنا بمدت چند روز خودداری کنید. شستن سر وصورت و

 استحمام بشرطیکه اب وارد چشم نشود ، بعد از ٢۴ ساعت مجاز است.

اگرهنگام استحمام و یا شستن صورت ، چشمهایتان را ببندید،  معمولا اب وارد چشم نمیشود.

١٠ ) ممکن است تا چند ساعت  بدنبال تزریق، دید مناسب نداشته باشید.
بهمین دلیل تا برگشت دید مناسب از انجام کارهای دقیق بینایی مثل رانندگی، خلبانی و
 کارهاییکه ماهیت پرخطر دارند بپرهیزید.
١١ ) بهتر است که روز اول بعد از تزریق در جای تمیز باشید و از دود ، گرد و خاک ، باد و بخارآب دوری کنید.
١٢ ) ازورزش و  فعالیت شدید بدنی، بلند کردن اجسام سنگین و خم شدن بپرهیزید.
١٣ ) انجام کارهای معمولی و دفتری، مطالعه و تماشا کردن تلویزیون مجاز است.
١۴ ) علائم زیر اهمیت کمی داشته و دلیل مراجعه به پزشک نیست:
احساس درد یا تحریک مختصر در قسمت تزریق. که معمولا چند
ساعت تا یک یا دو روز طول میکشد
قرمزی یا تورم در محل تزریق که معمولا در قسمت خارجی چشم است.
دیدن نقاط و با سایه های متحرک بدنبال تزریق که معمولا ناشی از ذرات هوا یا خونریزی
مختصر است و نعمولا چند ساعت تا یک یا  دو روز طول میکشد.
ممکن است بیمار در ساعات اول بعد از تزریق، دیدش به خوبی قبل
 از تزریق نباشد که این مسئله گذراست.
١۵ ) عوارض و علائم مهم بدنبال تزریقات داخل چشمی:
    درد شدید
  کاهش دید پیش رونده
  تورم شدید پلکها
 قرمزی شدید و پیش رونده
در صورت بروز هر کدام از علایم بالا سریعا به چشم پزشک خود و
 یا اگر در دسترس نیست ، به چشم پزشک دیگر مراجعه کنید
  • تزريق دارو
  • تزريق دارو

تزریق و دانستنیهای آن

ارسال شده در: هومینو | ۰

 

استعمال داروها از راههای مختلفی انجام می گیرد . انتخاب راه مصرف ، بستگی کامل به نوع و مقدار و همچنین زمان اثر دارو دارد .

در مواردی که میسر باشد اکثرا راه خوراکی دارو ترجیح داده می شود .

نکات مصرف داروها:

شامل ۵ مورد به نام است که شامل

-۱داروی صحیح- ۲ بیمار صحیح -۳ زمان صحیح- ۴ روش صحیح- ۵ داروی صحیح

مواردی که از داروی تزریقی استفاده می شود:

اورژانس، بیهوشی، تاثیر اسید معده روی دارو، بیمار روانی، کودکان.

انواع سرنگ :

قسمت های سرنگ شامل ، مخزن، پیستون، پخ که قسمت اوریب نیدل است و سبب می شود که نیدل راحتتر وارد پوست شود.

سایزهای طول نیدل از ۵/ تا ۲ اینچ است که بر اساس محل تزریق متفاوت است. سایز قطر نیدل

نیز بر اساس ویسکوزیته دارو متفاوت است و هرچه ویسکوزیته بیشتر باشد قطر نیدل نیز بیشتر

است تا بیمار کمتر درد بکشد.

انواع سرنگ ها شامل ۲ سی سی که بیشتر برای روغنی ها استفاده می شود، ۵ سی سی، ۱۰

 سی سی که برای داخل وریدی استفاده می شود و ۲۰ سی سی که برای گاواژ استفاده می شود.

فرآورده های تزریق:

۱-آمپول: دو دسته اند:

الف -رقیق: با نیدل کشیده می شوند.

ب- روغنی: بدون نیدل کشیده می شوند.

نکته: تنها آمپول روغنی که رقیق است و با نیدل می توان کشید دیازپام است.

برای کشیدن آمپول های پودری بر حسب نوع آن آب مقطر کشیده و مخلوط می کنیم.

۲- ویال: برای کشیدن ویال ابتدا درپوش پلاستیکی را ضدعفونی کرده و سپس متناسب با مقدار

دارویی که لازم است هوا وارد ویال می کنیم و سپس دارو را می کشیم.

نحوه تزریق آمپول های ویال دار:

۳ سی سی آب مقطر + ۱سی سی لیدوکائین. : الف. پنادور یا ۱۲۰۰۰۰۰

۲ سی سی آب مقطر+ ۵/ سی سی لیدوکائین. / ب. پنی سیلین بنزاتین: ۵

برای کودکان ۲سی سی آب مقطر+ ۱سی سی لیدوکائین.

۲سی سی آب مقطر. : پ. پنی سیلین ۸۰۰

۱ سی سی آب مقطر : ج. پنیسیلین ۴۰۰

د. سفتریاکسون:در صورتی که عضلانی تزریق شود ۲سی سی آب مقطر+ ۱سی سی لیدوکائین.

در صورتی که وریدی تزریق شود ۱۰ سی سی آب مقطر استفاده می شود و تزریق لیدو کائین

در تزریق وریدی و داخل سرم ممنوع است.

سفتریاکسون نباید به هیچ وجه اخل سرم رینگر تزریق کرد.

انواع تزریقات شامل:

الف. تزریق داخل جلدی :

در تزریق داخل پوستی ، دارو بین لایه های پوست تزریق می شود و این روش بیشتر در موارد

تست های پوستی مثل واکسن ب ث ژ و تست پنی سیلین به کار برده می شود .

نکته: در تزریق مورفین سرعت جذب کمتر از است ولی طول اثر آن بیشتر است .

خصوصیات محل تزریق:

۱-    فاقد پیگمانتاسیون و مو باشد

۲-    سطح کاملا صاف باشد . بنابراین بهترین محل تزریق ساعد است.

محلول تزریقی ، ۵/ سی سی داروی مورد نظر + ۳ سی سی آب مقطر است .

نحوه تزریق:

پس از ضدعفونی کردن دست را زیر ساعد گرفته و پوست را کاملا می کشیم

سپس سرنگ را با زاویه ۱۵ درجه وارد پوست می کنیم به صورتی که سر نیدل داخل پوست مشخص است.

چنانچه تزریق صحیح باشد برآمدگی کوچکی در محل ایجاد می شود و اگر نه تزریق اشتباه بوده

است.

محل تزریق را نشانه گذاری می کنیم و پس از ۱۵ تا ۳۰ دقیقه اگر راش و سایر علایم حساسیت

ایجاد نشد فرد حساس نیست.

نکته: در این تزریقات آسپیره نمی کنیم و محل را گرم نمی کنیم و ماساژ نمی دهیم.

ب. تزریق زیرپوستی :

در این روش دارو در فضای چربی زیرپوست بازو و یا سطح داخلی ران تزریق می گردد .

در مواردی که بایستی سرعت جذب دارو کم باشد مانند انسولین و واکسن ها استفاده می شود .

محل های تزریق:

قسمت خارجی دور بازو، جلوی ران پاها و جلوی شکم(قطر ۱۵ سانتی متر دور ناف)

در افراد انسولینی باید محل تزریق به صورت چرخشی باشد.

نحوه تزریق: پس از ضد عفونی کردن عضله را کاملا می گیریم تا بالا بیاید سپس با زاویه بین ۴۵ تا ۹۰ درجه نیدل را وارد کرده سپس آسپیره و تزریق می کنیم و پس از تزریق جهت جلوگیری از کبود شدن محل را گرم کرده و ماساژ می دهیم.

از این روش برای تزریق داروهای انسولین، هپارین و سوپرفکت( جهت درمان ناباروری) استفاده

می شود که همه آن ها با سرنگ انسولین تزریق می شوند .

نکته: تنها در هپارین نبایستی آسپره، ماساژ و گرم کنیم .

ج- تزریق داخل عضلانی :

شایعترین روش تزریق است. دارو از این طریق زودتر از راه زیرپوستی جذب می شود . زیرا در

عضلات عروق بیشتری وجود دارد. در صورتی که بخواهند اثر دارو سریعتر ظاهر شود و ضمناً نتوان

آن را از راه وریدی تزریق نمود از راه عضلانی تزریق می شود .

خصوصیات محل تزریق: در عضله نباید عصب و رگ باشد و توده عضلانی مناسب وجود داشته باشد.

محل های تزریق:

۱-عضله سرینی پشتی:

شایعترین عضله است. بایستی در ربع خارجی تزریق کرد. حجم این عضله ۳ تا ۵ سی سی است و

چنانچه حجم دارو زیاد باشد مانند روباکسین دارو را در دو قسمت در دو طرف تزریق می کنیم.

در اطفال چون حجم این عضله کم است داخل ران تزریق می شود.

۲-سرینی جلویی( جلوی ران)  :

در افرادی که نتوان در سرینی پشتی تزریق کرد استفاده می شود. زانو را به ۳ بخش تقسیم می

کنیم و در قسمت میانی خارجی تزریق می کنیم. این روش در اطفال استفاده می شود ( کودکان

زیر یکسال ).

۳-عضله دلتوئید : حجم آن حداکثر ۱ سی سی است.
۴- مستقیم رانی :

محل آن وسط ران است و چون خطر آن بیشتر از دیگر تزریقات است آخرین محل جهت تزریق

داخل عضلانی است.

۵-  رکتال:

در کودکان استفاده می شود که سرنگ بدون نیدل مستقیم داخل رکتوم تزریق می شود .

نحوه تزریق :

پس از ضدعفونی کردن محل چنانچه فرد چاق باشد پوست را می کشیم و اگر لاغر باشد عضله را

جمع کرده سپس با زاویه ۹۰ درجه به صورت دالتی سرنگ را وارد می کنیم. حدود۰ .۵ سی سی

نیدل را خارج نگه می داریم) جهت فیکس کردن و جلوگیری از شکستن نیدل ( سپس سرنگ را

فیکس کرده و آسپیره می کنیم و پس از تزریق در همان جهتی که وارد کرده ایم سرنگ را خارج

می کنیم.

تزریق عضلانی باید به آهستگی صورت گیرد به خصوص دگزا متازون و آمپول های روغنی چون

تزریق ناگهانی سبب آبسه، تورم و قرمزی در محل تزریق می شود. پس از تزریق به خصوص در

داروهای روغنی، پنی سیلین و سفالوسپورین ها و داروهایی که حجم زیادی دارند جهت جلوگیری

از کبود شدن بایستی محل را گرم کرده و ماساژ داد.

  • تزريق

نکاتی در مورد نحوه تزریق سرم و تزریق وریدی

ارسال شده در: هومینو | ۰

قبل از شروع به کار به این نکات توجه کنید:
  • شستشوی دستها قبل از آماده کردن سرم الزامی است.
  • شرایط نگهداری سرم ها از قبیل حفظ دمای مناسب ،
  • محافظت از نور و … بطور دقیق رعایت شود.
  • درب لاستیکی ویالهای تزریقی و محل وارد کردن ست سرم در سرمها
  • به هیچ وجه استریل نمی باشد و باید با محلول ضدعفونی کنندۀ مناسب
  • قبل از استفاده کردن ضد عفونی شود.
  • از سوراخ کردن و زدن سوزن به محفظۀ پلاستیکی سرمهای تزریقی جهت افزایش
  • سرعت تزریق و جلوگیری از جمع شدگی محفظۀ پلاستیکی که موجب ورود هوای
  • غیر استریل محیط به محلول استریل داخل محفظه می شود اکیداً اجتناب و
  • از ستهای سرم که مجهز به فیلتر می باشند جهت برطرف شدن این مشکل استفاده گردد.
  • از استفاده از هر نوع سرم تزریقی که تغییر رنگ پیدا کرده حتی در صورت کمبود جداً خودداری گردد.
  • میزان سرم در ساعت و تعداد قطرات در دقیقه و ترکیبات اضافه شده به سرم و زمان شروع و
  • خاتمه و نام پرستار تنظیم کننده را بر روی برچسب سرم ثبت کنید.
تنظیم سرعت انفوزیون وریدی:
  • تنظیم سرعت انفوزیون به نوع ست انفوزیون و میزان و نوع مایع و دستور پزشک دارد.
  • در ماکروستها (ست سرم معمولی) معمولا قطره ساز قادر است ۲۰– ۱۵– ۱۰، قطره
  • در دقیقه را از خود عبور دهد، و در میکرو ستها قطره ساز حدود ۶۰ قطره در دقیقه
  • از خود عبور می دهد. فاکتور قطره بر روی بسته بندی ست انفوزیون توسط
  • کارخانه مربوطه نوشته می شود.
استفاده ازورید مناسب:
  • جهت انتخاب ورید مناسب باید به راحتی بیمار ، وضعیت قرار گرفتن و وسعت
  • استفاده از وسایل مهار کننده حرکات، توانایی نگهداری سوزن در ورید، نوع محلول ،
  • صدمات و عوارض احتمالی ناحیه تزریق توجه نمود.
  • ورید های پشت دست و ساعد و ناحیه جلوی آرنج:
  • ورید های این ناحیه درشت و سطحی بوده و شریانها و وریدها کاملأ نزدیک به
  • هم قرار گرفته اند.در ۱۰ درصد افراد امکان دارد شریان نا بجایی در ناحیه آرنج وجود
  • داشته باشد که ممکن است با ورید اشتباه شود.
  • در صورت امکان از وارد کردن سوزن در ناحیه مرکزی آرنج خودداری کنید.
  • چون با کمترین خمیدگی امکان جابجایی وجود دارد . در ضمن سفتی مفاصل یا درد
  • ممکن است به علت بی حرکتی رخ دهد.
  • انشعابات ورید های سفالیک و بازیلیک توأم با کمان وریدی پشت دست در
  • شیر خواران و کودکان استفاده می شود. در شیر خواران استفاده از پنجمین ورید بین انگشتان
  • توصیه شده است که به دلیل وضعیت ثابت آن می باشد.
محلهای مناسب جهت انفوزیون وریدی در شیرخواران و نوزادان:
  • ورید های پشت پا :ورید های حاشیه جانبی و میانی پا نواحی مناسب برای
  • تزریق مایعات در شیر خواران و کودکان است.
  • ورید بزرگ سافن در قوزک پا که بین قوزک داخلی و تاندون قدامی درشت نی قرار گرفته است.

در رگ گیری از کودکان و نوزادان باید از فرد دیگری جهت نگه داشتن اندام کمک بگیرید .

وریدهای سر چون فاقد دریچه های لانه کبوتری هستند، در شیر خواران کوچکتر از ۹ ماه

بخصوص در نوزادان ،مناسب هستند.

وریدهای اصلی سر که می تواند مورد استفاده قرار گیرند بر حسب اولویت شامل

پیشانی، گیجگاهی سطحی، پشت گوش، بالای چشمی، پشت سری و

قسمت خلفی صورت هستند.

شریان و ورید بر اساس موارد زیر از یکدیگر تفاوت دارند:

۱) ضربان را در شریان می توان حس نمود.

۲)ورید به صورت یک شیار در زیر پوست حس می شود

۳)شریان رگ سفت و قابل اتساع است.

فشردن بخشی از رگ با دو انگشت ، مسیر جریان خون را مشخص خواهد کرد.

برداشتن انگشت مسدود کننده رگ ، سبب پر شدن آن خواهد شد. مسیر خون در وریدها

به طرف قلب و در شریان ها به سمت اندام ها (دور شدن از قلب) می باشد.

توجه : از گذاشتن کاتتر نافی درنوزادان برای مایع درمانی  حتی الامکان خودداری شود .

توجه : ورید ، شریان واعصاب در بعضی از نقاط بسیار نزدیک به هم قرار گرفته اند ، که

باید درهنگام رگ گیری به این موضوع توجه شده ، تا از آسیب به اعصاب و شریان جلوگیری شود .

 

  • تزریق و پانسمان

تزریق در عضلات

ارسال شده در: هومینو | ۰

اصول کار :

قبل از شروع به کار وسایل مورد نیاز خود را آماده کنید تا در حین کار به مشکلی برنخورید.

وسایل مورد نیاز شامل سرنگ و سرسوزن ، دارویی که قرار است تزریق شود ، پنبه الکلی ، دستکش یک بار مصرف و رسیور
طول سوزن به عمق تزریق ، جثه بیمار ، مقدار چربی زیر پوست پوشاننده محلی که قرار است تزریق صورت گیرد

و غلظت محلول بستگی دارد. ( برای تزریق سوسپانسیون ها و محلول های غلیظ از سرسوزن های بزرگتر استفاده میشود )

انتخاب محل تزریق :

انتخاب محل تزریق بستگی به وضعیت بیمار و هدف تزریق دارد.

محل تزریق نبایستی ادماتو ، ملتهب ، دارای خال گوشتی ، علائم مادرزادی و ضایعات دیگر باشد.

تزریق در عضله ونتروگلوتئال :

کف دست خود را روی تروکانتر بزرگ استخوان ران قرار دهید ، به طوری که انگشت شست

به طرف کشاله ران و سایر انگشتان به صورت کاملا باز از هم به طرف بالا قرار گیرند به

طوری که انگشت اشاره روی خار خاصره قدامی – فوقانی استخوان ایلیاک قرار گیرد.

محل تزریق در ناحیه است که بین انشگت شست و اشاره قرار می گیرد.

تزریق در محل دورسوگلوتئال :

خار فوقانی – خلفی ایلیاک را به وسیله خطی به تروکانتر بزرگ استخوان ران وصل کنید ، محل دورسوگلوتئال

در سمت طرفی و فوقانی قسمت وسط این خط قرار می گیرد.

روش دیگر این است که ناحیه گلوتئال را به چهار قسمت تقسیم کنید و سپس در ربع فوقانی

خارجی در حدود ۵-۷ سانتی متر پایین تر از ستیغ ایلیاک تزریق کنید.

در این روش تزریق در داخل عضلات گلوتئال

( گلوتئوس مینیموس ، مدیوس و گوشه فوقانی خارجی عضله گلوتئوس ماکسیموس ) انجام می شود.

تزریق در عضله واستوس لترالیس :

بهترین محل برای ترزیق در این عضله قسمت میانی طرفی ران است.

این عضله مناسب ترین محل برای تزریق در کودکان و نوزادان است ، زیرا نسبت به

سایر عضلات تکامل یافته تر است و در عین حال عروق و اعصاب بزرگ نیز ندارد.

نکته : در نوزادان گاهی از عضله رکتوس فموریس استفاده می شود که
در بزرگسالان استفاده از آن ممنوع است.
تزریق در عضله سرشانه (دلتوئید ) :

از عضله دلتوئید برای تزریق با حجم حداکثر ۲ میلی متر استفاده می شود.

تزریق در ۲.۵ تا ۵ سانتی متر ( حدودا ۲ یا ۳ انگشت ) پایین تر از زائده آکرومیون انجام می شود.

نکته:

– قبل از وارد کردن سوزن از بیمار بخواهید خود را شل نماید و عضله محل با انگشتان دست

دیگر گرفته و کمی بر آمده شود.
– در برخی از موارد موقع تزریق ممکن است سر سوزن از کلاهک(hub) کنده شود .

لذا بهتر است کمی از سر سوزن در خارج از پوست باقی بماند .
– هر چه دارو آهسته تزریق شود درد و ریسک بعضی عوارض کمتر خواهد بود.
–  برای تزریق داروهای روغنی (نظیر برخی از ویتامین ها ) و کریستالی

(نظیر پنی سیلین) بهتر است از سر سوزن های بزرگتر استفاده شود .
–  ار آنجائیکه سوراخ سر سوزن یکطرفه است لذا در مواردیکه حجم دارو زیاد است بهتر است

در حین تزریق دارو  سر سوزن چرخانده شود.

–  گنجایش سریع عضله دلتوئید حداکثر ۲ml  و سرین حدود ۵ml است و

تزریق بیش از این میزان با درد و ناراحتی نسبتا شدید (و گاهی آبسه استریل) همراه خواهد

بود و در چنین مواردی (نظیر تزریق متوکاربامول)دارو بایستی بطور منقسم در دو طرف تزریق شود.
–  برخی از بیماران در موقع تزریق دجار شوک وازوواگال می شوند.

لذا در موقع تزریق بایستی بیمار دراز کشیده باشد.

عوارض تزریقات وریدی

عوارض تزریقات سیاهرگی عبارتند از: اینفیلتراسیون، هماتوم، آمبولی هوا، فلبیت، تزریق خارج از رگ، و

تزریق داخل سرخرگ. تزریق اشتباه درون سرخرگ از بقیه عوارض نادرتر اما به همان اندازه خطرناکتر است.

اینفیلتراسیون

نشت مایع یا دارو را به خارج از فضای داخل سیاهرگ – به بافتهای نرم اطراف – اینفیلتراسیون می گویند.

عموماً به علت جاگذاری نامناسب نیدل یا آنژیوکت در فضای خارج لومن رگ به وجود می آید.

از نظر بالینی با تورم بافت نرم اطراف محل تزریق، مشخص می شود.

همچنین پوست، سرد، سفت، و رنگ پریده می شود.

اگر مایع نشت یافته اندک باشد، عواقب کمی را به دنبال دارد، اما داروهای خاصی هستند

که ولو به میزان بسیار اندک، برای بافتهای نرم اطراف صدمه زا خواهند بود.

هماتوم

هماتوم حالتی است که در اثر نشت خون از رگ به بافت های نرم اطراف به وجود می آید.

اگر آنژیوکت بیش از یک دیواره از یک رگ را پاره کند؛ و یا در صورتی که پس از در آوردن آنژیوکت روی

محل ورود آنژیوکت فشار وارد نشود این حالت ایجاد می شود. هماتوم با فشار مستقیم قابل کنترل بوده

و پس از یک دوره دو هفته ای خود به خود برطرف می شود.

آمبولی هوا

آمبولی هوا در اثر ورود مقادیر زیاد هوا به داخل سیاهرگ بیمار از طریق ست سرم به وجود می آید.

تیوب های ست سرم در حدود ۱۳ سی سی هوا را در خود نگه می دارند؛ هر بیمار می تواند

عموماً تا ۱cc/kg هوا را تحمل کند. بچه های کوچک در معرض خطر بیشتری قرار دارند.

آمبولی هوا به آسانی با هواگیری ست های سرم قابل پیشگیری است.

خوشبختانته این عارضه بسیار نادر است.

فلبیت و ترومبوفلبیت

فلبیت و تروبوفلبیت شیوع بالایی دارند. فلبیت التهاب دیواره رگ است که در اثر pH ماده دارویی

تجویز شده به وجود می آید. اما ترومبوفلبیت، التهابی است که در اثر ترومبوز ایجاد می شود.

هر دو این عوارض در رگهای پشت دست، نسبت به رگهای آنتی کوبیتال، شایع ترند.

این عوارض مشخصاً در بیماران بستری در بیمارستان که یک آنژیوکت برای چند روز در جای خود باقی می ماند

به وجود می آیند. در بیمارستان ها معمولاً از آنژیوکت برای تزریق استفاده می شود

که این وسیله در مقایسه با نیدل های فلزی خطر فلبیت را افزایش می دهند.

چون نیدل های فلزی برای اندوتلیوم عروق حساسیت زایی کمتری دارند.

( نیدل ها معمولاً در تزریقات کوتاه مدت سیاهرگی، – کمتر از سه ساعت – استفاده می شوند؛ در حالیکه آنژیوکت ها زمان بیشتری در جا می مانند.)

ماده تزریق شده نیز به خودی خود می تواند فلبیت ایجاد کند و برای پوست محرک باشد.

بیماران سالمند نیز استعداد بیشتری برای ابتلا به فلبیت دارند.

تزریق خارج از رگ

تزریق خارج رگ یک دارو ممکن است منجر به درد، تاخیر در جذب، و یا صدمه بافتی شود (در صورتی که pH ماده تزریق شده بسیار پایین یا بسیار بالا باشد). چنانچه حجم تزریق شده زیاد بوده، و پوست برآمده شده و ایسکمیک به نظر برسد؛ باید پروکایین۱% در ناحیه مورد نظر تزریق شود. پروکایین یک گشاد کننده عروقی است. این دارو هم خونرسانی به ناحیه و هم تخلیه سیاهرگی را افزایش داده و باعث بیرون راندن دارو از بافت می گردد.

تزریق داخل سرخرگی

تزریق داخل سرخرگی، به ندرت اتفاق می افتد، اما بسیار خطرناک تر است. بهترین اقدام پیشگیری و مطمئن شدن از ورود نیدل به داخل سرخرگ به هنگام رگ گیری است. به یاد داشته باشید که سیاهرگ ها نسبت به سرخرگ ها سطحی ترند. چنانچه موقع رگ گیری وارد سرخرگ بشوید، پمپاژ خون روشن را به درون آنژیوکت خواهید دید. این حالت زمان وارد شدن به سیاهرگ دیده نمی شود. تزریق داخل سرخرگ معمولاً باعث اسپاسم سرخرگ شده و نهایتاً به علت گانگرن، سبب از دست رفتن عضو می گردد.

در موارد تزریق داخل سرخرگ، تشخیص وضعیت اهمیت فوق العاده ای دارد. رنگ پوست و پر شدن مجدد مویرگی را مورد مشاهده قرار داده و نبض رادیال را لمس کنید. پر شدن مجدد مویرگی (زمان لازم برای بازگشت رنگ قرمز به نوک انگشتان پس از فشار دادن آن) انعکاسی از خونرسانی به بافت است. اگر زمان پر شدن مجدد مویرگی کاهش یافته باشد؛ می توان گفت که خونرسانی به اندام نیز کاهش یافته است.

درمان:

در موارد تزریق درون سرخرگ، داروها بیش از سرم ها مشکل سازند.نیدل را درون سرخرگ رها کرده و به آرامی در حدود ۱۰ سی سی پروکایین ۱% را از آن طریق تزریق کنید. پروکایین یک داروی گشاد کننده عروقی است. این دارو اندکی خاصیت اسیدی دارد ( pH = 5) و لذا با داروهای قلیایی اگر به تازگی مصرف شده باشند، تداخل ایجاد می کند. در ادامه درمان بیمار باید در بیمارستان بستری شده و اغلب به یک بلاک کننده سمپاتیکی احتیاج خواهد داشت. Endarterectomy و هپارینه کردن نیز ممکن است جهت جلوگیری از عوارض بعدی لازم باشد.

  • تزریقات

سرنگ ها:

ارسال شده در: هومینو | ۰

سرنگ وسیله ای برای تزریق مایعات به بدن و کشیدن مایعات مختلف از بدن می باشد سرنگ ها

انواع مختلف دارند یااز *** شیشه ای یا پلاستیکی و یااز فلز ساخته شده اند هر سرنگ شامل بدنه

مدرج است که به سر آن سوزن وصل می شود و یک پیستون دارد که بداخل بدنه می رود.معمولاً سر

سرنگها یک اندازه و استاندارد ساخته شده وبنابر این هر نوع سوزنی به آن وصل می شود پیستون

داخل سرنگ براحتی داخل بدنه حرکت می کند ودر هنگام کشیدن پیستون به خارج هوا و مایعات

به داخل سرنگ کشیده می شود و چنانچه به داخل بدنه فشار داده شود هوا ویا مایع خارج می گردد.

سوزن در اندازه های مختلف وجود دارد وشامل یک ساقه و یک دهانه است که دهانه به سرنگ وصل می شود
نوک سوزن بطور مورب بریده شده که فرو رفتن آن را آسان می کند.

هرچه شماره سوزن بیشتر شود از قطر سوزن کم می شود مثلا سوزن شماره ۲۳نازکتر از سوزن شماره ۲۰ است.

در صورتی که از ویال استفاده می کنید بطریق ذیل دارو را در سرنگ بکشید:

الف- حفاظ فلزی را که بر روی لاستیک سر ویال قرار گرفته را بر دارید.
ب- در صورت لزوم برای مخلوط شدن محتویات ویالی که حاوی داروی محلول می باشد آن را

در کف دست قرار داده به آرامی بچرخانید هرگز آن را به شدت تکان ندهید.
ج- لاستیک درب ویال را با ماده ضد عفونی کننده (الکل ۷۰%) تمیز کنید بدین منظور آن را به

طریق دورانی با پنبه آغشته به الکل تمیز کنید.
د- پوشش روی سوزن را بردارید در این مورد دقت کنید که آن را به طور مستقیم خارج کنید تا

از آلوده شدن سوزن جلوگیری شود سپس برابر حجم داروی محلولی که قرار است در سرنگ بکشید هوا در داخل سرنگ بکشید .
ه- با دقت سوزن را از مرکز لاستیک درب ویال وارد آن کنید.مراقب استریل بودن سوزن و سرنگ

باشید در کلیه موارد دست شما فقط می تواند با سطح خارجی بدنه سرنگ و دسته پیستون تماس حاصل کند.
و- درحالی که نوک سوزن خارج از محلول دارویی قرار گرفته است هوای داخل سرنگ را به داخل ویال تزریق کنید.
ز- ویال وارد نمایید و آن را هم سطح چشم خود بگیرید در حالی که سوزن در داخل محلول دارو

قرار دارد برابر حجم مورد نیاز در سرنگ بکشید.ح-سوزن را از داخل ویال خارج کنید و پوشش

رویی سوزن را بر روی آن قرار دهید همواره مراقب استریل بودن سوزن باشید.
ویال را دور انداخته ویا جهت استفاده های بعدی در محل مخصوص به خود قرار دهید.

در صورتی که از آمپول استفاده می کنید دارو را به طریق ذیل در سرنگ بکشید.:

*ت*- آمپول را برداشته به صورت دورانی بچرخانید به طوری که تمام محلول در قسمت پایین قرارگیرد

در صورت لزوم می توانید با وارد آوردن ضرباتی به قسمت فوقانی آمپول دارو را به قسمت پهن پایین پوکه منتقل کنید.
در صورتی که در گردن آمپول خط مشخص جهت شکستن آن وجود ندارد ابتدا با پنبه الکلی قسمت

گردن آمپول و تیغ اره را پاک کنید سپس در حالی که گردن آمپول بر پنبه الکلی تکیه دارد آن را با تیغ اره خراش دهید.
پنبه الکلی را در اطراف گردن آمپول قرار داده با فشار دست به طرف خارج سر آمپول را از بدنه جدا کنید.
پوشش روی سوزن را به طریقی که آموخته اید بر دارید.
سوزن را در آمپول قراردهید و مقداردارویی را که لازم دارید در سرنگ بکشید در صورتیکه به کل

محتویات آمپول احتیاج دارید با دقت کل محتوی را در سرنگ بکشید.
پوشش رویی سوزن را به روی آن قرار دهید مراقب استریل بودن سوزن و سرنگ باشید
آمپول مصرف شده را دور بیا ندازید.
ناحیه تزریق را برهنه کرده و با پنبه الکلی دقیقاً پوست را تمیز کنید برای این منظور میتوانید پنبه

الکلی را در مرکز محل تزریق قرارداده سپس به صورت دورانی با فشار مختصری آن را به طرف خارج بچرخانید.
اجازه دهید که پوست خشک شود
پنبه الکلی را بین انگشت سوم . چهارم دست غیرفعال خود (معمولا دست چپ)برای استفاده بعدی قرار دهید
در حالی که منتظر خشک شدن پوست از ماده ضدعفونی کننده هستید پوشش روی سوزن
را بردارید برای این منظور به طریقی اقدام کنید که سوزن آلوده نشود
هوای موجود در سرنگ را کاملا خالی کنید تا قطره ای از دارو بر روی سطح مورب نوک سوزن

دیده شود چنانچه لازم است کل دارو به بدن وارد شود در حدود ۲میلی لیتر هوا در داخل سرنگ بگذارید
سرنگ را در دست راست خود بین انگشتان و شصت بگیرید.
با استفاده از دست دیگر پوست را کشیده یا فشار دهید انتخاب این روش بسته به محل تزریق و وضعیت پوست می تواند متفاوت باشد
با یک حرکت ثابت ؛آرام و سریع بسته به نوع تزریق و محل آن سوزن را وارد پوست کنید
سپس با دست چپ خود بدنه سرنگ را گرفته و دست راست خودرا به دسته پیستون منتقل کنید
با دست راست خود پیستون را به آهستگی به طرف خارج بکشید اگر خون وارد سرنگ شد

آن را به طریقی که در ذیل خواهید آموخت خارج کنید سوزن را دور انداخته تزریق دیگر آماده کنید
پنبه الکلی راکه بین انگشتا ن ۳ و۴دست چپ خود قرار داده بودید در اطراف محل تزریق قرار

داده سوزن را به سرعت از داخل پوست در امتداد مسیر تزریق خارج کنید و پنبه الکلی را در محل خروج سوزن قرار دهید
پنبه الکلی را به آرامی در محل تزریق فشار دهید در صورت خونریزی فشار بیشتری به محل

تزریق وارد آورید تا خونریزی قطع بشود
پس از اتمام تزریق وسایل را به اطاق پانسمان ببریدپوشش سر سوزن را به روی آن قرار داده سوزن

و سرنگ و پنبه الکل را درون سطل زباله بیاندازیدبقیه وسایل را تمیز کرده در محل مخصوص به خود قرار دهید

محل تزریق :

الف-ناحیه درسوگلوتیال برروی عضلات ضخیم باسن

محل تزریق در این عضله معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی باسن در حدود ۵-۸

سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو روش مشخص می گردد.
یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما با لمس کرست

ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالامی باشد مطمئن شده اید .انتخاب محل

تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود

عضله رکتوس فمورس ؛ در عضلات گروه چهار سر ران این محل در قسمت جلوی ران قرار گرفته است

این محل برای شیرخواران ؛ کودکان و بزرگسالان در مواردی که استفاده از محلهای دیگر مجاز نمی باشد مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

عضله دلتویید وسه سر بازو ؛ این عضله بر روی قسمت کناری فوقانی باسن قراردارد معمولاً برای

تزریق عضلانی بکار نمی آید برای تعیین محل تزریق بر روی عضله دلتویید لازم است لبه پایین

زایده اکرومیون لمس گردد همچنین قسمت میانی بازو که در مجاورت زیر بغل می باشد تعیین گردد

مثلثی که قاعده آن در امتداد زایده اکرومیون و رأس آن بر روی بازو به مجاورت زیر بغل می باشد

محل مناسب تزریق خواهد بود.که تقریباً ۵ سانتی متر پایین تر از زایده اکرومیون قراردارد همچنین

سر کناری عضله سه سر روی قسمت خلفی فوقانی بازو می تواند برای تزریق مورد استفاده قرار گیرد

محل مناسب حد وسط بین زایده اکرومیون و برجستگی استخوان آرنج می باشد این محل فقط

در مواقعی مورد استفاده قرار می گیرد که محلهای دیگر مجاز نباشد وضعیت نشسته یا خوابیده

می تواند برای این تزریق بکار گرفته شود و حجم قابل تزریق در عضله دلتویید ۲-۵/میلی لیتر می باشد.

برای تزریق محلولهای روغنی معمولاً از سوزنهای ضخیم تر استفاده می شود ضمناً هر چه میزان

بافت چربی بر روی عضله بیشتر باشد از سوزن بلندتری باید استفاده کرد
در مواردی که دارو به سطح پوست صدمه وارد می کند قبل از تزریق لازم است سوزن

تعویض گردد چون سوزن جدید آغشته به دارو نخواهد بود

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، تزریق عضلانی به روش z؛این روش معمولا در موارد ی

که دارو برای پوست مضر بوده و موجب تحریکات پوستی و بافت زیرجلدی را فراهم می آورد استفاده

می شود برای این منظور قبل از ورود به محل تزریق باید پوست محل تزریق در حدود ۵/۲-۵/۳به یک

طرف کشیده شودپس از تزریق لازم است به مدت ۱۰ ثانیه فرصت دادوسپس سوزن را خارج نمود

دراین مدت عضله شروع به جذب دارو نموده ضمناً دارو در عضله باقی مانده و راه خروج آن از عضله

به بافت زیرجلدی و پوست مسدود می گردد از انجام ماساژ محل تزریق در این روش بایستی اجتناب کرد

نکته خیلی مهم این که حتما سوزن را تا جایی که ۵ الی ۱۰ میلیمتر بیرون باشه داخل کنید چون

در غیر این صورت احتمال آبسه کردن زیاده .

تزریق زیر جلدی (S.C)

بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت همبند شل غنی از بافت چربی با خونرسانی کم بوده

وبه همین دلیل معمولا سرعت جذب دارو در آن طولانی تر از عضله است (۲۰ تا ۳۰ دقیقه در مقابل

۵ تا ۱۰ دقیقه در تزریقات عضلانی) البته برخی از داروها سرعت جذبشان از بافت زیر جلدی برابر با

عضله است (نظیر هپارین ) . برای تزریقات S.C معمولا از سرنگهای ۲ میلی لیتر یا کمتر و سر سوزن

نمره ۲۴ تا ۲۶ و با طول ۱.۵ سانتیمتر استفاده می شود . تزریقات S.C را می توان در هر نقطه ای انجام داد

(نظیر بی حسی های موضعی ) ولی محلهای رایج قسمت فوقانی خارجی بازو ,جلوی ران , روی شکم

و روی کتف ها می باشد . همانند تزریقات عضلانی بایستی در S.C نیز قبل از تزریق آسپیراسیون انجام شود

(بجز در مورد هپارین) . روش کار بدین ترتیب است که چینی از پوست محل با انگشتان یک دست گرفته

و بلند شده و سپس سوزن با زاویه ۴۵ تا ۹۰ در جه زیر جلد وارد و پس از آسپراسیون تزریق می شود

(شکل ۸-۲Cool حداکثر گنجایش با فت زیر جلدی در یک نقطه (بدون بروز درد شدید )حدود ۲ میلی لیتر

است و نبایستی بیش از ۵ میلی لیتر تزریق شود .

تزریق داخل جلدی

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و نیز بررسی

پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای یک میلی لیتر مدرج

(نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود و اکثرا در سطح فلکسور

ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود . روش کار بدین ترتیب است که پوست

محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵ درجه و به میزان ۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده

(شکل ۹-۲Cool و آنگاه دارو (معمولا ۰.۱ میلی لیتر) به آرامی تزریق می شود که به صورت یک عدس

برآمده می شود . در پایان بدون ماساژ سوزن خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

رگ گیری

نمونه گیری و رگ گیری وریدهای محیطی

یکی از ساده ترین روشها برای ورود و تزریق داروها و مایعات به داخل جریان خون سیستمیک رگ گیری

یا کانولاسیون وریدهای محیطی است. (Peripheral intravenous cannulation) که بر حسب مورد

ممکن است از سر سوزنهای ساده , بال پروانه ای (Butterfly or scalp vein needle ) , آنژیو کت

و غیره استفاده شود (شکل ۱۰-۲Cool که به همگی آنها کانول (Cannula) گفته می شود .

به طور کلی از سر سوزنهای ساده به منظور نمونه گیری خون یا تزریقات لحظه ای و موقت و از آنژیوکت

برای مصارف طولانی مدت استفاده می شود . اسکالپ وین برای تمامی سنین و خصوصا کودکان مناسب بوده و برای مصارف کوتاه مدت بکار می رود .

مناسب ترین محل برای رگ گیری اندام فوقانی است (دست و ساعد) . از پا به دلیل ریسک بالای

ترومبوفلبیت و دست و پاگیر بودن بندرت استفاده می شود (شکل ۱۱-۲Cool. رگ گیری بهتر است بر روی

دست غیر غالب ودر دیستال انجام شود (تا در صورت عدم موفقیت قسمتهای پروگزیمال قابل استفاده باشد )و روی مفاصل نباشد.

تجهیزات مورد نیاز

۱- پنبه های آغشته به الکل و بتادین , گاز استریل و دستکش یکبار مصرف

۲- کانول وریدی (برحسب مورد , سرسوزن ساده یا اسکالپ وین , آنژیوکت و …)

۳- سرنگ ۳ میلی لیتر ودر سورت نیاز به آنستزی , لیدو کائین ۱%

۴- تورنیکه , نوار چسب ۱.۵ تا ۲.۵ سانتیمتری و در صورت لزوم تخته بازو (بیشتر برای اطفال)