• پانسمان

پانسمان آلژینات چیست، موارد و نحوه استفاده

ارسال شده در: هومینو | ۰
پانسمان آلژینات زیست تخریب پذیر، حداقل پنجاه سال پیش از جلبک دریایی

ساخته شده است و آلژینات موجود در بازار از سال ۱۹۸۳ در دسترس است.

پانسمان آلژینات اغلب در زخم هایی با ترشحات زیاد مورد استفاده قرار می گیرد،

آلژینات هایی که برای تولید این پانسمان استفاده می شود از انواع جلبک های دریایی

در سراسر جهان بدست آمده اند. با توجه به استفاده کمتر، این نوع پانسمان در مقایسه

با سایر پانسمان های مدرن در مطالعات پزشکی شناخته شده نیستند.

پانسمان آلژینات چگونه به روند درمان زخم کمک می کند؟

هنگام استفاده از پانسمان آلژینات در یک زخم با ترشحات سنگین، یون کلسیم پانسمان با یونهای سدیم در مایع زخم ایجاد واکنش می کنند. این واکنش باعث می شود فیبر موجود در پانسمان متورم شده و بخشی از آن به ژل تبدیل شود. میزان تورم پانسمان آلژینات به ترکیب شیمیایی محصول و منبع گیاهی بستگی دارد.

زخم های مشخص شده برای پانسمان آلژینات

آلژینات ها را می توان در شرایط مختلف زخم استفاده کرد. پانسمان آلژینات برای زخم های خمیده که ترشحات زیادی نیز دارند، پوشش مرطوبی برای جلوگیری از خشک شدن زخم ایجاد می کند و به زخم اجازه می دهند تا سریع تر بهبود یابد. انواع زخم رایج که در آن آلژینات پانسمان می تواند اعمال شود عبارتند از:

در اغلب موارد پانسمان های آلژینات می توانند برای ۵-۷ روز بدون تعویض باقی بمانند مگر اینکه ظرفیت جذب ترشحات کامل شده باشد. در زخم های عفونی بستر زخم باید روزانه بررسی شود.

مراحل استفاده از پانسمان آلژینات

به طور کلی استفاده از پانسمان آلژینات فرآیند ساده ای است که بهترین شیوه مراقبت از زخم را دنبال می کند:

  • برای تمیز کردن زخم از سالین (یا پاک کننده زخم) استفاده کنید.
  • زخم را با پد خشک کنید.
  • پانسمان آلژینات را روی زخم قرار دهید.
  • در صورت لزوم یک پانسمان ثانویه را روی آلژینات قرار دهید تا آن را در محل خود نگهداری کند و مایع اضافی را جذب کند.
  • روزانه پانسمان را بازبینی کنید، محل زخم های عفونی را هر روز بررسی کنید.
  • پانسمان را هر روز ۵-۷ روز یا هنگامی که از لبه ها یا پانسمان ثانویه نشت کرده باشد، تعویض نمایید.
  • هنگام برداشتن پانسمان آلژینات، برای ایجاد رطوبت و جلوگیری از آسیب دیدگی (بستر زخم/بافت گرانولیشن) ابتدا پانسمان را با محلول سالین مرطوب کنید.
  • اگر پانسمان به زخم چسبیده باشد، از محلول سالین برای شستشو استفاده کنید
  • پانسمان

انواع پانسمان ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

پانسمان  ها سنتی 

پانسمان های سنتی مانند گاز وپنبه که در کشور ما نیز خیلی رایجند بسیاری از

ویژگیهای یک پانسمان ایده آل را ندارند. مواد و ترکیبات دیگری نیزبرای درمان زخم

استفاده شده اندکه بعضی نسبتا موثر وبعضی غیر موثر و حتی گاهی مضر می باشند.

پانسمان مدرن

این پانسمان ها دردودهه اخیر رواج بیشتری یافته اند وویژگی درمان مرطوب زخم را

فراهم آورده اکثر ویژگیهای یک پانسمان ایده آل را دارند. در کشور ما نیز انواع مختلفی

از این پانسمان ها موجود می باشد و هرروز مصرف آنها رواج بیشتری می یابد با

پیشرفت علوم پزشکی وبیوتکنولوژی هر روزه دردنیا محصولات جدیدتری نیز تولید

ومعرفی می گردند که بعلت تنوع و گستردگی محصولات واینکه بعضی ازآنها در

مرحله بررسی بوده وبسیار گرانند ویا دسترسی به آنها بسیار دشوار است.

فیلم یا پانسمان های

شفاف پانسمان های شفاف برای زخم های نسبتا کم عمق مانند محل اهدای

پوست زخم های جراحی و یا بعنوان پانسمان ثانویه بر روی سایر پانسمان ها استفاده

می شوند. ازاین پانسمان ها می توان برای پیشگری از ایجاد وپیشرفت زخم بستر

در مناطقی از پوست که در معرض فشار وسایش قرار دارند استفاده نمود. این پانسمان ها

در اشکال واندازه های مختلف موجود هستند.

بخیه کردن 

به کار گیری نخ بخیه برای حفظ  ساختار آناتومیک بافت ها و پشتیبانی از زخم ها در

طول التیام زخم. نخ بخیه دو لبه زخم جراحی رابه هم نزدیک کرده  وبه هم پیوند میزند

ودر طول التیام حمایت میکند هدف از بخیه از بین بردن فضای مرده ایجاد شده به علت زخم

برقراری فشار زخم  یکنواخت در طول خطوط لبه زخم مجاور سازی بخش ایی تلیان  لبه های بافت

برقراری فشار عرضی  در محل زخم تا زمانی که بافت ترمیم شده وقدرت کافی برای

نگهداشتن را در کنار هم داشته باشد.

نکته در مورد پانسمان هیدروژل ها

هیدروژل ها به دو شکل صفحه ای وژل بدون شکل موجود هستند. این پانسمان ها درخود

مقدار زیادی آب دارند که به همراه شبکه پلیمری تشکیل ژل می دهند. مثلا ژل کامفیل

درخود ۹۰ درصد آب دارد. نکته: آلژینات ها این پانسمان ها از جلبک های دریایی گرفته می شوند

که مدت ها توسط دریانوردان بعنوان پانسمان زخم استفاده می شدند. به دو صورت ورقه ای

ورشته ای وجود د ارند که به عنوان مثال می توان پانسمان سیسورب ورقه ای وپر کننده رشته ای کامفیل را نام ببرد.

پانسمان فوم ها

پانسمان هایی صفحه ای شکل با ضخامت های مختلف بوده وممکن است در یک سمت با

یک لایه فیلم شفاف چسبدار پوشانده شده باشند. ترکیبات مختلفی همچون پلی اورتان ومواد

اکریلیک وعناصر فوق جاذب درآنها به کار می رود. از جمله آنها می توان به پانسمان بیاتین کامفیل اشاره نمود.

پانسمان هیدروکلوییدها

پانسمان های هیدروکلوییدهرروزرواج بیشتری یافته وانواع مختلفی ازآنها تولید وبه بازارعرضه

می شود آناتومی و فیزیولوژی پوستبه چند صورت است پوست سدی بین اعضای داخلی و

محیط خارجی است ودربسیاری ازاعما ل حیاتی بدن دخالت دارد .به طوریکه انسان بدون آن

نمی تواند زنده بماند.پوست اندامی وسیع با وزن مولکولی ۴کیلوگرم است که سطحی معادل

۲متر مربع را می پوشاند . اجزاء پوستی شامل اپیدرم – درم- ضمائم پوستی وچربی زیرجلداست.

اپیدرم چیست؟  حائل اصلی بدن اپیدرم است ودرزیراپیدرم لایه عروقی درم قراردارد که مسوول نگهداری وتغذیه سلولهای اپیدرم است.

  • تزریق

روش های اصولی تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمندان مبتلا به دیابت که احتیاج به تزریق انسولین دارند، باید دقت بالایی به زمان

و محل  داشته باشند تا علاوه بر تسریع فرآیند جذب انسولین، پوستشان دچار

التهاب و زخم نشود.انسولین هورمونی است که با تزریق آن به بدن، بیماری دیابت کنترل

می ‌شود و سالمند مبتلا به این بیماری می ‌تواند زندگی عادی داشته باشد. دلیل

اینکه انسولین را باید به صورت تزریقی مصرف کرد این طور است که در صورت مصرف

خوراکی، آنزیم‌های موجود در معده آن را تجزیه کرده، اجازه نمی‌دهند تا جذب جریان

خون شود.

علاوه بر  انسولین دیگر روش‌های درمانی از جمله قرص‌های خوراکی، رژیم غذایی

و همچنین تغییر سبک زندگی و ورزش کردن نیز وجود دارد که سالمند مبتلا برای داشتن

زندگی سالم باید آن ‌ها را به خاطر بسپارد.برایانسولین محل‌های مختلفی در بدن

وجود دارد از جمله شکم، بازوهای بالایی دست، ران پا، کمر و یا لگن که البته سرعت جذب

انسولین در تمامی این مناطق یکسان نیست و در شکم از همه سریعتر است.

برای انسولین آمپول‌ های خود تزریق معمولاً وجود دارد و سالمند باید بعد از ضد عفونی

کردن سرنگ و ناحیه مورد نظر اقدام به تزریق کند.برای این کار حتماً باید ۲ و نیم الی ۵ و نیم

سانتیمتر از پوست محل تزریق را با دست گرفته و به سمت بالا بکشید به طوری که از لایه‌ های

زیری پوست فاصله بگیرید، سپس در آن قسمت که چربی پوست قرار دارد دارو تزریق کنید.

نواحی مطلوب برای انسولین

آسان ترین محل برای  انسولین شکم است و بیشتر بیماران دیابتی خصوصا کودکان بدون

احتیاج به شخص دیگری می توانند دارو را به خودشان تزریق کنند.اول کمی از پوست اطراف بین

کمر و دنده ها را گرفته و حدود ۵ سانتی متر بالا بکشید، نکته مهم در این است که جای تزریق

باید ۵ سانتی متر از ناف فاصله داشته باشد.تزریق بر دست غیر غالب می تواند منجر به آسانی

انسولین برای شخص مبتلا در مواردی باشد که خودش مجبور به تزریق دارو می باشد.

از دیگر مکان های  انسولین ران است که بهترین محل فاصله میان زانو تا مفصل ران است

که این مکان باید به سمت خارج از پا باشد.

بازوهای بالایی هم از دیگر محل های مناسب برای  انسولین است. برای تزریق باید سوزن

در قسمت پشت بازو و میان آرنج و شانه قرار گرفته و تزریق شود. مشکل این مکان سخت بودن

آن برای تزریق است و به طور معمول فرد دیگری تزریق را باید انجام بدهد.

به خاطر راحتی جای تزریق، امکان دارد شخص موقع راه رفتن یا حرکت دچار مشکل شود. در این صورت

کمر یا لگن بعنوان آخرین محل برای تزریق دارو استفاده می شود.

انسولین تزریقی در شکم

سریعترین جذب را دارد و در بازو‌ها جذب متوسطی صورت گرفته و در کمر و ران‌ها کند‌ترین سرعت جذب

مشاهده می‌شود.

توصیه کارشناسان این است که اشخاصی که قصد انجام ورزش بعد از تزریق انسولین را دارند بهتر است

حداقل بعد از ۴۵ دقیقه  ورزش کنند. همچنین دقت کنند که تزریق فقط به یک منطقه خودداری

کنید چون این عمل می تواند منجر به تحریک پوست و یا از بین رفتن بافت چربی آن ناحیه شود. از این رو

توصیه شده افراد تزریق را در محل های مختلفی از پوست خود انجام بدهند.

کارشناسان بهترین زمان  را پس از صرف غذا و تزریق به ناحیه سمت راست شکم می‌دانند،

زیرا در این حالت میزان جذب انسولین بسیار بالا است.

کارشناسان توصیه می‌کنند سالمندان دیابتی حتماً سطح قند خون خود را به طور مرتب کنترل کنند و از

پزشک خود در خصوص چگونگی تنظیم مقدار مناسب انسولین، تکنیک ‌های ، چرخه جذب انسولین

و دیگر موارد اطلاعات کسب کنند و آن را به نزدیکان خود نیز آموزش دهند تا در صورت بروز حوادث اورژانسی

بتوانند کمک رسانی سریع و درستی داشته باشند.

با رعایت راهکارهای گفته شده بیماردیابتی می ‌تواند زندگی و طول عمری طبیعی داشته باشد و دچار

انواع عوارض ناشی از بیماری دیابت، چون نارسایی کلیوی، بیماری‌ های قلبی عروقی، مشکلات بینایی

و اضافه وزن نشود.

  • زخم

انواع زخم ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

در تعریف زخم می توان گفت که، زخم باز یک جراحت در پوست هست که موجب

نمایان شدن بخش های زیر پوست و به طور معمول باعث خونریزی خارجی می شود.

این زخم ها در هر وسعتی که باشند عفونی شده و میکروب ها می توانند خیلی راحت

به قسمت های زیر پوست نفوذ کرده و بیشتر شوند. در نتیجه باید روی زخم ها به خوبی

تمیز و پوشیده شود و پوشش آن هم ثابت باشد.پوشاندن زخم در جلوگیری از خونریزی،

جلوگیری از آلودگی و جذب خون و ترشحات زخم کمک می کند و باعث التیام سریع زخم می گردد.

انواع زخم های باز

زخم ها مختلف هستند که بنا بر نوع زخم اقدامات مربوط به آن تفاوت دارد.

خراشیدگی یا ساییدگی

این نوع زخم در اثر ساییده شدن لایه بالایی پوست بوجود می آید. به خاطر این که بیشتر

اعصاب این لایه آسیب می بینند، زخم دردناک می شود ولی خونریزی قابل توجه نیست.

خراشیدگی اگر زیاد باشد یا ذرات خاک و اجسام خارجی در آن فرو رفته باشد در این صورت

زخم خطرناک است.

اقدامات برای این زخم ها :

در صورتی که جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرو رفته باشد، زخم را به آرامی

با آب و صابون بشویید با با بتادین ضدعفونی و پانسمان کنید.

بریدگی

بریدگی زخمی است که لبه های صاف دارد و مثل بریدگی جراحی یا بریدگی با لبه کاغذ است.

این نوع زخم سوزش زیادی دارد و شدت خونریزی در این زخم بسته به عمق بریدگی،

محل و اندازه زخم ها تفاوت دارد.

اقدامات در این زخم :

در زخم هایی که با بریدگی و پاره شدگی هستند اولویت با کنترل خونریزی توسط فشار مستقیم است.

لبه های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو آسیب دیده را بی حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرارداده

تا درد و خونریزی کمتر شود. اگر جسم خارجی در زخم باقی مانده باشد آن را جارج نکنید.

زخم را ضد عفونی و پانسمان کرده و مصدوم را یکی از نزدیکترین درمانگاه برسانید.

کنده شدگی

در این نوع زخم بخشی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته می شود.

اقدامات برای این زخم :

روی زخم را تمیز و از خونریزی جلوگیری کنید در صورتی که پوست یا قسمتی از عضله آویزان

باشد آن را به محل اولیه خود برگردانده و رویش را ببندید و به پزشک مراجعه نمایید.

سوراخ شدگی

نوعی زخم عمیق  است که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می شود. این نوع جراحت

همیشه موجب خونریزی شدید نمی شود اما اگر آسیب در سوراخ شدگی های شکم و قفسه

سینه باشد احتمال خونریزی های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات لازم برای این زخم:

در ابتدا آسیب بگذارید چند لحظه ای خونریزی جریان داشته باشد تا میکروب های داخل زخم همراه

با خونریزی خارج شوند. بعد محل زخم را ضدعفونی کرده و در اگر جسم خارجی در آن فرو رفته باشد،

آن را خارج کنید، بخاطر اینکه با خارج شدن جسم خارجی خونریزی بیشتر می شود. در نتیجه جسم

را با پانسمال ثابت نگه دارید و زخمی را به بیمارستان انتقال دهید.

قطع عضو

از شدیدترین  نوع زخم ها و خونریزی ها قطع عضو است که بیشتر به خاطر یک جسم برنده صنعتی آلوده بوجود می آید.

اقدامات برای این زخم:

عضوی که زخمی شده و خونریزی می کند را با وارد کردن فشار مستقیم و بالا نگه داشتن آن قسمت

قطع کنید. برای مراقبت از عضو قطع شده آن را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و سر آن را هم در

یک گاز استریل یا دستمال تمیز پیچانده و سپس درون یک کیسه پلاستیکی قرار داده و سر آن را گره بزنید.

بعد کیسه محتوای عضو قطع شده را داخل کیسه قرار داده و کیسه و مصدوم را به نزدیک ترین بیمارستان منتقل کنید.

  • پانسمان

چطور از زخم محل جراحی مراقبت کنیم؟

ارسال شده در: بدون گروه | ۰

بعد از عمل جراحی ، بایستی از محل بریدگی آن مراقبت نمایید تا بهبود پیدا

کند. مراقبت دقیق و صحیح از زخم جراحی، اثر بجامانده از آن (اسکار)، درد

و ناراحتی آن و خطر بروز مشکلاتی مانند عفونت زخم را کم می کند.

پزشک جراح برای بستن محل برش جراحی از بخیه، گیره فلزی، چسب مایع بافتی

(مخصوص بدن) و یا نوار چسب جراحی استفاده می کند (تصویر روبرو).

شما نیز باید محل جراحی را تمیز نگه دارید و مراقب باشید تا چرک نکند و

طبق دستور پزشک، پانسمان آن را عوض کنید.

نکات لازم برای کاهش خطر عفونت محل جراحی
– از پزشک خود بپرسید تا کی نباید به محل جراحی آب بخورد، یعنی کی می توانید آن

قسمت را بشویید. سپس به هر آنچه پزشک تان گفت، با دقت عمل کنید.

– هر روز محل جراحی شده را بررسی کنید تا چرک (عفونت) نکرده باشد. اگر علائم

عفونت را در آنجا دیدید، به پزشک خود مراجعه کنید.

– طبق دستور پزشک، پانسمان محل جراحی را عوض کنید.

کارهایی که نباید بعد از جراحی انجام دهید
– محل زخم جراحی را نخارانید و نمالید.

– نوار چسب روی محل جراحی را تا زمانی که پزشک به شما اجازه نداده، برندارید.

– کرمی روی محل جراحی نمالید و پودری روی آن نریزید.

– محل زخم جراحی را جلوی نور مستقیم خورشید قرار ندهید.

– حمام نروید، مگر اینکه محل زخم جراحی را خشک نگه دارید. طی این مدت می توانید

با یک لیف مرطوب، بدن خود (به جز محل جراحی) را پاک کنید.
اگر پزشک اجازه داد که حمام بروید، قبل از استحمام، روی محل پانسمان جراحی خود

را با یک کیسه نایلونی بپوشانید تا آب به این قسمت نخورد و خشک بماند.

ممکن است بعد از جراحی، کمی احساس سوزش، خارش، درد و بی حسی در محل برش

جراحی داشته باشید. همچنین ممکن است کمی ترشح و کبودی و برآمدگی کوچکی در

این قسمت مشاهده کنید. البته باید گفت این علائم طبیعی هستند و جای نگرانی ندارد.

به محل زخم جراحی، الکل، آب اکسیژنه (پراکسید هیدروژن) و بتادین نزنید، زیرا باعث آسیب
بافت و تاخیر در بهبودی زخم می شود

نشانه های عفونت محل جراحی
اگر علائم زیر را در محل برش جراحی خود مشاهده کریدید، به پزشک مراجعه کنید:

– ترشحات زرد یا سبز رنگ که زیاد می شوند.
– تغییر بوی ترشحات محل جراحی
– تغییر اندازه برش جراحی
– قرمزی یا سفت شدن اطراف برش جراحی
– احساس داغ بودن محل برش جراحی موقع دست زدن به آن
– تب
– افزایش درد و یا درد غیر عادی
– خونریزی زیاد که پانسمان را خیس کند.

عوض کردن پانسمان محل جراحی
قبل از تعویض پانسمان خود، وسایل زیر را آماده کنید:
گاز استریل، نوار پانسمان، دستکش جراحی، نوار چسب مخصوص بدن، کیسه نایلونی و قیچی.

سپس به ترتیب زیر عمل کنید:
– دست های خود را با آب و صابون بشویید و دستکش لاستیکی جراحی بپوشید.

– چسب پانسمان قبلی را بلند کرده و پانسمان را بردارید.

– اگر پزشک به شما اجازه داد، محل جراحی را تمیز کرده و بشویید.

– ببینید علائم عفونت در محل برش جراحی دیده می شود یا نه.

– گوشه ای از گاز استریل تمیز را بگیرید و روی محل برش جراحی بگذارید.

– به چهار گوشه گاز استریل نوار چسب بزنید.

– مواد کثیف پانسمان قبلی را در یک کیسه نایلونی بریزید. سپس در کیسه را گره بزنید و دور بیندازید.

– دستکش ها را در آورید.

– مجددا دست های خود را با آب و صابون بشویید و خشک کنید.

تمیز کردن محل جراحی
– محل زخم جراحی را به آرامی با آب و صابون بشویید. البته

این کار را زمانی می توانید انجام دهید که از نظر پزشک، زدن

آب به محل زخم ایرادی نداشته باشد.

– زخم محل جراحی را نخراشید و یا در آب غوطه ور نکنید (مثلا در وان حمام).

– به محل زخم جراحی، الکل، آب اکسیژنه (پراکسید هیدروژن) و بتادین نزنید، زیرا باعث

آسیب بافت و تاخیر در بهبودی زخم می شود.

– قبل از پانسمان مجدد زخم جراحی، اجازه دهید زخم هوا بخورد تا خشک شود و یا

با دستمالی تمیز به آرامی آن را خشک کنید.

مراقبت از بخیه جراحی
محل بخیه جراحی در حالت عادی کمی قرمز می شود و ورم می کند.

کمی هم سوزش و خارش دارد.

چند روز اول بعد از عمل جراحی ، کمی ترشح در محل بخیه دیده می شود که جای نگرانی ندارد.

ولی اگر بعد از چند روز، میزان ترشحات کم نشد و یا رنگ آن قرمز روشن به همراه

خون بود و یا چرکی شد، حتما به پزشک خود مراجعه کنید.

ممکن است پزشک به جای بخیه زدن محل جراحی و گذاشتن پانسمان روی آن،

از چسب مایع مخصوص بافت بدن و یا نوار چسب مخصوص جراحی برای بستن

بریدگی جراحی استفاده کند.

۳ تا ۹ ماه بعد از عمل جراحی، از تماس مستقیم نور آفتاب با زخم محل جراحی
خودداری کنید

اگر از چسب مایع بافتی استفاده شود، به محض خیس شدن محل جراحی، باید

فورا آن را خشک کنید. چسب مایع بافتی بعد از مدتی به طور خودبخود می افتد.

اگر از نوار چسب مخصوص جراحی استفاده شود، به آن دست نزنید تا خودش

شل شود و بیفتد.

سایر نکات لازم برای مراقبت از محل عمل جراحی
بعد از برخی عمل  جراحی ، غیر از موارد گفته شده در بالا، پزشک دستورات

خاصی به شما می دهد. با دقت به تمام دستورات پزشک خود عمل کنید.

اگر دستوری از دستورات پزشک خود را متوجه نشدید و یا اگر سئوالی برایتان

پیش آمد، از پزشک خود بپرسید.

اگر درد محل جراحی شما زیاد شد و یا اگر فکر کردید چرک کرده است،

به پزشک خود مراجعه کنید.

۳ تا ۹ ماه بعد از عمل جراحی ، از تماس مستقیم نور آفتاب با زخم محل

عمل جراحی خودداری کنید.

بعد از اینکه زخم جراحی شما بهبود پیدا کند، پوست جدیدی روی محل برش جراحی

ایجاد می شود. این پوست تازه به نور خورشید خیلی حساس است و به راحتی

دچار آفتاب سوختگی می شود.

اگر این پوست نو و تازه دچار آفتاب سوختگی شود، اسکار بدی از خود روی پوست

بدن برجای می گذارد. پس آن را جلوی نور آفتاب نگیرید.

همه چیز درباره تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

 

مبتلایان به دیابت که انسولین تزریق می‌کنند، باید مراقب افت

قندخونشان باشند و در تزریق انسولین دقت داشته باشند،

بخصوص بیماران دیابتی که عارضه چشمی دارند.

بیماران دیابتی نوع یک، مبتلایان به دیابت نوع دو که به‌علت این بیماری

دچار نارسایی کلیه شده‌اند و کلیه‌هایشان آسیب جدی دیده، خانم‌های

باردار مبتلا به دیابت نوع دو که بیماری‌شان قبلا با مصرف قرص کنترل می‌شده،

دیابتی‌های نوع دو که سال‌ها قرص قند‌ مصرف کرده‌اند و پس از مدتی بدنشان

به قرص مقاوم می‌شود و بیماران مبتلا به دیابت نوع دو که قرص مصرف می‌کنند

و لازم است جراحی برایشان انجام شود یا در بیمارستان بستری شوند،

باید تحت‌درمان با انسولین قرار بگیرند.

شروع انسولین، قاعده و قانونی دارد. افراد مبتلا به دیابت نوع یک که قرار است

انسولین را شروع کنند تا آنجا که امکان دارد باید در بیمارستان بستری شوند،

چون علایم خیلی شدیدی ممکن است در آنها بروز کند، اما اگر بیمار دچار دیابت

نوع دو باشد و قبلا قرص مصرف می‌کرده، اوضاع متفاوت است؛ یعنی بستری شدن

یا نشدن او به میزان فرهنگ، تحصیلات و آگاهی‌های وی بستگی دارد.

اگر براحتی بتوان به بیمار، تزریق انسولین را آموزش داد و وی بتواند قندخونش را

در ساعت‌هایی از روز کنترل کند، به اطلاع پزشک برساند و پزشک هم در دسترس باشد

و بیمار را برای کم و زیاد کردن دوز انسولین راهنمایی‌ کند، نیازی به بستری شدن

در بیمارستان وجود ندارد. در غیر این صورت، بهتر است برای شروع دریافت انسولین

در بیمارستان بستری شود و تحت‌نظر باشد.

تعیین دوز انسولین با توجه به تحرک و وزن

هم‌اکنون دو نوع انسولین وجود دارد؛ انسولین‌های رگولار که خطر افت قندخون با

مصرف آنها زیاد است و انسولین‌های مشابه که به صورت قلم یا به‌اصطلاح بیماران،

به شکل خودکار هستند و درجه مخصوصی برای تنظیم دارد.

مهم‌ترین عارضه‌ای که ممکن است در اثر تزریق انسولین ایجاد شود،
افت قندخون است که در صورت مصرف بیش از اندازه بروز می‌کند

از مزایای این نوع انسولین، کمتر بودن احتمال افت قندخون بعد از تزریق است

که میزان آن بر اساس وزن بیمار تعیین می‌شود.

نیاز به انسولین، به تغذیه و میزان فعالیت بدنی و وزن بیمار بستگی دارد.

اگر وزن بیمار متناسب باشد، تغذیه سالمی داشته باشد و ورزش کند، ممکن است

با دوز کمتری قندخونش تنظیم شود، ولی اگر دچار اضافه‌وزن و بی‌تحرکی باشد

و رژیم‌غذایی‌اش هم سالم نباشد، میزان نیازش به انسولین بالاتر خواهد بود.

البته در حالت‌هایی مثل ابتلا به بیماری‌های تب‌دار، عفونی و با هر استرسی که

به بدن وارد شود، امکان دارد مقاومت به اثر انسولین به وجود بیاید و نیاز به انسولین بالا برود.

انسولین عارضه ندارد

انسولین هیچ اثر منفی‌ روی کبد، کلیه و دیگر ارگان‌های حیاتی بدن ندارد.

مهم‌ترین عارضه‌ای که ممکن است در اثر مصرف آن ایجاد شود، افت قندخون است

که در صورت مصرف بیش از اندازه بروز می‌کند. از طرفی، چون بدن را از نظر

متابولیکی تنظیم می‌کند، ممکن است قدری باعث افزایش وزن شود.

آموزش به بیمارانی که انسولین مصرف می‌کنند، بسیار مهم است و این آموزش‌ها

در کلاس‌‌های دیابت که در بیشتر مراکز درمانی وجود دارد، به آنها داده می‌شود.

یک فرد دیابتی که انسولین تزریق می‌کند، باید بتواند میزان دریافت کربوهیدرات

روزانه را محاسبه و براساس آن دوز انسولینش را تنظیم کند.

فرض کنید بیماری به مهمانی جشن‌تولد دعوت می‌شود، ظهر انسولین تزریق کرده

و عصر قرار است با کیک و قهوه پذیرایی شود. او باید بتواند بر مبنای آموزشی که دیده،

حدس بزند مقدار قهوه و کیکی که قرار است بخورد چند گرم قند دارد و بر اساس آن

چقدر باید انسولین تزریق کند و این کار را قبل از صرف این خوراکی‌ها انجام دهد.

علاوه بر این باید بداند روزی که فعالیت بدنی‌اش زیاد است و مثلا برای خرید، ساعت‌ها

بیرون از منزل بوده، چقدر باید کمتر انسولین بزند و روزی که در خانه و بی‌تحرک بوده، ‌چقدر.

 

زمان و مکان تزریق انسولین

انسولین‌های رگولار را باید ۲۰ تا ۳۰ دقیقه قبل از صرف غذا تزریق کرد و

انسولین‌های مشابه انسولین و قلمی، همزمان با شروع غذا باید استفاده شوند.

بهتر است در هر وعده، انسولین در قسمت خاصی از بدن تزریق شود، مثلا اگر

بیمار صبح، روی بازوی راست تزریق می‌کند و شب روی بازوی چپ، تا مدتی همین روند

را ادامه دهد و بعد از سه تا شش ماه محل آن را عوض کند، چون میزان جذب از

هر طرف بدن فرق می‌کند و اگر این قاعده رعایت نشود، امکان دارد نوسانات قندخون را در پی داشته باشد.

 

از طرفی انسولین به مرور باعث از بین بردن بافت چربی و سفت شدن محل تزریق می‌شود،

بنابراین بهتر است هر چند ماه، محل تزریق را تغییر داد.

بیماران دیابتی حتما باید پس از تزریق انسولین، غذا بخورند و آن را مثلا به
یک ساعت بعد موکول نکنند، چون باعث افت قندخون می‌شود و خطرناک خواهد بود
از انسولین درست مراقبت کنیم

نگهداری انسولین بسیار مهم است. انسولین‌های رگولار تا زمانی که مصرف نشده ‌است

حتما باید در یخچال نگه ‌داشته شود، ولی بعد از شروع استفاده، در دمای محیط تا

یک ماه قابل استفاده‌ است و نیازی به یخچال ندارد. البته اگر آنها را در یخچال قرار دهید،

مشکلی پیش نمی‌آید. انسولین‌های قلمی را هم تا زمانی که مصرف نشده‌ است،

حتما باید در یخچال گذاشت و بعد از استفاده تا وقتی تمام شود که معمولا یک هفته

تا ده روز طول می‌کشد، می‌توان در دمای محیط قرار داد.

اگر قلم انسولین را که از آن استفاده شده، در معرض نور آفتاب قرار نگرفته و

در دمای محیط نگهداری شده باشد، تا یک ماه می‌توان مورد استفاده قرار داد،

ولی اگر هنوز مصرف نشده و قرار است حمل شود، باید در کیف حاوی یخ نگهداری شود.

توصیه‌هایی برای دیابتی‌های انسولینی

دکتر ضیایی به مبتلایان به دیابت که انسولین تزریق می‌کنند، توصیه می‌کند که

مراقب افت قندخونشان باشند و در تزریق انسولین دقت داشته باشند،

بخصوص بیماران دیابتی که عارضه چشمی دارند.

این فوق‌تخصص غدد تاکید می‌کند: این بیماران حتما باید پس از تزریق،

غذا بخورند و آن را مثلا به یک ساعت بعد موکول نکنند،

چون باعث افت قندخون می‌شود و خطرناک خواهد بود.

گاهی زندگی بیماران دیابتی نظم چندانی ندارد، مثلا بیمار قرار است

با هر وعده غذایی انسولین تزریق کند، ولی آنقدر دیر از خواب بیدار می‌شود

که ظهر و هنگام صرف وعده ناهار است. در این صورت نباید وعده صبح و ظهر را

یکجا تزریق کند، بلکه باید قندخونش را اندازه بگیرد و اگر در حد قابل قبول بود،

فقط دوز ظهر را تزریق کند.

آیا روزی می‌آید که نیاز به انسولین نباشد؟

احتمالش صفر نیست که روزی نیاز به انسولین برای بیمار دیابتی مرتفع شود،

ولی احتمال آن بسیار کم است، بویژه برای بیماران مبتلا به دیابت نوع یک ممکن نیست،

چون انسولین برای ادامه حیات آنها ضروری است.

اوضاع در مورد بیمار دچار دیابت نوع دو متفاوت است؛ بیمار دیابتی که انسولین تزریق می‌کند،

حتما ۱۰ تا ۱۲ سال قرص مصرف کرده و بسیار بعید است روزی مجبور به مصرف انسولین نباشد،

ولی اگر بیمار دیابتی فقط قرص می‌خورد، ممکن است با ورزش و رژیم پس از مدتی

دیگر نیاز به قرص نداشته باشد.

روش تزریق انسولین

انسولین کدر و شیری رنگ را باید قبل از مصرف با برگرداندن آرام ویال و

غلطاندن آن بین دو دست کاملا مخلوط کنید.

بیمار باید یاد بگیرد که چگونه انسولین را با مقدار صحیح درون سرنگ بکشد و

همچنین ضمن استفاده از سرنگ، شرایط استریل را رعایت نماید که هنگام گذاشتن

سرپوش سوزن نکات ایمنی را رعایت کند و سرنگ های استفاده شده را

در یک ظرف پلاستیکی محکم بیندازد.

وسایلی که باید برای استفاده در منزل تهیه نمایید، شامل انسولین نسخه شده،

پنبه و سرنگ های مورد تأیید همراه با سوزن می باشد.

استفاده از الکل برای تمیز کردن پوست نیز توصیه می شود.

با یک دست محل تزریق را بکشید و ناحیه وسیعی را با

انگشتان بگیرید تا محل تزریق ثابت شود.

با دست دیگر سرنگ را مانند مداد بگیرید و سوزن را به طور عمودی وارد

پوست کنید و پیستون را تا آخر فشار دهید.

اگر قرار است دو نوع انسولین را در یک سرنگ مخلوط کنید، ابتدا باید انسولین

کریستال (بی رنگ و شفاف) را بکشید.

چرا پانسمان زخم را باید عوض کرد؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

ایجاد زخم روی پوست، راهی برای ورود هر گونه میکروب به داخل بدن می باشد.

بنابراین آسیب سد دفاعی بدن (پوست) و بروز هر گونه زخمی را باید جدی گرفت و

هر چه زودتر آن را پانسمان کرد تا دچار عفونت نشود.هدف از پانسمان و مراقبت کردن از زخم،

بهبود سریع تر آن و جلوگیری از بروز عفونت می باشد.

خوشبختانه بسیاری از زخم های ایجادشده روی پوست، سطحی هستند و پس از مراقبت لازم،‌بهبودی کامل پیدا می کنند.

 

اما اگر زخمی شدید بود، باید به پزشک مراجعه کرد و حتما در مورد نحوه تعویض پانسمان زخم، از او سوال کنید. اگر به تشخیص پزشک، تعویض پانسمان تنها در تخصص او بود، برای تعویض پانسمان به پزشک مراجعه کنید.

 

روش تعویض پانسمان زخم در منزل

مواد لازم برای تعویض پانسمان زخم عبارتند از:

– آب مقطر یا جوشیده

– صابون

سرنگ پلاستیکی

– گاز استریل

 

۱- ابتدا آب جوشیده یا مقطر را با مقداری نمک مخلوط کنید و کنار بگذارید.

می توانید از محلول کلریدسدیم آماده که در داروخانه به فروش می رسد، استفاده کنید.

 

۲- دست های خود را با آب و صابون بشویید تا از آلودگی زخم جلوگیری کنید .

 

۳- پانسمان قبلی زخم خود را در جهت رویش موهای بدن،
از روی زخم به آرامی جدا کنید.
یکی از مهم ترین دلایل تعویض پانسمان زخم، آلوده شدن پانسمان با عفونت یا خون
است که اگر بیش از حد در کنار زخم بماند، ایجاد عفونت بدتری می کند
۴- پانسمان قبلی را دور بیندازید و دست های خود را بشویید. اگر زخم دچار عفونت شده
است، پانسمان جداکرده را درون کیسه فریزر قرار دهید و درب آن را محکم ببندید.
سپس در سطل زباله بیندازید.
۵- محلول آب نمکی را که تهیه کرده اید، با استفاده از سرنگ پلاستیکی روی زخم
بریزید تا محل را ضدعفونی کند.
۶- پس از شستشوی محل زخم، با استفاده از گاز استریل، هر گونه اضافاتی که بر روی زخم
مانده است را پاک کنید. این کار را با آرامی انجام دهید تا موجب خونریزی بیشتر نشود.
از گاز استریل برای خشک کردن محل زخم نیز می توانید استفاده کنید.
۷- با دقت بسیار، پانسمان جدید را روی زخم ببندید. از تماس پانسمان جدید با هر
گونه شی خودداری کنید. همچنین از باز بودن پانسمان به مدت زیاد خودداری کنید،
زیرا میکروب ها را جذب می کند و آلوده می شود.
دلایل تعویض پانسمان زخم
۱- آلودگی پانسمان: یکی از مهم ترین دلایل تعویض پانسمان زخم، آلوده شدن
پانسمان با عفونت یا خون است که اگر بیش ازحد در کنار زخم بماند،
ایجاد عفونت بدتری می کند.

۲- محیط زندگی: اگر شرایط زندگی به گونه ای باشد که پانسمان زخم، طی مدت کوتاهی
کثیف می شود، باید نسبت به تعویض آن اقدام کرد. بنابراین به همه افراد نمی توان
توصیه واحدی کرد که طی زمان مشخصی پانسمان را عوض کنند؛ مثلا فردی که
در بیمارستان بستری است، با کسی که طی روز دایما در حال جابجایی و
تحرک است، فرق می کند.
۳- محل زخم: محل زخم می تواند دلیلی برای زمان تعویض پانسمان آن باشد،
مثلا اگر پانسمان در قسمت مفاصل قرار داشته باشد (مفصل آرنج یا زانو که دایما در حال حرکت است)،
در مقایسه با پانسمان زخمی که در محل بی تحرک قرار دارد مثل شکم و یا پشت، بیشتر
احتمال دارد که دچار مشکل شود و فرد باید نسبت به تعویض آن اقدام کند.

 

۴- جنس پانسمان: برخی پانسمان ها، جنس مقاوم تر و بهتری نسبت به بقیه دارند.
بنابراین میزان تعویض پانسمان در حالت غیرمقاوم افزایش می یابد.
قبل از پانسمان جدید، چند دقیقه زخم خود را باز بگذارید تا پوست شما نفس بکشد و
پس از چند دقیقه، اقدام به بستن پانسمان جدید کنید
نکات لازم برای تعویض پانسمان زخم
– اگر پزشک توصیه دیگری به شما کرد، آن را انجام دهید، زیرا زخم های مختلف،
نکات بهداشتی متفاوتی دارند.
– قبل از پانسمان جدید، چند دقیقه زخم خود را باز بگذارید تا پوست شما نفس بکشد
و پس از چند دقیقه، اقدام به بستن پانسمان جدید کنید.
– اگر هنگام تعویض پانسمان، متوجه هر گونه حالت غیرطبیعی در زخم خود
شدید، به پزشک بگویید.
– توصیه می شود روزانه یک مرتبه پانسمان زخم خود را عوض کنید.
اگر غیر از این باشد، پزشک به شما خواهد گفت.
– هر گونه نشانه عفونت در محل زخم (قرمزی، سوزش، ترشح غلیظ و
سبز و یا بوی زننده) را باید به پزشک گفت.
– تغذیه مناسب، نوشیدن مایعات کافی، رژیم پر پروتئین و حاوی آهن و روی
و ویتامین ها برای بهبود سریع تر زخم توصیه می شود.
– تحرک بدنی داشته باشید و فعالیت ورزشی انجام دهید تا ترمیم زخم
به طور کامل انجام شود.
 شستن دست ها قبل از تعویض پانسمان، هرگز فراموش نشود.

بیشتر بخوانیم

عوض کردن پانسمان

 

  • تزریق

نکات قابل توجه تزریق انسولین در بیماران دیابتی

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریق انسولین  و روش های آن
محل تزریق انسولین:

 تزریق انسولین به صورت زیر جلدی (زیر پوستی) در محلی که میزان مناسبی

از چربی زیر پوست وجود دارد و اغلب بدون هیچ گونه درد و یا

سوزشی انجام می شود. سرعت جذب انسولین، به محل تزریق

چبستگی دارد. محلهای تزریق انسولین به ترتیب سرعت جذب عبارتند از:

۱- اطراف ناف (محدوده ۵ سانتی متری)
۲- پشت بازو
۳- جلوی ران
۴- روی باسن
 

 

نکات مهم در نحوه تزریق انسولین:
محل تزریق را به صورت گردشی عوض نمایید. از تزریق انسولین در یک ناحیه ثابت
که موجب ایجاد توده های چربی در زیر پوست و مانع از جذب به موقع انسولین می گردد،
خودداری کنید.
سرنگ انسولین
 استفاده از سرنگ ارزان ترین و در دسترس ترین راه است و برای آن دسته از افرادی که
ترکیبی از دو نوع انسولین را تزریق می کنند، مناسب است.
قلم انسولین
 استفاده از این وسیله برای تزریقات متعدد انسولین راحت تر است.
هر قلم انسولین از نظر ظاهری شبیه ماژیکهای وایت برد می باشد و شامل اجزای زیر است.

۱- بدنه قلم
۲- یک سوزن قابل تعویض 
۳- شیشه مخصوص انسولین حاوی ۴ سی سی انسولین
تنظیم مقدار انسولین تزریقی در قلم ها به سادگی و از طریق یک پیچدر انتهای
آن انجام می شود که نسبت به سرنگهای معمولی بسیار دقیق تر است.

انواع قلم انسولین

۱- یکبار مصرف بعد از اتمام انسولین باید قلم را دور انداخت.
۲- قابل تعویض که می توان از شیشه جایگزین استفاده کرد.
نوع انسولین مصرفی برای استفاده در قلم های انسولین هم از انواع ساده و هم مخلوط می باشند
که شیشه انسولین در این قلم ها حاوی هر دو نوع انسولین کوتاه و بلند اثر می باشد.

 

معرفی قلم NovaMix 30 FlexPen

نام تجاری قلم : NovaMix 30 FlexPen 
دسته دارویی: ضد دیابت ،انسولین های آنالوگ 
اشکال دارویی: سوسپانسیون تزریقی در قلم های از پیش پر شده  
موارد مصرف: درمان  بیماری دیابت ملیتوس (کلیک کنید)
عوارض جانبی: عوارض جانبی مشاهده شده عمدتا نادر یا خیلی نادر هستند و به دلیل اثر فارماکولو‍یکی انسولین بروز می کند.
مشابه دیگر محصولات انسولین ، افت قند خون عمده ترین عارضه جانبی است . واکنش های آنافیلاکتیک، نوروپاتی
محیطی، رتینوپاتی دیابتیک و لیپودیستروفی نیز در موارد نادری گزارش شده اند .  
مقدار مصرف : دوزا‍ با توجه به نیاز هر بیمار متفاوت است . انسولین مورد نیاز هر فرد برای مونوتراپی
معمولا بین ۰.۵ تا ۱.۰ واحد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز می باشد .
دوز شروع موومیکس ۳۰ هنگام درمان ترکیبی با مت فورمین ۰.۲ واحد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز است .  
احتیاطات خاص: در دمای بین ۲-۸ درجه سانتی گراد ( در یخچال) نگهداری و قلم در حال استفاده می تواند
در دمای محیط ( زیر ۳۰ درجه سانتی گراد ) به مدت ۴ هفته نگهداری شود .
برای محافظت در برابر نور ، زمانی که از قلم استفاده نمی شود باید درپوش آن گذاشته شود.
بیماریهای همزمان به خصوص عفونت ها، نیاز فرد به انسولین را افزایش می دهند .
تنظیم دوز برای بیماران با فعالیت فیزیکی بالا یا بیمارانی که رژیم غذایی آنها تغییر کرده  لازم است . 
شیوه تجویز: تزریق زیر جلدی. زمان تزریق از نیم ساعت قبل از غذا تا ۲۰ دقیقه بعد از غذا متغیر است .
تزریق کننده سریع (jet injector) : دوز مورد نیاز را با فشار و بدون نیاز به سوزن، به زیر پوست اسپری می کند.
این روش برای آن دسته از افرادی که به سوزن حساسیت دارند، مناسب می باشد.
این دستگاه ها -به علت قیمت بالایی که دارند- اغلب در بازار در دسترس نیستند.

پمپ انسولین
عملکرد پمپ انسولین بیش از دیگر روش ها شبیه ساز عمل لوزالمعده بوده و برای برخی از
دیابتی های نوع ۱ مناسب است. انسولین داخل دستگاه از مسیر لوله و توسط سوزن باریکی
که در زیر پوست شکم قرار دارد به میزان مشخص مورد نیاز بدن و به صورت مدوام و آهسته
به زیر پوست تزریق می کند.

میزان انسولین تزریقی پمپ در طول روز، بر حسب نیاز مصرف کننده، قابل تنظیم و تغییر می باشد.
هر پمپ دارای برنامه ای است که به طور خودکار غلظت متناسبی از انسولین را
در طول ۲۴ ساعت به زیر پوست تزریق می کند.
 زمان و مقدار انسولین مورد نیاز برای وعده های غذایی نیز توسط فرد دیابتی تنظیم می شود.
پمپ های جدید به راحتی می توانند بر اساس مقدار قند فعلی و مقدار کربوهیدرات غذا و
حتی مدت زمانی که از تزریق قبلی گذشته است،

مقدار انسولین مورد نیاز برای تزریق در وعده کنونی غذا را محاسبه کنند.

 همچنین این پمپ ها دارای زنگ خطر نیز می باشند و به عنوان مثال در صورت

فراموش کردن تزریق انسولین و یا قطع جریان انسولین به فرد دیابتی هشدار می دهند.

 مهمترین مانع در استفاده از پمپ های انسولین قیمت بسیار زیادآنهاست.

زمان تزریق انسولین

 به نوع و مدت اثر آن در بدن بستگی دارد. به عنوان مثال، انسولین های سریع الاثر در ست

قبل از مصرف غذا تزرق می شود در حالی که برای انسولین های طولانی اثر، به علت دوام

تقریبا ۲۴ ساعته شان، یکبار تزریق در طول روز کافی است. 
تذکر:
– انسولین را ۲۰-۳۰ دقیقه بعد از صرف غذا تزریق کنید.
– ۳۰ دقیقه قبل از تزریق انسولین را از یخچال خارج کنید.

نکات مهم در تزریق انسولین

۱- ویال های انسولین که باز شده است را می توان به مدت حداکثر ۲۸ روز در جای خشک و خنک

در دمای اتاق نگهداری کرد.
۲- ویال انسولین باز نشده را حتما در دمای ۸-۲ سانتیگراد، داخل یخچال نگهداری کنید.
۳- قبل از هر چیز، حتما از پزشک معالج خود بخواهید که روش صحیح تزریق را به شما آموزش دهد.
۴- در تزریق بیش از یکبار در روز، محل تزریق در چند عضو باشد.
۵- اگر محتوی شیشه تغییر شکل دهد و یا گلوله شود و یا رسوباتی از خوش ایجاد کند که با

تکان دادن شیشه دیده می شوند، چنین دارویی باید فورا دور ریخته شود.
۶- هرگز ویال انسولین ر در فریزر قرار ندهید.
۷- ویال انسولین را در معرض حرارت و نور خورشید قرار ندهید.
۸- نوع انسولین و تاریخ انقضا ویال را قبل از مصرف کنترل کنید.
۹- اگر انسولینتان به نظر سالم می رسد ولی قند خون شما را پایین نمی آورد،

آن را دور انداخته و ویال تازه تری را جایگزین آن کنید.
۱۰- چنانچه از انسولین NPH استفاده می کنید، به هیچ وجه آن را محکم تکان ندهید،

زیرا ساختار انسولین و تاثیرات آن از بین می رود.
۱۱- اگر در ویال انسولین رگولار خود توده های کریستالی و یا کدورتی مشاهده کردید

از مصرف آن خودداری کنید.


مراحل تزریق انسولین
۱- شستن دستها قبل از هر مرحله تزریق
۲- در مصرف انسولین NPH شیشه را به آرامی بین دو کف دست بغلطانید.
۳- سر پلاستیکی شیشه انسولین را با پنبه الکی تمیز کنید.
۴- به میزان انسولین مورد نیاز هوا وارد شیشه کنید.
۵- شیشه را برگردانده و میزان انسولین لازم را وارد سرنگ کنید.
۶- در تزریق دو نوع انسولین ابتدا کریستال، سپس NPH را داخل سرنگ کنید و ۱۵-۵ دقیقه بعد تزریق کنید.
۷- حباب اضافی سرنگ را پس از کشیدن دارو و با زدن چند ضربه به بدنه سرنگ و فشار به پیستون خارج کنید.
۸- زاویه تزریق در افراد چاق و لاغر با هم متفاوت است. در افراد چاق در ناحیه قدامی رانها و بازوها، ابتدا
باید پوست کشیده شده و با زاویه ۹۰ درجه سر سوزن را وارد کرد. اما در افراد لاغر در بازوها ۴۵ درجه است.
۹- اگر بعد از تزریق محل دردناک شده و یا مایع از آن خارج می شودمحل تزریق را به مدت چند ثانیه فشار دهید.
اگر تزریق انسولین را فراموش کردم چه کنم؟

اگر مدتی از ابتلا شما به دیابت می گذرد وتجربه ی نسبتا کافی در کنترل دیابت خود کسب کرده اید ،

می توانیداز پیشنهادات زیر استفاده کنید.

به هر حال توجه داشته باشید که اگر مختصری نیزبه این پیشنهادات شک دارید ،حتما با پزشک دیابت خود تماس بگیرید

۱ – فراموش کردن تزریق انسولین رگولارقبل از غذا: 

  چنانچه از روش تزریقات مکرر انسولین رگولار (بدون تزریق انسولین پایه ی NPHدر طول روز)استفاده می کنید

وتزریق انسولین قبل از غذا را فراموش کردید به روش زیر عمل کنید:

اگر بلافاصله بعد از صرف غذا به یاد آوردید که انسولین تزریق نکرده اید ،میتوانید مقدار معمول

انسولین رگولار (یا ۱تا ۲ واحد کمتر)را سریعا تزریق کنید .

اگر یک تادو ساعت بعد به یاد آوردید بهتر است نصف انسولین رگولار معمول را تزریق کنید

(چنانجه انسولین همولوگ در اختیار دارید بهتر است از آن استفاده کنید).واگر ۲ ساعت بعد از

صرف غذا به یاد آوردید،با اندازه گیی قند خون ، درصورت نیاز مقدار انسولین وعده ی غذایی بعد را افزایش دهید.

۲ – فراموش کردن انسولین NPHقبل از خواب(در روش تزریقات مکرر):

 اگر قبل از ساعت ۲ بامداد از خواب بیدار شدید انسولین NPH معمول خود را ۲۵ تا ۳۵ درصد

کاهش داده وتزریق کنید(یا به ازای هر ساعت دیر شدن زمان معمول تزریق انسولین،۱تا۲واحداز مقدار انسولین NPHکم کنید).

اگر کمتر از ۵ساعت به زمان تزریق انسولین صبح باقی مانده ،با اندازه گیری قند خون خود از انسولین رگولار

(معمولا به اندازه نصف مقدار انسولین NPHقبل از خواب)استقاده کنید .

به هر حال هیچ وقت به ازای هر ۱۰ کیلوگرم وزن بدنتان بیشتر از ۱ واحد تزریق نکنید.

اگر با علائم کمبود انسولین(قند خون بالا ،تهوع ووجود کتون در ادرار)از خواب بیدار شدید ،

فوری به ازای هر کیلوگرم وزن بدن ۰.۱ واحد از نسولین رگولار

(یا ترجیحا از انسولین لیسپرو در صورت در دسترس بودن)

تزریق کرده وقند خونتان را مجددا۲تا ۳ ساعت بعداندازه گیری کنید.

اگر قند خونتان پایین نیامده بود،می توانید دوباره از انسولین رگولار(۰.۱ واحد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن)ا

ستفاده کنید.اگر باز هم احساس ناخوشی داشتید ویا دچار استفراغ شدید ،فورا به بیمارستان مراجعه کنید.

۳ – فراموش کردن تزریق انسولین در روش دوبارتزریق:

اگر بلافاصله بعد از صرف غذا به یاد آوردید که انسولین صبح را تزریق نکرده اید

مقدار معمول انسولین رگولار وNPHخود(یا ۱تا۲ واحد کمتر از انسولین رگولار)را فورا تزریق کنید.

اگر بعد از ۱تا۲ ساعت به یاد آوردید ،بهتر است از هر دو انسولین کمی بکاهید

(انسولین رگولار را به نصف مقدار معمول وانسولین NPHرا ۲۵ درصد کاهش دهید)وبلاخره اگر دیرتر به

یاد آوردید با اندازه گیری قند خون ،در قبل از ناهار فقط از انسولین رگولار استفاده کنید.

اگر تزریق انسولین قبل از شام را فراموش کردید وقبل از رفتن به بستر به یاد آوردید می توانید

کمی بیشتر از نصف انسولین NPHمعمول خود استفاده کنید(با کنترل قند خون).انسولین رگولار را نیز با کاهش کمی

از مقدار معمول قبل از وعده ی غذایی پیش از خواب تزریق کنید.

به هر حال در چنین شرایطی دقت کنید که با کنترل دقیق ومکرر قند خون از ایجاد هیپوگلیسمی شبانه پیشگیری کنید.

 

  • پانسمان

مراقبت از بیمار دارای تجهیزات دسترسی عروقی مرکزی

ارسال شده در: هومینو | ۰

  • پس از کارگذاری، تاریخ، ناحیه ی ورود، برند، سایز و طول کاتتر و محل قرارگیری نوک آن (با گرافی قفسه سینه مشخص می شود) و
  • طول قسمت خروجی و نکاتی که به بیمار آموزش داده اید را ثبت کنید.
  • تا حصول اطمینان از محل کاتتر (با استفاده از گرافی قفسه سینه) از آن استفاده نکنید.

  • مراقبت از ناحیه ی ورود کاتتر:
  • در هنگام مراقبت از ناحیه کاتتر، از بالاترین شرایط استریلیتی بهره ببرید (دستکش استریل و ماسک).
  • دفعات تعویض پانسمان ناحیه، به نوع پانسمانی که استفاده می کنید بستگی دارد.
  • پانسمان های شفاف نیمه تراوا یا چسب و گاز مورد قبول اند، هرچند که بکارگیری گاز باعث می شود
  • ناحیه ی زیر آن قابل رویت و بررسی نباشد و این ضرورت را ایجاد می کند که حداقل هر ۴۸ ساعت یک بار و
  • یا هر زمان که بررسی ناحیه زیر گاز لازم باشد، پانسمان تعویض گردد. این در حالیست که پانسمان های شفاف امکان بررسی
  • ناحیه ی ورود کاتتر به پوست را بدون برداشتن پانسمان فراهم می کنند، و در نتیجه می توان آنها را اگر پاک و
  • خشک باقی بمانند به مدت هفت روز تعویض نکرد.
  • همه ی انواع پانسمان در صورتی که شل و یا خیس باشند باید تعویض گردند.
  • ناحیه ورود کاتتر به پوست را از نظر هرگونه قرمزی، تندرنس، تورم و درناژ غیرطبیعی مورد بررسی قرار دهید.
  • طول قسمتی از کاتتر را که خارج از پوست باقی مانده، با طولی که در روز اول ثبت کرده اید برای تعیین هرگونه
  • جابجایی کاتتر، مقایسه کنید و هرگونه جابجایی احتمالی و وجود نشانه های عفونت در محل را گزارش دهید.
  • ناحیه ی ورود را با محلول مورد تایید موسسه مورد شستشو قرار دهید. محلول کلرهگزیدین گلوکونات محلول
  • ترجیهی برای شستشوی ناحیه به شمار می رود.
  • اطراف ناحیه ی ورود کاتتر را با تکنیک حرکت به عقب و جلو و با محلول کلرهگزیدین حداقل به مدت ۳۰ ثانیه شستشو دهید.
  • اجازه دهید ناحیه خشک شود. یک پانسمان دایره ای شکل که به کلرهگزیدین آغشته شده برای کاهش خطر عفونت های
  • خون ناشی از کاتتر، در محل قرار دهید ( مشابه تصویر).
  • سپس از فیکساتور مناسب استفاده کرده و در نهایت پانسمان کنید.

  • تزریق

آموزش تصویری تزریق عضلانی به خود و دیگران

ارسال شده در: هومینو | ۰

آمپول زدن برای بسیاری از افراد بسیار ترسناک است و تصور می‌کنند که درد زیادی دارد.

البته برخی از داروهای روغنی که باید آهسته به عضلات بدن تزریق شوند با اندکی سوزش همراه

هستند اما به صورت کلی، آمپول درد ندارد. فقط دلهره‌آور است.

برای انجام تزریقات عضلانی فرد باید مهارت و تخصص کافی داشته باشد.

آمپول زدن اگر درست انجام نشود می‌تواند خطرات زیادی به همراه داشته باشد از

هوا گرفتن سرنگ گرفته تا شکستن سوزن در بدن.

بنابراین بسیار مهم است از مهارت فردی که قرار است برایتان آمپول بزند مطمئن شوید.

اما گاهی انسان در شرایطی گرفتار می‌شود که شاید دسترسی به فرد دیگری وجود نداشته باشد.

یا موقعیتی پیش بیاید که شما به تزریق آمپول به بیمار بتوانید سلامتی را به او هدیه کنید.

پس لازم است این مهارت را بیاموزید.

ما در ادامه به صورت تصویری طریقه تزریق عضلانی را آموزش داده‌ایم. امید که مورد توجهتان قرار بگیرد.

آماده شدن

آموزش تزریق عضلانی آمپول

  • مطمئن شوید که آمپول باید حتما تزریق شود.
  • درست بودن دارو و اندازه سرنگ را چک کنید. همچنین تاریخ انقضای آنها را هم کنترل کنید.
  • دست‌های خود را با آب ولرم و صابون تمیز بشویید و با دستمال کاغذی (نه حوله) خشک کنید.
  • نور اتاق باید کامل باشد. از بیمار بخواهید دراز بکشید و عضلاتش را شل کند.
  • دستکش یک‌بار مصرف بدست کنید. با کمی الکل آنها را استرلیزه کنید.
  • پنبه را به الکل آغشته کنید.

روش صحیح تزریق آمپول

آموزش تزریق عضلانی آمپول

  • اگر دارو سرد است آن را گرم کنید.
  • سرنگ را از بسته آن خارج کنید.
  • آمپول را باز کنید و دارو را داخل سرنگ بکشید. اگر در آمپول چوب‌پننه‌ای بود و سوزنِ سرنگ بدرستی داخل آن
  • نمی‌رفت، حتما سوزن را عوض کنید زیرا ممکن است به اندازه کافی تیز و درست نباشد.
  • اگر بنا به هر دلیلی نوک سوزن سرنگ را لمس کردید، حتما آن را عوض کنید.
  • پس از گذاشتن سوزن جدید روی سرنگ، هوای اضافه آن را خالی کنید.
  • یک علامت + روی باسن بیمار تصور کنید. سوزن سرنگ را در مرکز آن باید وارد کنید.
  • محل تزریق معمولا قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی باسن
  • در حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک است.

  • پیش از وارد کردن سوزن، پنبه الکی را در محل موردنظر بمالید.
  • سوزن را عمود بر بدن بزنید. یعنی باید حتما زاویه ۹۰ درجه داشته باشد.
  • با سرعت بالا، دو سوم سوزن را در عضله وارد کنید. یک سوم سوزن سرنگ باید بیرون بدن بماند.
  • به آرامی دارو را به بدن تزریق کنید.
  • با یک دست بدن را بگیرید و با دست دیگر سرنگ را وارد کنید. از تکان دادن سرنگ روی بدن خودداری کنید.
  • پس از تمام شدن دارو، پنبه الکلی را در کنار سوزن بگذارید. به آرامی سوزن را بیرون بکشید.
  • پنبه را روی محل آمپول فشار دهید.
  • همه بخش‌های سرنگ را دور بیندازید. دست‌های خود را بشویید.
آموزش تصویری تزریق آمپول به خود

آموزش تزریق عضلانی آمپول

  • برای تزریق آمپول به باسن خود باید از آینه کمک بگیرید. اما اگر این کار برایتان سخت بود، سرنگ را روی ران پا بزنید.
  • برای این منظور، روی صندلی بنشینید.
  • با دست عضله را بگیرید و سپس سرنگ را وارد کنید.

  • هرگز از یک سرنگ و از یک سوزن دو بار استفاده نکنید.
  • همه وسایل تزریق را با الکل ضدعفونی کنید.