• تزریقات

تزریقات و طریقه تست انواع پنی سیلین

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریقات و طریقه تست انواع پنی سیلین پروکایین ۴۰۰۰۰۰ G -1 پنی سیلین آب مقطر رقیق

کرده CC آب مقطر حل کرده ۱%از این محلول را با ۱ CC – پنی سیلین ۴۰۰۰۰۰ را با۴ تزریق کنید.

id و ۱%داخل جلد آب مقطر رقیق کرده و CC آب مقطر حل کرده و ۱% از این محلول

را با ۲ CC -2 پنی سیلین ۸۰۰۰۰۰ = با ۴ تزریق کنید. id %1 داخل جلد ( بنزاتین یا

پنادر طولانی اثر) ۱۲۰۰۰۰۰ G -3 پنی سیلین کریستال: G -4 پنی سیلین بصورت تزریق

عضلانی و وریدی می باشد.روش تست مانند پنادر می باشد ۶یعنی پنی سیلین

بنزاتین ۶۰۰۰۰۰ و ۳یعنی پنی سیلین (G -5 پنی سیلین ۶.۳.۳ پروکایین ۳۰۰۰۰۰ و

۳یعنی پنی سیلین کریستال ۳۰۰۰۰۰ می باشد. تزریقات خارج از رگ تزریقات  خارج رگ

یک دارو ممکن است منجر به درد، تاخیر در جذب، و یا صدمه بافتی شود تزریق داخل

سرخرگی تزریق داخل سرخرگی، به ندرت اتفاق می افتد، اما بسیار خطرناک تر است.

نقش آب در ساختار بدن موجودات • تا ۹۰ % وزن بدن تعداد زیادی از موجودات زنده را

آب تشکیل می دهد. • تا ۶۰ % وزن بدن انسان را آب تشکیل می دهد. • تا ۹۰ % ریه های

انسان را آب تشکیل می دهد. • و ۷۰ % مغز انسان را آب تشکیل می دهد  اهداف مایع درمانی

این چند روش اسطوار است ایجاد وحفظ تعادل مایع والکترولیت تجویز داروها وعوامل

شیمی درمانی انتقال خون وفراورده های خونی تجویز غذاهای تزریقی ومکمل های غذایی

انواع سرم ها وفراورده های آن آمینو اسیدها Dextran: دکستران  کربوهیدراتها.

روش کاربرد آنژیوکت و تزریقات

۱.برحسب اندازه رگ محل مورد مصرف اندازه مناسب آنژیوکت را انتخاب کنید

۲.در مورد آنژیوکت های بزرگ (کمتر از نمره ۱۵-۱۴) ابتدا محل پوست را بی حس نمایید

۳. تنه آنژیوکت را بین شست انگشتان دوم و سوم و چهارم نگه دارید به طوری که سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد

 

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریق ۲

ارسال شده در: هومینو | ۰

سوزن ها : NEEDLES

ذر تزریق سوزن ها در بسته بندی جدا وجود ندارند که بتوان سوزن مورد نظر را انتخاب کرد.

بعضی سوزن ها همراه با سرنگ استاندارد بصورت بسته بندی شده موجود نیست .

مثل سرنگ های انسولین و تویرکولین. جنس بیشتر سوزن ها STainless است .

اگرچه بعضی از کاتترهای وریدی پلاستیکی هستند. سوزن ها یکبار مصرف هستند

به جز آنهایی که ازsteel فولاد جراحی ساخته می شوند که به سرنگ های شیشه ای متصل می شوند.

هر سوزن سه قسمت دارد:

۱ـHUb یا قسمتی که به سرنگ متصل است.

۲ـ shaft یا تنه سوزن که به قسمت Hub متصل می شود

۳ـ BeVel نوک تیز سوزن .

پرستار ممکن است برای متصل کردن سوزن به سرنگ ، Hubرا دردست بگیرد تا

مطمئن شود به سرنگ وصل شده است . با وجود این قسمت تنه و نوک سوزن

در همه حال استریل باقی می ماند.

هر سوزن سه ویژگی دارد:

۱ـ نوک تیز سوزن       ۲ـ طول تنه سوزن          ۳ـ شماره سوزن یا قطر

سوزن هائی که BeVel آنها کوتاه است برای تزریقات وریدی مناسب هستند چون

که این سوزن ها در مجاورت دیواره داخلی ورید با آسانی بسته نمی شوند.

سوزن هایی BeVel,s بلندتری دارند تیز تر هستند که در تزریقات زیر جلدی و

عضلانی برای مریض ناراحتی کمتری ایجاد می کنند.

طول سوزن ها از  اینچ تا ۵ اینچ متغیر است اگر چه بیشتر سوزن هائی که توسط

پرستار کاربرد دارد. وزن هایی با طول ۵/۱اینچ است. پرستار بر حسب اندازه و وزن

مریض و نوع بافتی که مایع باید در آن تزریق شود نوع سوزن را انتخاب می کند.

در بچه ها و افراد لاغر سوزن های کوتاه تر به کار برده می شود.

پرستار از سوزن های بلند معمولا «۱تا۵/۱اینچ » برای تزریقات عضلانی و

از سوزن های کوتاه معمولاً   تا    اینچ برای تزریقات زیر جلدی استفاده می کند.

انتخاب نوع سوزن بر حسب قطر با شماره سوزن ، بسته به غلظت مایعی دارد

که قرار است تزریق شود یک سوزن با شماره ۱۸ـ۱۶برای تزریق خون و فرآورده های

آن مناسب است. سوزن درشت. در تزریق خون و فرآورده های آن به خاطر این است

که صدمه کمتری به گلبولهای قرمزی می رسد. برای تزریقات عضلانی از سوزن های

شماره ۲۳ـ۲۰استفاده می شود که باز بستگی به غلظت ماده تزریقی دارد. تزریقات

زیر جلدی احتیاج به سوزن هایی با قطر کمتری دارند (مثلا سوزن شماره۲۵ )، و برای

تزریق داخل جلدی سوزن ریزتری مثل سوزن شماره ۱۶ احتیاج است.

آماده کردن داروهای تزریقـی:

۱ـ آمپول ها یا پوکه ها: آمپول ها شامل دوزهای انفرادی دارویی به شکل مایع هستند

و به اندازه های مختلف موجود هستند. حجم آنها از ۱سی سی تا۱۰ سی سی و یا

بیشتر را شامل می شوند یک آمپول معمولا از یک شیشه شفاف که به یک قسمت

تنگ بنام گردن محدود شده و برای کشیدن مایع آمپول این قسمت باید جدا شود.

خط رنگی که اطراف گردن آمپول است محلی است که فاقد استفاده از تیغ اره و به آسانی

شکسته می شود. در صورتی که آمپول خط رنگی نداشته باشد پرستار باید از تیغ اره

استفاده کند، در هنگام کشیدن مایع آمپول پرستار باید دقت لازم را رعایت تکنیک آسپتیک

بکند و دقت نماید که نوک سوزن با سطح خارجی آمپول تماس پیدا نکند. کشیدن مایع

بداخل سرنگ به آسانی صورت می گیرد.

۲ـ ویال ها:  ویال ها ظرف های شیشه ای یک دوزی یا چند دوزی هستند. یک درپوش لاستیکی

در قسمت بالا دارند . این قسمت پلاستیکی قبل از مصرف بر میله یک روپوش فلزی پوشیده شده است

ویال ها ممکنست شکل جامد یا مایع دارو را دارا باشند. داروهایی که در صورت محلول ماندن

خواص خود را از دست می دهند بصورت پودر ویال قرار می گیرند. اتیکتهای ویال ها نوع حلال

و مقدار آنرا مشخص می کنند.

نرمال سالین و آب مقطر استریل حلالهایی  هستند که بطور معمول در حل کردن ویال ها استفاده

می شوند. بر خلاف آمپول ها که به آسانی در سرنگ کشیده می شوند ویال ها دارای سیستم

بوده که برای بهتر کشیدن مایع درون آن باید اول مقداری  هوا بداخل آن با سرنگ وارد نمود.

عدم وارد نمودن هوا به داخل ویال بعلت خلاء موجود بیرون کشیدن دارو را شکل می کند

برای آماده کردن داروهایی که بصورت پودرهستند پرستار حلال مورد نظر و مقدار آن را بر حسب

برچسب ویال تهیه کرده و بداخل آن تزریق می کنند. بعضی از پودرها به آسانی در حلال ،

حل می شوند ولی گاهی لازمست که برای بهتر حل شدن آن، سوزن را بیرون کشیده و آنرا کاملا مخلوط کرد.

عموما تکان دادن و چرخش ویال در حل کردن دارو مؤثر است. بعد از تهیه ویال های چند دوزی maltidose پرستار

برچسبی تهیه کرده که زمان تهیه و غلظت آن را در هر میلی لیتر روی آن مشخص می کنند .

ویال های چند دوزی معمولا احتیاج به نگهداری در یخچال دارند.

پرستار به چند طریق می تواند ناراحتی بیمار را کاهش دهد.

۱ـ انتخاب یک سوزن نوک تیز با طول و قطر مناسب.

۲ـ انتخاب محل مناسب تزریق و استفاده از مناطق آناتومیک مناسب.

۳ـ قبل از تزریق محل تزریق را یخ بگذارید تا ایجاد بی حسی موضعی کند و از شدت درد بکاهد.

۴ـ سوزن را به نرمی و سریع داخل بافت کنید.

۵ـ سرنگ را در حینی که سوزن در بافت است نگهدارید.

۶ـ برای کم کردن سفتی ، عضلات مریض را در وضعیت مناسب قرار دهید.

۷ـ توجه مریض را با صحبت کردن با او یا معطوف کردن فکرش به چیزهای خوش آیند از تزریق برگردانید.

۸ـ محل تزریق را بعد از تزریق برای چند ثانیه ماساژ دهید مگر ماساژ دادن ممنوع باشد

نکاتی در مورد نحوۀ آماده کردن داروها و سرمها:

۱- شستشوی دستها قبل از آماده کردن و دادن هر نوع داروی تزریقی و خوراکی انجام شود.

۲- از نگهداری هرگونه داروی تزریقی در داخل سرنگ حتی در زمان کوتاه و در یخچال اکیداً خودداری گردد.

۳- هر نوع داروی تزریقی مورد استفاده جهت بیمار باید صرفاً در بالین بیمار در زمان تزریق آماده گردد

و از حل نمودن دارو در اتاق کار باید جداً اجتناب شود.

۴- هر نوع داروی تزریقی باید فقط بوسیلۀ سرنگ مجزا کشیده شده یا حل گردد و

در موقع کشیدن دارو به داخل سرنگ دقت شود که دست با بدنۀ پیستون تماس پیدا نکند.

۵-  استفاده از سرنگ مشترک جهت آماده کردن یا حل کردن چند نوع داروی

مختلف یا مشابه اکیداً ممنوع   می باشد.

۶- جهت جلوگیری از آلودگی میکروبی، در مورد ویالهای تزریقی به شکل وریدی

باید با یک سرنگ دارو حل شده و با سرنگی دیگر دارو به بیمار تزریق گردد.

۷- به نحوه و شرایط نگهداری دارو پس از حل شدن طبق دستور کارخانۀ سازنده

بدقت توجه و عمل شود.

۸- داروهایی که پس از حل شدن براساس دستور کارخانۀ سازنده مجاز به نگهداری

می باشند حتماً روی آنها تاریخ و ساعت درج شود.

۹- شرایط نگهداری داروها از قبیل حفظ دمای مناسب ، محافظت از نور و …

بطور دقیق رعایت شود.

۱۰- چنانچه تجویز برخی از داروها نیاز به ملاحظات خاص نظیر محافظت مسیر تزریق از نور ،

کنترل علائم حیاتی و … دارد حتماً اقدامات لازم انجام گردد.

۱۱- درب لاستیکی ویالهای تزریقی و محل وارد کردن ست سرم در سرمها به هیچ وجه

استریل نمی باشد و باید با محلول ضدعفونی کنندۀ مناسب قبل از استفاده کردن ضد عفونی شود.

۱۲- از سوراخ کردن و زدن سوزن به محفظۀ پلاستیکی سرمهای تزریقی جهت افزایش

سرعت تزریق و جلوگیری از جمع شدگی محفظۀ پلاستیکی که موجب ورود هوای غیر

استریل محیط به محلول استریل داخل محفظه   می شود اکیداً اجتناب و از ستهای

سرم که مجهز به فیلتر می باشند جهت برطرف شدن این مشکل استفاده گردد.

۱۳- در مورد داروهای خوراکی به ویژه قرصها و کپسولها از تماس مستقیم دست با دارو

اجتناب شده و دارو با بسته بندی ایجاد شده توسط شرکت سازنده در اختیار بیمار قرار داده شود.

۱۴- از نگهداری مابقی قرصهای شکسته شده جهت استفاده مجدد به لحاظ پیشگیری

از هرگونه اشتباه و نیز آلوده شدن دارو خودداری شود.

۱۵- از استفادۀ هر نوع داروی خوراکی یا تزریقی که تغییر رنگ پیدا کرده حتی در صورت کمبود جداً خودداری گردد.

۱۶- در پروندۀ بیمار در صفحۀ گزارش پرستاری پس از تیک زدن دارو، نام فرد دهندۀ دارو حتماً نوشته شود.

  • عفونت خون

عفونت خون

ارسال شده در: هومینو | ۰

عفونت خون در پی ورود باکتری‌ها به جریان خون ایجاد می‌شود. با اینکه تعریف

پزشکی عفونت خون کمی متفاوت است، ولی این تعریف برای توصیف باکتریمی،

سپتی‌سمی و سپسیس نیز استفاده می‌شود. سپسیس نوعی عفونت خطرناک

است که ممکن است به مرگ منجر شود. عفونت خون در صورت عدم درمان به ‌موقع،

به‌سرعت به سپسیس تبدیل می‌شود. بنابراین تشخیص و درمان سریع عفونت خون

ضروری است. با این تفاسیر شناخت عواملی که منجر به بروز عفونت خون می‌شوند،

ضروری است و به شما کمک می‌کند از وقوع آن پیشگیری کنید.

علل بروز عفونت خون

عفونت خون زمانی ایجاد می‌شود که باکتریِ عامل عفونت در یکی از اعضای بدن‌،

وارد جریان خون شود. به حضور باکتری در خون باکتری می یا سپتی‌سمی گفته می‌شود.

با اینکه اصطلاحات سپتی‌سمی و سپسیس را معمولا با تعاریف مشابه به‌کار می‌برند،

ولی از لحاظ فنی این دو اصطلاح با یکدیگر تفاوت دارند. سپتی‌سمی به معنای وجود باکتری

در خون است که می‌تواند منجر به بروز سپسیس شود. سپسیس حالت شدید عفونت

خون است که اگر با درمان مناسب پاسخ داده نشود، زندگی فرد را تهدید خواهد کرد.

با این‌حال هر گونه عفونت ناشی از باکتری، قارچ یا ویروس می‌تواند موجب بروز سپسیس

شود و نیازی نیست حتما عامل ایجاد این عفونت‌ها در جریان خون فرد وجود داشته باشد.

این دسته عفونت‌ها معمولا در ریه‌، شکم و دستگاه ادراری به‌وجود می‌آیند. سپسیس اغلب

در افرادی رخ می‌دهد که بستری شده‌اند، زیرا در این مواقع احتمال بروز عفونت‌ها بالاتر است.

عفونت خون به معنای ورود باکتری‌ای به جریان خون است که قبلا در جایی از بدن عفونت

ایجاد کرده است. بنابراین تا زمانی که یک عفونت اولیه رخ نداده باشد، سپسیس ایجاد نمی‌شود.

برخی از شایع‌ترین علل عفونت‌های منجر به سپسیس عبارتند از:

  • عفونت شکمی؛
  • عفونت ناشی از نیش آلوده‌ی حشرات؛
  • عفونت‌های ناشی از کاتتر (لوله‌‌ای نازک و منعطف) که برای کارهایی مانند دیالیز و شیمی‌درمانی استفاده می‌شوند؛
  • کشیدن دندان یا عفونت دندان؛
  • قرار گرفتن زخم ناشی از عمل‌های جراحی در معرض باکتری‌ها یا عوض نکردن به‌موقع بانداژ؛
  • قرار گرفتن زخم‌های باز در معرض محیط؛
  • عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو؛
  • عفونت کلیه یا دستگاه ادراری؛
  • سینه‌ پهلو؛
  • عفونت‌های پوستی.

برخی افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به سپسیس هستند. این افراد عبارتند از:

  • کسانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. مانند افراد مبتلا به ایدز یا سرطان خون؛
  • کودکان خردسال؛
  • افراد مسن؛
  • افرادی که از مواد مخدر داخل وریدی مانند هروئین استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که بهداشت دندان را رعایت نمی‌کنند؛
  • کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که به‌تازگی عمل جراحی یا اعمال دندان‌پزشکی انجام داده‌اند؛
  • کسانی که در محل کارشان در معرض باکتری و ویروس‌های زیادی قرار دارند، مانند افرادی که در بیمارستان یا در فضای باز کار می‌کنند.

علائم عفونت خون عبارتند از:

  • لرز؛
  • تب شدید یا متوسط؛
  • ضعف؛
  • تنفس سریع؛
  • افزایش سرعت ضربان قلب یا تپش قلب؛
  • رنگ‌پریدگی مخصوصا در صورت.

برخی از علائم بالا می‌تواند ناشی از آنفولانزا یا سایر بیماری‌ها باشد. با این‌حال اگر در دوران نقاهت

به‌سر می‌برید یا به‌تازگی عمل جراحی داشته‌اید، بهتر است با مشاهده‌ی این علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

برخی دیگر از علائم پیشرفته‌تر عفونت خون عبارتند از:

  • کنفوزیون (نوعی حالت گیجی و کاهش هوشیاری
  • خال‌های قرمز بر روی پوست که ممکن است بزرگ‌تر و شبیه کبودی ناشی از ضربات شود؛
  • عدم تولید یا تولید اندک ادرار؛
  • شوک (افت فشار خون
  • از کار افتادگی یا نارسایی اندام‌ها.
  • عفونت خون ممکن است موجب بروز سندرم زجر تنفسی یا شوک تنفسی شود. اگر این
  • وضعیت به‌خوبی درمان نشود، مرگ بیمار را به دنبال خواهد داشت.

تشخیص عفونت خون

تشخیص عفونت خون توسط خود فرد کار دشواری است، زیرا علائم آن با علائم بسیاری از بیماری‌های

دیگر یکسان است. بهترین روش برای تشخیص سپتی‌سمی مراجعه به پزشک است. پزشک قبل

از هر چیز شما را معاینه می‌کند. این معاینه شامل اندازه‌گیری دمای بدن و فشار خون است.

اگر پزشک‌ پس از معاینه به عفونت خون مشکوک باشد، آزمایشات دقیق‌تری برای پیدا کردن علائم

عفونت‌های باکتریایی انجام خواهد داد. سپتی‌سمی با آزمایش‌های زیر قابل تشخیص است:

در صورتی‌که باکتری موجب عفونت شده باشد، پزشک با شناسایی آن آنتی‌بیوتیک مناسب را برای درمان‌تان تجویز می‌کند.

روش‌های درمان عفونت خون

درمان سریع عفونت خون ضروری است، زیرا عفونت‌ می‌تواند به‌سرعت به بافت‌ها و دریچه‌های قلب

گسترش بیابد. در صورت بروز عفونت خون احتمالا نیاز است بیمار در بیمارستان بستری شود. در صورتی‌

که علائمی مانند شوک در فرد ایجاد شود، باید او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کرد. علائم شوک عبارتند از:

  • رنگ‌پریدگی؛
  • ضربان تند ولی ضعیف؛
  • تنفس تند ولی کم‌عمق؛
  • سرگیجه و عدم هوشیاری؛
  • فشار خون پایین.
  • ممکن است برای ثبات فشار خون‌تان و کمک به رهایی از شر عفونت‌ها اکسیژن و مایعات به‌صورت وریدی
  • به شما تزریق شود. لخته شدن خون نگرانی دیگری است که در بیماران بی‌تحرک وجود دارد.

سپسیس معمولا با مصرف زیاد مایعات، تزریق داخل‌وریدی و آنتی‌بیوتیک‌هایی که باکتری‌های عامل عفونت

را هدف قرار می‌دهند، درمان می‌شود. گاهی اوقات برای کمک به تعادل فشار خون، مصرف موقت برخی

داروها نیاز است. این داروها وازوپرسور نام دارند. اگر سپسیس به قدری شدید باشد که موجب از کار افتادگی

چندین عضو شود، ممکن است هوا به کمک دستگاه وارد بدن بیمار شود. اگر سپسیس موجب از کار افتادگی

کلیه شود، بیمار باید به‌طور موقت تحت دیالیز قرار بگیرد.

بهبودی و چشم‌انداز درازمدت

عفونت خون می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. بر اساس اعلام مایو کلینیک (یکی از معتبرترین مراکز و

دانشگاه‌های علوم پزشکی جهان) مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده

می‌شود و حتی در صورت درمان موفق، سپسیس می‌تواند آسیب‌های دائمی به همراه داشته باشد.

یکی از این مشکلات افزایش احتمال عفونت‌ها در آینده است.

هرقدر درمان پزشک‌تان را بهتر اجرا کنید، احتمال بهبودی کامل‌تان افزایش می‌یابد. درمان سریع و

تهاجمی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شانس رهایی از سپسیس را افزایش خواهد داد.

بسیاری از افراد بدون پیامدهای بعدی از سپسیس خفیف بهبود می‌یابند. با مراقبت‌های مناسب

ظرف مدت ۱ یا ۲ هفته حال‌ بیمار بهتر می‌شود.

اما اگر از سپسیس شدید نجات پیدا کنید، باز هم پیامد‌های خطرناک آن شما را تهدید خواهد کرد.

برخی از عوارض جانبی بلندمدت سپسیس عبارتند از:

افزایش احتمال بروز لخته‌های خونی؛

از کار افتادگی اعضا. ممکن است فرد برای ادامه‌ی زندگی به عمل جراحی یا اقداماتی نیاز داشته باشد؛

مرگ بافت یا قانقاریا؛ ممکن است نیاز باشد بافت یا اندام تحت تأثیر قطع شود.

پیشگیری از عفونت خون

بهترین راه برای پیشگیری از عفونت خون، درمان و پیشگیری از بروز عفونت‌هاست. باید از زخم‌ها

با تمیز نگه‌داشتن و تعویض به‌موقع بانداژ مراقبت کرد تا دچار عفونت نشوند.

چگونه زخم را پانسمان کنیم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

آیا تا به حال یک زخم باز را دیده‌اید؟ زخم باز یک جراحت در سطح پوست است

که باعث نمایان شدن قسمت‌های زیر پوست شده و معمولا موجب خونریزی خارجی می‌شود.

این نوع زخم‌ها در هر وسعتی به سرعت عفونی شده و میکروب‌ها می‌توانند سریع به لایه‌های

عمقی‌تر پوست گسترش یافته و وارد گره‌های لنفاوی شده و از این مسیر تا سراسر بدن گسترش یابند.

بنابراین روی تمام زخم‌ها باید به درستی تمیز و پوشیده شود و پوشش آن نیز ثابت گردد.

پوشاندن صحیح زخم به کنترل خونریزی، جلوگیری از آلودگی و جذب خون و

ترشحات زخم کمک می‌کند و موجب التیام سریع زخم می‌شود.

آیا می‌دانید زخم‌های باز انواع مختلفی دارند و تشخیص نوع آن‌ها در

ارائه کمک‌های اولیه مناسب بسیار موثر است؟

انواع زخم باز

خراشیدگی یا ساییدگی: این زخم در اثر ساییده شدن لایه فوقانی

پوست ایجاد می‌شود. به دلیل آن‌که بیشتر اعصاب این لایه آسیب می‌بینند،

زخم دردناک، ولی خونریزی قابل توجه نیست. خراشیدگی اگر وسیع باشد

یا ذرات خاک یا اجسام خارجی در آن فرورفته باشد، می‌تواند جدی و خطرناک باشد.

اقدامات: چنانچه جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرورفته است، آن را به آرامی با

آب و صابون بشویید و زخم را با بتادین، ضدعفونی و پانسمان کنید.

 

بریدگی: زخمی است که لبه‌های صاف داشته و شبیه بریدگی جراحی یا بریدگی با

لبه کاغذ است. این زخم، سوزش زیادی داشته و شدت خونریزی در این نوع زخم،

بسته به عمق بریدگی، محل و اندازه زخم متفاوت است.

 

پاره‌شدگی: زخمی است عمیق که دارای لبه‌های ناصاف بوده و در اثر اجسام تیزی مانند
شیشه ایجاد می‌شود. در این جراحت، بافت‌های زیرین پوست آسیب دیده و
احتمال خونریزی شدید زیاد است.
اقدامات: در بریدگی و پاره‌شدگی اولویت با کنترل خونریزی به وسیله فشار مستقیم است.

لبه‌های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو را بی‌حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرار داده

تا از درد و خونریزی آن کاسته شود. چنانچه جسم خارجی در زخم باقی مانده آن را خارج نکنید.

زخم را ضدعفونی و پانسمان کنید و مصدوم را به نزدیک‌ترین مرکز درمانی برسانید.

برای آن‌که خود را از بیماری‌های احتمالی دور کنید، در هنگام تماس با خون، از
دستکش معاینه یا یک کیسه پلاستیک استفاده کنید

کنده‌شدگی: زخمی است که قسمتی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته شود.

اقدامات: سطح زخم را تمیز و جلوی خونریزی را بگیرید. اگر قسمتی از پوست یا عضله آویزان

شده آن را در محل اولیه خود قرار دهید و روی آن را ببندید و بلافاصله مصدوم را به مرکز درمانی برسانید.

سوراخ‌شدگی: زخمی عمیق که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می‌شود.

این جراحت همیشه باعث خونریزی شدید نمی‌شود، ولی در سوراخ‌شدگی‌های شکم و

قفسه سینه ،احتمال خونریزی‌های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات: ابتدا اجازه دهید چند لحظه‌ای خونریزی جریان یابد تا میکروب‌های داخل زخم

به همراه خون خارج شوند. محل زخم را ضدعفونی کنید و در صورتی که جسم خارجی

در آن فرورفته است، آن را خارج نکنید، چرا که با خروج جسم بر شدت خونریزی افزوده می‌شود.

بنابراین جسم را با پانسمان ثابت کنید و مصدوم را به بیمارستان منتقل کنید.

توصیه‌هایی درباره پانسمان زخم

– بتادین با نام (پوویدون آیوداین)‌ یک محلول میکروب‌کش قوی بوده و می‌تواند

تمام انواع باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها را نابود سازد.

نکته بسیار مهم آن که این محلول تا زمانی که روی پوست خشک نشود، هیچ اثری ندارد.

 

– از نفوذ بتادین به داخل زخم باز خودداری کنید، چراکه به دلیل داشتن املاح ید

ممکن است موجب حساسیت در افراد شود.

 

– برای پوشاندن زخم از پنبه استفاده نکنید، چراکه اغلب پنبه‌ها غیراستریل هستند.

 

– بدون نظر پزشک از پماد آنتی‌بیوتیک استفاده نکنید، چراکه پماد جلوی خون‌گیری

بافت اطراف زخم را گرفته و ترمیم را به تعویق می‌اندازد.

 

– در صوتی که زخم عمیق، خونریزی شدید و دو لبه زخم به‌هم نمی‌رسند،

برای بخیه زدن به بیمارستان مراجعه کنید.

 

– تعویض پانسمان را هر روز و اگر مرطوب یا کثیف شد، زودتر انجام دهید.

 

– از کندن دلمه زخم اجتناب کنید، چراکه ترمیم را مختل می‌کند و خطر عفونت را افزایش می‌دهد.

 

– اگر محلول ضدعفونی‌کننده در دسترس نبود، برای تمیزکردن زخم از آب و صابون استفاده کنید.

بیشتر بخوانیم
عوض کردن پانسمان
تزریق در عضلات

 

همه چیز درباره تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

 

مبتلایان به دیابت که انسولین تزریق می‌کنند، باید مراقب افت

قندخونشان باشند و در تزریق انسولین دقت داشته باشند،

بخصوص بیماران دیابتی که عارضه چشمی دارند.

بیماران دیابتی نوع یک، مبتلایان به دیابت نوع دو که به‌علت این بیماری

دچار نارسایی کلیه شده‌اند و کلیه‌هایشان آسیب جدی دیده، خانم‌های

باردار مبتلا به دیابت نوع دو که بیماری‌شان قبلا با مصرف قرص کنترل می‌شده،

دیابتی‌های نوع دو که سال‌ها قرص قند‌ مصرف کرده‌اند و پس از مدتی بدنشان

به قرص مقاوم می‌شود و بیماران مبتلا به دیابت نوع دو که قرص مصرف می‌کنند

و لازم است جراحی برایشان انجام شود یا در بیمارستان بستری شوند،

باید تحت‌درمان با انسولین قرار بگیرند.

شروع انسولین، قاعده و قانونی دارد. افراد مبتلا به دیابت نوع یک که قرار است

انسولین را شروع کنند تا آنجا که امکان دارد باید در بیمارستان بستری شوند،

چون علایم خیلی شدیدی ممکن است در آنها بروز کند، اما اگر بیمار دچار دیابت

نوع دو باشد و قبلا قرص مصرف می‌کرده، اوضاع متفاوت است؛ یعنی بستری شدن

یا نشدن او به میزان فرهنگ، تحصیلات و آگاهی‌های وی بستگی دارد.

اگر براحتی بتوان به بیمار، تزریق انسولین را آموزش داد و وی بتواند قندخونش را

در ساعت‌هایی از روز کنترل کند، به اطلاع پزشک برساند و پزشک هم در دسترس باشد

و بیمار را برای کم و زیاد کردن دوز انسولین راهنمایی‌ کند، نیازی به بستری شدن

در بیمارستان وجود ندارد. در غیر این صورت، بهتر است برای شروع دریافت انسولین

در بیمارستان بستری شود و تحت‌نظر باشد.

تعیین دوز انسولین با توجه به تحرک و وزن

هم‌اکنون دو نوع انسولین وجود دارد؛ انسولین‌های رگولار که خطر افت قندخون با

مصرف آنها زیاد است و انسولین‌های مشابه که به صورت قلم یا به‌اصطلاح بیماران،

به شکل خودکار هستند و درجه مخصوصی برای تنظیم دارد.

مهم‌ترین عارضه‌ای که ممکن است در اثر تزریق انسولین ایجاد شود،
افت قندخون است که در صورت مصرف بیش از اندازه بروز می‌کند

از مزایای این نوع انسولین، کمتر بودن احتمال افت قندخون بعد از تزریق است

که میزان آن بر اساس وزن بیمار تعیین می‌شود.

نیاز به انسولین، به تغذیه و میزان فعالیت بدنی و وزن بیمار بستگی دارد.

اگر وزن بیمار متناسب باشد، تغذیه سالمی داشته باشد و ورزش کند، ممکن است

با دوز کمتری قندخونش تنظیم شود، ولی اگر دچار اضافه‌وزن و بی‌تحرکی باشد

و رژیم‌غذایی‌اش هم سالم نباشد، میزان نیازش به انسولین بالاتر خواهد بود.

البته در حالت‌هایی مثل ابتلا به بیماری‌های تب‌دار، عفونی و با هر استرسی که

به بدن وارد شود، امکان دارد مقاومت به اثر انسولین به وجود بیاید و نیاز به انسولین بالا برود.

انسولین عارضه ندارد

انسولین هیچ اثر منفی‌ روی کبد، کلیه و دیگر ارگان‌های حیاتی بدن ندارد.

مهم‌ترین عارضه‌ای که ممکن است در اثر مصرف آن ایجاد شود، افت قندخون است

که در صورت مصرف بیش از اندازه بروز می‌کند. از طرفی، چون بدن را از نظر

متابولیکی تنظیم می‌کند، ممکن است قدری باعث افزایش وزن شود.

آموزش به بیمارانی که انسولین مصرف می‌کنند، بسیار مهم است و این آموزش‌ها

در کلاس‌‌های دیابت که در بیشتر مراکز درمانی وجود دارد، به آنها داده می‌شود.

یک فرد دیابتی که انسولین تزریق می‌کند، باید بتواند میزان دریافت کربوهیدرات

روزانه را محاسبه و براساس آن دوز انسولینش را تنظیم کند.

فرض کنید بیماری به مهمانی جشن‌تولد دعوت می‌شود، ظهر انسولین تزریق کرده

و عصر قرار است با کیک و قهوه پذیرایی شود. او باید بتواند بر مبنای آموزشی که دیده،

حدس بزند مقدار قهوه و کیکی که قرار است بخورد چند گرم قند دارد و بر اساس آن

چقدر باید انسولین تزریق کند و این کار را قبل از صرف این خوراکی‌ها انجام دهد.

علاوه بر این باید بداند روزی که فعالیت بدنی‌اش زیاد است و مثلا برای خرید، ساعت‌ها

بیرون از منزل بوده، چقدر باید کمتر انسولین بزند و روزی که در خانه و بی‌تحرک بوده، ‌چقدر.

 

زمان و مکان تزریق انسولین

انسولین‌های رگولار را باید ۲۰ تا ۳۰ دقیقه قبل از صرف غذا تزریق کرد و

انسولین‌های مشابه انسولین و قلمی، همزمان با شروع غذا باید استفاده شوند.

بهتر است در هر وعده، انسولین در قسمت خاصی از بدن تزریق شود، مثلا اگر

بیمار صبح، روی بازوی راست تزریق می‌کند و شب روی بازوی چپ، تا مدتی همین روند

را ادامه دهد و بعد از سه تا شش ماه محل آن را عوض کند، چون میزان جذب از

هر طرف بدن فرق می‌کند و اگر این قاعده رعایت نشود، امکان دارد نوسانات قندخون را در پی داشته باشد.

 

از طرفی انسولین به مرور باعث از بین بردن بافت چربی و سفت شدن محل تزریق می‌شود،

بنابراین بهتر است هر چند ماه، محل تزریق را تغییر داد.

بیماران دیابتی حتما باید پس از تزریق انسولین، غذا بخورند و آن را مثلا به
یک ساعت بعد موکول نکنند، چون باعث افت قندخون می‌شود و خطرناک خواهد بود
از انسولین درست مراقبت کنیم

نگهداری انسولین بسیار مهم است. انسولین‌های رگولار تا زمانی که مصرف نشده ‌است

حتما باید در یخچال نگه ‌داشته شود، ولی بعد از شروع استفاده، در دمای محیط تا

یک ماه قابل استفاده‌ است و نیازی به یخچال ندارد. البته اگر آنها را در یخچال قرار دهید،

مشکلی پیش نمی‌آید. انسولین‌های قلمی را هم تا زمانی که مصرف نشده‌ است،

حتما باید در یخچال گذاشت و بعد از استفاده تا وقتی تمام شود که معمولا یک هفته

تا ده روز طول می‌کشد، می‌توان در دمای محیط قرار داد.

اگر قلم انسولین را که از آن استفاده شده، در معرض نور آفتاب قرار نگرفته و

در دمای محیط نگهداری شده باشد، تا یک ماه می‌توان مورد استفاده قرار داد،

ولی اگر هنوز مصرف نشده و قرار است حمل شود، باید در کیف حاوی یخ نگهداری شود.

توصیه‌هایی برای دیابتی‌های انسولینی

دکتر ضیایی به مبتلایان به دیابت که انسولین تزریق می‌کنند، توصیه می‌کند که

مراقب افت قندخونشان باشند و در تزریق انسولین دقت داشته باشند،

بخصوص بیماران دیابتی که عارضه چشمی دارند.

این فوق‌تخصص غدد تاکید می‌کند: این بیماران حتما باید پس از تزریق،

غذا بخورند و آن را مثلا به یک ساعت بعد موکول نکنند،

چون باعث افت قندخون می‌شود و خطرناک خواهد بود.

گاهی زندگی بیماران دیابتی نظم چندانی ندارد، مثلا بیمار قرار است

با هر وعده غذایی انسولین تزریق کند، ولی آنقدر دیر از خواب بیدار می‌شود

که ظهر و هنگام صرف وعده ناهار است. در این صورت نباید وعده صبح و ظهر را

یکجا تزریق کند، بلکه باید قندخونش را اندازه بگیرد و اگر در حد قابل قبول بود،

فقط دوز ظهر را تزریق کند.

آیا روزی می‌آید که نیاز به انسولین نباشد؟

احتمالش صفر نیست که روزی نیاز به انسولین برای بیمار دیابتی مرتفع شود،

ولی احتمال آن بسیار کم است، بویژه برای بیماران مبتلا به دیابت نوع یک ممکن نیست،

چون انسولین برای ادامه حیات آنها ضروری است.

اوضاع در مورد بیمار دچار دیابت نوع دو متفاوت است؛ بیمار دیابتی که انسولین تزریق می‌کند،

حتما ۱۰ تا ۱۲ سال قرص مصرف کرده و بسیار بعید است روزی مجبور به مصرف انسولین نباشد،

ولی اگر بیمار دیابتی فقط قرص می‌خورد، ممکن است با ورزش و رژیم پس از مدتی

دیگر نیاز به قرص نداشته باشد.

روش تزریق انسولین

انسولین کدر و شیری رنگ را باید قبل از مصرف با برگرداندن آرام ویال و

غلطاندن آن بین دو دست کاملا مخلوط کنید.

بیمار باید یاد بگیرد که چگونه انسولین را با مقدار صحیح درون سرنگ بکشد و

همچنین ضمن استفاده از سرنگ، شرایط استریل را رعایت نماید که هنگام گذاشتن

سرپوش سوزن نکات ایمنی را رعایت کند و سرنگ های استفاده شده را

در یک ظرف پلاستیکی محکم بیندازد.

وسایلی که باید برای استفاده در منزل تهیه نمایید، شامل انسولین نسخه شده،

پنبه و سرنگ های مورد تأیید همراه با سوزن می باشد.

استفاده از الکل برای تمیز کردن پوست نیز توصیه می شود.

با یک دست محل تزریق را بکشید و ناحیه وسیعی را با

انگشتان بگیرید تا محل تزریق ثابت شود.

با دست دیگر سرنگ را مانند مداد بگیرید و سوزن را به طور عمودی وارد

پوست کنید و پیستون را تا آخر فشار دهید.

اگر قرار است دو نوع انسولین را در یک سرنگ مخلوط کنید، ابتدا باید انسولین

کریستال (بی رنگ و شفاف) را بکشید.

  • تزریقات

رگ گیری و نمونه گیری و رگ گیری وریدهای محیطی

ارسال شده در: هومینو | ۰

یکی از ساده ترین روشها برای  ورود و تزریق داروها و مایعات به داخل

جریان خون سیستمیک رگ گیری یا کانولاسیون وریدهای محیطی است.

(Peripheral intravenous cannulation) که بر حسب مورد ممکن است

از سر سوزنهای ساده , بال پروانه ای (Butterfly or scalp vein needle ) ,

آنژیو کت و غیره استفاده شود  که به همگی آنها کانول

(Cannula) گفته می شود .

به طور کلی از سر سوزنهای ساده به منظور نمونه گیری خون یا تزریقات لحظه ای و موقت و از آنژیوکت

برای مصارف طولانی مدت استفاده می شود . اسکالپ وین برای تمامی سنین و خصوصا کودکان مناسب

بوده و برای مصارف کوتاه مدت بکار می رود .

مناسب ترین محل برای رگ گیری اندام فوقانی است (دست و ساعد) . از پا به دلیل ریسک بالای

ترومبوفلبیت و دست و پاگیر بودن بندرت استفاده می شود  رگ گیری بهتر است

بر روی دست غیر غالب ودر دیستال انجام شود (تا در صورت عدم موفقیت قسمتهای پروگزیمال قابل استفاده باشد )و روی مفاصل نباشد.

تجهیزات مورد نیاز

۱- پنبه های آغشته به الکل و بتادین , گاز استریل و دستکش یکبار مصرف

۲- کانول وریدی (برحسب مورد , سرسوزن ساده یا اسکالپ وین , آنژیوکت و …)

۳- سرنگ ۳ میلی لیتر ودر سورت نیاز به آنستزی , لیدو کائین ۱%

۴- تورنیکه , نوار چسب ۱.۵ تا ۲.۵ سانتیمتری و در صورت لزوم تخته بازو (بیشتر برای اطفال)

# مقدمات کار

۱- ست سرم را به سرم وصل نموده وبا جاری ساختن محلول , ست سرم را هواگیری و آماده نمایید.

۲- تورنیکه را به بازو بسته ومحل مناسب برای رگ گیری را مشخص کنید .اگر رگ مشخص نباشد

, از بیمار بخواهید انگشتان خود را چند بار باز و بسته نماید و یا اینکه با نرمه انگشتان یکی دو

بار ضربه بروی محل رگ گیری مورد نظر بزنید ( موجب وازو اسپاسم و برجسته شدن رگ می شود ).

۳- پوست محل را با بتادین و سپس الکل تمیز و سپس ضد عفونی نمایید.

!!! توجه: الکل به تنهایی یک محلول ضد عفونی کامل نبوده ودر بیماران پر خطر حتما بایستی

محل با بتادین ضد عفونی شود و بدلیل ریسک آلودگی بهتر است در تمامی اعمال با خطر آلودگی دستکش به دست کنید.

!!! نکته : در بسیاری از بیماران (خصوصا افراد چاق و کودکان ) رگ ها قابل رؤیت نبوده و بایستی

از طریق لمس کرده( با نرمه نوک انگشتان سبابه و میانه ) شناسایی و مشخص شوند.

الف) روش بکار بردن اسکالپ وین

۱- اندازۀ مناسب سوزن را انتخاب کنید (در اکثر موارد نمره ۱۹ تا ۲۳)

۲- انگشت شصت دست (یا سبابه و میانه) غیر غالب رابر روی دیستال محل مورد نظر بگذارید

و با کشیدن پوست به طرف دیستال , پوست و رگ محل ورود سوزن را ثابت نگه دارید

۳- دو بال اسکالپ وین را دو لا کرده و بین انگشتان شصت و سبابه نگه دارید  و روکش سرسوزن را در آورید.

۴- در حالیکه سوراخ سوزن به طرف بالا است از فاصله نیم سانتیمتری محل ورود به داخل رگ با زاویه

۲۰تا ۳۰ در جه از سطح پوست , سوزن را از کنار (مماس بر) رگ وارد پوست نمایید 

و با کاهش زاویه و پس از طی مسافت ۰.۵ تا ۱ سانتیمتر در محاذات رگ سر سوزن را منحرف کرده و

به داخل رگ وارد کنید . پس از ورود به داخل رگ (راه یافتن خون به داخل کانول ) سوزن را به موازات

رگ گرفته (تقریبا مماس بر پوست ) و ان را تا یکی دو میلیمتر انتهایش به داخل رگ هدایت نمایید

. در صورت مهارت کافی می توان سوزن را به طور مستقیم وارد رگ نمود ولی معمولا رگ جابجا

شده و موفقیت آمیز نیست

۵- پس از ورود سر سوزن به داخل رگ ,تورنیکه را باز کنید و پس از استعمال یک پماد آنتی بیوتیک

بر روی محل ورود سرسوزن , با نوار چسب سرسوزن رادر محل خود ثابت نگه دارید

نکته – تکنیک رگ گیری با سرسوزن مستقیم (و نمونه گیری خون ) همانند اسکالپ وین

است و در پایان می توان  آن را ثابت نمود.

ب) روش کاربرد آنژیوکت

۱- بر حسب اندازه رگ محل و مورد مصرف , اندازه مناسب آنژیوکت را

انتخاب کنید (معمولا نمره ۱۶ تا ۲۰)(برای تزریق خون آنژیو کت

ریزتر از نمره ۱۸ مناسب نیست).

۲- در موارد آنژیوکت های بزرگ (کمتر از نمره ۱۵-۱۴) ابتدا پوست محل را بی حس نمایید.

۳- تنۀ آنژیوکت را بین شست و انگشتان دوم , سوم و چهارم نگه دارید

(به طوریکه سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد ).

۴- با شست دست دیگر دیستال ناحیه را به طرف دیستال بکشید

تا ورید ثابت و بی حرکت نگه داشته شود.

۵- همانند روش اسکالپ وین , آنژیوکت را با زاویه ۲۰تا۳۰ درجه

وارد پوست (و با کاهش زاویه )وارد رگ نمایید
۶- پس از ورود آنژیو کت به میزان ۰.۵ سانتیمتر داخل رگ و

مشاهده خروج خون , تورنیکه

را باز کنید و سپس در حالیکه سوزن را ثابت نگه داشته اید کانول

را به داخل رگ هدایت نمایید 

۷- با یک انگشت پروگزیمال رگ را فشار دهید و پس از در آوردن

سوزن ست سرم یا درپوش آنژیوکت را به آن وصل کنید.

۸- پماد آنتی بیوتیک موضعی بر روی سوراخ ورود کانول مالیده

و با نوار چسب آنژیوکت را به پوست ثابت کنید.

توجه – پس از خروج قسمتی از کانول هیچگاه سوزن را به داخل کانول نرانید .

زیرا ممکن است باعث کنده شدن قسمت دیستال کانول و در نتیجه آمبولی شود .

!!! نکته :

· در صورتیکه کانول داخل رگ نباشد با شروع تزریق محلول ,بیمار احساس درد کرده و محل برآمده می شود .

· در افراد مسن رگ ها اسکلروتیک و سخت هستند و به سرعت پاره و به اصطلاح بومبه می شوند .

برای جلوگیری از این مساله از سوزنهای کمی کوچکتر استفاده کنید و تورنیکه را برای مدت طولانی نبندید.

· کانولهای وریدی نبایستی بیش از ۲ تا۳ روز در یک محل باقی بمانند.

ج) Scalp vein cannulation

یکی از روشهای بسیار خوب برای رگ گیری در کودکان کم سن وسال که امکان دستیابی به رگهای محیطی

اندام وجود ندارد(اکثرا کودکان کوچکتر از یکسال ) رگ گیری وریدهای سر (فرونتال,سوپرااوربیتال,فاسیال خلفی ,

تمپورال سطحی و خلف گوش ) بسیار آسان است که از آن میان ورید تمپورال سطحی از همه مناسبتر است .

وسائل مورد نیاز: همانند تکنیکهای دیگر رگ گیری محیطی , با این تفاوت که از اسکالپ وین نمره ۲۳ تا ۲۷ (معمولا ۲۲تا۲۴) استفاده می شود.

روش عمل  :

۱) موهای محل و اطراف آنرا به اندازه کافی بتراشید.

۲) با استفاده از الکل و بتادین موضع را تمیز و ضد عفونی نمایید.

۳) به کمک همکار سر کودک را کمی پایین تر از سطح قلب قرلر داده

و سر وی را بی حرکت نگه دارید.

۴) تورنیکه را دور سر ببندید.

۵) همانند تکنیک رگ گیری با اسکالپ وین سر سوزن را وارد پوست

و سپس رگ نمایید و تورنیکه را باز کنید

۶) چند میلی لیتر محلول تزریقی (نرمال سالین) به داخل کانول

تزریق کنید و پس از اطمینان از وجود

کانول دراخل رگ آن را با نوار چسب به پوست متصل و ثابت نماییذ

۷) برای جلوگیری ار در آمدن اتفاقی کانول , کودک را در حد

مورد نیاز محدود (restrain) کنید.

ج)نمونه گیری خون از ورید جوگولار خارجی

(اصول کلی نمونه گیری خون از سایر وریدهای محیطی و

چه در بالغین همانند این روش است).

یکی از روشهای ساده نمونه گیری خون در کودکان کم سن و

سال که امکان دسترسی به رگهای محیطی

اندان وجود ندارد (خصوصا کودکان دهیدراته یا چاق ویا کمتر

از یکسال ) گرفتن خون از ورید جوگولار خارجی

است و محل مناسب برای آن مسیر عبور رگ بر روی عضله

استرنوکلوئیدوماستوئید است.

وسایل مورد نیاز :

اسکالپ وین یا سرسوزن نمرۀ ۲۱ تا ۲۳ , سرنگ ۲ تا ۵ میلی

لیتر , پنبه های الکلی و بتادینه, گاز

استریل و لوله های مورد نیاز جمع آوری خون برای آزمایشات مربوطه

روش عمل :

۱) کودک را به صورت طاق باز قرار دهید , بطوری که شانه های وی در

لبه تخت قرار گیرد و سر به یک طرف چرخیده و ۱۵ تا۲۰ درجه به پایین خم شود .

۲) دستیار کودک را بی حرکت نگه دارد .

۳) محل مورد نظر را با بتادین ضد عفونی نموده و سپس با

پنبه آغشته به الکل پاک و با گاز خشک کنید.

۴) با تحریک (نظیر ضربه زدن به کف پا)کودک را به گریه بیاندازید

تا ورید ژوگولار خارجی پر و برجسته شود.

۵) به کمک یک دست سر کودک را بی حرکت نگه داشته و پوست دیستال

محل را کمی تحت کشش قرار دهید تا رگ ثابت شود.

۶) سر سوزن یا اسکالپ وین متصل به سرنگ را از کنار و به موازات رگ وارد

پوست و پس از mm 3-2 طی مسافت وارد رگ نمایید .

۷) حین ورود سر سوزن به داخل رگ سرنگ را تحت پونکسیون قرار دهید

تا در صورت ورود سر سوزن به داخل رگ مشخص شود.

Cool پس از وارد شدن سر سوزن به داخل رگ آن را ثابت

نگه داشته و به آهستگی مقدار خون مورد

نیاز را پونکسیون نمایید ودر پایان سر سوزن را در آورده و با

چسباندن پنبه آغشته به بتادین برروی

محل پونکسیون ,کودک را به حالت عادی باز گردانید.

اصول تزریقات ایمن

ارسال شده در: هومینو | ۰

 تزریق دارو به بدن یکی دیگر از راههای تجویز دارو به بیماران است و داروهای

بسیاری  ازاین راه به بدن واردمینمایند.

راههای تزریق :  

  1. وارد کردن دارو به درون پوست intradermal – ID 

  2. تزریق دارو زیر پوست subcutaneous – SC 

  3. تزریق دارو داخل عضله intramuscular – IM

  4. تزریق دارو داخل ورید intravenous – IV 

  5. تزریق دارو داخل مایع نخاع intradural-cerebro-spinal-fluid – ICSF

وارد کردن دارو از این راه فواید زیادی دارد مزایای زیادی دارد ولی اگر بوسیله

شخص غیر مطلع و غیر مجاز انجام بشود خطرات زیادی متوجه بیمار خواهد بود

بنابراین شخصی که دارو را تزریق می کند باید با وسایل آن یعنی سرنگ و سوزن

و طرز استریل کردن آنها آشنایی کامل داشته ومحلولهای تزریقی و نوع دارو را

خوب بشناسد و طوری تزریق کندکه بیمار ناراحت نشود و همچنین عکس العملهای داروها را نیز بداند. 

سرنگ ها :

سرنگ وسیلهای برای تزریق مایعات به بدن و کشیدن مایعات مختلف از بدن میباشد سرنگها

انواع مختلف دارند یا از جنس شیشه ای یا پلاستیکی و یا از فلز ساخته شدهاند هر سرنگ

شامل بدنه مدرج است که به سر آن سوزن وصل می شود و یک پیستون دارد که بداخل بدنه

می رود. معمولاً سر سرنگها یک اندازه و استاندارد ساخته شده و بنابر این هر نوع سوزنی به

آن وصل می شود پیستون داخل سرنگ براحتی داخل بدنه حرکت می کند و در هنگام کشیدن

پیستون به خارج هوا و مایعات به داخل سرنگ کشیده می شود و چنانچه به داخل بدنه فشار داده شود هوا و یا مایع خارج می گردد.

سوزن در اندازه های مختلف وجود دارد وشامل یک ساقه و یک دهانه است که دهانه به سرنگ

وصل میشود . نوک سوزن بطور مورب بریده شده که فرو رفتن آن را آسان می کند. هرچه شماره

سوزن بیشتر شود از قطر سوزن کم می شود مثلا سوزن شماره ۲۳نازکتر از سوزن شماره ۲۰ است.

آشنایی با اسکالپ وین یا سوزن پروانه ای :

اسکالپ از سایز کوچک به بزرگ با رنگ بندی زیر تقسیم می گردد :

۱) آبی : برای نوزادان ، کودکان ، افراد بد رگ   ۲) مشکی   ۳) سبز   ۴) سفید ( هر سه برای بالغین )

بعد از آماده کردن و هوا گیری سرم محل تزریق انتخاب بعد از بستن گارو و تمیز کردن محل تزریق با زاویه ۱۵ درجه وارد سیاهرگ میشویم .

  “جهت تزریق سرم به مدت کوتاه استفاده می شود”

آشنایی با آنژیوکت :

۱) آبی (۲۲ ) : کودکان ، نوزادان ، بیماران بد رگ      ۲) صورتی ( ۲۰ ) : بیماران تحت نظر در بخش

۳) سبز (۱۸ ) : تزریق خون ، اعمال جراحی

۴) طوسی ، نارنجی (۱۶ -۱۴ ) : بیماران بد حال که عروق آنها به عمق عضله فرو رفته است و بیماران بستری در مراقبت های ویژه کار برد دارد.

– جهت انفوزیون یا تزریق سرم و دارو درمانی طولانی مدت کاربرد دارد.

تجویز دارو به وسیله تزریق :

هدف :رساندن داروی تجویز شده از طریق تزریق

وسایل لازم:

۱) داروی تجویز شده به صورت آمپول یا ویال (معمولاً در یخچال یا گنجه دارو یا قفسه داروهای مخدر میباشد.)

۲) کارت دارویی

۳) سینی تزریق دارویی:که شامل:

– سوزن و سرنگ استریل (متناسب با حجم دارو :نجوه تزریق ووضعیت بیمار)

– تیغ اره      – ظرف تزریق     – آب مقطر یا نرمال سالین در صورت لزوم

– ظرف محتوی پنبه الکل ۷۰%یا ماده ضد عفونی کننده دیگر (بتادین) می باشد

۴) پاراوان

طریقه عمل :

۱- برچسب شیشه دارو را به دقت بخوانید و دوباره با کارت دارو مطابقت کنید.

۲- دارو را از نظر تاریخ مصرف کنترل کنید.

۳- دست های خود را به طریق جراحی بشو یید.

۴- سرنگ و سوزن را به طریق استریل آماده کنید.

۵- از ثابت بودن سوزن سر گردن سرنگ مطمن شوید مجددا آن را بر روی سطح استریل پوشش اولیه سرنگ قرار دهید.

۶ – در صورتی که از ویال استفاده می کنید بطریق ذیل دارو را در سرنگ بکشید.

– حفاظ فلزی را که بر روی لاستیک سر ویال قرار گرفته را بر دارید.

– در صورت لزوم برای مخلوط شدن محتویات ویالی که حاوی داروی محلول می باشد

آن را در کف دست قرار داده به آرامی بچرخانید هرگز آن را به شدت تکان ندهید.

 – لاستیک درب ویال را با ماده ضد عفونی کننده (الکل ۷۰%) تمیز کنید بدین منظور آن

را به طریق دورانی با پنبه آغشته به الکل تمیز کنید.

 – پوشش روی سوزن را بردارید در این مورد دقت کنید که آن را به طور مستقیم خارج کنید

تا از آلوده شدن سوزن جلوگیری شود سپس برابر حجم داروی محلولی که قرار است در سرنگ بکشید هوا در داخل سرنگ بکشید .

 – با دقت سوزن را از مرکز لاستیک درب ویال وارد آن کنید.مراقب استریل بودن سوزن و

سرنگ باشید در کلیه موارد دست شما فقط می تواند با سطح خارجی بدنه سرنگ و دسته پیستون تماس حاصل کند.

 – درحالی که نوک سوزن خارج از محلول دارویی قرار گرفته است هوای داخل سرنگ را به داخل ویال تزریق کنید.

– ویال وارد نمایید و آن را هم سطح چشم خود بگیرید در حالی که سوزن در داخل محلول دارو قرار دارد برابر حجم مورد نیاز در سرنگ بکشید

-سوزن را از داخل ویال خارج کنید و پوشش رویی سوزن را بر روی آن قرار دهید همواره مراقب استریل بودن سوزن باشید. 
– ویال را دور انداخته ویا جهت استفاده های بعدی در محل مخصوص به خود قرار دهید. 

۷ – در صورتی که از آمپول استفاده می کنید دارو را به طریق ذیل در سرنگ بکشید.:

 – آمپول را برداشته به صورت دورانی بچرخانید به طوری که تمام محلول در قسمت پایین

قرارگیرد در صورت لزوم می توانید با وارد آوردن ضرباتی به قسمت فوقانی آمپول دارو را به قسمت پهن پایین پوکه منتقل کنید. 
– در صورتی که در گردن آمپول خط مشخص جهت شکستن آن وجود ندارد ابتدا با پنبه الکلی

قسمت گردن آمپول و تیغ اره را پاک کنید سپس در حالی که گردن آمپول بر پنبه الکلی تکیه دارد آن را با تیغ اره خراش دهید. 
– پنبه الکلی را در اطراف گردن آمپول قرار داده با فشار دست به طرف خارج سر آمپول را از بدنه جدا کنید. پوشش روی سوزن را به طریقی که آموخته اید بر دارید. 
– سوزن را در آمپول قراردهید و مقداردارویی را که لازم دارید در سرنگ بکشید در صورتیکه به کل محتویات آمپول احتیاج دارید با دقت کل محتوی را در سرنگ بکشید. 
– پوشش رویی سوزن را به روی آن قرار دهید مراقب استریل بودن سوزن و سرنگ باشید. 

۸ – سرنگ محتوی محلول دارویی را در ظرف یا سینی تزریق قرار دهید

۹ – آمپول مصرف شده را دور بیا ندازید.

۱۰ – ظرف محتوی سرنگ حاوی دارو ، پنبه الکلی و کارت دارویی برداشته به اطاق بیمار بروید.

۱۱ – بیمار را بانام صدا بزنید کارت دارو را با کارت پایین تخت مطابقت کنید

۱۲ – پاراوان را دور بیمار بگذارید.

۱۳- ناحیه تزریق را برهنه کرده و با پنبه الکلی دقیقاً پوست را تمیز کنید برای این منظور میتوانید پنبه الکلی

را در مرکز محل تزریق قرارداده سپس به صورت دورانی با فشار مختصری آن را به طرف خارج بچرخانید.

۱۴- اجازه دهید که پوست بیمار خشک شود.

۱۵-پنبه الکلی را بین انگشت سوم . چهارم دست غیرفعال خود (معمولا دست چپ)برای استفاده بعدی قرار دهید.

۱۶-در حالی که منتظر خشک شدن پوست از ماده ضدعفونی کننده هستید پوشش روی سوزن را بردارید برای این منظور به طریقی اقدام کنید که سوزن آلوده نشود.

۱۷-هوای موجود در سرنگ را کاملا خالی کنید تا قطره ای از دارو بر روی سطح مورب نوک سوزن دیده شود

چنانچه لازم است کل دارو به بدن بیمار وارد شود در حدود ۲میلی لیتر هوا در داخل سرنگ بگذارید.

۱۸- سرنگ را در دست راست خود بین انگشتان و شصت بگیرید.

۱۹- با استفاده از دست دیگر پوست را کشیده یا فشار دهید انتخاب این روش بسته به محل تزریق و وضعیت پوست بیمار می تواند متفاوت باشد.

۲۰- با یک حرکت ثابت ؛آرام و سریع بسته به نوع تزریق و محل آن سوزن را وارد پوست کنید.

۲۱-سپس با دست چپ خود بدنه سرنگ را گرفته و دست راست خودرا به دسته پیستون منتقل کنید.

۲۲- با دست راست خود پیستون را به آهستگی به طرف خارج بکشید اگر خون وارد سرنگ شد آن را به طریقی

که در ذیل خواهید آموخت خارج کنید سوزن را دور انداخته تزریق دیگر آماده کنید.

۲۳- پنبه الکلی راکه بین انگشتا ن ۳ و۴دست چپ خود قرار داده بودید در اطراف محل تزریق قرار داده سوزن

را به سرعت از داخل پوست در امتداد مسیر تزریق خارج کنید و پنبه الکلی را در محل خروج سوزن قرار دهید.

۲۴- پنبه الکلی را به آرامی در محل تزریق فشار دهید در صورت خونریزی فشار بیشتری به محل تزریق وارد آورید تا خونریزی قطع بشود.

۲۵- پس از اتمام تزریق وسایل را به اطاق پانسمان ببریدپوشش سر سوزن را به روی آن قرار داده سرنگ و پنبه

الکل را درون سطل زباله بیاندازید ( سوزن سرنگ را داخل سیفتی باکس بیندازید )بقیه وسایل را تمیز کرده در محل مخصوص به خود قرار دهید.

۲۶- مشاهدات خود را در پرونده بیمار ثبت و گزارش کنید.

نکات مهم :

۱ – چنانچه از ویال محتوی پودر استفاده می کنید برای فراهم آوردن داروی محلول در داخل

ویال برابر دستور کارخانه سازنده دارو اقدام کنید فرا مو ش نکنید که قبل از وارد کردن

حلال به داخل ویال برابر حجم حلالی که قرار است اضافه شود از داخل ویال هوا را خارج کنید.

۲- درصورتی که پودرداخل ویال را بصورت محلول در آورده اید و لازم است محلول آماده

برای تزریقات بعدی مورد استفاده قرارگیرد غلظت داروی آماده شده و تاریخ حل کردن دارو را بر شیشه ویال مشخص کنید.

تزریق درون جلدی  Intra Dermal

این تزریق بندرت انجام می شود و اغلب برای آزمایش حساسیت نسبت به دارو های مختلف انجام میگردد

و برای تشخیص حساسیت با سوزنهای شماره ۲۵-۲۶-۲۷ مقدار ۱%میلی لیتر از مایع را به داخل پوست تزریق می کنند.

نکات قابل توجه :
۱- معمولا جهت انجام تست های حساسیتی؛تست توبرکولین وبرای واکسیناسیون بکار می رود. 
۲- سرنگ یک میلی لیتری که بصورت صد قسمتی مدرج شده باشد 
۳- سوزن کوتاه و ظریف به شماره های ۲۷-۲۶-۲۵ بکارمیرود. 
۴- طول سوزن معمولا در حدود ۶%تا ۵/۱ سانتی متر مصرف می شود. 
۵- محل تزریق معمولا قسمت داخلی و تحتانی ساعد ؛قسمت بالای سینه ویا زیر کتف در قسمت پشت میباشد. 
۶- وضعیت بیمار بر حسب محل تزریق می تواند متفاوت باشد. 
۷- حجم دارو بسیار کم و برای مثال در حدود ۱%میلی لیتر انتخاب می شود . 
۸- لازم است با کشیدن پوست دو طرف محل تزریق سطح محکمی برای ورود محلول دارویی بوجود آورده شود. 
۹- سوزن را با زاویه ۱۵ درجه با پوست در حالی که سطح محکمی برای ورود محلول بوجود

آورده ایم قسمت مورب سوزن به طرف بالا بایستی باشد که از لایه فوقانی پوست عبور داده وارد پوست میکنیم. 
۱۰- تزریق دارو معمولا ایجاد یک برجستگی در پوست می کند 
۱۱- خروج سوزن بسرعت انجام می شود و محل تزریق به آرامی با محلول ضدعفونی کننده

پاک میشود هرگز نباید محل تزریق را ماساژ داد چون موجب ورود دارو به بافت زیر جلدی ویا خروج دارو از طریق محل ورود سوزن می گردد. 
۱۲- جذب دارو در این روش از طریق مویرگهای ظریف انجام می پذیرد 
۱۳- در مواردی که این نوع تزریق جهت تست های حساسیتی و نظایر آن انجام می شود لازم است 
محل تزریق به شعاع یک سانتی متر بصورت یک دایره مشخص شود و تاریخ و ساعت انجام تست دقیقا در کنار محل تزریق یادداشت شود. 
۱۴- مشاهدات خود را ثبت کنید.

تزریق زیرجلدی Sub Cutaneous

تزریق محلولهااز این طریق از راه لنف واردگردش خون می شوند و زودتر از داروهایی که از راه دهان داده

میشوند جذب می گردند داروهایی که برای تزریق زیر جلدی مصرف می شوند بصورت آمپول و یا محلولهایی

در شیشه مخصوص وجود دارند که گاهی برای یک نفر و زمانی یک شیشه آن برای چندین نفر استفاده می گردد

و ممکن است این داروها قرص باشند که باید آن را با آب استریل حل کرد ه و تزریق نمود. 
‌بهترین محل تزریق زیر جلد قسمت خارجی بازو یا ران است معمولا از سرنگهای۱تا۲استفاده می شود و

بهتراست سوزنهای شماره ۲۶-۲۵-۲۴ نیزمصرف گردد قبل از تزریق باید مطمن بود که سوزن کج یا کند نباشد

زیراچنانچه سوزن کج شده و یا خمی داشته باشد ممکن است هنگام تزریق بشکند و اگر سوزن کند

باشد درد اضافی برای بیمار تولید می نماید.

نکات قابل توجه:

۱-سرنگ ۱-۲میلی لیتر یا انسولین یا توبرکولین بر حسب نیاز 
۲-شماره سوزن ۲۴-۲۵-۲۶ 
۳-طول سوزن معمولا با طول ۵/۱سانتی متر انتخاب می شود که با زاویه ۴۵درجه تزریق می گردد ونیز 
سوزن با طول ۲۵/۱سانتی متر با زاویه ۹۰درجه تزریق می شود. 
۴- سوزنهایی با طول ۹/معمولاً برای کودکان و سوزنهایی با طول ۵/۲ برای افراد چاق بکار برده می شود. 
۵-محل تزریق معمولاًقسمت فوقانی و خارجی بازو ؛جلوی ران ؛روی شکم و قسمت بالای

پشت و زیر استخوان کتف می باشد که تعیین محل دقیق آن در تزریق عضلانی توضیح داده خواهد شد. 
۶-وضعیت بیمار بر حسب محل تزریق تعیین می شود. 
۷-حجم دارو حداکثر ۲میلی لیتر است 
۸-وضعیت دست امدادگر برای ورود سوزن با زاویه ۴۵درجه کف دست باید به طرف

بالاباشد وبا زاویه ۹۰ درجه کف دست باید بطرف پایین باشد 
۹-برای ورودبا زاویه ۴۵لازم است سطح مورب سوزن بطرف بالا باشد. 
۱۰-ورود سوزن لازم است محکم همراه با آرامش انجام پذیرد. 
۱۱-خونریزی معمولاً بعد از تزریق زیر جلدی دیده نمی شود. 
۱۲-ثبت مشاهدات در پرونده بیمار ضروری می باشد.

تزریق عضلانی Intra Muscular

هنگامی مقدار دارو بیشتر باشد و یا نسوج سطحی را تحریک کند ویا احتیاج به جذب سریعترباشد آن را داخل عضله تزریق می کند.

نکات قابل توجه :

۱) معمولاسرنگ ۲-۵ میلی لیتری بکارمی رود. 
۲) شماره و طول سوزن بسته به نوع عضله ؛محل تزریق یا میزان بافت چربی که

عضله مورد نظر را پوشانیده است و سن بیمار متفاوت می با شد.و برای تزریق در

عضله گلوتیال معمولااز سوزن شماره ۲۰-۲۳ استفاده می شود.و برای تزریق در عضله

دلتوییدمعمولا از سوزن شماره ۲۳-۲۵استفاده میشود. 

 محل تزریق : وضعیت بیمار و حجم قابل تزریق

۱ – ناحیه درسوگلوتیال برروی عضلات ضخیم باسن:

محل تزریق در این عضله معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی باسن در حدود

۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو روش مشخص می گردد. یک لب

باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما با لمس کرست ایلیاک

از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالامی باشد مطمئن شده اید .انتخاب محل

تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود . ناحیه ونتر وگلوتیال بر روی عضله

گلتیوس متوسط برای تعیین محل تزریق برروی این عضله در بیمار می باید کف دست خود را

بر روی تروکانتر بزرگ قراردهید به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد . معمولاً دست

راست برای ران چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می شود انگشت سبابه

بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان ایلیوم قرار گرفته و انگشت میانی دست به طرف

عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید سپس با انگشت خود به باسن آن

فشار می آورد. محل تزریق در این حالت مرکز مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه ؛ میانی و لبه

کرست ایلیا ک تشکیل شده است. این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می باشد. بیمار

میتواند در وضعیت به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانو ها و لگن خم شده باشد

تا عضله مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱-۵ میلی لیتر می باشد. 

۲ – عضله وستوس لترالیس :

ثلث این عضله محل مناسبی برای تزریق خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ و برجستگی

خارجی زانو به سه قسمت و انتخاب ثلث میانی آن به دست می آید. این محل برای کودکان و

بزرگسالان مورد استفاده می باشد بیمار می تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

۳ – عضله رکتوس فمورس :

در عضلات گروه چهار سر ران این محل در قسمت جلوی ران قرار گرفته است این محل برای شیر

خواران ؛ کودکان و بزرگسالان در مواردی که استفاده از محلهای دیگر مجاز نمی باشد مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

۴ – عضله دلتویید وسه سر بازو :

این عضله بر روی قسمت کناری فوقانی باسن قراردارد معمولاً برای تزریق عضلانی بکار نمی آید

برای تعیین محل تزریق بر روی عضله دلتویید لازم است لبه پایین زایده اکرومیون لمس گردد

همچنین قسمت میانی بازو که در مجاورت زیر بغل می باشد تعیین گردد مثلثی که قاعده آن در

امتداد زایده اکرومیون و رأس آن بر روی بازو به مجاورت زیر بغل می باشد محل مناسب تزریق

خواهد بود.که تقریباً ۵ سانتی متر پایین تر از زایده اکرومیون قراردارد همچنین سر کناری عضله

سه سر روی قسمت خلفی فوقانی بازو می تواند برای تزریق مورد استفاده قرار گیرد محل مناسب

حد وسط بین زایده اکرومیون و برجستگی استخوان آرنج می باشد این محل فقط در مواقعی

مورد استفاده قرار می گیرد که محلهای دیگر مجاز نباشد وضعیت نشسته یا خوابیده می تواند

برای این تزریق بکار گرفته شود و حجم قابل تزریق در عضله دلتویید ۲-۵/میلی لیتر می باشد.

+ نحوه ورود سوزن با زاویه ۹۰ درجه و بسرعت خواهد بود 
+ ثبت مشاهدات در پرونده بیمار ضروری می باشد.

نکات مهم :
۱) برای تزریق محلولهای روغنی معمولاً از سوزنهای ضخیم تر استفاده می شود

ضمناً هر چه میزان بافت چربی بر روی عضله بیشتر باشد از سوزن بلندتری باید

استفاده کرد و نیز برای شیرخواران و کودکان معمولا از سوزنهای ظریف تر و کوتاهتر با شماره ۲۲- ۲۵ استفاده می شود . 

۲) در مواردی که دارو به سطح پوست صدمه وارد می کند قبل از تزریق لازم

است سوزن تعویض گردد چون سوزن جدید آغشته به دارو نخواهد بود. 

۳) تزریق عضلانی به روش z؛این روش معمولا در موارد ی که دارو برای پوست

مضر بوده و موجب تحریکات پوستی و بافت زیرجلدی را فراهم می آورد استفاده

می شود برای این منظور قبل از ورود به محل تزریق باید پوست محل تزریق در

حدود ۵/۲-۵/۳به یک طرف کشیده شودپس از تزریق لازم است به مدت ۱۰ ثانیه

فرصت دادوسپس سوزن را خارج نمود دراین مدت عضله شروع به جذب دارو نموده

ضمناً دارو در عضله باقی مانده و راه خروج آن از عضله به بافت زیرجلدی و پوست

مسدود می گردد از انجام ماساژ محل تزریق در این روش بایستی اجتناب کرد.

تزریق داخل وریدی Intra Venous

منظور از تزریق وریدی داروهایی هستند که باید فوری جذب شوند مثل داروهای محرک قلب و

تنفس – سرم ها و داروهای بیهوش کننده وغیره که لوازم ذیل بایستی به وسایل تزریق عضلانی اضافه شود :

۱- تورنیکه یا گارو
۲- یک مشمع کوچک و حوله پانسمان جهت گذاشتن زیر موضع
۳- سوزن شماره ۱۸-۲۰

طرز عمل :

۱ – پرستار یا فرد تزریق کننده پس از بیان به بیمار مشمع و حوله پانسمان را زیر موضع می اندازد

و توریکه را به بالای موضع می بنددو محل تزریق را با پنبه الکلی تمیزمی کند و بعد از نمایان

شدن ورید سوزن را موازی با پوست در رگ وارد کرده و پیستون را به عقب می کشد که مطمئن

شود سوزن در داخل ورید است سپس تورنیکه را باز کرده و تزریق را خیلی آهسته انجام می دهد

بعد از اتمام تزریق سوزن را سریع خارج کرده و فوری با یک پنبه الکلی محل تزریق را کمی

فشار می دهد که محل سوزن در رگ کاملا بسته شود در حین تزریق به حالات بیمار توجه شود.

۲ – بهترین محل تزریق وریدی در چین خوردگی های مفصل آرنج قراردارد در مواقعی که در

آن رگ زیاد مشخص نیست از رگهای روی دست و گردن وپا می توان استفاده کرد و نیز این

را بایستی مد نظر داشت که تزریق وریدی از وظایف پرستار نمی باشد ولی برای مواقع اورژانس می توان انجام داد.

طریقه تست انواع پنی سیلین :

۱ – Vial pen 400000 Iu‌

پنی سیلین ۴۰۰۰۰۰ را با ۴CC آب مقطر حل کرده ۱% از این محلول را با ۱CC آب مقطر رقیق کرده و %۱ داخل جلد ID تزریق کنید.

۲ – Vial pen 800000 Iu

پنی سیلین ۸۰۰۰۰۰ را با ۴CCآب مقطر حل کرده و %۱ از این محلول را با ۲CCآب مقطر رقیق کرده و %۱ داخل جلد ID تزریق کنید.

۳ -( Vial pen 1200000 Iu (L . A

پنی سیلین ۱۲۰۰۰۰۰ را با ۴CCحل کرده %۱ کشیده و با ۳CC آب مقطر رقیق کرده و %۱را ID تزریق کنید.

۴ – Vial pen 5000000 Iu

پنی سیلین ۵۰۰۰۰۰۰ را با ۴CCحل کرده %۱ کشیده و با ۳CC آب مقطر رقیق کرده و %۱را ID تزریق کنید.

۵ – Vial Pen 6.3.3

با استفاده از ۵CCآب مقطر حل کرده و % ۲کشیده و با% ۸ آب مقطر حل کرده می شود ۱CCو % ۱ از این محلول را ID تزریق می کنیم.

تزریق داخل مایع نخاع :
اینکار توسط پزشک انجام می شود و پرستار وسایل و بیمار را آماده می کند.که از این نوع

تزریق برای بی حسی های نخاعی و.….استفاده می شود که باعث بی حسی در اندام تحتانی

: پاها و شکم می شود تزریق دارو در بین سومین و چندمین مهره کمر انجام می گردد. مهمترین

نکته در امر توفیق در تزریق داروی بی حسی نخاعی طرز قرار دادن بیمار در هنگام تزریق

است بهترین شکل قرار گرفتن بیمار به این ترتیب است که وی به پهلوو شانه وباسن بخوابد

زانوها را تا جایی که ممکن است بطرف بالا و داخل شکم بیاورید و سر را بطرف سینه خم کند

و نیز این تزریق می تواند بشکل نشسته انجام شود که ناحیه تحت تا ثیر داروی بی حسی

به سرعت تزریق :قد:وزن؛و وضعیت بیمار بستگی دارد پرستار باید سعی کند بیمار حرکت نکرده ؛

سرش را بلند نکند ؛ سرفه نکند و یا بطریق دیگری باعث راندن داروی بی حسی به طرف بالا شود

در عوارض بعد از این نوع تزریق می توان به تهوع و استفراغ و سردرد را نام برد.

نکات مهم در انواع تزریقات :

تزریقات یکی از روشهای شایع در تجویز فراورده های دارویی می باشد که در

صورت عدم رعایت موازین توصیه شده خطرات بالقوه و بالفعلی را بر ارائه کنندگان،

مصرف کنندگان خدمت و نیز جامعه اعمال مینماید.

 تزریقات ایمن یعنی تهیه و تامین وسایل و تجهیزات و آموزش هایی برای ارائه خدمت تزریق

به افراد جامعه به صورتی که فرد خدمت گیرنده، خدمت دهنده و جامعه بر اثر تزریق آسیب نبیند.

در این راستا جهت تامین ایمنی تزریقات کارکنان و پیشگیری از جراحات ناشی از وسایل تیز

و برنده، اقدامات انجام شده به شرح ذیل می باشد:

۱) ارائه آموزشهای لازم در خصوص چگونگی پیشگیری از صدمات ناشی از وسایل تیز و برنده و نیز اقدامات درمانی و پیشگیرانه اولیه به کارکنان

۲) آشنایی کارکنان با دستورالعمل شماره ۱۴ ( ایمنی تزریقات ) مراقبتهای مدیریت شده

۳) تشکیل پرونده بهداشتی برای کارکنان بهداشتی درمانی و واکسیناسیون علیه هپاتیتB و آنفلوآنزایمرغی 

۴) تهیه Safety Box و تحویل آن به بخشها

۵) در دسترس قرار دادن وسایل حفاظتی نظیر دستکش، گان، ماسک و عینک محافظ جهت

استفاده کارکنان بهداشتی درمانی متناسب با وضعیت بیمار و روش های درمانی

۶) سرسوزن وسایر اشیاء تیز و برنده مصرفی ( آنژیوکت، تیغ بیستوری، لانست، اسکالپ وین،

ویال های شکسته و … ) بلافاصله پس از مصرف در Safety Box جمع آوری شده و سپس بی خطر شده و به نحو مطلوب دفع می گردند

۷) استفاده از برچسب هشدار دهنده بر روی ظروف جمع آوری و ذکر تاریخ بر روی آن جهت جلب توجه کارکنان و دفع سریع آن

۸) به حداقل رساندن حمل و نقل و جابجایی سرنگ و سرسوزن های مصرف شدهبا انجام اقدامات

فوق، سطح ایمنی کارکنان بر اساس نمودار، به نحو چشمگیری افزایش یافته است بطوریکه مراجعین ناشی از Needle Stick را به حداقل رسیده است…

منبع: …

ntra

برگرفته شده از: ۱Nurse.Blog.ir

  • تزریقات

اصول تزریقات ایمن

ارسال شده در: هومینو | ۰

 تزریق دارو به بدن یکی دیگر از راههای تجویز دارو به بیماران است و داروهای بسیاری  ازاین راه به بدن واردمینمایند.

راههای تزریق :

  1. وارد کردن دارو به درون پوست intradermal – ID
  2. تزریق دارو زیر پوست subcutaneous – SC
  3. تزریق دارو داخل عضله intramuscular – IM
  4. تزریق دارو داخل ورید intravenous – IV
  5. تزریق دارو داخل مایع نخاع intradural-cerebro-spinal-fluid – ICSF

وارد کردن دارو از این راه فواید زیادی دارد مزایای زیادی دارد ولی اگر بوسیله شخص

 

غیر مطلع و غیر مجاز انجام بشود خطرات زیادی متوجه بیمار خواهد بود بنابراین شخصی

 

که دارو را تزریق می کند باید با وسایل آن یعنی سرنگ و سوزن و طرز استریل کردن آنها

 

آشنایی کامل داشته ومحلولهای تزریقی و نوع دارو را خوب بشناسد و طوری تزریق کند

 

که بیمار ناراحت نشود و همچنین عکس العملهای داروها را نیز بداند.

Image result for ‫نکاتی در مورد تزریقات‬‎

سرنگ ها :

سرنگ وسیلهای برای تزریق مایعات به بدن و کشیدن مایعات مختلف از بدن میباشد سرنگها انواع مختلف دارند

یا از جنس شیشه ای یا پلاستیکی و یا از فلز ساخته شدهاند هر سرنگ شامل بدنه مدرج است که به سر

آن سوزن وصل می شود و یک پیستون دارد که بداخل بدنه می رود. معمولاً سر سرنگها یک اندازه و استاندارد ساخته شده

و بنابر این هر نوع سوزنی به آن وصل می شود پیستون داخل سرنگ براحتی داخل بدنه حرکت می کند و

در هنگام کشیدن پیستون به خارج هوا و مایعات به داخل سرنگ کشیده می شود و چنانچه به

داخل بدنه فشار داده شود هوا و یا مایع خارج می گردد.

سوزن در اندازه های مختلف وجود دارد وشامل یک ساقه و یک دهانه است که دهانه به سرنگ وصل میشود .

نوک سوزن بطور مورب بریده شده که فرو رفتن آن را آسان می کند. هرچه شماره سوزن بیشتر شود

از قطر سوزن کم می شود مثلا سوزن شماره ۲۳نازکتر از سوزن شماره ۲۰ است.

آشنایی با اسکالپ وین یا سوزن پروانه ای :

اسکالپ از سایز کوچک به بزرگ با رنگ بندی زیر تقسیم می گردد :

۱) آبی : برای نوزادان ، کودکان ، افراد بد رگ   ۲) مشکی   ۳) سبز   ۴) سفید ( هر سه برای بالغین )

بعد از آماده کردن و هوا گیری سرم محل تزریق انتخاب بعد از بستن گارو و تمیز کردن محل تزریق با زاویه ۱۵ درجه وارد سیاهرگ میشویم .

  “جهت تزریق سرم به مدت کوتاه استفاده می شود”

آشنایی با آنژیوکت :

۱) آبی (۲۲ ) : کودکان ، نوزادان ، بیماران بد رگ

۲) صورتی ( ۲۰ ) : بیماران تحت نظر در بخش

۳) سبز (۱۸ ) : تزریق خون ، اعمال جراحی

۴) طوسی ، نارنجی (۱۶ -۱۴ ) : بیماران بد حال که عروق آنها به عمق عضله فرو رفته است و بیماران بستری در مراقبت های ویژه کار برد دارد.

– جهت انفوزیون یا تزریق سرم و دارو درمانی طولانی مدت کاربرد دارد.

تجویز دارو به وسیله تزریق :

هدف :رساندن داروی تجویز شده از طریق تزریق

وسایل لازم:

۱) داروی تجویز شده به صورت آمپول یا ویال (معمولاً در یخچال یا گنجه دارو یا قفسه داروهای مخدر میباشد.)

۲) کارت دارویی

۳) سینی تزریق دارویی که شامل:

– سوزن و سرنگ استریل (متناسب با حجم دارو :نجوه تزریق ووضعیت بیمار)

– تیغ اره      – ظرف تزریق     – آب مقطر یا نرمال سالین در صورت لزوم

– ظرف محتوی پنبه الکل ۷۰%یا ماده ضد عفونی کننده دیگر (بتادین) می باشد

۴) پاراوان

طریقه عمل :

۱- برچسب شیشه دارو را به دقت بخوانید و دوباره با کارت دارو مطابقت کنید.

۲- دارو را از نظر تاریخ مصرف کنترل کنید.

۳- دست های خود را به طریق جراحی بشو یید.

۴- سرنگ و سوزن را به طریق استریل آماده کنید.

۵- از ثابت بودن سوزن سر گردن سرنگ مطمن شوید مجددا آن را بر روی

سطح استریل پوشش اولیه سرنگ قرار دهید.

۶ – در صورتی که از ویال استفاده می کنید بطریق ذیل دارو را در سرنگ بکشید.

 

نکات مورد توجه در رابطه با تزریق انسولین در بیمار دیابتی

ارسال شده در: هومینو | ۰
نکات مورد توجه در رابطه با تزریق صحیح انسولین در بیماران مبتلا به دیابتاندازه گیری دقیق قند خون اهمیت زیادی دارد .
چنانچه انسولین به درستیتجویز شود،در یک فرد وابسته به انسولین به عنوان یک داروی نجاتبخش
حیات عمل میکند ولی در صورت تجویز نادرست باعث بروز عوارضی میشود
که از آسیب بافتی تا شوک انسولینی متغیر هستند.
معمولا با تزریق دو بار یا بیشتر انسولین در روز میتوانقند خون بیمار را کنترل کرد.
سرنگ انسولین : برای تزریق انسولین سرنگ های ۱۰۰ واحدی در دسترس هستند.
بیماران می توانند با رعایت بهداشت فردی تا چهار بار از یک سرنگ انسولین استفاده کنند
پس از تزریق برای استفاده مجدد از سرنگ، انسولین باقی مانده در آن را
تخلیه کرده، سرپوش سوزن را در محل خود قرار داده و سرنگ را در یخچال نگهداری کنید.
نگهداری انسولین: انسولین هرگز نباید منجمد شود یا در دمای بیش از ۲۷درجه سانتیگراد نگهداری گردد.
انسولین را تا یک ماه می توان در حرارت اتاق نگهداری کرد. اگر در مدت یک ماه مصرف نشود
باید در یخچال گذاشته شود، زیرا در غیر این صورت قدرت اثر خود را از دست خواهد داد.
Image result for ‫نکاتی در مورد پرستاری‬‎
آماده سازی و تزریق انسولین: انسولین کدر و شیری رنگ را باید قبل از مصرف با
برگرداندن آرام ویال و غلطاندن آن در بین دو دست کاملا مخلوط کنید و بیمار باید
یاد بگیرد که چگونه انسولین را با مقدار صحیح درون سرنگ بکشد و همچنین ضمن
استفاده از سرنگ شرایط استریل را رعایت نماید،هنگام گذاشتن سرپوش سوزن نکات ایمنی
را رعایت کند و سرنگهای استفاده شده را در یک ظرف پلاستیکی محکم (ظرف خالی مواد شوینده) بیندازد.
انتخاب و چرخش محل تزریق: استفاده مکرر از یک محل برای تزریق می تواند به
مرور باعث آسیب به بافت گردد. تغییرات بافتی حاصله می تواند باعث کاهش جذب انسولین گردد
که به عدم کنترل بیماری می انجامد برای پیشگیری از بروز این مشکل، محل تزریق را به دقت
انتخاب کرده و به طور منظم تغییر دهید و حتی الامکان از عضلاتی که فعالیت زیادی دارند
استفاده نکنید زیرا کار شدید عضلانی سرعت جذب را افزایش می دهد .

Image result for ‫نکاتی در مورد پرستاری‬‎

خصوصیات محل های تزریق :
۱- به راحتی در دسترس باشند (ران، بازو ،شکم و باسن)

۲- حساسیت کمی به درد داشته باشند .

۳-از نظر چشمی و لمسی طبیعی به نظر برسند.

تکنیکهای خود تزریقی : وسایلی که باید برای استفاده در منزل تهیه نمایید، شامل انسولین نسخه شده، پنبه و

سرنگ های مورد تایید همراه با سوزن می باشد. استفاده از الکل برای تمیز کردن پوست توصیه نمی شود .

با یک دست پوست محل تزریق را بکشید و ناحیه وسیعی را با انگشتان بگیرید تا

محل تزریق ثابت شود با دست دیگر سرنگ را مانند مداد بگیرید و سوزن را به طور عمودی وارد پوست کنید و

پیستون را تا آخر فشار دهید. اگر قرار است دو نوع انسولین را در یک سرنگ مخلوط کنید ابتدا باید انسولین کریستال را بکشید.

آموزش به بیمار : قبل از فعالیت و ورزش غذای کافی بخورید .

وعده های غذایی را حذف نکنید. تقریبا هر ۵-۴ ساعت یک وعده غذایی یا غذای مختصر بخو رید .

قند خون را به طور مرتب کنترل کنید . بازوبند هویت پزشکی بپوشید .

به طور منظم به پزشک مراجعه کنید . مقدار انسولین را فقط تحت نظر پزشک تغییر دهید .

علائم شوک انسولین ودرمان آن که شامل موارد زیر است به اعضای خانواده و همکارانتان آموزش دهید :

علائم : تعریق ، لرزش ، عصبانیت ، گرسنگی وضعف علل : انسولین بیش از حد ، فعالیت شدید و نخوردن غذای کافی

درمان اولیه :۱۵-۱۰گرم قند ساده مثلا ۲تا۳ قرص گلوکز ساده .یک لوله ژل گلوکز .

نیم یا یک فنجان اب میوه خوردن یک غذای مختصر پس از درمان اولیه شامل نشاسته

وپروتئین مثل نان وپنیر. شیر ونان سوخاری یا نصف ساندویچ .

عوارض انسولین درمانی : واکنش های حساسیتی موضعی به صورت قرمزی ، تورم ، درد، سفتی و

کهیربه اندازه۴-۲سانتیمتر در محل تزریق . از بین رفتن بافت چربی زیر جلدی که به صورت فرورفتگی

در پوست بروزمی کند . مقاومت به انسولین که شایع ترین علت آن چاقی است وبا کاهش وزن از بین میرود .

بالا رفتن قند خون هنکام صبح که نیاز بیماران را به تزریق انسولین در ساعات اولیه روز افزایش می دهد

این پدیده با تزریق انسولین NPH عصر قبل از شام رخ می دهد که برای پیشگیری از آن NPHعصر را قبل از خواب تزریق کنید .