• تزریق

نحوه انجام تزریق داخل جلدی( ID ):

ارسال شده در: هومینو | ۰

محل تزریق را از نظر وجود هر گونه زخم، خراش یا تغییر رنگ

پوست ساعد بررسی کنید.

بیمار را در وضعیت مناسب قرار دهید : از او بخواهید آرنج خود را

باز کرده، ساعد را روی یک سطح صاف قراردهد.

محل تزریق را مشخص کرده با پنبه الکل یا مواد ضد عفونی کننده بدون

رنگ بصورت دورانی از مرکز تا حدود ۵ سانتیمتر پاک کنید و ۳۰

ثانیه جهت خشک شدن الکل صبر نمایید.

پنبه الکل را بین انگشتان سوم و چهارم دست آزاد نگهدارید.

در پوش سوزن را توسط کشیدن آن مستقیماً بطرف بالا بردارید.

سرنگ را بین شست و انگشت وسط بصورتی نگهدارید که شیب سر

سوزن رو به بالا باشد (در سرنگ هایی که یک شیب دارند).

توسط شست یا سایر انگشتان دست آزاد پوست روی ساعد بیمار را بکشید.

از تماس مجدد دست به محلی که با الکل و یا مواد ضد عفونی کننده،

ضدعفونی شده است خودداری کنید.

    سوزن را به آرامی با زاویه ۱۰ تا ۱۵ درجه آنقدر وارد کنید تا به مقاومت

برخورد نمایید. سوزن باید به میزان ۳میلی متر وارد جلد شود (انتهای سوزن

ممکن است از سطح پوست قابل مشاهده باشد)

    نیازی به کشیدن پیستون سرنگ وجود ندارد.

    تزریق آرام دارو را تا زمانی ادامه دهید که احساس مقاومت نسبت به

تزریق دارو بوجود آید. در صورتیکه مقاومتی احساس نکردید، زاویه سوزن

را مجدداً اصلاح کنید، زیرا سوزن عمیق تر فرورفته است (حداکثر نیم میلی متر).

    در طول تزریق داخل جلدی (ID) باید برجستگی کوچکی روی سطح پوست ایجاد شود
    سوزن را در حالی خارج کنید که پنبه الکل روی ناحیه قرار دارد.

    دور ناحیه تزریق را با خودکار حلقه بکشید .

    سوزن را در جعبه مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده ( نیدل باکس) بیندازید .

    دستها را بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست شسته و یا ازمحلول

ویژه با پایه الکلی استفاده نمایید.

    ناحیه تزریق، مقدار و نوع ماده تست، تاریخ و زمان آن را ثبت کنید.

    ناحیه را از نظر بروز واکنشهای حساسیتی، درد حاد، سوزش، بی حسی

یا خارش بررسی کنید.

    در مواردی که جهت آلرژی تست انجام شده است پس از ۱۰الی ۳۰ دقیقه

پاسخ بیمار به تزریق را مورد بررسی قرار دهید.

  • تزریقات

نکاتی که پرستار هنگام تزریقات باید رعایت کند

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریقات یکی از روش های رایج در تجویز داروها و اجرای نمونه گیری ها محسوب

می شود که در صورت  رعایت نکردن  استانداردهای ایمنی،

خطراتی را برای هر دو طرف دارد

بر اساس تحقیقات بعمل آمده سالانه حدود ۱۶ بیلیون تزریق در کشورهای در حال

توسعه انجام میشود که حداقل ۵۰ درصد آن غیرایمن می باشد. خطر تزریقات غیر

ایمن یک تهدید جدی است و استفاده نامناسب از سرنگها و سوزن ها می تواند باعث

انتقال عفونت و تهدید زندگی گردد. برای مثال هپاتیت C و B HIV می توانند در اثر تزریق غیر ایمن منتقل گردد.

. تهیه امکانات و شرایط کافی برای اجرای سیاست مربوط به تزریقات ضروری بوده و بایستی:

-۱ تمام وسایل مورد نیاز مناسب از قبیل سرنگها، سر سوز نها، جعبه ها و …… همواره فراهم باشد.

-۲ بایستی سیستم تهیه وسایل مورد نظر طوری طراحی شود که همواره این وسایل در دسترس باشد

-۳ سرنگهای یکبار مصرف در سایزهای مختلف بایستی به میزان حداقل مصرف یک ماه موجود باشد.

-۴ تهیه جعبه های ایمنی مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده به تعداد کافی برای تمام واحدها تهیه گردد.

همچنین کنترل و نظارت بر استفاده از سرنگها، سر سوزن ها و اجرای سیاست مربوطه به صورت

برنامه ریزی شده یک اقدام حیاتی بشمار می آید که بایستی بطور مستمر انجام گردد و

ضمن تهیه فهرست کنترل مناسب کیفیت اجرای سیاست ثبت و امکان ارتقاء فرآیند را فراهم آورد.

راهنمای کشیدن دارو از آمپول و ویال:

اقدامات اولیه :

دستها بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست شستو شده و یا از ژل مخصوص استفاده نمائید.

دستکش بپوشید (در زمان وجود آلودگی از قبیل خون و ترشحات بدن بیمار پوشیدن دستکش ضروری است).

نکته: دستکش ها بایستی پس از انجام تزریق برای هر بیمار تعویض گردد.

وسایل لازم را آماده کنید (سرنگ و سوزن با اندازه مناسب نوع تزریق، پنبه الکل، دستکش یکبار مصرف،

آمپول یا ویال دارو، کاردکس داروئی).

    تاریخچه دارویی و سوابق حساسیت بیمار را کنترل کنید.

کاردکس داروئی را از نظر نام دارو، مقدار تجویز، تاریخ، زمان تزریق و راه و روش تزریق با دستور پزشک

تطبیق دهید (این کار بایستی در هر بار تزریق انجام شود).

بیمار را با پرسیدن نام او و مطابقت با اطلاعات مچ بند (در بیمار بستری) شناسایی کنید.

در اتاق را بسته و جهت حفظ حریم خصوصی بیمار از عدم تردد دیگران در زمان تزریق اطمینان حاصل کنید.

سرنگ را از نظر سالم بودن بسته بندی، نداشتن شکستگی و اشکالات احتمالی کنترل نمایند

مقدار تجویز دارو را از روی بر چسب آن خوانده، پس از محاسبه مقدار دارو بر اساس تجویز، آنرا با

سرنگ بکشید و هوای داخل سرنگ را خالی نمایید.

 محل مناسب برای تزریق را مشخص کرده ناحیه را از نظر خارش، التهاب، یا ورم

بررسی کنید.روی بدن بیمار را با گان یا ملافه بپوشانید.

در تزریقات IM، سر سوزن را تعویض کنید

در صورت داشتن تزریقات مکرر، در هر بار ناحیه را تغییر دهید.

پاسخهای کلامی و غیر کلامی بیمار را مانند تغییرات وضعیت بدن، نسبت به تزریق مورد مشاهده قرار دهید.

طرز آماده کردن آمپول :

١ – سر آمپول را پس از توجه به نقطه برش( علامتی روی خود آمپول است)توسط پنبه الکل با انگشتان خود گرفته و بشکنید.

٢ – سر سوزن را با دقت و بدون تماس با دیواره بیرونی آمپول وارد آمپول کرده تمام محتویات آنرا بکشید.

٣ – در صورت کشیده شدن حباب هوا بداخل سرنگ، آنرا بصورتی که سوزن آن به طرف بالا باشد گرفته

توسط چند ضربه آهسته با انگشتان دست به بدنه سرنگ، حبابها را در قسمت بالای آن جمع کنید .

سپس به آرامی با فشار دادن پیستون سرنگ، هوا را به بیرون تخلیه کنید.

۴- در مواردی که دارو در سرنگهای از قبل پر شده وآماده تزریق و PACK شده اند، هوای موجود آن را خالی نکنید.

طرز آماده کردن و یال:

١- درپوش فلزی روی ویال را جدا نمایید.

٢- سر ویال را با پنبه الکل ضدعفونی کنید.

٣- سرنگ را از پوشش خود خارج کرده به اندازه حجم دارویی که باید کشیده شود، هوا به داخل آن بکشید.

۴- سر سوزن را وارد ویال کرده، هوای درون سرنگ را به داخل ویال بفرستید.

۵- ویال را بصورت معکوس بین انگشتان دست گرفته، به آرامی پیستون سرنگ را بطرف خارج کشیده، دارو را آسپیره کنید.

۶- همیشه سر سوزن را زیر سطح مایع درون ویال نگهدارید تا همه دارو را بکشید.

٧- پس از خارج کردن سوزن، هوای باقیمانده درون سرنگ را تخلیه کرده، سر سوزن را تعویض کنید.

نحوه انجام تزریق داخل جلدی( ID ):

محل تزریق را از نظر وجود هر گونه زخم، خراش یا تغییر رنگ پوست ساعد بررسی کنید.

بیمار را در وضعیت مناسب قرار دهید : از او بخواهید آرنج خود را باز کرده، ساعد را روی یک سطح صاف قراردهد.

محل تزریق را مشخص کرده با پنبه الکل یا مواد ضد عفونی کننده بدون رنگ بصورت دورانی از مرکز تا

حدود ۵ سانتیمتر پاک کنید و ۳۰ ثانیه جهت خشک شدن الکل صبر نمایید.

پنبه الکل را بین انگشتان سوم و چهارم دست آزاد نگهدارید.

در پوش سوزن را توسط کشیدن آن مستقیماً بطرف بالا بردارید.

سرنگ را بین شست و انگشت وسط بصورتی نگهدارید که شیب سر سوزن رو به بالا

باشد (در سرنگ هایی که یک شیب دارند).

توسط شست یا سایر انگشتان دست آزاد پوست روی ساعد بیمار را بکشید.

از تماس مجدد دست به محلی که با الکل و یا مواد ضد عفونی کننده، ضدعفونی شده است خودداری کنید.

سوزن را به آرامی با زاویه ۱۰ تا ۱۵ درجه آنقدر وارد کنید تا به مقاومت برخورد نمایید. سوزن باید

به میزان ۳میلی متر وارد جلد شود (انتهای سوزن ممکن است از سطح پوست قابل مشاهده باشد)

نیازی به کشیدن پیستون سرنگ وجود ندارد.

تزریق آرام دارو را تا زمانی ادامه دهید که احساس مقاومت نسبت به تزریق دارو بوجود آید.

در صورتیکه مقاومتی احساس نکردید، زاویه سوزن را مجدداً اصلاح کنید، زیرا سوزن عمیق تر فرورفته است (حداکثر نیم میلی متر).

در طول تزریق داخل جلدی (ID) باید برجستگی کوچکی روی سطح پوست ایجاد شود

سوزن را در حالی خارج کنید که پنبه الکل روی ناحیه قرار دارد.

دور ناحیه تزریق را با خودکار حلقه بکشید .

سوزن را در جعبه مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده ( نیدل باکس) بیندازید .

دستها را بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست شسته و یا ازمحلول ویژه با پایه الکلی تزریقات استفاده نمایید.

ناحیه تزریق، مقدار و نوع ماده تست، تاریخ و زمان آن را ثبت کنید.

ناحیه را از نظر بروز واکنشهای حساسیتی، درد حاد، سوزش تزریقات، بی حسی یا خارش بررسی کنید.

در مواردی که جهت آلرژی تست انجام شده است پس از ۱۰الی ۳۰ دقیقه پاسخ بیمار به تزریق را مورد بررسی قرار دهید.

  • تزریق

روش های اصولی تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمندان مبتلا به دیابت که احتیاج به تزریق انسولین دارند، باید دقت بالایی به زمان

و محل  داشته باشند تا علاوه بر تسریع فرآیند جذب انسولین، پوستشان دچار

التهاب و زخم نشود.انسولین هورمونی است که با تزریق آن به بدن، بیماری دیابت کنترل

می ‌شود و سالمند مبتلا به این بیماری می ‌تواند زندگی عادی داشته باشد. دلیل

اینکه انسولین را باید به صورت تزریقی مصرف کرد این طور است که در صورت مصرف

خوراکی، آنزیم‌های موجود در معده آن را تجزیه کرده، اجازه نمی‌دهند تا جذب جریان

خون شود.

علاوه بر  انسولین دیگر روش‌های درمانی از جمله قرص‌های خوراکی، رژیم غذایی

و همچنین تغییر سبک زندگی و ورزش کردن نیز وجود دارد که سالمند مبتلا برای داشتن

زندگی سالم باید آن ‌ها را به خاطر بسپارد.برایانسولین محل‌های مختلفی در بدن

وجود دارد از جمله شکم، بازوهای بالایی دست، ران پا، کمر و یا لگن که البته سرعت جذب

انسولین در تمامی این مناطق یکسان نیست و در شکم از همه سریعتر است.

برای انسولین آمپول‌ های خود تزریق معمولاً وجود دارد و سالمند باید بعد از ضد عفونی

کردن سرنگ و ناحیه مورد نظر اقدام به تزریق کند.برای این کار حتماً باید ۲ و نیم الی ۵ و نیم

سانتیمتر از پوست محل تزریق را با دست گرفته و به سمت بالا بکشید به طوری که از لایه‌ های

زیری پوست فاصله بگیرید، سپس در آن قسمت که چربی پوست قرار دارد دارو تزریق کنید.

نواحی مطلوب برای انسولین

آسان ترین محل برای  انسولین شکم است و بیشتر بیماران دیابتی خصوصا کودکان بدون

احتیاج به شخص دیگری می توانند دارو را به خودشان تزریق کنند.اول کمی از پوست اطراف بین

کمر و دنده ها را گرفته و حدود ۵ سانتی متر بالا بکشید، نکته مهم در این است که جای تزریق

باید ۵ سانتی متر از ناف فاصله داشته باشد.تزریق بر دست غیر غالب می تواند منجر به آسانی

انسولین برای شخص مبتلا در مواردی باشد که خودش مجبور به تزریق دارو می باشد.

از دیگر مکان های  انسولین ران است که بهترین محل فاصله میان زانو تا مفصل ران است

که این مکان باید به سمت خارج از پا باشد.

بازوهای بالایی هم از دیگر محل های مناسب برای  انسولین است. برای تزریق باید سوزن

در قسمت پشت بازو و میان آرنج و شانه قرار گرفته و تزریق شود. مشکل این مکان سخت بودن

آن برای تزریق است و به طور معمول فرد دیگری تزریق را باید انجام بدهد.

به خاطر راحتی جای تزریق، امکان دارد شخص موقع راه رفتن یا حرکت دچار مشکل شود. در این صورت

کمر یا لگن بعنوان آخرین محل برای تزریق دارو استفاده می شود.

انسولین تزریقی در شکم

سریعترین جذب را دارد و در بازو‌ها جذب متوسطی صورت گرفته و در کمر و ران‌ها کند‌ترین سرعت جذب

مشاهده می‌شود.

توصیه کارشناسان این است که اشخاصی که قصد انجام ورزش بعد از تزریق انسولین را دارند بهتر است

حداقل بعد از ۴۵ دقیقه  ورزش کنند. همچنین دقت کنند که تزریق فقط به یک منطقه خودداری

کنید چون این عمل می تواند منجر به تحریک پوست و یا از بین رفتن بافت چربی آن ناحیه شود. از این رو

توصیه شده افراد تزریق را در محل های مختلفی از پوست خود انجام بدهند.

کارشناسان بهترین زمان  را پس از صرف غذا و تزریق به ناحیه سمت راست شکم می‌دانند،

زیرا در این حالت میزان جذب انسولین بسیار بالا است.

کارشناسان توصیه می‌کنند سالمندان دیابتی حتماً سطح قند خون خود را به طور مرتب کنترل کنند و از

پزشک خود در خصوص چگونگی تنظیم مقدار مناسب انسولین، تکنیک ‌های ، چرخه جذب انسولین

و دیگر موارد اطلاعات کسب کنند و آن را به نزدیکان خود نیز آموزش دهند تا در صورت بروز حوادث اورژانسی

بتوانند کمک رسانی سریع و درستی داشته باشند.

با رعایت راهکارهای گفته شده بیماردیابتی می ‌تواند زندگی و طول عمری طبیعی داشته باشد و دچار

انواع عوارض ناشی از بیماری دیابت، چون نارسایی کلیوی، بیماری‌ های قلبی عروقی، مشکلات بینایی

و اضافه وزن نشود.

  • icu

ارائه خدمات ICU در منزل، یک سوم هزینه‌های بیمار و بیمه‌ها را کاهش می‌دهد

ارسال شده در: هومینو | ۰

خدمات ICU از حساس‌ترین بخش‌های بیمارستان است که علاوه بر حساسیت‌های مراقبتی،

بار مالی زیادی برای بیمارستان، بیمه‌ها و بویژه بیماران دارد. جهاد دانشگاه علوم پزشکی

تهران با ارائه خدمت «مراقبت‌های ویژه در منزل» تلاش دارد میزان هزینه‌های درمانی

را به یک سوم کاهش دهد و با این روش علاوه بر حذف هزینه بستری، بیماران می‌توانند

در منزل و در محیط خانواده خدمات درمانی را دریافت کنند.

سارا امیری، گروه اجتماعی- بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران و مطالعات انجام شده، جمعیت

بالای ۶۰ سال کشور در حال حاضر، حدود ۹ درصد کل جمعیت کشور برآورد شده است که به نظر می‌رسد

تا سال ۲۰۵۰ این رقم از مرز ۲۰ درصد عبور کند. تبعات سالمندی جمعیت، بر ابعاد مختلف اجتماعی

و اقتصادی از جمله بر منابع بخش بهداشت و درمان بسیار جدی است و بر اساس گزارش‌های وزارت بهداشت،

جمعیت ۹ درصدی سالمندان کشور حدود ۴۰ درصد مراجعات سرپایی و بیش از ۵۰ درصد خدمات

بستری را به خود اختصاص داده‌اند. پیش‌بینی می‌شود با افزایش جمعیت سالمندان در طول سال‌های

پیش رو، به دلیل مصرف متوالی و به دفعات بیشتر خدمات سلامت، افزایش مدت اقامت و بستری در

بیمارستان‌ها و نیز کاهش میزان پاسخ دهی این گروه سنی به درما‌ن‌ها، هزینه‌های درمانی بویژه در

گیرندگان خدمات مراقبتی ویژه، روند تصاعدی داشته باشد که این مهم بار مالی سنگینی بر دوش

خانواده‌ها و نظام سلامت تحمیل خواهد کرد.

دکتر اسماعیل زالی، مدیر مرکز دَم (مراقبت در منزل) جهاد دانشگاهی واحد دانشگاه علوم پزشکی

تهران در گفت‌و‌گو با خبرنگار گروه اجتماعی آنا به بررسی نحوه تبدیل تخت منزل به تخت ICU و

ارائه مراقبت‌های لازم به بیمار پرداخت.

شروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:

* خدمات ICU در منزل با چه هدفی در این مرکز راه اندازی شد؟

– به طور کلی درمان در منزل مرکز دَم جهاد دانشگاهی واحد دانشگاه علوم پزشکی تهران با

هدف کارآفرینی برای پزشکان و تیم‌های بهداشت و درمان و هم چنین جهت ارائه شیوه نوینی

از خدمات، حدود ۱۶ سال است که افتتاح شده و به مرور زمان خدمات ارائه شده در این مرکز

تکمیل شد و ICU در منزل نیز یکی از خدماتی است که به مجموع خدمات این مرکز افزوده شده است.

*چه افرادی متقاضی دریافت خدمت ICU در منزل هستند؟

-عموما افراد ناتوان در حرکت، سالمندان، افرادی که امکان تردد در شهر را ندارند و یا افرادی

که توانایی دریافت خدمات در بیمارستان‌های خصوصی را ندارند و یا از میزان اقدامات انجام

شده در بیمارستان دولتی رضایت کافی ندارند، متقاضی دریافت این نوع خدمات هستند.

*در منزل بیمار چه اقداماتی انجام می‌شود؟

-در بحث ICU در منزل تخت منزل به تخت ICU تبدیل می‌شود. در مرحله اول تیمی متشکل

از یک متخصص طب اورژانس و بیهوشی به منزل بیمار اعزام می‌شوند تا بررسی کنند

که آیا منزل و شرایط بیمار امکان مدیریت بیماری در منزل را خواهد داشت یا خیر. پس از تایید،

یک پزشک عمومی برای بررسی علائم حیاتی به بیمار به محل اعزام می‌شود تا مشخص کند

چه نوع خدماتی باید به بیمار ارائه شود و سپس به مرور زمان و بر حسب نوع و شدت بیماری

سایر کادر درمان وارد پروسه درمان می‌شوند.

*پرسنل درمانی انتخاب شده برای ارائه درمان و مراقبت در منزل چگونه انتخاب و گزینش می‌شوند؟

-تیم‌های مختلفی در مرکز دَم وجود دارند که برای مثال در واحد پزشکی، مسئول واحد

پزشکی که با سابقه‌ترین فرد در این بخش است در انتخاب پزشک مجرب و آموزش دیده

به ما کمک می‌کنند و در نهایت مصاحبه‌های اخلاقی، اعتقادی و غیره از فرد انجام می‌شود

و در نهایت پس از تایید نهایی فرد وارد تیم درمان می‌شود که این پروسه گزینش و انتخاب

برای پرستاران توسط مسئول واحد پرستاری و سایر کادر درمان نیز انجام می‌شود.

*آیا این مرکز به تمام دستگاه‌ها و تجهیزات مورد نیاز در ICU مجهز است؟

-تجهیزات پزشکی مورد نیاز در ICU بسیار گران قیمت است. بنابراین مرکز ما هیچ وقت

به دنبال این نبوده است که ۷ الی ۸ سری از این تجهیزات را خریداری کند. زیرا علاوه بر

خریداری، نگهداری و تنظیم مجدد آن بسیار مشکل و مسئولیت‌زاست. بنابراین در جهاد

دانشگاهی با ۲ الی ۳ شرکت که بتوانند به صورت مستقل با خانواده‌ها جهت اجاره این

دستگاه‌ها قرار داد بندند، همکاری و آنها را به بیماران معرفی می‌کنیم.

*آیا این مرکز به تعرفه‌هایی که این شرکت‌ها برای بیماران تعیین می‌کنند نظارتی دارد؟

-بله، مرکز دَم جهاد دانشگاهی واحد دانشگاه علوم پزشکی تهران با همکاری این شرکت‌ها

تعرفه مشخصی را تعیین و به تصویب رسانده تا هزینه گزافی به خانواده‌ها تحمیل نشود.

*تعرفه‌های تعیین شده با میزان پرداختی مردم در بیمارستان‌های خصوصی و دولتی چه تفاوت‌هایی دارد؟

-پیش بینی ما این است که اجرای این طرح‌ هزینه‌های بیمار را تا یک سوم کاهش می‌دهد.

در حال حاضر این خدمات در بیمارستان خصوصی با مبلغی بیش از ۲ میلیون بر هر شب

نگهداری بیمار ارائه می‌شود که متاسفانه در برخی موارد به دلیل شدت بیماری این مبالغ

بسیار هنگفت می‌شود، به گونه‌ای که نمی‌توان سقفی را برای آنها تعیین کرد. در بیمارستان

دولتی نیز یا باید فرد آشنا و رابطی در بیمارستان داشته باشد تا بتواند بستری شود یا

مدت‌ها باید در صف انتظار بماند.

خدمات ICU در بیمارستان خصوصی با مبلغی بیش از ۲ میلیون تومان بر هر شب نگهداری

بیمار ارائه می‌شود که متاسفانه در برخی موارد به دلیل شدت بیماری این مبالغ بسیار

هنگفت می‌شود، به گونه‌ای که نمی‌توان سقفی را برای آنها تعیین کرد.

هزینه بیماران در بخش دولتی توسط بیمه‌ها پوشش داده می‌شود که این هزینه‌ها به کشور

و نظام سلامت اعمال می‌شود در واقع ICU در منزل می‌تواند از بروز این مسائل پیشگیری کند.

اگر ICU در منزل تداوم داشته باشد بیش از دو سوم هزینه‌ها کاهش می‌یابد که البته برای

تداوم این امر نیازمند یکسری حمایت‌ها است.

*ارائه این خدمات تا چه میزان در اقتصاد سلامت کشور تاثیر خواهد گذاشت؟

-افرادی که در حوزه اقتصاد سلامت و سیاست‌گذاری سلامت فعالیت می‌کنند متوجه خواهند

داشت که تبدیل کردن تخت منزل بیمار به تخت بیمارستانی علاوه بر کاهش صف انتظار می‌تواند

هزینه‌های بیمارستانی که به بیمار در مراکز خصوصی و به بیمه‌ها در مراکز دولتی اعمال می‌شود بکاهد.

*عفونت بیمارستانی به یکی از دلایل مرگ بیماران در برخی بیمارستان‌ها تبدیل

شده آیا در ICU در منزل نیز احتمال بروز این دسته از عفونت‌ها وجود دارد؟

-معمولا افرادی که به این سطح از خدمات نیاز پیدا می‌کنند، دچار کاهش قدرت سیستم

ایمنی بدن شده‌اند که این افراد بسیار آسیب پذیر بوده و مستعد ابتلا به عفونت‌های بیمارستانی

هستند که بستری در منزل و ارائه مراقبت‌های لازم در محیطی که سالم است و تردد افراد

در آن کنترل شده است می‌تواند از بروز عفونت‌ها جلوگیری کند که کنترل این مساله در بیمارستان

با دشواری‌هایی همراه است. زیرا در ساعاتی از روز همراهان برای ملاقات مراجعه می‌کنند و

هم‌چنین بیماران زیادی در یک محیط در کنار یکدیگر بستری هستند که تمام اینها احتمال بروز

عفونت‌ها را افزایش می‌دهد. اما اینکه ما بتوانیم تمام بیماران بستری در بیمارستان را در منزل

بستری کنیم با مشکلاتی همراه است زیرا ارائه خدمات درمانی در منزل نیازمند افراد با تجربه

و آموزش دیده‌ای است که حتی گاهی به صورت ۲۴ ساعته بر بالین بیمار حضور داشته باشد

و در صورت بروز علائم مشکل‌دار سریعا به پزشک اطلاع دهد.

*برای بروزرسانی و بازآموزی تیم‌های درمانی چه اقداماتی انجام می‌شود؟

-دوره‌های آموزشی متعددی از سوی جهاد دانشگاهی، انجمن‌های علمی و برخی شرکت‌ها

برگزار می‌شود که تیم‌های درمانی مرکز دَم جهاد دانشگاهی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

در این جلسات حضور می‌یابند که ما نیز برای تشویق در حضور پرسنل امتیازاتی را برای آنها

قائل شدیم که مجموع این امتیازها در میزان اعزام آنها به صورت مستقیم تاثیر خواهد داشت.

*آیا وزارت بهداشت از این مرکز و خدماتی که ارائه می‌شود حمایت می‌کند؟

-مراقبت در منزل یک بحث بسیار جدید است؛ اما تاکنون در هیچ کمیسیونی حمایت از این

خدمات مطرح نشده است و چون پذیریش مسئولیت این خدمات ICU متحمل پذیریش برخی مسائل

است، وزارت بهداشت تاکنون در این خصوص هیچ اقدامی انجام نداده است.که البته گاید لاینی

در دست طراحی است که قرار است به وزارت بهداشت ارسال شود که توجیهات اقتصادی و سلامت بیماران را با اجرای این برنامه بر

ای مسئولان مشخص خواهد کرد.

ارائه خدمات ICU در منزل نیازمند پذیریش برخی مسئولیت‌هاست که وزارت بهداشت تاکنون در این خصوص هیچ اقدامی انجام نداده است.

*حمایت نکردن وزارت بهداشت در اعتماد بیماران و همراهان آنها تاثیر نداشته است؟

-ما در تلاش هستیم که بتوانیم اعتماد وزارت بهداشت و مراجع قانونی را جلب کنیم ولی واقعیت

این است که تاکنون هیچ گونه حمایت، همراهی و نظارتی در سطح کشور بر روی این خدمات

انجام نشده است و جهاد دانشگاهی واحد دانشگاه علوم پزشکی تهران تمام مسئولیت اجرا و

نظارت آن را بر عهده دارد.

*آیا ارائه خدمات ICU در منزل تحت پوشش بیمه قرار گرفته است؟

-تمام تلاش ما از اقدامات پژوهشی متقاعد کردن بیمه‌ها است که این خدمات را تحت پوشش

قرار دهند اما واقعیت این است که جز چند بیمه تکمیلی خاص و بیمه نیروهای مسلح که بخشی

از خدمات را در زمینه مراقبت در منزل پوشش می‌دهند هیچ یک از سازمان‌های بیمه‌گر پوشش

این خدمات را عهده‌دار نشده است.

منبع :خبرگزاری دانشگاه آزاد اسلامی

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریق ۲

ارسال شده در: هومینو | ۰

محل تزریق:

الف-ناحیه پشت سرینی (دورسوگلوتئال) برروی ماهیچه‌های ضخیم باسن:

محل تزریق در این ماهیچه معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی

باسن در حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو

روش مشخص می‌گردد.

یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما

با لمس کرست ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالا می‌باشد

مطمئن شده‌اید. انتخاب محل تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود.

این عضله در کودکان کم تر از ۲ سال به دلیل عدم تحرک کافی مکان مناسبی جهت

تزریق نمی‌باشد و احتمال آسیب به اعصاب سیاتیک این نواحی وجود دارد.

ب- ناحیه ونتروگلوتئال بر روی ماهیچه سرینی متوسط: برای تعیین محل تزریق

برروی این ماهیچه در بیمار می‌باید کف دست خود را بر روی تروکانتر بزرگ قراردهید

به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد. معمولاً دست راست برای ران

چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می‌شود. انگشت سبابه

بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان نشیمنگاهی قرار گرفته و انگشت میانی

دست به طرف عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید

سپس با انگشت خود به باسن آن فشار می‌آورد. محل تزریق در این حالت مرکز

مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه؛ میانی و لبه کرست ایلیاک تشکیل شده‌است.

این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می‌باشد. بیمارمی تواند در وضعیت

به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانوها و لگن خم شده باشد تا ماهیچه

مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱-۵ میلی لیتر می‌باشد.

ج- ماهیچه پهن داخلی (وستوس لترالیس)؛ ثلث این ماهیچه محل مناسبی برای تزریق

خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ و برجستگی خارجی زانو به سه قسمت

و انتخاب ثلث میانی آن به دست می‌آید. این محل برای کودکان و بزرگسالان مورد استفاده

می‌باشد بیمار می‌تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

د- ماهیچه دالی: سطح خارجی این ماهیچه اغلب برای تزریق واکسن استفاده می‌شود.

تزریق روی باسن و دست ها رایجترین محل تزریق است.

 

تزریق داخل جلدی:

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و

نیز بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای

یک میلی لیتر مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود

و اکثرا در سطح فلکسور ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود .

روش کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵

درجه و به میزان ۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده (شکل ۹-۲Cool و آنگاه دارو (معمولا ۰٫۱ میلی لیتر)

به آرامی تزریق می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود . در پایان بدون ماساژ سوزن

خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی

سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

 

تزریق وریدی:

تزریق داخل وریدی یا تزریق وریدی (IV therapy) به تزریق سرم یا دارو به داخل ورید بیمار گفته می‌شود.

در مقایسه با سایر روش‌های تجویز دارو تزریق داخل وریدی ممکن است به دلایل زیر انجام گیرد: نیاز به

درمان سریع بیمار (مانند اورژانس‌ها)، عدم توانایی تجویز خوراکی مانند بیمار دارای تهوع شدید یا در کما،

تخریب دارو در اثر روشهای دیگر تجویز مانند اپی نفرین وریدی.

سرم درمانی:

سرم درمانی اصطلاحاً به تزریق مایعات (سرم) داخل ورید بیمار برای درمان گفته می‌شود.

اینکار در مواقع از دست دادن سریع مایعات مانند خونریزی، اسهال، استفراغ و سوختگی‌ها ضرورت

می‌یابد. البته از روش تزریق داخل وریدی گاه برای جایگزِینی آب و الکترولیت مورد نیاز انسان نیز

استفاده می‌شود مثلاً در انجام اعمال جراحی یا درمان افرادی که به دلایلی نمی‌توانند از راه دهان

غذا بخورند.

تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی  :

پونکسیون کمری:

پونکسیون نخاعی یا بذل‌نخاع[۱] (به انگلیسی: Lumbar puncture) یک روش نمونه‌برداری

از سی. اس. اف یا مایع مغزی-نخاعی از ستون فقرات کمری جهت بررسی می‌باشد.

موارد کاربرد:

مایع مغزی-نخاعی را می‌توان برای تشخیص انواع بیماری‌های نورولوژیکی مورد آزمایش

قرار داد مانند مشکوک شدن به عفونت پرده‌های مغزی (مانند مننژیت) یا التهاب مغز (انسفالیت)

یا سایر بیماری‌های مغزی از جمله خونریزی‌های خاص مغزی و بیماری‌های التهابی.

در برخی اوقات از این روش برای تزریق برخی داروها به فضاهای دور مغز و نخاع نیز استفاده

می‌شود. انجام LP یا گرفتن مایع مغزی-نخاعی در هر نوزاد شیرخوار یا کودکی که مشکوک

به عفونت مغزی یا پرده‌های مغز باشد اقدامی بسیار ضروری و فوری است که نباید به تأخیر

انداخته شود به عنوان مثال تمام شیرخوارانی که با تب و تشنج مراجعه می‌کنند یا علائمی مانند

از دست رفتن هوشیاری، ضعف ناگهانی عضلات، سفتی گردن دارند، مشکوک به مننژیت یا

عفونت و التهاب مغز تلقی می‌شوند.

روش کار:

روش معمول اندازه‌گیری فشار مایع مغزی نخاعی ساده‌است: ابتدا شخص دقیقاً به

حالت افقی بر یک پهلو می‌خوابد، به طوری که فشار مایع در کانال نخاعی با فشار

درون حفره جمجمه برابر شود. فرد را ممکن است به پهلو خوابانده یا به حالت نشسته

قرار دهند و معمولاً یک نفر دستیار ستون فقرات را خم می‌کند تا فضای بین مهره‌های

کمر از پشت باز شود. پس از ضدعفونی کردن و آماده‌سازی محل مورد نظر، سوزن

مناسبی را از لابلای دو مهره کمری عبور می‌دهند تا نوک سوزن وارد این فضای اطراف

نخاعی شود. در این حالت چند قطره از مایع نخاعی گرفته می‌شود و سپس سوزن

خارج شده و محل پانسمان می‌شود.

برای اندازه‌گیری فشار مایع نخاعی سوزن نخاعی را در انتهای تحتانی نخاع وارد

کانال نخاع کمری می‌کنند و آن را به یک لوله شیشه‌ای قائم وصل می‌نمایند که بالای

آن به هوا راه دارد. اجازه می‌دهند مایع تا هر اندازه که می‌تواند در لوله بالا رود. اگر

مایع ۱۳۶ میلی‌متر بالاتر از سطح سوزن برود، می‌گویند فشار آن ۱۳۶ میلی‌متر آب

است؛ از تقسیم این رقم بر جرم مخصوص جیوه یعنی ۱۳٫۶، فشاری معادل ۱۰ mmHg به دست می‌آید.

گرفتن مایع مغزی-نخاعی در صورتی که کلیه اصول مربوط به آن رعایت شده باشد

اقدامی تقریباً بی خطر به حساب می‌آید. شایع‌ترین عارضهٔ آن بروز سردرد است که

در بزرگسالان شایع تر از کودکان می‌باشد و با اندکی استراحت نیز بهبود می‌یابد. گرفتن

مایع مغزی-نخاعی در حین پونکسیون کمری می‌تواند سردرد شدیدی بعد از گرفتن مایع

ایجاد کند، زیرا کشش بر روی رگ‌ها و ریشه‌های عصبی باعث تحریک فیبرهای درد

می‌شود. درد را می‌توان با تزریق داخل تراشه‌ای محلول استریل سالین ایزوتونیک کاهش داد.

پونکسیون کمری برای شمارش سلول‌ها در مایع و اندازه‌گیری سطوح پروتئین و گلوکز

انجام می‌گیرد. این پارامترها به تنهایی ممکن است در تشخیص خونریزی ساب آراکنوئید

و عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی (مانند مننژیت) بسیار سودمند و کمک کننده باشند.

به علاوه معاینه کشت CSF ممکن است میکروارگانیزم‌هایی را تولید کند که مسبب ایجاد

عفونت بوده‌اند. با استفاده از روش‌های پیچیده‌تر، از قبیل شناسایی باندهای الیگوکلونال،

می‌توان یک بیماری التهابی مداوم (مانند اسکلروز چندگانه یا ام اس) را شناسایی کرد.

سنجش بتا-۲-ترانسفرین بسیار خاص و حساس برای تشخیص، مانند نشت CSF می‌باشد.

وسایل تزریقـات :

سرنگ ها و سوزن های متنوعی وجود دارند، هر کدام برای تزریق حجم معینی از دارو به

یک بافت مخصوص طرح ریزی شده اند. پرستار باید تشخیص دهد که کدام سرنگ و سوزن بهتر مؤثر است.

سرنگ ها syrings:

سرنگ ها دارای یک قسمت استوانه ای و یک انتهای کوچک می باشد که سوزن به آن وصل

می شود داخل این قسمت استوانه ای plunger یا پیستون حرکت می کند. در بیشتر

بیمارستانها از سرنگ های Disposuble «پلاستیکی یکبار مصرف»استفاده می شود.

سرنگ های پلاستیکی یکبار مصرف ارزان بوده و پیستون آنها بخوبی قابل کنترل است.

سرنگ های شیشه ای گرانتر هستند و قبل از مصرف باید استریل شوند.

پرستار محلول را بوسیله آسپیره کردن داخل سرنگ می کند . به این صورت که پیستون

را بطرف بیرون کشید در حالی که سوزن متصل به آن داخل محلول مورد نظر است.

در موقع کشیدن محلول مورد نظر پرستار باید سرنگ را طوری دردست بگیرد که قسمت خارجی

سرنگ و دسته پیستون در دست او باشد  .برای رعایت استریلیته پرستار باید از هرگونه برخورد

احتمالی نوک سرنگ به سوزن یا قسمت داخلی سرنگ و تنه پیستون با هر نوع جسم غیر استریل

جلوگیری کند.

سرنگ ها در اندازه های مختلف که ظرفیت های ۱سی سی تا۵ سی سی رادارند.

استفاده از سرنگ های بزرگتر از ۵سی سی غیر متداول تر است. سرنگ های ۲تا۳

میلی لیتری برای تزریق عضلانی وزیر جلدی مورد نیاز است. سرنگ های بزرگتر

موجب ناراحتی بیمار میگردد.

میکرودرپ برای تزریق مثلا پنی سیلین کریستال بکار برده می شود و بجای

آن در سرنگها۲۰cc  تا۵۰ccاستفاده می شود.

سرنگ های هیپودرمیک ۵/۲تا۳ میلی لیتری معمولا بصورت بسته بندی با سوزن متصل

به آن موجود هستند گاهی اوقات ممکن است پرستار بر حسب احتیاج شماره سوزن

را عوض کند. سرنگ های هیپودرمیک دو نوع مقیاس اندازه گیری در طول سرنگ دارند.

یکیاز این مقیاس ها بر حسب «minims» و دیگری بر حسب میلی لیتر است. هر

میلی لیتر نیزبه ده قسمت تقسیم می شود.

سرنگ های انسولین یک میلی لیتر را در خود جای می دهند و به واحدهایی درجه بندی

می شوند بیشتر سرنگ های انسولین صد واحدی «۱۰۰ـU» هستند که برای استفاده

از صد واحد انسولین هستند. هر میلی لیتر از محلول محتوی ۱۰۰واحد انسولین است.

همین طور سرنگ های ۴۰ واحدی «۴۰ـ U» و «۸۰ـU» برای انسولین ها با این غلظت ها وجود دارد.

«قسمت های مختلف سرنگ و سوزن»

سرنگ های توبرکولین یک استوانه باریک دارند که سوزن کوچکی به آن وصل است .

این سرنگ ها به   و   میلی لیتر درجه بندی میشوند و ظرفیت آنها ۱سی سی است،

پرستار این سرنگ ها را برای استفاده از مقادیر کم از داروهای غلیظ بکار میرود: مثل

برای انجام تست های داخل جلدی  استفاده می شود سرنگ توبرکولین همچنین برای

آماده کردن مقادیر کمی از محلول موردنظر برای کودکان و نوجوانان بکار میرود. از سرنگ های

بزرگ برای تزریق داروهای داخل وریدی، یا اضافه کردن مواد دارویی به محلولهای تزریقی

و همچنین برای شستشوی زخم ها یا درناژ لوله ها استفاده می کنند.

  • عفونت خون

عفونت خون

ارسال شده در: هومینو | ۰

عفونت خون در پی ورود باکتری‌ها به جریان خون ایجاد می‌شود. با اینکه تعریف

پزشکی عفونت خون کمی متفاوت است، ولی این تعریف برای توصیف باکتریمی،

سپتی‌سمی و سپسیس نیز استفاده می‌شود. سپسیس نوعی عفونت خطرناک

است که ممکن است به مرگ منجر شود. عفونت خون در صورت عدم درمان به ‌موقع،

به‌سرعت به سپسیس تبدیل می‌شود. بنابراین تشخیص و درمان سریع عفونت خون

ضروری است. با این تفاسیر شناخت عواملی که منجر به بروز عفونت خون می‌شوند،

ضروری است و به شما کمک می‌کند از وقوع آن پیشگیری کنید.

علل بروز عفونت خون

عفونت خون زمانی ایجاد می‌شود که باکتریِ عامل عفونت در یکی از اعضای بدن‌،

وارد جریان خون شود. به حضور باکتری در خون باکتری می یا سپتی‌سمی گفته می‌شود.

با اینکه اصطلاحات سپتی‌سمی و سپسیس را معمولا با تعاریف مشابه به‌کار می‌برند،

ولی از لحاظ فنی این دو اصطلاح با یکدیگر تفاوت دارند. سپتی‌سمی به معنای وجود باکتری

در خون است که می‌تواند منجر به بروز سپسیس شود. سپسیس حالت شدید عفونت

خون است که اگر با درمان مناسب پاسخ داده نشود، زندگی فرد را تهدید خواهد کرد.

با این‌حال هر گونه عفونت ناشی از باکتری، قارچ یا ویروس می‌تواند موجب بروز سپسیس

شود و نیازی نیست حتما عامل ایجاد این عفونت‌ها در جریان خون فرد وجود داشته باشد.

این دسته عفونت‌ها معمولا در ریه‌، شکم و دستگاه ادراری به‌وجود می‌آیند. سپسیس اغلب

در افرادی رخ می‌دهد که بستری شده‌اند، زیرا در این مواقع احتمال بروز عفونت‌ها بالاتر است.

عفونت خون به معنای ورود باکتری‌ای به جریان خون است که قبلا در جایی از بدن عفونت

ایجاد کرده است. بنابراین تا زمانی که یک عفونت اولیه رخ نداده باشد، سپسیس ایجاد نمی‌شود.

برخی از شایع‌ترین علل عفونت‌های منجر به سپسیس عبارتند از:

  • عفونت شکمی؛
  • عفونت ناشی از نیش آلوده‌ی حشرات؛
  • عفونت‌های ناشی از کاتتر (لوله‌‌ای نازک و منعطف) که برای کارهایی مانند دیالیز و شیمی‌درمانی استفاده می‌شوند؛
  • کشیدن دندان یا عفونت دندان؛
  • قرار گرفتن زخم ناشی از عمل‌های جراحی در معرض باکتری‌ها یا عوض نکردن به‌موقع بانداژ؛
  • قرار گرفتن زخم‌های باز در معرض محیط؛
  • عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو؛
  • عفونت کلیه یا دستگاه ادراری؛
  • سینه‌ پهلو؛
  • عفونت‌های پوستی.

برخی افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به سپسیس هستند. این افراد عبارتند از:

  • کسانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. مانند افراد مبتلا به ایدز یا سرطان خون؛
  • کودکان خردسال؛
  • افراد مسن؛
  • افرادی که از مواد مخدر داخل وریدی مانند هروئین استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که بهداشت دندان را رعایت نمی‌کنند؛
  • کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که به‌تازگی عمل جراحی یا اعمال دندان‌پزشکی انجام داده‌اند؛
  • کسانی که در محل کارشان در معرض باکتری و ویروس‌های زیادی قرار دارند، مانند افرادی که در بیمارستان یا در فضای باز کار می‌کنند.

علائم عفونت خون عبارتند از:

  • لرز؛
  • تب شدید یا متوسط؛
  • ضعف؛
  • تنفس سریع؛
  • افزایش سرعت ضربان قلب یا تپش قلب؛
  • رنگ‌پریدگی مخصوصا در صورت.

برخی از علائم بالا می‌تواند ناشی از آنفولانزا یا سایر بیماری‌ها باشد. با این‌حال اگر در دوران نقاهت

به‌سر می‌برید یا به‌تازگی عمل جراحی داشته‌اید، بهتر است با مشاهده‌ی این علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

برخی دیگر از علائم پیشرفته‌تر عفونت خون عبارتند از:

  • کنفوزیون (نوعی حالت گیجی و کاهش هوشیاری
  • خال‌های قرمز بر روی پوست که ممکن است بزرگ‌تر و شبیه کبودی ناشی از ضربات شود؛
  • عدم تولید یا تولید اندک ادرار؛
  • شوک (افت فشار خون
  • از کار افتادگی یا نارسایی اندام‌ها.
  • عفونت خون ممکن است موجب بروز سندرم زجر تنفسی یا شوک تنفسی شود. اگر این
  • وضعیت به‌خوبی درمان نشود، مرگ بیمار را به دنبال خواهد داشت.

تشخیص عفونت خون

تشخیص عفونت خون توسط خود فرد کار دشواری است، زیرا علائم آن با علائم بسیاری از بیماری‌های

دیگر یکسان است. بهترین روش برای تشخیص سپتی‌سمی مراجعه به پزشک است. پزشک قبل

از هر چیز شما را معاینه می‌کند. این معاینه شامل اندازه‌گیری دمای بدن و فشار خون است.

اگر پزشک‌ پس از معاینه به عفونت خون مشکوک باشد، آزمایشات دقیق‌تری برای پیدا کردن علائم

عفونت‌های باکتریایی انجام خواهد داد. سپتی‌سمی با آزمایش‌های زیر قابل تشخیص است:

در صورتی‌که باکتری موجب عفونت شده باشد، پزشک با شناسایی آن آنتی‌بیوتیک مناسب را برای درمان‌تان تجویز می‌کند.

روش‌های درمان عفونت خون

درمان سریع عفونت خون ضروری است، زیرا عفونت‌ می‌تواند به‌سرعت به بافت‌ها و دریچه‌های قلب

گسترش بیابد. در صورت بروز عفونت خون احتمالا نیاز است بیمار در بیمارستان بستری شود. در صورتی‌

که علائمی مانند شوک در فرد ایجاد شود، باید او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کرد. علائم شوک عبارتند از:

  • رنگ‌پریدگی؛
  • ضربان تند ولی ضعیف؛
  • تنفس تند ولی کم‌عمق؛
  • سرگیجه و عدم هوشیاری؛
  • فشار خون پایین.
  • ممکن است برای ثبات فشار خون‌تان و کمک به رهایی از شر عفونت‌ها اکسیژن و مایعات به‌صورت وریدی
  • به شما تزریق شود. لخته شدن خون نگرانی دیگری است که در بیماران بی‌تحرک وجود دارد.

سپسیس معمولا با مصرف زیاد مایعات، تزریق داخل‌وریدی و آنتی‌بیوتیک‌هایی که باکتری‌های عامل عفونت

را هدف قرار می‌دهند، درمان می‌شود. گاهی اوقات برای کمک به تعادل فشار خون، مصرف موقت برخی

داروها نیاز است. این داروها وازوپرسور نام دارند. اگر سپسیس به قدری شدید باشد که موجب از کار افتادگی

چندین عضو شود، ممکن است هوا به کمک دستگاه وارد بدن بیمار شود. اگر سپسیس موجب از کار افتادگی

کلیه شود، بیمار باید به‌طور موقت تحت دیالیز قرار بگیرد.

بهبودی و چشم‌انداز درازمدت

عفونت خون می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. بر اساس اعلام مایو کلینیک (یکی از معتبرترین مراکز و

دانشگاه‌های علوم پزشکی جهان) مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده

می‌شود و حتی در صورت درمان موفق، سپسیس می‌تواند آسیب‌های دائمی به همراه داشته باشد.

یکی از این مشکلات افزایش احتمال عفونت‌ها در آینده است.

هرقدر درمان پزشک‌تان را بهتر اجرا کنید، احتمال بهبودی کامل‌تان افزایش می‌یابد. درمان سریع و

تهاجمی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شانس رهایی از سپسیس را افزایش خواهد داد.

بسیاری از افراد بدون پیامدهای بعدی از سپسیس خفیف بهبود می‌یابند. با مراقبت‌های مناسب

ظرف مدت ۱ یا ۲ هفته حال‌ بیمار بهتر می‌شود.

اما اگر از سپسیس شدید نجات پیدا کنید، باز هم پیامد‌های خطرناک آن شما را تهدید خواهد کرد.

برخی از عوارض جانبی بلندمدت سپسیس عبارتند از:

افزایش احتمال بروز لخته‌های خونی؛

از کار افتادگی اعضا. ممکن است فرد برای ادامه‌ی زندگی به عمل جراحی یا اقداماتی نیاز داشته باشد؛

مرگ بافت یا قانقاریا؛ ممکن است نیاز باشد بافت یا اندام تحت تأثیر قطع شود.

پیشگیری از عفونت خون

بهترین راه برای پیشگیری از عفونت خون، درمان و پیشگیری از بروز عفونت‌هاست. باید از زخم‌ها

با تمیز نگه‌داشتن و تعویض به‌موقع بانداژ مراقبت کرد تا دچار عفونت نشوند.

  • کبد

آبسه کبدی (hepatic abscess)

ارسال شده در: هومینو | ۰

آبسه کبدی عفونت کبد است. اگرچه آبسه کبدی می‌تواند به عنوان عارضه بیماری‌های

کیسه صفرا باشد که در آن عفونت از طریق مجرای صفراوی به کبد ایجاد می‎شود.

علائم آن شامل درد شکم و تب است. درمان آسپیراسیون از راه پوست (قرار دادن یک سوزن

از طریق پوست به داخل آبسه) و یا جراحی لاپاروسکوپی به تخلیه چرک جمع‌آوری شده، با

درمان آنتی‌بیوتیک برای ریشه‎کن کردن عفونت است. آبسه درمان نشده کبدی می‌تواند به

سرعت خطر مرگ را به دنبال داشته باشد.

تجمع چرک در قسمتی از کبد را آبسه کبدی گویند که به دلایلی چون عفونت‎های داخل شکم

(مانند آپاندیسیت، دیورتیکولیت، عفونت‎های داخل خون، عفونت‎های داخل کبدی، اندوسکوپی

اخیر سیستم صفراوی کبدی و صدمات وارد شده به کبد ایجاد می‎شود. نشانه‎های این بیماری

عبارتند از: مدفوع سفید (گچ مانند)، ادرار تیره، تب و لرز، کاهش اشتها، تهوع و استفراغ، درد

شکمی در بالا و سمت راست، کاهش وزن ناخواسته، ضعف و یرقان.

هشدار

در صورت عدم درمان احتمال سپسیس و مرگ وجوددارد. حتی درصورت درمان ۳۰ -۱۰ درصد

احتمال مرگ‌ومیر وجود دارد، بویژه در آنها که بیشتر از یک آبسه دارند.

توصیههای بهداشتی درمانی

برای کاهش احتمال آبسه کبدی بهتر است هرچه سریعتر عفونت‎های شکمی درمان شوند. درمان

این بیماران برتخلیه چرک توسط درن (از روی پوست)و دریافت آنتی‌بیوتیک برای مدت ۶-۴ هفته.

البته گاهی درمان آنتی‌بیوتیکی تنها می‌تواند کافی باشد.

انواع

تاریخچه تشخیص آبسه‌های کبدی به زمان بقراط حکیم برمی‌گردد و آبسه‌های کبدی براساس

عوامل ایجادکننده آنها به سه دسته تقسیم می‌شوند:

.۱آبسه پیوژنیک کبد که بوسیله میکروبهایی مانند ایشریشیا کولی، کلبسیلا، پروتئوس، اینتروکوک،

استافیلوکوک طلائی، استرپتوکوک فیکالیس، استرپتوکوک میلری و میکروبهای بی هوازی مانند خانواده

باکتروئید ایجاد می‎شود و گاهی اوقات چند میکروب با هم در ایجاد آن نقش دارند.

.۲آبسه آمیبی کبد که بوسیله آمیب هیستولیتیکا ایجاد می‎شود.

.۳آبسه قارچی کبد که بوسیله قارچ خانواده کاندیدا ایجاد می‎شود.

آسیب‌شناسی

آبسه کبدی معمولأ به شکل یک کیسه پر از چرک که همان لاشه گلبول‌های سفید، باکتریها و بقایای

سلولهای مرده هستند، فضایی از جسم کبد را اشغال نموده و می‌تواند با فشاری که به بافت‌های اطراف

خود در۲ داخل کبد وارد می‌نماید باعث بروز مشکلاتی برای بیمار شود.

علتشناسی

شایعترین علتهایی که باعث ایجاد آبسه پیوژنیک کبد می‌شوند عبارتند از:

عفونت و التهاب سیستم صفراوی از خود کبد گرفته تا کیسه صفرا و لوزالمعده یا همان پانکراس

سیروز کبدی

پیوند کبد

 آمبولی شریان کبد در بیماران مبتلا به سرطان کبد

.۵ بستری شدن در بیمارستان به هر علتی

 ضعف سیستم ایمنی بدن به هر دلیلی مانند سوء تغذیه، ایدز یا مصرف داروهای پایین آورنده سیستم ایمنی

 کهولت سن

.۸ پاره شدن آپاندیس

.۹ سرطان لوزالمعده

.۱۰ التهابها و عفونت‎های روده ها مانند بیماری کرون یا دایورتیکولیت

.۱۱ عفونت خون یا سپتیسمی

.۱۲ ضربه به کبد

آبسه‌های آمیبی کبد در اثر آمیبی از روده بزرگ ایجاد می‌شوند، به این صورت که بیمار معمولأ دچار یک اسهال

آمیبی خونی شده و بدون درمان خود به خود خوب شده و بعدها مثلأ بعد از ۶ ماه دچار آبسه آمیبی کبد می‎شود

و اکثر بیماران هنگام گرفتن تاریخچه بیماری، آن اسهال خونی آمیبی را که ۶ ماه پیش به آن دچار شده بودند، به یاد.

آبسه‌های قارچی کبد در افرادی که سیستم ایمنی پایینی به هر دلیل دارند مانند دیابت، ایدز و مصرف داروهای

پایین‌آورنده ایمنی، در اثر رشد وسیع قارچ‌های خانواده کاندیدا در روده بزرگ، به آن مبتلا می‌شوند.

علائم

یک بیمار آبسه کبدی معمولأ با یک تب و شکم درد مراجعه می‌کند، اما به ندرت محل دقیق درد را در بالای سمت

راست شکم یعنی جایی که کبد قرار دارد نشان می دهد و این می‌تواند ورزیده‌ترین پزشکان را گمراه کند.

علاوه بر تب و لرز که از شایعترین علائم بیماری هستند، حالت تهوع و استفراغ، کاهش وزن، زردی یا همان یرقان می‌توانند

از علائم دیگر بیماری باشند. گلبول‌های سفید معمولأ بالا می‌روند، بیلی روبین و آلکالین فسفات از بالا می‌روند،

اما آنزیم‌های کبدی خیلی بالا نمی‌روند و آلبومین سرم کاهش می‌یابد.

تشخیص

در اکثر مواقع پزشک با گرفتن یک تاریخچه دقیق بیمار، یک معاینه فیزیکی دقیق و انجام کارهای تصویربرداری مانند

سونوگرافی و سی‎تی‎اسکن به تشخیص می‌رسد. نکته بسیار مهم در تشخیص آبسه‌های کبدی متمایز نمودن

آبسه پیوژنیک از آبسه آمیبی است، زیرا درمان و پیش آگهی آنها کاملأ متفاوت است و تشخیص به موقع نوع

آبسه می‌تواند جان بیمار را نجات دهد. تمایز بین این دو نوع آبسه به سه روش صورت می‌گیرد:

 آزمایش سرولوژی یا هماگلوتینین برای آمیب هیستولیتیکا

.۲ کشت میکروبی آبسه

پاسخ به درمان آزمایشی

معمولأ وقتی بیمار یک جوان سالم است و فقط یک آبسه در لوب راست کبد خود دارد و کبد در معاینه دردناک است

و تیتر سرولوژی آمیبی او بالاتر از۲ ۲۵۶/۱ است به آبسه آمیبی بیشتر مشکوک می‎شویم، اما اگر بیمار یک بیمار بالای

۵۰ سال و مبتلا به دیابت و یرقان است و در معاینه می بینیم که ریه هم درگیر است و بیمار چند تا آبسه در نقاط

مختلف کبد خود دارد و تست سرولوژی آمیبی او کمتر از ۲۵۶/۱ می‌باشد و آلبومین سرم او هم پایین است،

بیشتر آبسه پیوژنیک برای او مطرح می‎شود.

درمان

درمان آبسه‌های کبد، براساس عوامل ایجادکننده آنها هم احتیاج به آنتی‌بیوتیک مناسب و هم احتیاج به تخلیه

جراحی دارد. بعضی مواقع اگر در دسترس باشد، تحت راهگشایی سی‎تی‎اسکن، جراح یک لوله وارد آبسه نموده

و آن را تخلیه می‌نماید، اما چنانچه آبسه زیاد در دسترس نباشد، عمل جراحی لازم است.