تزریق

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریق خارج از رگ

تزریق خارج رگ یک دارو ممکن است منجر به درد، تاخیر در جذب،

و یا صدمه بافتی شود (در صورتی که pH ماده تزریق شده بسیار پایین

یا بسیار بالا باشد). چنانچه حجم تزریق شده زیاد بوده، و پوست برآمده

شده و ایسکمیک به نظر برسد؛ باید پروکایین۱% در ناحیه مورد نظر

تزریق شود. پروکایین یک گشاد کننده عروقی است. این دارو هم

خونرسانی به ناحیه و هم تخلیه سیاهرگی را افزایش داده و باعث بیرون

راندن دارو از بافت می گردد.

تزریق داخل سرخرگی

تزریق داخل سرخرگی، به ندرت اتفاق می افتد، اما بسیار خطرناک تر است.

بهترین اقدام پیشگیری و مطمئن شدن از ورود نیدل به داخل سرخرگ به

هنگام رگ گیری است. به یاد داشته باشید که سیاهرگ ها نسبت به سرخرگ ها

سطحی ترند. چنانچه موقع رگ گیری وارد سرخرگ بشوید، پمپاژ خون روشن

را به درون آنژیوکت خواهید دید. این حالت زمان وارد شدن به سیاهرگ دیده

نمی شود. تزریق داخل سرخرگ معمولاً باعث اسپاسم سرخرگ شده و نهایتاً

به علت گانگرن، سبب از دست رفتن عضو می گردد.

در موارد تزریق داخل سرخرگ، تشخیص وضعیت اهمیت فوق العاده ای دارد.

رنگ پوست و پر شدن مجدد مویرگی را مورد مشاهده قرار داده و نبض رادیال

را لمس کنید. پر شدن مجدد مویرگی (زمان لازم برای بازگشت رنگ قرمز

به نوک انگشتان پس از فشار دادن آن) انعکاسی از خونرسانی به بافت است.

اگر زمان پر شدن مجدد مویرگی کاهش یافته باشد؛ می توان گفت که خونرسانی

به اندام نیز کاهش یافته است.

درمان:

در موارد تزریق درون سرخرگ، داروها بیش از سرم ها مشکل سازند.نیدل را

درون سرخرگ رها کرده و به آرامی در حدود ۱۰ سی سی پروکایین ۱% را

از آن طریق تزریق کنید. پروکایین یک داروی گشاد کننده عروقی است. این دارو

اندکی خاصیت اسیدی دارد ( pH = 5) و لذا با داروهای قلیایی اگر به تازگی مصرف

شده باشند، تداخل ایجاد می کند. در ادامه درمان بیمار باید در بیمارستان بستری شده

و اغلب به یک بلاک کننده سمپاتیکی احتیاج خواهد داشت. Endarterectomy

و هپارینه کردن نیز ممکن است جهت جلوگیری از عوارض بعدی لازم باشد.

نکات مهم :
۱ – برای تزریق محلولهای روغنی معمولاً از سوزنهای ضخیم تر استفاده می شود

ضمناً هر چه میزان بافت چربی بر روی عضله بیشتر باشد از سوزن بلندتری باید

استفاده کرد و نیز برای شیرخواران و کودکان معمولا از سوزنهای ظریف تر و

کوتاهتر با شماره ۲۲- ۲۵ استفاده می شود .
۲ – در مواردی که دارو به سطح پوست صدمه وارد می کند قبل از تزریق لازم

است سوزن تعویض گردد چون سوزن جدید آغشته به دارو نخواهد بود.
۳ – تزریق عضلانی به روش z؛این روش معمولا در موارد ی که دارو بر

  • دگزامتازون

چند نکته درباره دگزامتازون

ارسال شده در: هومینو | ۰

دگزامتازون یا آنطور که بعضا گفته می شود دگزا، یکی از داروهایی است که در اشکال

مختلف خود (شربت، قرص، قطره، آمپول و پماد و محلولها) یکی از پرکاربردترین داروهاست

و در نتیجه ابهامات و سوالات هم پیرامون آن زیاد است.

۱- دگزامتازون چه تاثیری در اشتها و چاق کردن دارد؟
پاسخ: دگزامتازون اشتها را زیاد می کند. علاوه بر آن از طریق ایجاد تورم در بدن شما را چاق

می کند. در حقیقت یکی از عوارض استفاده زیاد از کورتون ها ایجاد تورم تدریجی در بدن و

افزایش میزان چربی است که باعث پف کردن فرد شده و یا علامتی به نام ماه رخ! (یعنی گرد و پف کرده شدن صورت) می شود.

در نتیجه بیمار احساس میکند که چاق و قوی بنیه شده است. اماحقیقت این است که تمام کورتون ها

در استفاده مکرر باعث تحلیل رفتن عضلات وپوکی استخوان می شوند.

در حقیقت دگزا متازون بدن شما را رسما به یک پفک تبدیل میکند.

۲-من هر وقت سرما می خورم تا دگزا نزنم خوب نمیشوم. چرا؟
پاسخ: اثر دگزامتازون در سرماخوردگیهای رایج بیشتر علامتی است. یعنی باعث سرکوب واکنشهای

ایمنی میشود و در نتیجه علائم بیماری را میپوشاند. این قضیه در سرماخوردگی های ویروسی چندان

اشکالی ایجاد نمی کند، اما در سرماخوردگیهای همراه با عفونت باکتریایی (مثلا انواع تب دار یا همراه

با گلودرد چرکی) با سرکوب ایمنی بدن، برای باکتریهای فرصتی را برای سازماندهی نیروها و تکثیر فراهم

میکند و در نتیجه ممکن است چند روز بعد منجر به شعله ور شدن بیماری و حتی ایجاد عفونتهای

شدید تنفسی شود

۳- آیا دگزامتازون می تواند در دوپینگ و تقویت استفاده شود؟
پاسخ: کورتونها می توانند نوعی حالت خوش آنی در فرد ایجاد کنند که به euphoria موسوم است.

همچنین باعث تغییرات آنی در میزان قند خون میشوند و بصورت کوتاه مدت ممکن است برخی توانایی های

جسمانی را افزایش دهند. البته این داروها در دراز مدت هم باعث پوکی استخوان و هم ضعف ایمنی

بدن میشوند بنابراین مصرف مکرر آن حتی به قصد دوپینگ اثرات معکوس خواهد داشت.

نکته: دگزامتازون جزو داروهای ممنوع دوپینگ است.

۴-آیا مصرف دگزامتازون در دوران حاملگی مجاز است؟
پاسخ: دگزامتازون از نظر مصرف در حاملگی جزو گروه c است. یعنی نه جزو داروهای بی خطر است

و نه جزو داروهای خطرناک. در صورت صلاحدید پزشک در برخی موارد میتوان با قبول برخی عوارض جانبی

از این دارو استفاده کرد. مصرف خودسرانه بویژه در حاملگی کاملا ممنوع است. زیرا ممکن است باعث

سرکوب غده فوق کلیه در جنین شود.

۵-من مدتهاست که با تجویز پزشک برای تسکین برخی دردهای مفصلی خود از دگزا متازون استفاده

میکنم. الان احساس میکنم حال بهتری دارم. آیا میتوانم دارو را قطع کنم؟

پاسخ: یک اصل کلی در استفاده دراز مدت از کورتون داریم. میزان مصرف کورتون به تدریج زیاد میشود

و موقع قطع کردن دارو هم اینکار تدریجا صورت میگیرد. قطع تدریجی بصورت افزایش فواصل مصرف و

کم کردن میزان داروی مصرف در هربار استفاده است. هیچگاه مقدار زیادی از کورتون را ناگهان مصرف

نکنید یا ناگهان قطع نکنید.

موارد مصرف اساسی دگزامتازون:
۱- ضد التهاب (بخصوص در بیماریهای روماتیسمی-حساسیتهای موضعی یا عمومی-کنترل عوارض بعد از جراحیهای دندان و…)
۲-کاهش ادم مغزی یا ریوی
۳-در درمان برخی اختلالات غده فوق کلیوی
عوارض شایع و مهم مصرف کورتون:
در مصرف بصورت موضعی (به شکل پماد و قطره یا محلول): تحلیل رفتن پوست در استفاده دراز مدت،

لکه افتادن روی پوست و خشکی پوست، تشدید عفونتهای قارچی

در مصرف سیستمیک (خوراکی یا تزریقی): سرخوشی، عوارض گوارشی، تشدید عفونت ها، بیخوابی، پوکی

استخوان (در مصرف طولانی)، ضعف ایمنی ، اختلالات هورمونی (نظیر پرمویی، اختلال عادت ماهانه) اتساع

شکم و گرد شدن صورت، اختلال آنزیمهای کبدی، تحلیل عضلانی، چرب شدن پوست و تشدید آکنه، تغییرات

روحی (نظیر سرخوشی بیش از حد یا تحریک پذیری عصبی)

  • تزریقات

نکاتی که پرستار هنگام تزریقات باید رعایت کند

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریقات یکی از روش های رایج در تجویز داروها و اجرای نمونه گیری ها محسوب

می شود که در صورت  رعایت نکردن  استانداردهای ایمنی،

خطراتی را برای هر دو طرف دارد

بر اساس تحقیقات بعمل آمده سالانه حدود ۱۶ بیلیون تزریق در کشورهای در حال

توسعه انجام میشود که حداقل ۵۰ درصد آن غیرایمن می باشد. خطر تزریقات غیر

ایمن یک تهدید جدی است و استفاده نامناسب از سرنگها و سوزن ها می تواند باعث

انتقال عفونت و تهدید زندگی گردد. برای مثال هپاتیت C و B HIV می توانند در اثر تزریق غیر ایمن منتقل گردد.

. تهیه امکانات و شرایط کافی برای اجرای سیاست مربوط به تزریقات ضروری بوده و بایستی:

-۱ تمام وسایل مورد نیاز مناسب از قبیل سرنگها، سر سوز نها، جعبه ها و …… همواره فراهم باشد.

-۲ بایستی سیستم تهیه وسایل مورد نظر طوری طراحی شود که همواره این وسایل در دسترس باشد

-۳ سرنگهای یکبار مصرف در سایزهای مختلف بایستی به میزان حداقل مصرف یک ماه موجود باشد.

-۴ تهیه جعبه های ایمنی مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده به تعداد کافی برای تمام واحدها تهیه گردد.

همچنین کنترل و نظارت بر استفاده از سرنگها، سر سوزن ها و اجرای سیاست مربوطه به صورت

برنامه ریزی شده یک اقدام حیاتی بشمار می آید که بایستی بطور مستمر انجام گردد و

ضمن تهیه فهرست کنترل مناسب کیفیت اجرای سیاست ثبت و امکان ارتقاء فرآیند را فراهم آورد.

راهنمای کشیدن دارو از آمپول و ویال:

اقدامات اولیه :

دستها بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست شستو شده و یا از ژل مخصوص استفاده نمائید.

دستکش بپوشید (در زمان وجود آلودگی از قبیل خون و ترشحات بدن بیمار پوشیدن دستکش ضروری است).

نکته: دستکش ها بایستی پس از انجام تزریق برای هر بیمار تعویض گردد.

وسایل لازم را آماده کنید (سرنگ و سوزن با اندازه مناسب نوع تزریق، پنبه الکل، دستکش یکبار مصرف،

آمپول یا ویال دارو، کاردکس داروئی).

    تاریخچه دارویی و سوابق حساسیت بیمار را کنترل کنید.

کاردکس داروئی را از نظر نام دارو، مقدار تجویز، تاریخ، زمان تزریق و راه و روش تزریق با دستور پزشک

تطبیق دهید (این کار بایستی در هر بار تزریق انجام شود).

بیمار را با پرسیدن نام او و مطابقت با اطلاعات مچ بند (در بیمار بستری) شناسایی کنید.

در اتاق را بسته و جهت حفظ حریم خصوصی بیمار از عدم تردد دیگران در زمان تزریق اطمینان حاصل کنید.

سرنگ را از نظر سالم بودن بسته بندی، نداشتن شکستگی و اشکالات احتمالی کنترل نمایند

مقدار تجویز دارو را از روی بر چسب آن خوانده، پس از محاسبه مقدار دارو بر اساس تجویز، آنرا با

سرنگ بکشید و هوای داخل سرنگ را خالی نمایید.

 محل مناسب برای تزریق را مشخص کرده ناحیه را از نظر خارش، التهاب، یا ورم

بررسی کنید.روی بدن بیمار را با گان یا ملافه بپوشانید.

در تزریقات IM، سر سوزن را تعویض کنید

در صورت داشتن تزریقات مکرر، در هر بار ناحیه را تغییر دهید.

پاسخهای کلامی و غیر کلامی بیمار را مانند تغییرات وضعیت بدن، نسبت به تزریق مورد مشاهده قرار دهید.

طرز آماده کردن آمپول :

١ – سر آمپول را پس از توجه به نقطه برش( علامتی روی خود آمپول است)توسط پنبه الکل با انگشتان خود گرفته و بشکنید.

٢ – سر سوزن را با دقت و بدون تماس با دیواره بیرونی آمپول وارد آمپول کرده تمام محتویات آنرا بکشید.

٣ – در صورت کشیده شدن حباب هوا بداخل سرنگ، آنرا بصورتی که سوزن آن به طرف بالا باشد گرفته

توسط چند ضربه آهسته با انگشتان دست به بدنه سرنگ، حبابها را در قسمت بالای آن جمع کنید .

سپس به آرامی با فشار دادن پیستون سرنگ، هوا را به بیرون تخلیه کنید.

۴- در مواردی که دارو در سرنگهای از قبل پر شده وآماده تزریق و PACK شده اند، هوای موجود آن را خالی نکنید.

طرز آماده کردن و یال:

١- درپوش فلزی روی ویال را جدا نمایید.

٢- سر ویال را با پنبه الکل ضدعفونی کنید.

٣- سرنگ را از پوشش خود خارج کرده به اندازه حجم دارویی که باید کشیده شود، هوا به داخل آن بکشید.

۴- سر سوزن را وارد ویال کرده، هوای درون سرنگ را به داخل ویال بفرستید.

۵- ویال را بصورت معکوس بین انگشتان دست گرفته، به آرامی پیستون سرنگ را بطرف خارج کشیده، دارو را آسپیره کنید.

۶- همیشه سر سوزن را زیر سطح مایع درون ویال نگهدارید تا همه دارو را بکشید.

٧- پس از خارج کردن سوزن، هوای باقیمانده درون سرنگ را تخلیه کرده، سر سوزن را تعویض کنید.

نحوه انجام تزریق داخل جلدی( ID ):

محل تزریق را از نظر وجود هر گونه زخم، خراش یا تغییر رنگ پوست ساعد بررسی کنید.

بیمار را در وضعیت مناسب قرار دهید : از او بخواهید آرنج خود را باز کرده، ساعد را روی یک سطح صاف قراردهد.

محل تزریق را مشخص کرده با پنبه الکل یا مواد ضد عفونی کننده بدون رنگ بصورت دورانی از مرکز تا

حدود ۵ سانتیمتر پاک کنید و ۳۰ ثانیه جهت خشک شدن الکل صبر نمایید.

پنبه الکل را بین انگشتان سوم و چهارم دست آزاد نگهدارید.

در پوش سوزن را توسط کشیدن آن مستقیماً بطرف بالا بردارید.

سرنگ را بین شست و انگشت وسط بصورتی نگهدارید که شیب سر سوزن رو به بالا

باشد (در سرنگ هایی که یک شیب دارند).

توسط شست یا سایر انگشتان دست آزاد پوست روی ساعد بیمار را بکشید.

از تماس مجدد دست به محلی که با الکل و یا مواد ضد عفونی کننده، ضدعفونی شده است خودداری کنید.

سوزن را به آرامی با زاویه ۱۰ تا ۱۵ درجه آنقدر وارد کنید تا به مقاومت برخورد نمایید. سوزن باید

به میزان ۳میلی متر وارد جلد شود (انتهای سوزن ممکن است از سطح پوست قابل مشاهده باشد)

نیازی به کشیدن پیستون سرنگ وجود ندارد.

تزریق آرام دارو را تا زمانی ادامه دهید که احساس مقاومت نسبت به تزریق دارو بوجود آید.

در صورتیکه مقاومتی احساس نکردید، زاویه سوزن را مجدداً اصلاح کنید، زیرا سوزن عمیق تر فرورفته است (حداکثر نیم میلی متر).

در طول تزریق داخل جلدی (ID) باید برجستگی کوچکی روی سطح پوست ایجاد شود

سوزن را در حالی خارج کنید که پنبه الکل روی ناحیه قرار دارد.

دور ناحیه تزریق را با خودکار حلقه بکشید .

سوزن را در جعبه مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده ( نیدل باکس) بیندازید .

دستها را بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست شسته و یا ازمحلول ویژه با پایه الکلی تزریقات استفاده نمایید.

ناحیه تزریق، مقدار و نوع ماده تست، تاریخ و زمان آن را ثبت کنید.

ناحیه را از نظر بروز واکنشهای حساسیتی، درد حاد، سوزش تزریقات، بی حسی یا خارش بررسی کنید.

در مواردی که جهت آلرژی تست انجام شده است پس از ۱۰الی ۳۰ دقیقه پاسخ بیمار به تزریق را مورد بررسی قرار دهید.

  • سرم

نکاتی در مورد نحوه تزریق سرم و تزریق وریدی

ارسال شده در: هومینو | ۰

اغلب بیماران بستری در بخش های بیمارستان نیاز به تزریق سرم پیدا خواهند کرد.

تزریق دارو و تامین مایع و الکترولیت های مورد نیاز بدن بیمار یکی از دلایل مهم نیاز

بیماران به تزریق و دریافت سرم های درمانی است. به همین جهت یکی از مهمترین

مهارت های مورد نیاز پرستاران، مهارت تزریق سرم و یا بعبارتی مهارت برقراری انفوزیون

وریدی است. علاوه بر دانش کافی، کسب مهارت و تجربه در این زمینه جهت ارائه

مراقبت های پرستاری در بیمارستان ضروری می باشد. به همین دلیل در سایت “هومینو”

مجدداً روی این موضوع تاکید شده و این مطلب با عنوان نکاتی در مورد نحوه تزریق سرم منتشر می گردد:

قبل از شروع به کار به این نکات توجه کنید:

  • شستشوی دستها قبل از آماده کردن سرم الزامی است.
  • شرایط نگهداری سرم ها از قبیل حفظ دمای مناسب ، محافظت از نور و … بطور دقیق رعایت شود.
  • درب لاستیکی ویالهای تزریقی و محل وارد کردن ست سرم در سرمها به هیچ وجه
  • استریل نمی باشد و باید با محلول ضدعفونی کنندۀ مناسب قبل از استفاده کردن ضد عفونی شود.
  • از سوراخ کردن و زدن سوزن به محفظۀ پلاستیکی سرمهای تزریقی جهت افزایش سرعت
  • تزریق و جلوگیری از جمع شدگی محفظۀ پلاستیکی که موجب ورود هوای غیر استریل
  • محیط به محلول استریل داخل محفظه می شود اکیداً اجتناب و از ستهای سرم که مجهز
  • به فیلتر می باشند جهت برطرف شدن این مشکل استفاده گردد.
  • از استفاده از هر نوع سرم تزریقی که تغییر رنگ پیدا کرده حتی در صورت کمبود جداً خودداری گردد.
  • میزان سرم در ساعت و تعداد قطرات در دقیقه و ترکیبات اضافه شده به سرم و زمان شروع
  • و خاتمه و نام پرستار تنظیم کننده را بر روی برچسب سرم ثبت کنید.

تنظیم سرعت انفوزیون وریدی:

  • تنظیم سرعت انفوزیون به نوع ست انفوزیون و میزان و نوع مایع و دستور پزشک دارد.
  • در ماکروستها (ست سرم معمولی) معمولا قطره ساز قادر است ۲۰– ۱۵– ۱۰، قطره در
  • دقیقه را از خود عبور دهد، و در میکرو ستها قطره ساز حدود ۶۰ قطره در دقیقه از خود
  • عبور می دهد. فاکتور قطره بر روی بسته بندی ست انفوزیون توسط کارخانه مربوطه نوشته می شود.

۶۰ × ساعت انفوزیون ÷  فاکتورقطره × حجم کل مایع = قطره / دقیقه

مثال : محاسبه تعداد قطرات سرم در دقیقه در ۱۰۰۰ سی سی مایع در ۸ ساعت با ماکروست (ست معمولی) و میکروست به ترتیب به صورت زیر است.

درصورتیکه فاکتورقطره ۱۵ درنظرگرفته شود از روش سریع قطره ماکروست /دقیقه =حجم سرم به دقیقه /۴×زمان به ساعت ·        ۱۰۰۰×۱۵ ÷۸ ×۶۰ =۱۵۰۰۰ ÷ ۴۸۰= ۳۱ drops/min
درصورتیکه فاکتور قطره ۶۰ درنظرگرفته شود ازروش سریعقطره میکروست/دقیقه=حجم به cc / زمان به ساعت ·        ۱۰۰۰ × ۶۰ ÷ ۸ × ۶۰ = ۱۰۰۰ ÷  ۸ =۱۲۵ drops/min

فاکتورهای مؤثر بر سرعت انفوزیون:

ارتفاع ظرف مایع- پوزیشن عضو دارای کاتتر- گرفتگی لوله ست انفوزیون- گرفتگی و انسداد

سر کاتتر- محل قرار گرفتن کاتتر داخل وریدی – وجود هوا در ست تزریق- کم شدن فشار هوا در سطح مایع تزریقی

استفاده ازورید مناسب:

  • جهت انتخاب ورید مناسب باید به راحتی بیمار ، وضعیت قرار گرفتن و وسعت استفاده از
  • وسایل مهار کننده حرکات، توانایی نگهداری سوزن در ورید، نوع محلول ، صدمات و
  • عوارض احتمالی ناحیه تزریق توجه نمود.

وریدهای قابل دسترس برای تزریقات مایعات وریدی:

  • ورید های پشت دست و ساعد و ناحیه جلوی آرنج:

  • ورید های این ناحیه درشت و سطحی بوده و شریانها و وریدها کاملأ نزدیک به هم قرار گرفته اند.
  • در ۱۰ درصد افراد امکان دارد شریان نا بجایی در ناحیه آرنج وجود داشته باشد که ممکن است با ورید اشتباه شود.
  • در صورت امکان از وارد کردن سوزن در ناحیه مرکزی آرنج خودداری کنید. چون با کمترین خمیدگی
  • امکان جابجایی وجود دارد . در ضمن سفتی مفاصل یا درد ممکن است به علت بی حرکتی رخ دهد.
  • انشعابات ورید های سفالیک و بازیلیک توأم با کمان وریدی پشت دست در شیر خواران و کودکان
  • استفاده می شود. در شیر خواران استفاده از پنجمین ورید بین انگشتان توصیه شده است
  • که به دلیل وضعیت ثابت آن می باشد.

محلهای مناسب جهت انفوزیون وریدی در شیرخواران و نوزادان:

  • ورید های پشت پا :ورید های حاشیه جانبی و میانی پا نواحی مناسب برای تزریق مایعات در شیر خواران و کودکان است.
  • ورید بزرگ سافن در قوزک پا که بین قوزک داخلی و تاندون قدامی درشت نی قرار گرفته است.

در رگ گیری از کودکان و نوزادان باید از فرد دیگری جهت نگه داشتن اندام کمک بگیرید .

وریدهای سر چون فاقد دریچه های لانه کبوتری هستند، در شیر خواران کوچکتر از ۹ ماه بخصوص در نوزادان ،

مناسب هستند.        وریدهای اصلی سر که می تواند مورد استفاده قرار گیرند بر حسب اولویت شامل

پیشانی، گیجگاهی سطحی، پشت گوش، بالای چشمی، پشت سری و قسمت خلفی صورت هستند.

شریان و ورید بر اساس موارد زیر از یکدیگر تفاوت دارند:  

۱) ضربان را در شریان می توان حس نمود.

۲)ورید به صورت یک شیار در زیر پوست حس می شود

۳)شریان رگ سفت و قابل اتساع است.

فشردن بخشی از رگ با دو انگشت ، مسیر جریان خون را مشخص خواهد کرد. برداشتن انگشت

مسدود کننده رگ ، سبب پر شدن آن خواهد شد. مسیر خون در وریدها به طرف قلب و در

شریان ها به سمت اندام ها (دور شدن از قلب) می باشد.

توجه : از گذاشتن کاتتر نافی درنوزادان برای مایع درمانی  حتی الامکان خودداری شود .

توجه : ورید ، شریان واعصاب در بعضی از نقاط بسیار نزدیک به هم قرار گرفته اند ، که باید درهنگام

رگ گیری به این موضوع توجه شده ، تا از آسیب به اعصاب و شریان جلوگیری شود .

نکات مهمی که جهت موضع تزریق وریدی رعایت می شود:

  • برای اینکه ورید گرفته شده به خوبی وظایف خود را انجام دهد باید محل به خوبی محافظت شود
  • که برای این منظور اندام مورد نظر باید در وضعیت آناتومیک خنثی قرار داده شود.
  • این عمل توسط آتل های پوشیده از نوارهای محافظ انجام می شود.
  • برای جلوگیری از صدمه به پوست به دنبال برداشتن چسب هایی که زده شده است
  • بهتر است بین چسب و پوست یک مانع مانند گاز استریل و یا ورقهای شفاف در محل ورود سوزن گذاشته شود.
  • برای این که هر چه زودتر انفیلتراسیون (نشت مایع از عروق ) محل کاتتر (آنژیوکت) مشخص شود،
  • نباید بیشتر از یک اینچ ( ۲/۵) سانتی متر از اطراف کاتتر روی پوست پوشیده باشد. استفاده از
  • پوششهای پلاستیکی شفاف ایده آل است .
  • تعدادی از انگشتان و فضاهای بین انگشتی باید باز باشند تا از نظر خون گیری ، انتها ها قابل مشاهده باشد.
  • انگشت شست هیچگاه نباید ثابت شود چون خطر کوتاه شدگی یا محدودیت حرکت بعدی وجود دارد.
  • بسته به منطقه آنژیوکت ، باید محل های پایین تر بررسی شود. مثلأ نواحی پشت گوش در ناحیه سر ،
  • پشت دست و یا قسمت های تحتانی اندام باید از نظر ادم بررسی شوند.

صدمات و عوارض تزریقات وریدی مایعات:

  • سوزن ممکن است به دیواره مقابل رگ در ناحیه ورود رخنه کرده و سبب هماتوم
  • یا نشت مایع در بافت های اطراف شود.
  • سلول های نکروزه یا لخته قادر است سوزن را مسدود سازد و چنانچه توسط سرنگ
  • با فشار تزریق شود می تواند سبب آمبولی شود.
  • به علت صدمه ناشی از ورود سوزن امکان وازواسپاسم وجود دارد.
  • امکان شکستگی آنژیوکتی که قابلیت انعطاف کافی ندارد وجود دارد.
  • تحقیقات نشان داده است که باقی ماندن آنژیوکت کمتر از ۴۸ ساعت هیچ گونه کشت
  • مثبتی در بر نداشته است. اما وجود این مسأله پس از ۴۸ ساعت ۵۲% بوده است .
  • انواع گوناگونی از باکتری کشت شده شامل : استافیلوکوک طلایی، کلبسیلا، آنتروکوک
  • و استافیلوکوک آرئوس است.
  • ترومبوفلبیت
  • تزریق غیر عمد در شریان
  • ایسکمی و گانگرن اندام های تحتانی که ناشی از تزریق در ورید سافن و یک صدمه مهلک است ،
  • می تواند ناشی از اسپاسم رفلکسی ورید و انتشار آن در شریان باشد.
  • چنانچه حدود ۱۰ میلی لیتر هوا وارد جریان خون شود، آمبولی هوای کشنده رخ خواهد داد.
  • چنانچه ست عاری از هر گونه محلول باشد امکان کشیدن هوا به درون سیستم وجود دارد.
  • ترک خوردگی ست یا شیشه و یا پلاستیک حاوی سرم می تواند امکان ورود هوا را به داخل
  • جریان خون به وجود آورد و باید قبل از تزریق وریدی هوا را از ست خارج کرد.
  • عفونت باکتریال ناشی از آلودگی محلولهایی که چند ساعت پیش از مصرف باز شده است وجود دارد .
  • اکثر محلول ها محیط کشت مناسب می باشند. شیشه یا کیسه حاوی سرم را که باز شده
  • و صرفأ با گاز استریل پوشیده شده است نباید مصرف کرد.
  • محلول ها نیز به طور متفاوت بافت رگ را تحریک می کنند.که شامل:محلولهای هیپر تونیک ،
  • کلرور کلسیم و محلول های قلیایی می باشند.

وقفه در جریان مایع

  • به محض ایجاد وقفه ، به گیره توجه فرمایید . امکان بسته بودن آن وجود دارد.
  • به پیچ خوردگی ست و بسته شدن فیلتر هوا توجه فرمایید.
  • بافت اطراف سوزن را بررسی نمایید . ورم،آسیب دیدگی رگ و نشت مایع از احتمالات است.
  • در این موارد باید سوزن را درآورده و از ناحیه دیگر تزریق نمود.
  • به ادم اطراف سوزن توجه داشته باشید .در صورت عدم وجود ادم، امکان انسداد سوزن توسط
  • لخته وجود دارد. در این موقعیت نباید سرنگ را وصل کرده و فشاری برای وارد ساختن لخته
  • در رگ انجام داد. فشردن ست سبب آزاد شدن لخته شده که قادر خواهد بود در مویرگ های
  • ریه جایگزین شده و انفارکتوس ریه را سبب شود.

فلبیت و ترومبوفلبیت

  • فلبیت : به التهاب ورید گفته می شود.
  • ترومبو فلبیتدر صورتی که ورید دچار التهاب همراه با  لخته خون باشد ترومبو فلبیت گفته می شود .

عواملی که می توانند باعث فلبیت شوند شامل :

  • اندازه و طول و جنس کاتتر داخل وریدی
  • نوع و PH محلول تزریق شده
  • اندازه و محل قرار داشتن ورید مورد استفاده
  • سرعت گردش خون در ورید مورد نظرگردش خون در ورید
  • تزریق

روش های اصولی تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمندان مبتلا به دیابت که احتیاج به تزریق انسولین دارند، باید دقت بالایی به زمان

و محل  داشته باشند تا علاوه بر تسریع فرآیند جذب انسولین، پوستشان دچار

التهاب و زخم نشود.انسولین هورمونی است که با تزریق آن به بدن، بیماری دیابت کنترل

می ‌شود و سالمند مبتلا به این بیماری می ‌تواند زندگی عادی داشته باشد. دلیل

اینکه انسولین را باید به صورت تزریقی مصرف کرد این طور است که در صورت مصرف

خوراکی، آنزیم‌های موجود در معده آن را تجزیه کرده، اجازه نمی‌دهند تا جذب جریان

خون شود.

علاوه بر  انسولین دیگر روش‌های درمانی از جمله قرص‌های خوراکی، رژیم غذایی

و همچنین تغییر سبک زندگی و ورزش کردن نیز وجود دارد که سالمند مبتلا برای داشتن

زندگی سالم باید آن ‌ها را به خاطر بسپارد.برایانسولین محل‌های مختلفی در بدن

وجود دارد از جمله شکم، بازوهای بالایی دست، ران پا، کمر و یا لگن که البته سرعت جذب

انسولین در تمامی این مناطق یکسان نیست و در شکم از همه سریعتر است.

برای انسولین آمپول‌ های خود تزریق معمولاً وجود دارد و سالمند باید بعد از ضد عفونی

کردن سرنگ و ناحیه مورد نظر اقدام به تزریق کند.برای این کار حتماً باید ۲ و نیم الی ۵ و نیم

سانتیمتر از پوست محل تزریق را با دست گرفته و به سمت بالا بکشید به طوری که از لایه‌ های

زیری پوست فاصله بگیرید، سپس در آن قسمت که چربی پوست قرار دارد دارو تزریق کنید.

نواحی مطلوب برای انسولین

آسان ترین محل برای  انسولین شکم است و بیشتر بیماران دیابتی خصوصا کودکان بدون

احتیاج به شخص دیگری می توانند دارو را به خودشان تزریق کنند.اول کمی از پوست اطراف بین

کمر و دنده ها را گرفته و حدود ۵ سانتی متر بالا بکشید، نکته مهم در این است که جای تزریق

باید ۵ سانتی متر از ناف فاصله داشته باشد.تزریق بر دست غیر غالب می تواند منجر به آسانی

انسولین برای شخص مبتلا در مواردی باشد که خودش مجبور به تزریق دارو می باشد.

از دیگر مکان های  انسولین ران است که بهترین محل فاصله میان زانو تا مفصل ران است

که این مکان باید به سمت خارج از پا باشد.

بازوهای بالایی هم از دیگر محل های مناسب برای  انسولین است. برای تزریق باید سوزن

در قسمت پشت بازو و میان آرنج و شانه قرار گرفته و تزریق شود. مشکل این مکان سخت بودن

آن برای تزریق است و به طور معمول فرد دیگری تزریق را باید انجام بدهد.

به خاطر راحتی جای تزریق، امکان دارد شخص موقع راه رفتن یا حرکت دچار مشکل شود. در این صورت

کمر یا لگن بعنوان آخرین محل برای تزریق دارو استفاده می شود.

انسولین تزریقی در شکم

سریعترین جذب را دارد و در بازو‌ها جذب متوسطی صورت گرفته و در کمر و ران‌ها کند‌ترین سرعت جذب

مشاهده می‌شود.

توصیه کارشناسان این است که اشخاصی که قصد انجام ورزش بعد از تزریق انسولین را دارند بهتر است

حداقل بعد از ۴۵ دقیقه  ورزش کنند. همچنین دقت کنند که تزریق فقط به یک منطقه خودداری

کنید چون این عمل می تواند منجر به تحریک پوست و یا از بین رفتن بافت چربی آن ناحیه شود. از این رو

توصیه شده افراد تزریق را در محل های مختلفی از پوست خود انجام بدهند.

کارشناسان بهترین زمان  را پس از صرف غذا و تزریق به ناحیه سمت راست شکم می‌دانند،

زیرا در این حالت میزان جذب انسولین بسیار بالا است.

کارشناسان توصیه می‌کنند سالمندان دیابتی حتماً سطح قند خون خود را به طور مرتب کنترل کنند و از

پزشک خود در خصوص چگونگی تنظیم مقدار مناسب انسولین، تکنیک ‌های ، چرخه جذب انسولین

و دیگر موارد اطلاعات کسب کنند و آن را به نزدیکان خود نیز آموزش دهند تا در صورت بروز حوادث اورژانسی

بتوانند کمک رسانی سریع و درستی داشته باشند.

با رعایت راهکارهای گفته شده بیماردیابتی می ‌تواند زندگی و طول عمری طبیعی داشته باشد و دچار

انواع عوارض ناشی از بیماری دیابت، چون نارسایی کلیوی، بیماری‌ های قلبی عروقی، مشکلات بینایی

و اضافه وزن نشود.

  • زخم

انواع زخم ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

در تعریف زخم می توان گفت که، زخم باز یک جراحت در پوست هست که موجب

نمایان شدن بخش های زیر پوست و به طور معمول باعث خونریزی خارجی می شود.

این زخم ها در هر وسعتی که باشند عفونی شده و میکروب ها می توانند خیلی راحت

به قسمت های زیر پوست نفوذ کرده و بیشتر شوند. در نتیجه باید روی زخم ها به خوبی

تمیز و پوشیده شود و پوشش آن هم ثابت باشد.پوشاندن زخم در جلوگیری از خونریزی،

جلوگیری از آلودگی و جذب خون و ترشحات زخم کمک می کند و باعث التیام سریع زخم می گردد.

انواع زخم های باز

زخم ها مختلف هستند که بنا بر نوع زخم اقدامات مربوط به آن تفاوت دارد.

خراشیدگی یا ساییدگی

این نوع زخم در اثر ساییده شدن لایه بالایی پوست بوجود می آید. به خاطر این که بیشتر

اعصاب این لایه آسیب می بینند، زخم دردناک می شود ولی خونریزی قابل توجه نیست.

خراشیدگی اگر زیاد باشد یا ذرات خاک و اجسام خارجی در آن فرو رفته باشد در این صورت

زخم خطرناک است.

اقدامات برای این زخم ها :

در صورتی که جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرو رفته باشد، زخم را به آرامی

با آب و صابون بشویید با با بتادین ضدعفونی و پانسمان کنید.

بریدگی

بریدگی زخمی است که لبه های صاف دارد و مثل بریدگی جراحی یا بریدگی با لبه کاغذ است.

این نوع زخم سوزش زیادی دارد و شدت خونریزی در این زخم بسته به عمق بریدگی،

محل و اندازه زخم ها تفاوت دارد.

اقدامات در این زخم :

در زخم هایی که با بریدگی و پاره شدگی هستند اولویت با کنترل خونریزی توسط فشار مستقیم است.

لبه های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو آسیب دیده را بی حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرارداده

تا درد و خونریزی کمتر شود. اگر جسم خارجی در زخم باقی مانده باشد آن را جارج نکنید.

زخم را ضد عفونی و پانسمان کرده و مصدوم را یکی از نزدیکترین درمانگاه برسانید.

کنده شدگی

در این نوع زخم بخشی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته می شود.

اقدامات برای این زخم :

روی زخم را تمیز و از خونریزی جلوگیری کنید در صورتی که پوست یا قسمتی از عضله آویزان

باشد آن را به محل اولیه خود برگردانده و رویش را ببندید و به پزشک مراجعه نمایید.

سوراخ شدگی

نوعی زخم عمیق  است که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می شود. این نوع جراحت

همیشه موجب خونریزی شدید نمی شود اما اگر آسیب در سوراخ شدگی های شکم و قفسه

سینه باشد احتمال خونریزی های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات لازم برای این زخم:

در ابتدا آسیب بگذارید چند لحظه ای خونریزی جریان داشته باشد تا میکروب های داخل زخم همراه

با خونریزی خارج شوند. بعد محل زخم را ضدعفونی کرده و در اگر جسم خارجی در آن فرو رفته باشد،

آن را خارج کنید، بخاطر اینکه با خارج شدن جسم خارجی خونریزی بیشتر می شود. در نتیجه جسم

را با پانسمال ثابت نگه دارید و زخمی را به بیمارستان انتقال دهید.

قطع عضو

از شدیدترین  نوع زخم ها و خونریزی ها قطع عضو است که بیشتر به خاطر یک جسم برنده صنعتی آلوده بوجود می آید.

اقدامات برای این زخم:

عضوی که زخمی شده و خونریزی می کند را با وارد کردن فشار مستقیم و بالا نگه داشتن آن قسمت

قطع کنید. برای مراقبت از عضو قطع شده آن را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و سر آن را هم در

یک گاز استریل یا دستمال تمیز پیچانده و سپس درون یک کیسه پلاستیکی قرار داده و سر آن را گره بزنید.

بعد کیسه محتوای عضو قطع شده را داخل کیسه قرار داده و کیسه و مصدوم را به نزدیک ترین بیمارستان منتقل کنید.

  • پانسمان

چطور از زخم محل جراحی مراقبت کنیم؟

ارسال شده در: بدون گروه | ۰

بعد از عمل جراحی ، بایستی از محل بریدگی آن مراقبت نمایید تا بهبود پیدا

کند. مراقبت دقیق و صحیح از زخم جراحی، اثر بجامانده از آن (اسکار)، درد

و ناراحتی آن و خطر بروز مشکلاتی مانند عفونت زخم را کم می کند.

پزشک جراح برای بستن محل برش جراحی از بخیه، گیره فلزی، چسب مایع بافتی

(مخصوص بدن) و یا نوار چسب جراحی استفاده می کند (تصویر روبرو).

شما نیز باید محل جراحی را تمیز نگه دارید و مراقب باشید تا چرک نکند و

طبق دستور پزشک، پانسمان آن را عوض کنید.

نکات لازم برای کاهش خطر عفونت محل جراحی
– از پزشک خود بپرسید تا کی نباید به محل جراحی آب بخورد، یعنی کی می توانید آن

قسمت را بشویید. سپس به هر آنچه پزشک تان گفت، با دقت عمل کنید.

– هر روز محل جراحی شده را بررسی کنید تا چرک (عفونت) نکرده باشد. اگر علائم

عفونت را در آنجا دیدید، به پزشک خود مراجعه کنید.

– طبق دستور پزشک، پانسمان محل جراحی را عوض کنید.

کارهایی که نباید بعد از جراحی انجام دهید
– محل زخم جراحی را نخارانید و نمالید.

– نوار چسب روی محل جراحی را تا زمانی که پزشک به شما اجازه نداده، برندارید.

– کرمی روی محل جراحی نمالید و پودری روی آن نریزید.

– محل زخم جراحی را جلوی نور مستقیم خورشید قرار ندهید.

– حمام نروید، مگر اینکه محل زخم جراحی را خشک نگه دارید. طی این مدت می توانید

با یک لیف مرطوب، بدن خود (به جز محل جراحی) را پاک کنید.
اگر پزشک اجازه داد که حمام بروید، قبل از استحمام، روی محل پانسمان جراحی خود

را با یک کیسه نایلونی بپوشانید تا آب به این قسمت نخورد و خشک بماند.

ممکن است بعد از جراحی، کمی احساس سوزش، خارش، درد و بی حسی در محل برش

جراحی داشته باشید. همچنین ممکن است کمی ترشح و کبودی و برآمدگی کوچکی در

این قسمت مشاهده کنید. البته باید گفت این علائم طبیعی هستند و جای نگرانی ندارد.

به محل زخم جراحی، الکل، آب اکسیژنه (پراکسید هیدروژن) و بتادین نزنید، زیرا باعث آسیب
بافت و تاخیر در بهبودی زخم می شود

نشانه های عفونت محل جراحی
اگر علائم زیر را در محل برش جراحی خود مشاهده کریدید، به پزشک مراجعه کنید:

– ترشحات زرد یا سبز رنگ که زیاد می شوند.
– تغییر بوی ترشحات محل جراحی
– تغییر اندازه برش جراحی
– قرمزی یا سفت شدن اطراف برش جراحی
– احساس داغ بودن محل برش جراحی موقع دست زدن به آن
– تب
– افزایش درد و یا درد غیر عادی
– خونریزی زیاد که پانسمان را خیس کند.

عوض کردن پانسمان محل جراحی
قبل از تعویض پانسمان خود، وسایل زیر را آماده کنید:
گاز استریل، نوار پانسمان، دستکش جراحی، نوار چسب مخصوص بدن، کیسه نایلونی و قیچی.

سپس به ترتیب زیر عمل کنید:
– دست های خود را با آب و صابون بشویید و دستکش لاستیکی جراحی بپوشید.

– چسب پانسمان قبلی را بلند کرده و پانسمان را بردارید.

– اگر پزشک به شما اجازه داد، محل جراحی را تمیز کرده و بشویید.

– ببینید علائم عفونت در محل برش جراحی دیده می شود یا نه.

– گوشه ای از گاز استریل تمیز را بگیرید و روی محل برش جراحی بگذارید.

– به چهار گوشه گاز استریل نوار چسب بزنید.

– مواد کثیف پانسمان قبلی را در یک کیسه نایلونی بریزید. سپس در کیسه را گره بزنید و دور بیندازید.

– دستکش ها را در آورید.

– مجددا دست های خود را با آب و صابون بشویید و خشک کنید.

تمیز کردن محل جراحی
– محل زخم جراحی را به آرامی با آب و صابون بشویید. البته

این کار را زمانی می توانید انجام دهید که از نظر پزشک، زدن

آب به محل زخم ایرادی نداشته باشد.

– زخم محل جراحی را نخراشید و یا در آب غوطه ور نکنید (مثلا در وان حمام).

– به محل زخم جراحی، الکل، آب اکسیژنه (پراکسید هیدروژن) و بتادین نزنید، زیرا باعث

آسیب بافت و تاخیر در بهبودی زخم می شود.

– قبل از پانسمان مجدد زخم جراحی، اجازه دهید زخم هوا بخورد تا خشک شود و یا

با دستمالی تمیز به آرامی آن را خشک کنید.

مراقبت از بخیه جراحی
محل بخیه جراحی در حالت عادی کمی قرمز می شود و ورم می کند.

کمی هم سوزش و خارش دارد.

چند روز اول بعد از عمل جراحی ، کمی ترشح در محل بخیه دیده می شود که جای نگرانی ندارد.

ولی اگر بعد از چند روز، میزان ترشحات کم نشد و یا رنگ آن قرمز روشن به همراه

خون بود و یا چرکی شد، حتما به پزشک خود مراجعه کنید.

ممکن است پزشک به جای بخیه زدن محل جراحی و گذاشتن پانسمان روی آن،

از چسب مایع مخصوص بافت بدن و یا نوار چسب مخصوص جراحی برای بستن

بریدگی جراحی استفاده کند.

۳ تا ۹ ماه بعد از عمل جراحی، از تماس مستقیم نور آفتاب با زخم محل جراحی
خودداری کنید

اگر از چسب مایع بافتی استفاده شود، به محض خیس شدن محل جراحی، باید

فورا آن را خشک کنید. چسب مایع بافتی بعد از مدتی به طور خودبخود می افتد.

اگر از نوار چسب مخصوص جراحی استفاده شود، به آن دست نزنید تا خودش

شل شود و بیفتد.

سایر نکات لازم برای مراقبت از محل عمل جراحی
بعد از برخی عمل  جراحی ، غیر از موارد گفته شده در بالا، پزشک دستورات

خاصی به شما می دهد. با دقت به تمام دستورات پزشک خود عمل کنید.

اگر دستوری از دستورات پزشک خود را متوجه نشدید و یا اگر سئوالی برایتان

پیش آمد، از پزشک خود بپرسید.

اگر درد محل جراحی شما زیاد شد و یا اگر فکر کردید چرک کرده است،

به پزشک خود مراجعه کنید.

۳ تا ۹ ماه بعد از عمل جراحی ، از تماس مستقیم نور آفتاب با زخم محل

عمل جراحی خودداری کنید.

بعد از اینکه زخم جراحی شما بهبود پیدا کند، پوست جدیدی روی محل برش جراحی

ایجاد می شود. این پوست تازه به نور خورشید خیلی حساس است و به راحتی

دچار آفتاب سوختگی می شود.

اگر این پوست نو و تازه دچار آفتاب سوختگی شود، اسکار بدی از خود روی پوست

بدن برجای می گذارد. پس آن را جلوی نور آفتاب نگیرید.

  • تزریق

آموزش تصویری تزریق عضلانی به خود و دیگران

ارسال شده در: بدون گروه | ۰

آمپول زدن برای بسیاری از افراد بسیار ترسناک است و تصور می‌کنند که درد زیادی

دارد. البته برخی از داروهای روغنی که باید آهسته به عضلات بدن تزریق شوند با

اندکی سوزش همراه هستند اما به صورت کلی، آمپول درد ندارد. فقط دلهره‌آور است.

برای انجام تزریقات عضلانی فرد باید مهارت و تخصص کافی داشته باشد. آمپول زدن

اگر درست انجام نشود می‌تواند خطرات زیادی به همراه داشته باشد از هوا گرفتن سرنگ

گرفته تا شکستن سوزن در بدن.

بنابراین بسیار مهم است از مهارت فردی که قرار است برایتان آمپول بزند مطمئن شوید.

اما گاهی انسان در شرایطی گرفتار می‌شود که شاید دسترسی به فرد دیگری وجود

نداشته باشد. یا موقعیتی پیش بیاید که شما به تزریق آمپول به بیمار بتوانید سلامتی را

به او هدیه کنید. پس لازم است این مهارت را بیاموزید.

ما در ادامه به صورت تصویری طریقه تزریق عضلانی را آموزش داده‌ایم. امید که مورد توجه

تان قرار بگیرد

آماده شدن

  • مطمئن شوید که آمپول باید حتما تزریق شود.
  • درست بودن دارو و اندازه سرنگ را چک کنید. همچنین تاریخ انقضای آنها را هم کنترل کنید.
  • دست‌های خود را با آب ولرم و صابون تمیز بشویید و با دستمال کاغذی (نه حوله) خشک کنید.
  • نور اتاق باید کامل باشد. از بیمار بخواهید دراز بکشید و عضلاتش را شل کند.
  • دستکش یک‌بار مصرف بدست کنید. با کمی الکل آنها را استرلیزه کنید.
  • پنبه را به الکل آغشته کنید.

روش صحیح تزریق آمپول

  • اگر دارو سرد است آن را گرم کنید.
  • سرنگ را از بسته آن خارج کنید.
  • آمپول را باز کنید و دارو را داخل سرنگ بکشید. اگر در آمپول چوب‌پننه‌ای بود و سوزنِ سرنگ
  • بدرستی داخل آن نمی‌رفت، حتما سوزن را عوض کنید زیرا ممکن است به اندازه کافی تیز
  • و درست نباشد.
  • اگر بنا به هر دلیلی نوک سوزن سرنگ را لمس کردید، حتما آن را عوض کنید.
  • پس از گذاشتن سوزن جدید روی سرنگ، هوای اضافه آن را خالی کنید.
  • یک علامت + روی باسن بیمار تصور کنید. سوزن سرنگ را در مرکز آن باید وارد کنید.
  • محل تزریق معمولا قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی باسن در حدود ۵-۸ سانتی
  • متر پایین تر از کرست ایلیاک است.
  • پیش از وارد کردن سوزن، پنبه الکی را در محل موردنظر بمالید.
  • سوزن را عمود بر بدن بزنید. یعنی باید حتما زاویه ۹۰ درجه داشته باشد.
  • با سرعت بالا، دو سوم سوزن را در عضله وارد کنید. یک سوم سوزن سرنگ باید بیرون بدن بماند.
  • به آرامی دارو را به بدن تزریق کنید.
  • با یک دست بدن را بگیرید و با دست دیگر سرنگ را وارد کنید. از تکان دادن سرنگ روی
  • بدن خودداری کنید.
  • پس از تمام شدن دارو، پنبه الکلی را در کنار سوزن بگذارید. به آرامی سوزن را بیرون بکشید.
  • پنبه را روی محل آمپول فشار دهید.
  • همه بخش‌های سرنگ را دور بیندازید.
  • دست‌های خود را بشویید.
  • آموزش تصویری تزریق آمپول به خود

  • برای تزریق آمپول به باسن خود باید از آینه کمک بگیرید. اما اگر این کار برایتان سخت بود،
  • سرنگ را روی ران پا بزنید.
  • برای این منظور، روی صندلی بنشینید.
  • با دست عضله را بگیرید و سپس سرنگ را وارد کنید.
  • کودک

چگونه کودک نوپای خود را برای پیش دبستانی آماده کنیم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

چگونه کودک نوپای
خود را برای پیش دبستانی آماده کنیم؟ یاد بگیرید که چکاری می توانید انجام دهید تا
این انتقال بزرگ به پیش دبستانی را برای فرزندتان آسان تر کنید .

شما یک جدول
زمانی برای تمام چیزهایی که لازم است ، انجام شود بدست خواهید آورد تا آمادگی لازم
را برای پیش دبستانی و راهنمایی های لازم برای گفتن یک (خداحافظی) با فرزندتان در
روز اول ، کسب نمایید.

چنانچه کودک شما
، همیین پاییز ، در حال رفتن به مدرسه باشد، ممکن است با احساسات متناقض به این
نقطه عطف اصلی، منجر شوید. شما احتمالا، در مورد تمام چیزهای سرگرم کننده ای که
فرزندتان خواهد داشت (امیدوار هستید) و دوستان جدیدی که خواهد داشت ، هیجان زده
هستید .

درعین حال ممکن
است کمی ناراحت و غمگین شوید که کودکتان در حال قدم زدن به دنیای بزرگی است که
بدون شماست . این احساسات طبیعی هستند

کودک شما همچنین
موظف به داشتن احساسات در مورد این انتقال است ، احساس غرور میکند که یک کودک بزرگ
باشد اما در عین حال نگران جدایی از شما و شروع یک چیز ناآشناست.

خوش گذراندن در مدرسه

کارهای زیادی است
که می توانید در هفته قبل از آماده شدن برای این روز بزرگ ، انجام دهید . اما سعی
کنید تلاش های خودتان را کم اهمیت جلوه دهید چرا که هرچی بیشتر بر این کار اهتمام
ورزید ، کودک شما ممکن است بیشتر نگران به نظر برسد تا هیجان زده.

در اینجا ایده هایی به منظور حفظ (تمرکز بر سرگرمی ) وجود دارد :

به نوبت به پدر ،
مادر و معلم تبدیل شوید . کارهای روزمره متداول را اجرا کنید ، مثل خداحافظی با
پدر یا مادر ، یا در آوردن لباس، خواندن شعر، کتاب خواندن.، بیرون از خانه بازی
کردن، چرت زدن و خواب نیمروز.

به کودک تان
اطمینان خاطر دهید که پیش دبستانی یک مکان خوبی است که در ان سرگرمی و یاذگیری
خواهد داشت. به پرسش های او صبورانه پاسخ دهید . این کار به کودکان کمک میکند که
حس کنتذل بیشتری در کاهش اضطراب خود داشته باشد.

  • تزریق و پانسمان

نحوه انجام تزریق عضلانی

ارسال شده در: هومینو | ۰

 

نحوه انجام تزریق عضلانی به روش بلوک کردن هوا: ( Airlock Technique )
. این روش برای تزریق داروهایی که مقدار آنها کم است توصیه می شود
(نظیر،Interferon و واکسن کزاز)
هنگامیکه پس از تزریق دارو، حجم کوچکی از هوا نیز به ناحیه فرستاده شود،
وجود این هوا سوزن را از دارو پاک می کند:
بعد از آماده کردن مقدار لازم، حدود ۰/۲ میلی لیتر هوا را نیز به داخل سرنگ بکشید
سوزن را با زاویه ۹۰ وارد کرده کلیه محتویات سرنگ را بداخل عضله تزریق کنید.
هوای موجود در سرنگ،دارو را به سمت جلو رانده مانند یک قفل هوایی از بازگشت دارو
به طرف بافت زیر جلدی جلوگیری می کند.
سوزن را در جعبه مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده( نیدل باکس) بیندازید .
دستکشها را در آورده، دستها را بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست
شسته و یا از ژل مخصوص استفاده نمایید.
نحوه انجام تزریق عضلانی به روش Z- Track Method) Z
این روش برای تزریق عضلانی داروهایی که موجب تحریک بافت زیر جلد می شوند استفاده میگردد
و احتمال خروج یا نشت دارو را کم می کند(مثل آهن) اما در بیمارانی که توده عضلانی آنها کم است و
نیز در نوزادان واطفال نباید مورد استفاده قرار گیرد. بهترین محل تزریق، عضله گلوتئال قدامی است.
    پس از کشیدن دارو به داخل سرنگ، حتماً باید سر سوزن را تعویض کنید زیرا دارو روی سر سوزن
قبلی باقی می ماند.
پس از کشیدن پنبه الکل روی ناحیه، پوست و بافت زیر جلدی را حدود۵/۲تا۵/۳سانتی متر
به طرف کناریا پایین بکشید و با دست نگهدارید.
با دست دیگر سوزن را عمیقاً با زاویه ۹۰ درجه به داخل عضله فرو کنید.
پس از آسپیره کردن، دارو را به آرامی تزریق کنید.
بعد از خارج کردن سوزن پوست را رها کنید اینکار باعث ایجاد یک راه مورب می شود
و چون خط عبور سوزن از روی ناحیه تزریق دور می شود داور نمی تواند وارد فضای زیر جلد شود.
 در پایان تزریق سوزن ۵ تا ۱۰ ثانیه در محل باقی مانده و بعد در آورده می شود و
پوست رها می شود و محل ماساژ داده نمی شود.
سوزن آلوده را داخل جعبه ایمنی( نیدل باکس) مخصوص بیندازید.
نحوه انجام تزریق وریدی از طریق بلوس: IV
دارو را بر طبق آنچه که روی بر چسب دارویی نوشته شده با حلال مناسب و
به میزان کافی رقیق کنید.
محل تزریق وریدی و ناحیه حضور آنژیوکت را از نظر علائم نشت مایع یا فلبیت بدقت بررسی کنید
در صورت حضور موارد مذکور، از تزریق دارو خوداری کرده و مجدداً یک IV وریدی دیگر در ناحیه ای
متفاوت برای بیمار بگیرید.
در صورت وصل بودن آنژیوکت به سرم، ابتدا مسیر سرم را مسدود نمایید.

جهت تزریق دارو از طریق لاستیک مخصوص روی ست سرم، از سوزنهای شماره ۲۱ تا ۲۵
استفاده کنید که سوراخ کوچکتری ایجاد می کنند.
 محل تزریق را با پنبه الکل تمیز کنید.
جهت اطمینان از برگشت خون، می توانید عمل کشیدن پیستون سرنگ را انجام دهید.
دارو را در زمان قید شده روی برچسب دارویی تزریق کنید.
( مثلاً در مدت ۲ دقیقه ) به دستور نحوه تزریق از نظر نیاز به رقیق کردن وسرعت تزریق توجه کنید .
در صورت وصل بودن آنژیوکت به سرم، مجدداً قطرات سرم را تنظیم نمایید.
 زمانیکه بیشتر از یک دارو باید تزریق شود، بین هر دو تزریق سرم را باز کنید.
از مخلوط کردن داروها دریک سرنگ اجتناب نمایید.
    در صورت وجود هپارین لاک، آنژیوکت را توسط یک میلی لیتر نرمال سالین از دارو پاک کنید
در مورد کاتتر CVP نیاز به ۵ تا ۱۰ میلی لیتر سالین وجود دارد.
سوزن را در جعبه مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده ) نیدل باکس( بیندازید .
دستکشها را در آورده، دستها را بر اساس سیاست و رویه بهداشت دست
شسته و یا از ژل مخصوص استفاده نمایید.
 بیمار را بمدت چند دقیقه از نظر بروز علائم واکنش نسبت به دارو تحت نظر قرار دهید.
نام دارو، مقدار تجویز، ناحیه تزریق، و زمان تجویز را ثبت کنید.
در صورت ایجاد واکنشهای جانبی، موارد راگزارش نمایید.
نحوه انجام تزریق وریدی بصورت مستقیم :
 ناحیه تزریق را مشخص کنید (معمولاً حفره جلو آرنجی).
۵ – ۱۰-  سانتی متر بالاتر از محل تزریق را با تورنیکه ببندید تا محل ورید مشخص شود
–   روی ناحیه را با پنبه الکل یا مواد ضد عفونی کننده بدون رنگ ضد عفونی کنید
– سوزن را در حالی که شیب آن به طرف بالا قرار گرفته است با زاویه ۱۵ درجه وارد ورید کنید
– جهت اطمینان از حضور سوزن در رگ، به آرامی پیستون سرنگ را بکشید تا کمی خون وارد سرنگ شود
-تورنیکه را باز کرده، دارو را به آرامی تزریق کنید
– سوزن را در حالیکه پنبه الکل روی ناحیه قرار دارد خارج کرده، روی ناحیه
را تا زمانیکه خونریزی قطع شود فشار دهید
– سوزن آلوده را درون جعبه ایمنی نیدل باکس) مخصوص بیندازید.
– دستکشها را درآورده، دستها را بشویید
– بیمار را بمدت چند دقیقه از نظر بروز علائم واکنش نسبت به دارو تحت نظر قرار دهید
– نام، مقدار تجویز، ناحیه و زمان تجویز دارو را ثبت کنید.
در صورت ایجاد واکنشهای جانبی موارد را گزارش نمایید
توجهات عمومی در تزریقات:
– شکستن آمپول ها با استفاده از پنبه الکل
– برداشتن سرپوش فلزی و یالها با استفاده از تیغ اره
– پرهیز از گذاردن درپوش سرسوزن، پس از تزریق
– پرهیز از شکستن یا خم کردن سر سوزن قبل از دفع آن
– استفاده از ظرف مخصوص یا جعبه ایمنی در اتاق تزریق و در کنار بیمار جهت
حمل وسایل تیز و برنده وپرهیز از حمل آنها در دست یا جیب
– اجتناب از دست به دست دادن وسایل تیز و برنده
– اطمینان از ثابت بودن سرسوزن به سرنگ
– ضدعفونی کردن لاستیک درب ویال با الکل ۷۰ % در زمان استفاده و
۳۰ ثانیه صبر کردن جهت خشک شدن محل
– پوشش مجدد ویال بازشده با پنبه الکل در صورت نیاز به استفاده مجدد
– ثبت تاریخ زمان باز شدن ویال بر روی آن در مواردی که از یک ویال برای تزریقات
متعدد استفاده می گردد(بر اساس سیاست و رویه مربوطه)
– رعایت نکات استریل در زمان تماس با سرنگ و ویال
در تزریق دارو به روش عضلانی هیچگاه بیشتر از cc5 در هر بار تزریق وارد عضله نکنید
– در هنگام تزریق جهت کاهش درد بیمار را تشویق به شل نمودن عضلاتش بنمایید
– طول سوزن را با توجه به میزان بافت چربی عضله انتخاب کنید
– در تزریق داخل جلدی، محل تزریق باید عاری از حساسیت
در لمس التهاب و تورم و ضایعه باشد
– در صورتیکه در گردن آمپول خط مشخص جهت شکستن آن وجود ندارد با
پنبه الکل قسمت گردن آمپول را پاک کنید سپس در حالی که گردن آمپول بر پنبه الکل و
روی انگشت سبابه دست شما تکیه دارد، آن را با اره خراش دهید
– پنبه الکل را در اطراف گردن آمپول قرار دهید و با فشار دست به طرف داخل یا خارج،
سر آمپول را جدا کنید
– محلی را برای تزریق در عضله انتخاب کنید که قبلاً زیاد مورد استفاده قرار نگرفته
ضمناً عاری از حساسیت نسبت به لمس، سفتی، تورم، خارش سوختگی یا التهاب باشد
انتخاب وسایل مناسب مانند :
– انواع سرنگها با سوزنهای جدا و ثابت
– جعبه های ایمنی مختلف برای جمع آوری سوزن ها و اشیاء تیز
– هر وسیله انتخابی تنها زمانی مطمئن و ایمن است که براساس
دستورالعمل مناسب همان وسیله استفاده گردد.
سرنگهای یک بار مصرف با سوزن ثابت دارای خطر کمتری نسبت به بقیه می باشند
و امکان انتقال عفونت را بدلیل عدم امکان جداسازی و استفاده مجدد کاهش می دهد.
– استفاده از وسایل استریل و یکبار مصرف برای هر بار تزریق
– عدم استفاده از وسایل یکبار مصرف که بسته آنها باز شده یا آسیب دیده اند
– عدم استفاده از وسایل یکبار مصرف تاریخ اعتبار گذشته
– در دسترس بودن وسایل یکبار مصرف مورد نیاز به میزان کافی برای همیشه
استفاده مناسب از وسیله ها:
– یک سرنگ یا سر سوزن بسته بندی شده استریل تنها برای یکبار تزریق بایستی استفاده گردد
و بعد از استفاده به روش مناسب از بین برود
سرنگ ها و سر سوزنهای استفاده شده بلافاصله بعد از استفاده بایستی در
جعبه های ایمنی انداخته شوند
سرنگ ها، سرسوزن ها و اشیاء تیز که خطر فرو رفتن و ایجاد آسیب
به بدن شدن را دارند نباید دست به دست شوند