• پانسمان

نحوه پانسمان کردن:

ارسال شده در: هومینو | ۰
پانسمان پوششی جاذب، استریل، چندلایه، نرم و بدون پرز است

که به محض برداشتن پوشش محافظ آن باید استفاده شود. پیش از

پانسمان فقط در اندام‌ها، زخم را با سرم فیزیولوژی یا آب تمیز کنید.

هنگام ریختن سرم روی زخم، با گوشه گاز استریل به آرامی از بالا

به پایین و داخل به خارج شست‌وشو دهید. هنگام گذاشتن پانسمان

مطمئن باشید به‌قدری بزرگ باشد که تمام لبه‌های زخم را بپوشاند.

اگر پس از تثبیت پانسمان خون از آن بیرون زد، آن را برندارید و

گاز دیگری روی آن بگذارید و با باند آن را در محل ثابت کنید.

گر پس از تثبیت پانسمان خون از آن بیرون زد، آن را برندارید و

گاز دیگری روی آن بگذارید و با باند آن را در محل ثابت کنید.

١- گذاشتن پانسمان

اگر دستکش یکبار مصرف دارید آن را بپوشید. پوشش محافظ گاز

پانسمان را جدا کنید. گاز را از گوشه آن بگیرید. گاز را روی زخم بگذارید.

۲- بانداژ روی پانسمان

گاز استریل را روی محل آسیب‌دیده قرار دهید و از باند برای ثابت کردن

آن استفاده کنید و آن را دور قسمت آسیب‌دیده بپیچید. مطمئن شوید که

باند تمام قسمت‌ها را پوشانده است.

٣- تثبیت باند

انتهای باند را با گره چارگوش محکم کنید. گردش خون

در دست را بررسی کنید. اگر بانداژ خیلی سفت است آن را شل کنید و دوباره ببندید.

مهم:

پانسمان را روی زخم نلغزانید. آن را با دقت روی زخم بگذارید.

سطحی که روی زخم قرار می‌گیرد را لمس نکنید.

پانسمان اورژانس:

اگر استریل ندارید، می‌توانید از هر پارچه تمیز

و بدون پرز استفاده کنید.

دست‌های خود را بشویید. گوشه پارچه را بگیرید و باز کنید.

پارچه را به اندازه دلخواه تا کنید تا سطح داخلی که تمیزتر است

به سمت خارج قرار گیرد. پارچه را از لبه آن بگیرید، روی زخم

بگذارید و آن را به‌وسیله باند، نوار چسب یا پارچه‌ای دیگر ثابت کنید.

اگروسیله دیگری در دسترس ندارید، زخم را با یک

کیسه فریزر تمیز یا هر وسیله تمیزی که در آشپزخانه دارید

مانند سلفون غذا بپوشانید.

  • پانسمان

تاریخچه پانسمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

پانسمان نوعی بالشتک، گاز یا پارچه سترون و فشرده است.

ریشه‌شناسی پانسمان

پانسمان واژه‌ای فرانسوی (pansement) به معنی شستشو، مرهم‌گذاری

و بستن جراحات با باندهای پزشکی است.

اصول کارپانسمان

نحوه پانسمان بستگی به نوع و محل زخم داشته و به‌طور کلی باید اصول

سترون سازی، قطع خون‌ریزی و کاهش درد و جوشگاه زخم رعایت شود. برای

اینکار معمولاً پزشک یا پرستار از محلولهای شست‌وشو مانند سرم نمکی و مواد

ضد عفونی‌کننده مانند بتادین، آب اکسیژنه، گاز پانسمان،چسب زخم، پنبه و

باندهای پزشکی استفاده می‌کند.

ابتدا زخم شست و شو داده شده سپس بسته می‌شود. یک پانسمان مطلوب باید

متناسب با شکل و اندازه زخم باشد، ترشحات اضافی زخم را جذب کند بدون اینکه به

باکتری‌ها اجازه نفوذ و رشد بدهد یا منجر به خشکی بیش از اندازه زخم شود. فشار

مناسب برای هموستاز را ایجاد کند. درد را کاهش دهد و تعویض آن همراه درد نباشد،

رطوبت و دمای مناسب را در بستر زخم حفظ نماید، دبریدمان اتولیتیک را تسهیل و

اپیتلیالیزه شدن را تسریع کند. اجازه تبادل گازهایی مانند اکسیژن، دی‌اکسید کربن

و بخار آب را بدهد. در زخم ذرات ریز و باقی‌مانده به جای نگذارد. نیاز به تعویض مکرر نداشته باشد.

انواع پانسمان

همه پانسمان‌ها سترون بوده ولی بر اساس نوع زخم و عامل ایجادکننده آن (مانند سوختگی) و

محل زخم متفاوتند. پانسمان‌های سنتی شامل یک لایهٔ غیر چسبناک در تماس با سطح زخم،

یک لایه جاذب و یک لایه نگهدارنده می‌باشند.

پانسمان‌های جدید شامل: آلژینات، هیدروکلوئید، فوم، هیدروژل و فیلم ترانسپارنت می‌باشد؛

که هر یک بعلت دارا بودن بعضی از ویژگی‌های یک پانسمان مطلوب مورد توجه می‌باشند.

 

  • زخم

انواع زخم ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

در تعریف زخم می توان گفت که، زخم باز یک جراحت در پوست هست که موجب

نمایان شدن بخش های زیر پوست و به طور معمول باعث خونریزی خارجی می شود.

این زخم ها در هر وسعتی که باشند عفونی شده و میکروب ها می توانند خیلی راحت

به قسمت های زیر پوست نفوذ کرده و بیشتر شوند. در نتیجه باید روی زخم ها به خوبی

تمیز و پوشیده شود و پوشش آن هم ثابت باشد.پوشاندن زخم در جلوگیری از خونریزی،

جلوگیری از آلودگی و جذب خون و ترشحات زخم کمک می کند و باعث التیام سریع زخم می گردد.

انواع زخم های باز

زخم ها مختلف هستند که بنا بر نوع زخم اقدامات مربوط به آن تفاوت دارد.

خراشیدگی یا ساییدگی

این نوع زخم در اثر ساییده شدن لایه بالایی پوست بوجود می آید. به خاطر این که بیشتر

اعصاب این لایه آسیب می بینند، زخم دردناک می شود ولی خونریزی قابل توجه نیست.

خراشیدگی اگر زیاد باشد یا ذرات خاک و اجسام خارجی در آن فرو رفته باشد در این صورت

زخم خطرناک است.

اقدامات برای این زخم ها :

در صورتی که جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرو رفته باشد، زخم را به آرامی

با آب و صابون بشویید با با بتادین ضدعفونی و پانسمان کنید.

بریدگی

بریدگی زخمی است که لبه های صاف دارد و مثل بریدگی جراحی یا بریدگی با لبه کاغذ است.

این نوع زخم سوزش زیادی دارد و شدت خونریزی در این زخم بسته به عمق بریدگی،

محل و اندازه زخم ها تفاوت دارد.

اقدامات در این زخم :

در زخم هایی که با بریدگی و پاره شدگی هستند اولویت با کنترل خونریزی توسط فشار مستقیم است.

لبه های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو آسیب دیده را بی حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرارداده

تا درد و خونریزی کمتر شود. اگر جسم خارجی در زخم باقی مانده باشد آن را جارج نکنید.

زخم را ضد عفونی و پانسمان کرده و مصدوم را یکی از نزدیکترین درمانگاه برسانید.

کنده شدگی

در این نوع زخم بخشی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته می شود.

اقدامات برای این زخم :

روی زخم را تمیز و از خونریزی جلوگیری کنید در صورتی که پوست یا قسمتی از عضله آویزان

باشد آن را به محل اولیه خود برگردانده و رویش را ببندید و به پزشک مراجعه نمایید.

سوراخ شدگی

نوعی زخم عمیق  است که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می شود. این نوع جراحت

همیشه موجب خونریزی شدید نمی شود اما اگر آسیب در سوراخ شدگی های شکم و قفسه

سینه باشد احتمال خونریزی های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات لازم برای این زخم:

در ابتدا آسیب بگذارید چند لحظه ای خونریزی جریان داشته باشد تا میکروب های داخل زخم همراه

با خونریزی خارج شوند. بعد محل زخم را ضدعفونی کرده و در اگر جسم خارجی در آن فرو رفته باشد،

آن را خارج کنید، بخاطر اینکه با خارج شدن جسم خارجی خونریزی بیشتر می شود. در نتیجه جسم

را با پانسمال ثابت نگه دارید و زخمی را به بیمارستان انتقال دهید.

قطع عضو

از شدیدترین  نوع زخم ها و خونریزی ها قطع عضو است که بیشتر به خاطر یک جسم برنده صنعتی آلوده بوجود می آید.

اقدامات برای این زخم:

عضوی که زخمی شده و خونریزی می کند را با وارد کردن فشار مستقیم و بالا نگه داشتن آن قسمت

قطع کنید. برای مراقبت از عضو قطع شده آن را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و سر آن را هم در

یک گاز استریل یا دستمال تمیز پیچانده و سپس درون یک کیسه پلاستیکی قرار داده و سر آن را گره بزنید.

بعد کیسه محتوای عضو قطع شده را داخل کیسه قرار داده و کیسه و مصدوم را به نزدیک ترین بیمارستان منتقل کنید.

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریق ۲

ارسال شده در: هومینو | ۰

محل تزریق:

الف-ناحیه پشت سرینی (دورسوگلوتئال) برروی ماهیچه‌های ضخیم باسن:

محل تزریق در این ماهیچه معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی

باسن در حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو

روش مشخص می‌گردد.

یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما

با لمس کرست ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالا می‌باشد

مطمئن شده‌اید. انتخاب محل تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود.

این عضله در کودکان کم تر از ۲ سال به دلیل عدم تحرک کافی مکان مناسبی جهت

تزریق نمی‌باشد و احتمال آسیب به اعصاب سیاتیک این نواحی وجود دارد.

ب- ناحیه ونتروگلوتئال بر روی ماهیچه سرینی متوسط: برای تعیین محل تزریق

برروی این ماهیچه در بیمار می‌باید کف دست خود را بر روی تروکانتر بزرگ قراردهید

به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد. معمولاً دست راست برای ران

چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می‌شود. انگشت سبابه

بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان نشیمنگاهی قرار گرفته و انگشت میانی

دست به طرف عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید

سپس با انگشت خود به باسن آن فشار می‌آورد. محل تزریق در این حالت مرکز

مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه؛ میانی و لبه کرست ایلیاک تشکیل شده‌است.

این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می‌باشد. بیمارمی تواند در وضعیت

به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانوها و لگن خم شده باشد تا ماهیچه

مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱-۵ میلی لیتر می‌باشد.

ج- ماهیچه پهن داخلی (وستوس لترالیس)؛ ثلث این ماهیچه محل مناسبی برای تزریق

خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ و برجستگی خارجی زانو به سه قسمت

و انتخاب ثلث میانی آن به دست می‌آید. این محل برای کودکان و بزرگسالان مورد استفاده

می‌باشد بیمار می‌تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

د- ماهیچه دالی: سطح خارجی این ماهیچه اغلب برای تزریق واکسن استفاده می‌شود.

تزریق روی باسن و دست ها رایجترین محل تزریق است.

 

تزریق داخل جلدی:

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و

نیز بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای

یک میلی لیتر مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود

و اکثرا در سطح فلکسور ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود .

روش کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵

درجه و به میزان ۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده (شکل ۹-۲Cool و آنگاه دارو (معمولا ۰٫۱ میلی لیتر)

به آرامی تزریق می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود . در پایان بدون ماساژ سوزن

خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی

سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

 

تزریق وریدی:

تزریق داخل وریدی یا تزریق وریدی (IV therapy) به تزریق سرم یا دارو به داخل ورید بیمار گفته می‌شود.

در مقایسه با سایر روش‌های تجویز دارو تزریق داخل وریدی ممکن است به دلایل زیر انجام گیرد: نیاز به

درمان سریع بیمار (مانند اورژانس‌ها)، عدم توانایی تجویز خوراکی مانند بیمار دارای تهوع شدید یا در کما،

تخریب دارو در اثر روشهای دیگر تجویز مانند اپی نفرین وریدی.

سرم درمانی:

سرم درمانی اصطلاحاً به تزریق مایعات (سرم) داخل ورید بیمار برای درمان گفته می‌شود.

اینکار در مواقع از دست دادن سریع مایعات مانند خونریزی، اسهال، استفراغ و سوختگی‌ها ضرورت

می‌یابد. البته از روش تزریق داخل وریدی گاه برای جایگزِینی آب و الکترولیت مورد نیاز انسان نیز

استفاده می‌شود مثلاً در انجام اعمال جراحی یا درمان افرادی که به دلایلی نمی‌توانند از راه دهان

غذا بخورند.

تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی  :

پونکسیون کمری:

پونکسیون نخاعی یا بذل‌نخاع[۱] (به انگلیسی: Lumbar puncture) یک روش نمونه‌برداری

از سی. اس. اف یا مایع مغزی-نخاعی از ستون فقرات کمری جهت بررسی می‌باشد.

موارد کاربرد:

مایع مغزی-نخاعی را می‌توان برای تشخیص انواع بیماری‌های نورولوژیکی مورد آزمایش

قرار داد مانند مشکوک شدن به عفونت پرده‌های مغزی (مانند مننژیت) یا التهاب مغز (انسفالیت)

یا سایر بیماری‌های مغزی از جمله خونریزی‌های خاص مغزی و بیماری‌های التهابی.

در برخی اوقات از این روش برای تزریق برخی داروها به فضاهای دور مغز و نخاع نیز استفاده

می‌شود. انجام LP یا گرفتن مایع مغزی-نخاعی در هر نوزاد شیرخوار یا کودکی که مشکوک

به عفونت مغزی یا پرده‌های مغز باشد اقدامی بسیار ضروری و فوری است که نباید به تأخیر

انداخته شود به عنوان مثال تمام شیرخوارانی که با تب و تشنج مراجعه می‌کنند یا علائمی مانند

از دست رفتن هوشیاری، ضعف ناگهانی عضلات، سفتی گردن دارند، مشکوک به مننژیت یا

عفونت و التهاب مغز تلقی می‌شوند.

روش کار:

روش معمول اندازه‌گیری فشار مایع مغزی نخاعی ساده‌است: ابتدا شخص دقیقاً به

حالت افقی بر یک پهلو می‌خوابد، به طوری که فشار مایع در کانال نخاعی با فشار

درون حفره جمجمه برابر شود. فرد را ممکن است به پهلو خوابانده یا به حالت نشسته

قرار دهند و معمولاً یک نفر دستیار ستون فقرات را خم می‌کند تا فضای بین مهره‌های

کمر از پشت باز شود. پس از ضدعفونی کردن و آماده‌سازی محل مورد نظر، سوزن

مناسبی را از لابلای دو مهره کمری عبور می‌دهند تا نوک سوزن وارد این فضای اطراف

نخاعی شود. در این حالت چند قطره از مایع نخاعی گرفته می‌شود و سپس سوزن

خارج شده و محل پانسمان می‌شود.

برای اندازه‌گیری فشار مایع نخاعی سوزن نخاعی را در انتهای تحتانی نخاع وارد

کانال نخاع کمری می‌کنند و آن را به یک لوله شیشه‌ای قائم وصل می‌نمایند که بالای

آن به هوا راه دارد. اجازه می‌دهند مایع تا هر اندازه که می‌تواند در لوله بالا رود. اگر

مایع ۱۳۶ میلی‌متر بالاتر از سطح سوزن برود، می‌گویند فشار آن ۱۳۶ میلی‌متر آب

است؛ از تقسیم این رقم بر جرم مخصوص جیوه یعنی ۱۳٫۶، فشاری معادل ۱۰ mmHg به دست می‌آید.

گرفتن مایع مغزی-نخاعی در صورتی که کلیه اصول مربوط به آن رعایت شده باشد

اقدامی تقریباً بی خطر به حساب می‌آید. شایع‌ترین عارضهٔ آن بروز سردرد است که

در بزرگسالان شایع تر از کودکان می‌باشد و با اندکی استراحت نیز بهبود می‌یابد. گرفتن

مایع مغزی-نخاعی در حین پونکسیون کمری می‌تواند سردرد شدیدی بعد از گرفتن مایع

ایجاد کند، زیرا کشش بر روی رگ‌ها و ریشه‌های عصبی باعث تحریک فیبرهای درد

می‌شود. درد را می‌توان با تزریق داخل تراشه‌ای محلول استریل سالین ایزوتونیک کاهش داد.

پونکسیون کمری برای شمارش سلول‌ها در مایع و اندازه‌گیری سطوح پروتئین و گلوکز

انجام می‌گیرد. این پارامترها به تنهایی ممکن است در تشخیص خونریزی ساب آراکنوئید

و عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی (مانند مننژیت) بسیار سودمند و کمک کننده باشند.

به علاوه معاینه کشت CSF ممکن است میکروارگانیزم‌هایی را تولید کند که مسبب ایجاد

عفونت بوده‌اند. با استفاده از روش‌های پیچیده‌تر، از قبیل شناسایی باندهای الیگوکلونال،

می‌توان یک بیماری التهابی مداوم (مانند اسکلروز چندگانه یا ام اس) را شناسایی کرد.

سنجش بتا-۲-ترانسفرین بسیار خاص و حساس برای تشخیص، مانند نشت CSF می‌باشد.

وسایل تزریقـات :

سرنگ ها و سوزن های متنوعی وجود دارند، هر کدام برای تزریق حجم معینی از دارو به

یک بافت مخصوص طرح ریزی شده اند. پرستار باید تشخیص دهد که کدام سرنگ و سوزن بهتر مؤثر است.

سرنگ ها syrings:

سرنگ ها دارای یک قسمت استوانه ای و یک انتهای کوچک می باشد که سوزن به آن وصل

می شود داخل این قسمت استوانه ای plunger یا پیستون حرکت می کند. در بیشتر

بیمارستانها از سرنگ های Disposuble «پلاستیکی یکبار مصرف»استفاده می شود.

سرنگ های پلاستیکی یکبار مصرف ارزان بوده و پیستون آنها بخوبی قابل کنترل است.

سرنگ های شیشه ای گرانتر هستند و قبل از مصرف باید استریل شوند.

پرستار محلول را بوسیله آسپیره کردن داخل سرنگ می کند . به این صورت که پیستون

را بطرف بیرون کشید در حالی که سوزن متصل به آن داخل محلول مورد نظر است.

در موقع کشیدن محلول مورد نظر پرستار باید سرنگ را طوری دردست بگیرد که قسمت خارجی

سرنگ و دسته پیستون در دست او باشد  .برای رعایت استریلیته پرستار باید از هرگونه برخورد

احتمالی نوک سرنگ به سوزن یا قسمت داخلی سرنگ و تنه پیستون با هر نوع جسم غیر استریل

جلوگیری کند.

سرنگ ها در اندازه های مختلف که ظرفیت های ۱سی سی تا۵ سی سی رادارند.

استفاده از سرنگ های بزرگتر از ۵سی سی غیر متداول تر است. سرنگ های ۲تا۳

میلی لیتری برای تزریق عضلانی وزیر جلدی مورد نیاز است. سرنگ های بزرگتر

موجب ناراحتی بیمار میگردد.

میکرودرپ برای تزریق مثلا پنی سیلین کریستال بکار برده می شود و بجای

آن در سرنگها۲۰cc  تا۵۰ccاستفاده می شود.

سرنگ های هیپودرمیک ۵/۲تا۳ میلی لیتری معمولا بصورت بسته بندی با سوزن متصل

به آن موجود هستند گاهی اوقات ممکن است پرستار بر حسب احتیاج شماره سوزن

را عوض کند. سرنگ های هیپودرمیک دو نوع مقیاس اندازه گیری در طول سرنگ دارند.

یکیاز این مقیاس ها بر حسب «minims» و دیگری بر حسب میلی لیتر است. هر

میلی لیتر نیزبه ده قسمت تقسیم می شود.

سرنگ های انسولین یک میلی لیتر را در خود جای می دهند و به واحدهایی درجه بندی

می شوند بیشتر سرنگ های انسولین صد واحدی «۱۰۰ـU» هستند که برای استفاده

از صد واحد انسولین هستند. هر میلی لیتر از محلول محتوی ۱۰۰واحد انسولین است.

همین طور سرنگ های ۴۰ واحدی «۴۰ـ U» و «۸۰ـU» برای انسولین ها با این غلظت ها وجود دارد.

«قسمت های مختلف سرنگ و سوزن»

سرنگ های توبرکولین یک استوانه باریک دارند که سوزن کوچکی به آن وصل است .

این سرنگ ها به   و   میلی لیتر درجه بندی میشوند و ظرفیت آنها ۱سی سی است،

پرستار این سرنگ ها را برای استفاده از مقادیر کم از داروهای غلیظ بکار میرود: مثل

برای انجام تست های داخل جلدی  استفاده می شود سرنگ توبرکولین همچنین برای

آماده کردن مقادیر کمی از محلول موردنظر برای کودکان و نوجوانان بکار میرود. از سرنگ های

بزرگ برای تزریق داروهای داخل وریدی، یا اضافه کردن مواد دارویی به محلولهای تزریقی

و همچنین برای شستشوی زخم ها یا درناژ لوله ها استفاده می کنند.

چگونه زخم را پانسمان کنیم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

آیا تا به حال یک زخم باز را دیده‌اید؟ زخم باز یک جراحت در سطح پوست است

که باعث نمایان شدن قسمت‌های زیر پوست شده و معمولا موجب خونریزی خارجی می‌شود.

این نوع زخم‌ها در هر وسعتی به سرعت عفونی شده و میکروب‌ها می‌توانند سریع به لایه‌های

عمقی‌تر پوست گسترش یافته و وارد گره‌های لنفاوی شده و از این مسیر تا سراسر بدن گسترش یابند.

بنابراین روی تمام زخم‌ها باید به درستی تمیز و پوشیده شود و پوشش آن نیز ثابت گردد.

پوشاندن صحیح زخم به کنترل خونریزی، جلوگیری از آلودگی و جذب خون و

ترشحات زخم کمک می‌کند و موجب التیام سریع زخم می‌شود.

آیا می‌دانید زخم‌های باز انواع مختلفی دارند و تشخیص نوع آن‌ها در

ارائه کمک‌های اولیه مناسب بسیار موثر است؟

انواع زخم باز

خراشیدگی یا ساییدگی: این زخم در اثر ساییده شدن لایه فوقانی

پوست ایجاد می‌شود. به دلیل آن‌که بیشتر اعصاب این لایه آسیب می‌بینند،

زخم دردناک، ولی خونریزی قابل توجه نیست. خراشیدگی اگر وسیع باشد

یا ذرات خاک یا اجسام خارجی در آن فرورفته باشد، می‌تواند جدی و خطرناک باشد.

اقدامات: چنانچه جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرورفته است، آن را به آرامی با

آب و صابون بشویید و زخم را با بتادین، ضدعفونی و پانسمان کنید.

 

بریدگی: زخمی است که لبه‌های صاف داشته و شبیه بریدگی جراحی یا بریدگی با

لبه کاغذ است. این زخم، سوزش زیادی داشته و شدت خونریزی در این نوع زخم،

بسته به عمق بریدگی، محل و اندازه زخم متفاوت است.

 

پاره‌شدگی: زخمی است عمیق که دارای لبه‌های ناصاف بوده و در اثر اجسام تیزی مانند
شیشه ایجاد می‌شود. در این جراحت، بافت‌های زیرین پوست آسیب دیده و
احتمال خونریزی شدید زیاد است.
اقدامات: در بریدگی و پاره‌شدگی اولویت با کنترل خونریزی به وسیله فشار مستقیم است.

لبه‌های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو را بی‌حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرار داده

تا از درد و خونریزی آن کاسته شود. چنانچه جسم خارجی در زخم باقی مانده آن را خارج نکنید.

زخم را ضدعفونی و پانسمان کنید و مصدوم را به نزدیک‌ترین مرکز درمانی برسانید.

برای آن‌که خود را از بیماری‌های احتمالی دور کنید، در هنگام تماس با خون، از
دستکش معاینه یا یک کیسه پلاستیک استفاده کنید

کنده‌شدگی: زخمی است که قسمتی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته شود.

اقدامات: سطح زخم را تمیز و جلوی خونریزی را بگیرید. اگر قسمتی از پوست یا عضله آویزان

شده آن را در محل اولیه خود قرار دهید و روی آن را ببندید و بلافاصله مصدوم را به مرکز درمانی برسانید.

سوراخ‌شدگی: زخمی عمیق که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می‌شود.

این جراحت همیشه باعث خونریزی شدید نمی‌شود، ولی در سوراخ‌شدگی‌های شکم و

قفسه سینه ،احتمال خونریزی‌های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات: ابتدا اجازه دهید چند لحظه‌ای خونریزی جریان یابد تا میکروب‌های داخل زخم

به همراه خون خارج شوند. محل زخم را ضدعفونی کنید و در صورتی که جسم خارجی

در آن فرورفته است، آن را خارج نکنید، چرا که با خروج جسم بر شدت خونریزی افزوده می‌شود.

بنابراین جسم را با پانسمان ثابت کنید و مصدوم را به بیمارستان منتقل کنید.

توصیه‌هایی درباره پانسمان زخم

– بتادین با نام (پوویدون آیوداین)‌ یک محلول میکروب‌کش قوی بوده و می‌تواند

تمام انواع باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها را نابود سازد.

نکته بسیار مهم آن که این محلول تا زمانی که روی پوست خشک نشود، هیچ اثری ندارد.

 

– از نفوذ بتادین به داخل زخم باز خودداری کنید، چراکه به دلیل داشتن املاح ید

ممکن است موجب حساسیت در افراد شود.

 

– برای پوشاندن زخم از پنبه استفاده نکنید، چراکه اغلب پنبه‌ها غیراستریل هستند.

 

– بدون نظر پزشک از پماد آنتی‌بیوتیک استفاده نکنید، چراکه پماد جلوی خون‌گیری

بافت اطراف زخم را گرفته و ترمیم را به تعویق می‌اندازد.

 

– در صوتی که زخم عمیق، خونریزی شدید و دو لبه زخم به‌هم نمی‌رسند،

برای بخیه زدن به بیمارستان مراجعه کنید.

 

– تعویض پانسمان را هر روز و اگر مرطوب یا کثیف شد، زودتر انجام دهید.

 

– از کندن دلمه زخم اجتناب کنید، چراکه ترمیم را مختل می‌کند و خطر عفونت را افزایش می‌دهد.

 

– اگر محلول ضدعفونی‌کننده در دسترس نبود، برای تمیزکردن زخم از آب و صابون استفاده کنید.

بیشتر بخوانیم
عوض کردن پانسمان
تزریق در عضلات

 

چرا پانسمان زخم را باید عوض کرد؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

ایجاد زخم روی پوست، راهی برای ورود هر گونه میکروب به داخل بدن می باشد.

بنابراین آسیب سد دفاعی بدن (پوست) و بروز هر گونه زخمی را باید جدی گرفت و

هر چه زودتر آن را پانسمان کرد تا دچار عفونت نشود.هدف از پانسمان و مراقبت کردن از زخم،

بهبود سریع تر آن و جلوگیری از بروز عفونت می باشد.

خوشبختانه بسیاری از زخم های ایجادشده روی پوست، سطحی هستند و پس از مراقبت لازم،‌بهبودی کامل پیدا می کنند.

 

اما اگر زخمی شدید بود، باید به پزشک مراجعه کرد و حتما در مورد نحوه تعویض پانسمان زخم، از او سوال کنید. اگر به تشخیص پزشک، تعویض پانسمان تنها در تخصص او بود، برای تعویض پانسمان به پزشک مراجعه کنید.

 

روش تعویض پانسمان زخم در منزل

مواد لازم برای تعویض پانسمان زخم عبارتند از:

– آب مقطر یا جوشیده

– صابون

سرنگ پلاستیکی

– گاز استریل

 

۱- ابتدا آب جوشیده یا مقطر را با مقداری نمک مخلوط کنید و کنار بگذارید.

می توانید از محلول کلریدسدیم آماده که در داروخانه به فروش می رسد، استفاده کنید.

 

۲- دست های خود را با آب و صابون بشویید تا از آلودگی زخم جلوگیری کنید .

 

۳- پانسمان قبلی زخم خود را در جهت رویش موهای بدن،
از روی زخم به آرامی جدا کنید.
یکی از مهم ترین دلایل تعویض پانسمان زخم، آلوده شدن پانسمان با عفونت یا خون
است که اگر بیش از حد در کنار زخم بماند، ایجاد عفونت بدتری می کند
۴- پانسمان قبلی را دور بیندازید و دست های خود را بشویید. اگر زخم دچار عفونت شده
است، پانسمان جداکرده را درون کیسه فریزر قرار دهید و درب آن را محکم ببندید.
سپس در سطل زباله بیندازید.
۵- محلول آب نمکی را که تهیه کرده اید، با استفاده از سرنگ پلاستیکی روی زخم
بریزید تا محل را ضدعفونی کند.
۶- پس از شستشوی محل زخم، با استفاده از گاز استریل، هر گونه اضافاتی که بر روی زخم
مانده است را پاک کنید. این کار را با آرامی انجام دهید تا موجب خونریزی بیشتر نشود.
از گاز استریل برای خشک کردن محل زخم نیز می توانید استفاده کنید.
۷- با دقت بسیار، پانسمان جدید را روی زخم ببندید. از تماس پانسمان جدید با هر
گونه شی خودداری کنید. همچنین از باز بودن پانسمان به مدت زیاد خودداری کنید،
زیرا میکروب ها را جذب می کند و آلوده می شود.
دلایل تعویض پانسمان زخم
۱- آلودگی پانسمان: یکی از مهم ترین دلایل تعویض پانسمان زخم، آلوده شدن
پانسمان با عفونت یا خون است که اگر بیش ازحد در کنار زخم بماند،
ایجاد عفونت بدتری می کند.

۲- محیط زندگی: اگر شرایط زندگی به گونه ای باشد که پانسمان زخم، طی مدت کوتاهی
کثیف می شود، باید نسبت به تعویض آن اقدام کرد. بنابراین به همه افراد نمی توان
توصیه واحدی کرد که طی زمان مشخصی پانسمان را عوض کنند؛ مثلا فردی که
در بیمارستان بستری است، با کسی که طی روز دایما در حال جابجایی و
تحرک است، فرق می کند.
۳- محل زخم: محل زخم می تواند دلیلی برای زمان تعویض پانسمان آن باشد،
مثلا اگر پانسمان در قسمت مفاصل قرار داشته باشد (مفصل آرنج یا زانو که دایما در حال حرکت است)،
در مقایسه با پانسمان زخمی که در محل بی تحرک قرار دارد مثل شکم و یا پشت، بیشتر
احتمال دارد که دچار مشکل شود و فرد باید نسبت به تعویض آن اقدام کند.

 

۴- جنس پانسمان: برخی پانسمان ها، جنس مقاوم تر و بهتری نسبت به بقیه دارند.
بنابراین میزان تعویض پانسمان در حالت غیرمقاوم افزایش می یابد.
قبل از پانسمان جدید، چند دقیقه زخم خود را باز بگذارید تا پوست شما نفس بکشد و
پس از چند دقیقه، اقدام به بستن پانسمان جدید کنید
نکات لازم برای تعویض پانسمان زخم
– اگر پزشک توصیه دیگری به شما کرد، آن را انجام دهید، زیرا زخم های مختلف،
نکات بهداشتی متفاوتی دارند.
– قبل از پانسمان جدید، چند دقیقه زخم خود را باز بگذارید تا پوست شما نفس بکشد
و پس از چند دقیقه، اقدام به بستن پانسمان جدید کنید.
– اگر هنگام تعویض پانسمان، متوجه هر گونه حالت غیرطبیعی در زخم خود
شدید، به پزشک بگویید.
– توصیه می شود روزانه یک مرتبه پانسمان زخم خود را عوض کنید.
اگر غیر از این باشد، پزشک به شما خواهد گفت.
– هر گونه نشانه عفونت در محل زخم (قرمزی، سوزش، ترشح غلیظ و
سبز و یا بوی زننده) را باید به پزشک گفت.
– تغذیه مناسب، نوشیدن مایعات کافی، رژیم پر پروتئین و حاوی آهن و روی
و ویتامین ها برای بهبود سریع تر زخم توصیه می شود.
– تحرک بدنی داشته باشید و فعالیت ورزشی انجام دهید تا ترمیم زخم
به طور کامل انجام شود.
 شستن دست ها قبل از تعویض پانسمان، هرگز فراموش نشود.

بیشتر بخوانیم

عوض کردن پانسمان

 

  • تزریقات

دگزامتازون خوب یا بد؟!

ارسال شده در: هومینو | ۰

حتما برای شما هم پیش آمده که دچار سرماخوردگی یا حساسیت شده باشید و در مراجعه

به پزشک و خرید داروها، ببینید که آمپول دگزامتازون هم برایتان تجویز شده است.

دگزامتازون یکی از پرمصرف‌ترین داروهای کشور است
دگزامتازون دارویی از دسته کورتیکواستروئیدها و به قول معروف «کورتون» است.
کورتون‌ها برای درمان بیماری‌های مختلفی تجویز می‌شوند که التهاب (تورم، قرمزی، درد)، بیماری‌های

پوستی، بیماری‌های خونی، بیماری‌های چشمی، بیماری‌های تیروئید، آلرژی و آسم، بیماری‌های خود

ایمنی مثل لوپوس و پمفیگوس، بیماری‌های غده فوق کلیوی، شوک آنافیلاکتیک (شوک ناشی از حساسیت)،

روماتیسم مفصلی و بعضی از انواع سرطان‌ها از آن جمله است.
اما در سال‌های اخیر مصرف دگزامتازون به طور بی‌رویه در ایران افزایش داشته است. براساس آمارهای

ارائه شده در سال گذشته دگزامتازون در صدر داروهای تجویزشده در کشور قرار داشته است. شاید دلیل

پرطرفدار بودن این دارو این باشد که در سال‌های گذشته، دگزامتازون به یکی از انواع داروهای دوپینگ

رایج در باشگاه‌های بدنسازی تبدیل شده است و باعث افزایش وزن کاذب می‌شود.
اما این افزایش وزن ایجاد شده حاصل تجمع آب و مایعات در بدن است و هیچ تاثیری در افزایش حجم

عضلات و توان ورزشکار ندارد وحتی مصرف منظم آن به کاهش توده عضلانی منجر می شود. از دیگر

موارد سوءمصرف داروی دگزامتازون می‌توان به استفاده از آن برای رفع علائم سرماخوردگی و حساسیت‌های

ساده و کاهش دردهای عضلانی اشاره کرد که تاثیری موقت در درمان آنها دارد.
در حقیقت استفاده از کورتون‌ها در درمان بیماری‌های ساده‌ای مثل سرماخوردگی شبیه به این است

که برای نابودی مگس و پشه‌های هجوم آورده به منزل‌تان از «بمب اتم» استفاده کنید؟ البته بمب اتم

قادر به نابودی حشرات موذی و رفع مشکل است اما تأثیرات بسیار هولناکی بر سلامت شما دارد.
پس توصیه جدی می شود برای رفع علائم سرماخوردگی از دگزامتازون و سایر کورتون‌ها استفاده نکنید،

چرا که این دارو با تضعیف سیستم ایمنی بدن، زمینه را برای تشدید بیماری‌های عفونی فراهم کرده

و طول مدت بیماری را افزایش می‌دهد.

عوارض جانبی

دگزامتازون هم مثل هر داروی دیگری اثرات و عوارض جانبی خود را دارد و این عوارض جدی است. باید

دگزامتازون راقاتل استخوان‌ها دانست، چرا که بزرگ‌ترین عارضه آن پیشگیری از رسوب کلسیم در استخوان و ایجاد پوکی استخوان است.
همچنین دگزامتازون روی سیستم گوارشی تاثیر می‌گذارد و باعث بروز مشکلاتی از قبیل نفخ، زخم‌های

مری و معده می‌شود. افزایش فشار چشم، آب مروارید و گلوگوم (آب سیاه) از عوارض دیگر مصرف زیاد

این داروست. مصرف بالای این دارو با تاثیر بر سیستم قلبی-عروقی، به افزایش قند خون و ایجاد فشار

مضاعف بر قلب و عروق منجر می‌شود و در نتایج آزمایشی اختلال ایجاد می‌کند.
توجه داشته باشید که این دارو و هم خانواده‌های آن باعث چاقی، اختلالات قاعدگی و پرمویی در خانم‌ها

هم می‌شود، بهتر است در صورت مشاهده مشکلاتی مثل تورم در صورت و قوزک پا و همچنین مدفوع سیاه،

قیری رنگ و عفونی که بیش از چند روز طول می‌کشد، پزشک خود را در جریان قرار دهید.
موارد منع مصرف
در صورتی که مبتلا به بیماری‌هایی مثل بیماری‌های زمینه‌ای مثل آبله مرغان، سرخک، بیماری‌های قارچی،

صرع، دیابت، سل، عفونت‌های چشمی، اختلالات تیروئیدی، بیماری‌های کبدی، بیماری‌های کلیوی، فشار داخل چشم،

بیماری‌های قلبی و فشار خون بالا، بیماری‌های گوارشی مثل زخم معده و اثنی‌عشر هستید، حتما پزشک

خود را در جریان قرار دهید تا در تجویز این دارو تجدید نظر کند.
توجه داشته باشید در صورت داشتن برنامه یا تصمیم برای عمل جراحی و حتی جراحی‌های دندانپزشکی

هم لازم است به پزشک اطلاع دهید، در دوران بارداری و شیردهی با توجه به عبور این دارو از جفت و ترشح

آن در شیر، مصرف دگزامتازون باید با نظر پزشک باشد.
اختلال دارویی با داروهای دیگر
اگر داروهای رقیق‌کننده خون مثل آسپرین و وارفارین، داروهای قلبی مثل دیگوگسین، قرص‌های ضدبارداری،

ریفامپین، داروهای ضدتشنج مثل فنوباربیتال و فنی‌تویین مصرف می‌کنید، نباید از دگزامتازون استفاده کنید.
مصرف دگزامتازون و رژیم غذایی مناسب
اگر پزشک برایتان دگزامتازون تجویز کرده است باید تغییراتی در رژیم غذایی ایجاد کنید. همزمان

با مصرف داروی دگزامتازون لازم است مصرف نمک را جدا کم کنید.
در عین حال توصیه می‌شود مصرف شیر و مواد غذایی حاوی پروتئین را افزایش دهید. از آنجا که این

دارو باعث بروز ناراحتی‌های معده می‌شود، بهتر است بعد از غذا یا همراه با شیر مصرف شود.
جای خالی نظارت بر تجویز بی‌رویه!
علاوه بر موارد ذکر شده لازم به توضیح است که با توجه به ممنوع بودن ارائه دگزامتازون و سایر کورتیکو

استروئیدها بدون نسخه پزشک به بیماران، گناه پرمصرف بودن این داروها در ایران مستقیم بر گردن جامعه

پزشکان کشورمان است. وزارت بهداشت به علت نظارت نداشتن نسخه‌های پزشکان عملا در صدمات وارد

شده به مردم به علت سوءمصرف دگزامتازون شریک است و علاوه بر آن به واسطه بروز قطعی عوارضی

مثل پوکی استخوان و انواع زخم‌های گوارشی متحمل هزینه‌های سنگین درمان چنین مشکلات جدی در جامعه خواهد شد.
نظارت ضعیف بر داروخانه‌ها و ارائه داروهای خطرناکی همچون دگزامتازون تزریقی، قطره‌های چشمی

بتامتازون و پمادهای کورتونی قوی همچون فنوسینولون بدون نسخه پزشک نیز از دیگر عوامل پرمصرفی

کورتون‌ها در ایران است.
در هر حال پرواضح است که خویشتنداری و نظارت مردمی می‌تواند در بسیاری از موارد مانعی جدی بر

سر راه برخی پزشکان بی‌توجه و داروخانه‌های بی‌انضباط ایجاد کند. به سلامت خود اهمیت بدهیم!

  • تزریقات

آزمایش خون در خانه

ارسال شده در: هومینو | ۰

MCH در آزمایش خون مقدار غلظت هموگلوبین خون را نشان می‌دهد و به  فهمیدن اختلال های

خونی کمک می کند. میزان متفاوت mch ممکن است نشانه های زیادی به همراه داشته باشد که

لازم است فرد مداوا گردد. پزشکان مرتبا برای چک کردن وضعیت جسمی فرد بیمار تست کلی خون

را تجویز می کنند. یکی از مواردی که در آزمایش خون بررسی می‌شود mch می‌باشد.

MCH چیست؟

Mch مخفف عبارت (mean corpuscular hemoglobin) بوده که به معنی اندازه گیری غلظت خون می‌باشد.

منظور از سطوح mch متوسط هموگلوبین موجود در گلبول قرمز است. هموگلوبین یک پروتوئین در خون

بوده که اجازه می‌دهد سلول های قرمز اکسیژن را به سلول ها و بافت های بدن انتقال دهند.

با این که اندازه mch خیلی کوچک بوده ولی سطح mch متوسط سطح هموگلوبینی است که در هر

گلبول قرمز می‌باشد. Mchc متوسط وزن هموگلوبینی را ایجاد می کند که طبق حجم گلبول های قرمز

تشخیص داده می‌شود؛ mch و mchc برای نشان دادن سلامت هموگلوبین خون هستند.

سطح mch

مقدار طبیعی سطح mch در افراد بالغ در هر سلول تقریبا ۲۷ تا ۳۳ پیکوگرم است. پایین ترین سطح

mch ای که یک فرد می‌تواند داشته باشد تقریبا ۲۶ پیکوگرم در هر سلول و بالاترین سطح تقریبا ۳۴

پیکوگرم در هر سلول می‌باشد که همه این ها متوسط غلظت را نشان می‌دهد. البته این اعداد می‌تواند

طبق دستگاهی که آزمایش خون را می گیرد تغییر نماید. مقدار طبیعی سطح mch در کودکان خردسال با افراد بالغ تفاوت دارد.

علل سطح پایین mch

انواع بیماری های کم خونی سبب کم شدن مقدار mch می‌شود. برای نمونه آنمی یا کم خونی از نوع

میکروسیت هنگامی رخ می‌دهد که سلول های خونی بسیار کوچک شده اند و نمی توانند به اندازه ای

که لازم است هموگلوبین را حمل کنند و در خود نگه دارند که امکان دارد این موضوع به دلیل سوء تغذیه یا کمبود غذا باشد.

بعضی مواقع هم باعث بوجود آمدن مریضی های کم خونی (آنمی) می گردند، حتی در مواقعی که

شخص از لحاظ تغذیه مشکلی نداشته باشد. مقدار کم بودن آهن در خون امکان دارد سبب کم شدن

میزان mch شود. بدن شخص از آهن برای ساخت هموگلوبین کمک می‌گیرد. در صورتی که ذخیره آهن

بدن کم باشد، کم خونی و کمبود آهن باعث کم شدن میزان mch می شود. این نوع آنمی اکثرا در

اشخاص گیاه خوار و همچنین اشخاصی که از لحاظ تغذیه وضعیت خوبی ندارند رخ می‌دهد.

امکان دارد افرادی با وضعیت های متفاوت نیز دچار کاهش میزان mch گردند. مریضی سلیاک می‌تواند

سبب کم شدن جذب آهن از طریق بدن شخص گردد و شرایط را جهت حفظ میزان سطح آهن در مقدار طبیعی سخت کند.

افرادی که به خاطر مشکلات دستگاه گوارش عمل جراحی کرده اند نیز ممکن است دچار اختلال در جذب آهن

شوند. بانوان به دلیل پریود شدن ممکن است دچار آنمی شوند، چرا که زنان در زمان عادت ماهانه آهن زیادتری را دفع می‌کنند.

افرادی که کمبود ویتامین دارند مخصوصا کمبود زیر مجموعه ای از ویتامین B مثل فولات و ویتامین B12 امکان

دارد سطح mch بدنشان کم شود؛ و یا حتی امکان کم بودن ویتامین در بدن باعث زیاد شدن میزان mch گردد.

پزشکان معالج در صورت دیدن چنین وضعیتی اکثرا تست های بیشتری را درخواست می‌کنند و با تفسیر

جواب های آزمایش های گرفته شده، راحت تر می‌توانند تشخیص دهند.

نشانه های سطح پایین mch

در بیشتر مردم وقتی میزان mch بدنشان کم است هیچ نشانه ای در بدن فرد ظاهر نمی‌شود. هنگامی که

میزان پایین بودن mch ادامه دار شود یا خیلی افت نماید علائم آغاز می‌شود. ابن علائم عبارتند از:

  • نفس تنگی
  • تحلیل شدن بنیه
  • خستگی بیش از حد
  • سرگیجه
  • همیشه احساس ضعف داشتن

پایین بودن مقدار سطح mch بر روی پوست نیز تاثیر گذار است. شخصی که میزان سطح mch بدنش کم است

امکان دارد پوستش کبود یا رنگ پریده گردد. در صورتی که هر کدام از نشانه های بالا را در خود مشاهده کردید سریعا به پزشک مراجعه کنید.

علل سطح بالای mch

معمولا بالا بودن سطح mch از علائم کم خونی (آنمی) از نوع ماکروسیت می‌باشد. این شرایط وقتی اتفاق

می افتد که سلول های خونی خیلی بزرگ باشند که معمولا این مسئله بخاطر ذخیره نا مناسب ویتامین B12 یا اسید فولیک است.

بالا بودن میزان mch به علل زیر اتفاق می افتد:

  • امراض کبدی
  • پر کاری تیروئید
  • خوردن الکل
  • عوارض بعضی از سرطان ها
  • عوارض بعضی از عفونت ها
  • استفاده خیلی زیاد از داروهای استروئیدی (کورتون)

 نشانه های سطح بالای mch

علائم اشخاصی که به دلیل کم خونی (آنمی) سطح mch بدنشان زیاد می‌شود تقریبا الگوی خاصی دارد.

اول امکان دارد فرد به این علائم دقت نکند، ولی این نشانه ها ممکن است با گذشت زمان بدتر شوند. این نشانه ها عبارتند از:

  • احساس خستگی
  • رنگ پریدگی
  • زیاد شدن ضربان قلب
  • ضعیف و شکننده شدن ناخن ها
  • تمرکز نداشتن
  • سر درگمی و از دست دادن حافظه

افرادی که به بیماری آنمی ماکروسیت مبتلا هستند امکان دارد که دچار مشکل گوارشی شوند؛ از این نشانه ها

می‌توان به از دست دادن اشتها، کم شدن وزن و اسهال اشاره کرد. اگر هر یک از این علائم را در خود دیدید سریعا به پزشک مراجعه کنید.

 

معالجه عدم تعادل mch

درمان سطح غیر معمول mch در هر فرد متفاوت می‌باشد. معالجه سطح غیر معمول mch به دلیل غیر طبیعی

بودن سطح mch ارتباط دارد. پزشک می‌تواند برای معالجه سطح بالای mch، ویتامین B12 و اسید فولیک و رژیم

غذایی تجویز کند و بهتر است که این ویتامین ها را با رژیم غذایی متفاوتی استفاده کند، در اصل ویتامین B12

و اسید فولیک کمک می کند سطح mch بدن نرمال شود.

اکثر مواقع پایین بودن سطح mch به علت کمبود آهن می‌باشد که در آخر این کمبود آهن به آنمی منجر می‌شود.

تجویز پزشک معالج برای این بیماران آهن و ویتامین B6 می‌باشد. مصرف ویتامین C و فیبر در کنار مواد غذایی که

سرشار از آهن می‌باشند باعث زیاد شدن سطح mch می‌شود. هر چند اشخاصی که میزان mch بدنشان غیر

طبیعی می‌باشد لازم است که قبل از مصرف هر گونه دارو یا مواد غذایی از پزشک معالجشان مشورت بگیرند.

نتیجه گیری

بیشتر اشخاص با تغییر دادن رژیم غذایی خود می‌توانند میزان mch بدنشان را به حالت نرمال برسانند. ولی برای

برخی افراد که وضعیت خاصی دارند مثلا بدنشان نمی تواند آهن را جذب نماید امکان دارد پزشک معالج برای آن

ها تزریق آهن تجویز کند. بقیه اشخاص نیز امکان دارد احتیاج داشته باشند که به آن ها خون با میزان بالایی آهن

داده شود. افراد بیمار لازم است که در طول معالجه با پزشک خود صادق بوده تا سریع تر بهبود یابند.

شما می توانید به راحتی از طریق هومینو به صورت آنلاین آزمایش های مختلف را درخواست دهید. جهت درخواست  اینجا کلیک کنید