• یائسگی

افسردگی یائسگی یا پساقاعدگی

ارسال شده در: هومینو | ۰
  1. گرگرفتگی
  2. اختلالات خواب
  3. اضطراب و افسردگی
  4. خشکی واژن

در مجموع درمانهای پساقاعدگی به دو دسته پزشکی و غیر پزشکی تقسیم می‌شوند

و در انتخاب درمان سن، بیماری‌های مزمن و وضعیت فردی نقش مهمی دارند. درمان‌های

غیر پزشکی شامل رژیم غذایی، ورزش، حمایت اطرافیان، فعالیت‌های اجتماعی و روان

درمانی می‌شود. هورمون تراپی درمان پزشکی علایم پساقاعدگی یا پساقاعدگی زودرس است.

رژیم غذایی: سیب زمینی شیرین، جعفری، رازیانه و ریشه رازیانه، سویا و شیر سویا،

عدس، نخود، غلات، فیبر، میوه‌جات و سبزیجات، ومایعات می‌توانند باعث کاهش علائم

پساقاعدگی مخصوصا گرگرفتگی بشوند. کم کردن نمک و کافئین باعث کاهش گرگرفتگی

می‌شود. قطع سیگار و الکل هم اثر مشابهی دارد. علاوه بر آن مشاهده شده است که

در افراد گیاهخوار پساقاعدگی دیرتر و با علایم کمتری اتفاق می‌افتد.

ورزش: فعالیت بدنی مثل پیاده‌روی تند، یوگا، ورزش‌های هوازی و…  باعث افزایش تخمک

فعال و به تاخیر انداختن پساقاعدگی می‌شود و علائم و پساقاعدگی را کاهش می‌دهد.

حمایت اطرافیان: جلسات دورهمی با افراد همسن می‌تواند نقش موثری در بهبود روحیه

و کاهش اضطراب و افسردگی در افرادی که با پساقاعدگی مواجه هستند داشته باشد.

علاوه بر آن پارتنر نقش بسیار مهمی در کنترل علائم و بهبود آنها دارد. یک پارتنر آگاه می‌تواند

نقش اطمینان بخش و حامی داشته باشد و از وقوع اضطراب و افسردگی بیشتر جلوگیری کند.

به طور مثال خشکی واژن که در پساقاعدگی رخ می‌دهد به معنی اختلال در میل و کارکرد

جنسی نیست و با استفاده از مواد روان‌کننده، می تواند برطرف شود. در صورتی‌که اگر پارتنر

جنسی آگاهی کافی نداشته باشد ممکن است این مسئله منجر به اختلال در ارتباط

جنسی و عاطفی و افزایش افسردگی و اضطراب شود.

فعالیت‌های اجتماعی: دوران پساقاعدگی دوران مناسبی برای افزایش فعالیت اجتماعی

و اقتصادی است. افراد در این دوران معمولا مشغولیت‌های کمتری در خانه و در ارتباط با

اعضای خانواده مخصوصا فرزندان دارند. این دوران زمان مناسبی برای یادگیری مهارت‌های

جدید و حتی یادگرفتن یک زبان جدید است. از طرفی حضور در اجتماع و فعالیت بیشتر

باعث حفظ شادابی روحی و کاهش اضطراب و افسردگی می‌شود.

روان درمانی:

اگر حمایت کافی از طرف پارتنر و یا بقیه نزدیکان وجود ندارد، یک مشاور آگاه

می‌تواند حمایت کافی را با چند جلسه روانکاوی و روان‌درمانی فراهم کند.

هورمون‌تراپی:

بسیاری از علائم پساقاعدگی ناشی از کاهش استروژن هستند. هورمون درمانی

با استروژن و پروژسترون می‌تواند تعادل هورمونی از دست رفته را به بدن برگرداند و علائم

پساقاعدگی را کاهش دهد. با نظر پزشک متخصص هورمون درمانی برای افراد زیر ۶۰ سال

و در پساقاعدگی زودرس توصیه می‌شود. به هاطر داشته باشید هورمون‌درمانی در ده سال

اول پساقاعدگی موثر است و اگر دیرتر از ده سال بعد شروع شود اثربخشی کافی ندارد.

  • ارتباط پساقاعدگی و پوکی استخوان چیست؟

نبود استروژن باعث کاهش تراکم استخوان می‌شود. ورزش خطر ابتلا به پوکی استخوان

را در پساقاعدگی کاهش می‌دهد. اگر در خانواده سابقه پوکی استخوان دارید باید تراکم

استخوان سنجیده شود و میزان کلسیم و ویتامین D بدن هم بررسی شود. در صورت لزوم،

در دوران پساقاعدگی مصرف مکمل ویتامین D و کلسیم تحت نظر پزشک توصیه می‌شود.

  • آیا راهی برای پیش‌بینی وقوع پساقاعدگی وجود دارد؟

بله، البته قطعا نمی‌توان وقوع پساقاعدگی را مشخص کرد ولی می‌توان در ارتباط با احتمال

وقوع آن حدسیاتی زد. با اندازه گیری سطح FSH و AMH می‌توان حدسیاتی در ارتباط با وقوع

پساقاعدگی زد. از طرفی زمان شروع پساقاعدگی و احتمال بروز پساقاعدگی زودرس به عوامل

ارثی بستگی دارند. اگر مادر و یا بستگان درجه یک دچار پساقاعدگی زودرس شده باشند احتمال وقوع آن بالا می‌رود.

  • آیا راهی برای به تاخیر انداختن پساقاعدگی وجود دارد؟

ورزش می‌تواند پساقاعدگی را به تاخیر بیاندازد. علاوه بر آن قرص‌های هورمونی ضد بارداری

اگر منعی برای مصرف نداشته باشند می‌توانند در وقوع پساقاعدگی تاخیر ایجاد کنند. درمان

اصلی برای به تاخیر انداختن پساقاعدگی مخصوصا در کسانی که به پساقاعدگی زودرس دچار

شده‌اند و یا به دلایل پزشکی رحم و تخمدان‌هایشان را از بدن خارج کرده‌اند هورمون‌درمانی زیر

نظر پزشک است.

  • سالمند

ازدواج سالمندان خوب است یا بد؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

وقتی از کار و فعالیت فارغ شده ای و بچه ها هم دیگر بزرگ شده و هر یک به دنبال کار

خود رفته اند، در این شرایط اگر فردی نباشد که روزهایت را با او پر کنی و از ملال دقایق

و ثانیه ها به او پناه ببری، حتی در مواقع بیماری و احتیاج به دادت برسد و انیس و همدمت

باشد، پیری و کهنسالی به کابوسی تکراری و اجباری بدل می شود.

هر سالمندی ممکن است به دلایلی تنها باشد. در ادامه این مطلب، نکات قابل توجهی

درباره ازدواج در دوران سالمندی مطرح می شود.

نظر یک مددکار خانه سالمندان این ازدواج هیچ خطری ندارد

یک مددکار سالمندان که در آسایشگاه کهریزک کار می کند درباره ازدواج سالمندان می گوید:

«بدون هیچ شرایطی این عمل خداپسندانه را تایید می کنم. در درجه اول این ازدواج چون

در سنین بالا و بین افراد با تجربه اتفاق می افتد، هیچ خطر و مشکلی ایجاد نمی کند. از سوی

دیگر، با توجه به این که همه سالمندان چه آن ها که با فرزندانشان هستند چه آن ها که به

دلایل مختلف فرزندانشان نمی توانند با آن ها زندگی کرد یا از آن ها مراقبت کنند، تنهایی و

نیاز به یک همراه را بیش از سایر مقاطع زندگی خود تجربه می کنند. در شرایطی که همسر

فوت کرده باشد دیگر این نیاز تشدید می شود و واقعا نمی توان انتظار داشت حتی با

استخدام یک پرستار تمام وقت مشکلات برطرف شود؛ البته درباره مشکل این ازدواج ها،

برخی مطرح می کنند در این سن هر دو طرف پیر هستند و به قول معروف به فردی نیاز دارند

که از خودشان مراقبت کند و در این شرایط، نمی توانند بار یکی دیگر را هم به دوش بکشند

در حالی که همان طور که گفتم این نیاز فقط جسمانی نیست و همین که شما تصور می کنید

فرد دیگری هم در خانه حضور دارد که در شرایط اضطرار می تواند به دادتان برسد کافی است

و در ضمن حضور این فرد باعث پرشدن خلاء عاطفی و افزایش روحیه و انگیزه می شود.

نظر یک روان شناس

تنهایی به افسردگی سالمندان منجر می شود

صدر، روان شناس در این باره می گوید: «تنهایی یا احساس تنهایی آثار بسیار عمیقی بر جای

می گذارد و حتی بر میزان خوردن غذا و متابولیسم و تغییرات بیولوژیکی هم موثر است. سالمندان

فاقد منابع مجدد دوستی هستند زیرا بیشتر آن ها کار نمی کنند و موقعیت ایجاد روابط دوستانه

در فضای کار را ندارند و دوستان هم سن و سالشان را نیز به نوعی از دست داده اند؛ این مسئله

تنهایی آن ها را افزایش می دهد. مهم ترین ویژگی دوره سالمندی، تنهایی و احساس تنهایی

است. مرد یا زنی که در چرخه زندگی، خانه خود را تنها آشیانه ای خالی می بیند، به ازدواج نیاز

دارد چرا که پیامد این احساس تنهایی ،افسردگی است. بهتر است برای بسیاری از سالمندان

که از نظر جسمانی نیاز آنچنان زیادی به دیگران ندارند و فقط از نظر روانی احساس تنهایی می کنند

به جای استخدام پرستار به عنوان همدم، شرایط ازدواج را فراهم و آن ها را برای یک ازدواج موفق

تشویق کنیم. برخی هنجارهای جامعه طوری تعریف شده که اگر یک زن سالمند قصد ازدواج داشته

باشد خیلی قابل قبول نیست در صورتی که این یک هنجار است و ضدارزش نیست. زن ها به لحاظ

روان شناختی خیلی بیشتر از مردها به حمایت نیاز دارند و در معرض آسیب های بیشتری هستند

به همین دلیل است که باید گفت این هنجار کاملا غلط است. مسئله مهم در ازدواج سالمندی، جبهه گیری

فرزندان و نگرش آن ها به ازدواج یکی از والدین به ویژه مادرانشان است. فرزندان چنین سالمندانی

باید بدانند که در تحقیقات زیادی ثابت شده است ازدواج سالمندی، استرس های آن ها را کمتر می کند

و سالمندانی که در این دوره از زندگی شان ازدواج کرده اند، عمر طولانی‌تری دارند.»

نظر یک جامعه شناس
ازدواج سالمندان پسندیده ترین پدیده اجتماعی است

دکترالستی، جامعه شناس هم ازدواج سالمندان را بدون هیچ قید و شرطی، یکی از پسندیده ترین پدیده های

اجتماعی می داند و می گوید: «ازدواج سالمندان فی نفسه برای استحکام خانواده و از تنهایی درآوردن

افراد و کامل کردن انسان ها امری نیکوست. عرف ما برای افراد سالمندی که تا به حال ازدواج نکرده اند

یا آن ها که همسرانشان را از دست داده اند حقی قائل نمی شود که این امر یک نقطه ضعف و تفکر ارتجاعی

است. با توجه به این که یکی از اصلی ترین عوامل انگیزشی برای ازدواج در سنین جوانی، نیاز مفرط و غریزه

قدرتمند جنسی است به همین علت متاسفانه درصد قابل توجهی از ازدواج ها تحت تاثیر آن و بدون لحاظ

دیگر شرایط ضروری و لازم برای ازدواج انجام می گیرد و جنبه های مختلف حیات انسانی مانند تفاهم، عاطفه،

بخشش، محبت و… تحت الشعاع قرار می گیرد. مشاهده ازدواج هایی که مبنای اصلی آن چیزی جز جاذبه

جنسی است می تواند توجه به وجود جنبه های دیگر و احساس نیاز به آن جنبه ها را در انسان ها برانگیزد

و جوانان نیز می آموزند که می توانند در زندگی دو نفره و زناشویی به ابعاد متفاوتی از انسانیت توجه و به

آن تاکید کرد و حتی بنای بنیان خانواده را بر آن ها استوار کرد.»