• مشاوره و روانشناسی کودک

بچه ها از چه سنی می توانند وارد فضای مجازی شوند؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

نظارت بر فعالیت های آنلاین کودکان در سال های آغازین آشنایی با رایانه و اینترنت

بسیار اهمیت دارد و لازم است تا کودکان در تمام لحظات تحت کنترل باشند. به علاوه،

کودکان تنها می توانند نیم ساعت در روز را با سایت های متناسب سن خود سپری کنند.

اما برای کودکان بالای هفت سال، شرایط فعالیت های اینترنتی کاملا تغییر می کند.

محدود کردن کودکان و نوجوانان در استفاده از فضای مجازی یک الزام است 

متاسفانه در حال حاضر کودکان حتی در سن ۸، ۹ سالگی در اینستاگرام صفحه‌های

شخصی راه‌اندازی می‌کنند که این موضوع می‌تواند آسیب بسیاری به کودکان وارد کند

چراکه ممکن است کودکان و نوجوانان به خاطر کنجکاوی‌های متعدد،‌ وارد فضاهایی

شوند و یا با افرادی معاشرت کنند که صدمات جبران ناپذیری به آنها و یا خانواده‌شان

وارد کند

اگر از ابتدای دوران تولد کودک، رابطه و صمیمیت بیشتری میان والدین و فرزند ایجاد

شود این موضوع می‌تواند ساختار مناسب دفاعی بسیار خوبی ایجاد کند تا کودک از

هرگونه سوءاستفاده و آسیبی دور باشد. صمیمیت در رابطه والدین و فرزند کمک می‌کند

تا کودک برای ورود به هر فضایی آنها را آگاه کند، با آنها مشورت کند و در هر شرایطی

نظر آنها را جویا شود. از طرفی دیگر، والدین می‌توانند براساس این صمیمیت شرایطی

فراهم کنند که امکان حضور مداوم کودک در فضای مجازی تعدیل یابد.

راهکارهایی بر اساس سن و مراحل مختلف 

۲ تا ۴ سال:

با شروع ۳ سالگی، برخی از کودکان را می توان از مزایای -مقداری جزئی- استقلال در

فضای وب بهره مند کرد از این رو آنها می توانند به کاوش و تجربه های جدید دست یابند

و حتی اشتباهات مختص به خود را مرتکب شوند.

البته این به مفهوم آزادی کامل کودکان در فضای اینترنت نخواهد بود. بهترین کار آن است

که والدین وب سایت های مناسب برای بازدید آنها را انتخاب کرده و خروج از وب سایت ها

نیز بر عهده فرزندان نباشد. البته وقتی فرزندانتان در سایت های ایمن شناخته شده هستند،

لازم نیست که تمام مدت بالای سر آنها ایستاده و یا کنارشان بنشینید.

۴ تا ۷ سال: 

در این محدوده سنی، کودکان شناسایی های جدید خود را در فضای مجازی آغاز می کنند،

اما همچنان حفظ رابطه نزدیک والدین و فرزندان در فضای اینترنت بسیار مهم است. زمانی که فرزند

شما در محدوده سنی مذکور قرار دارد، باید دسترسی او به اینترنت را تنها به سایت هایی که از قبل

مشاهده کرده اید و نسبت به محتوای مفید آن اشراف دارید، محدود نمائید.

بسیار مهم است که کودکان شما دراین محدوده سنی تجربه های مثبتی را از سایت هایی که با آن

سرو کار دارند، کسب کنند. این به مفهوم هر چه دور نگه داشتن کودکان از سایت های خطرناک نیست،

بلکه اطمینان حاصل کردن از آن است که سایت های مورد بازدید، فرزندانمان را به سمت تخریب فکری سوق نمی دهد.

۷ تا ۱۰ سال:

در این محدوده سنی، کودکان با نگاهی فراخانوادگی بدنبال کسب موجودیت اجتماعی و اطلاعات

بیشتر هستند. این زمانی است که فشار همسالان آغاز و تبدیل به یک مساله پیچیده برای بسیاری

از بچه ها می شود. به اعتقاد “ریچارد تافت” (روانشناس)، فرزندان -در محدوده ۷تا۱۰ سال- در جستجوی

استقلال بیشتر از والدین خود هستند.

در طول این سالها، باید مقداری هم به تقویت استقلال کودکان توجه داشت، اما بازهم تکرار می کنیم

که این به مفهوم کنار نشستن والدین نیست. همانطور که فرزندانِ خود را به تنهایی- در این محدوده

سنی- برای تماشای فیلم روانه نمی کنید، بسیار مهم است که در فضای مجازی نیز با آنها همراه باشید.

علاوه بر این، استفاده از نرم افزارهای فیلترینگ و محدود کردن کودکان به سایت های جستجو شده

از طریق موتورهای جستجو ایمن(برای کودکان) نیز باید مدنظر باشد.

۱۰ تا ۱۲ سال:

طی این دوره پیش از نوجوانی، بسیاری از بچه ها در جستجوی استقلال بیشتر هستند. حتی اگر

حس استقلال طلبی برجسته هم نشود، در این زمان استفاده از اینترنت برای انجام تکالیف مدرسه،

کشف منابع جدید برای سرگرمی، ورزش و سایر جذابیت ها آغاز می شود. رده سنی ۱۰ تا ۱۲

سال همچنین زمانی است که والدین نه تنها باید نگران نوع فعالیت های فرزندان خود در فضای

آنلاین باشند بلکه زمان و میزان کار با اینترنت نیز اهمیت می یابد.

در واقع وظیفه شما(والدین) این است که آنها را در مدیریت استقلال خود همیاری کنید. محدودیت هایی

را در کیفیت و زمان آنلاین بودن فرزندان اعمال کنید و مطمئن شوید که آنها در فعالیت های دیگر ماننند

ورزش، موزیک و کتابخوانی مشارکت دارند.

 

صمیمیت در رابطه والدین و فرزند کمک می‌کند تا کودک برای ورود به هر فضایی آنها را آگاه کند‎

۱۲ تا ۱۴ سال:

– در این گروه سنی، بچه ها بسیار اجتماعی می شوند و تمایل زیادی به گفتگوهای آنلاین(چت)

دارند. با تکرار قوانینی مربوط به حفظ حریم خصوصی برای فرزندانتان، مطمئن شوید که آنها اطلاعات

شخصی خود را منتشر نکرده و بدون هماهنگی شما با مخاطبان آنلاین خود(در اتاق های گفتگو)

قرار ملاقات نخواهند گذاشت.

همچنین تاکید بسیاری بر عدم تبادل عکس با افراد ناشناس در فضای اینترنت داشته باشید. در سن

۱۲ تا ۱۴ سال باید درک روشنی از این حقیقت وجود داشته باشد که افراد ناشناس در فضای اینترنت

ممکن است تا واقعیت فاصله زیادی داشته باشند.

– محدوده سنی ۱۲ تا ۱۴ سال، دورانی است که کودکان نسبت به مسائل جنسی علاقه نشان

می دهند. این کاملا برای آنها طبیعی است که در رابطه با جنس مخالف (و حتی همجنسان خود)

کنجکاو شوند و عجیب نیست اگر که بخواهند به تصاویر و موضوعات جنسی دسترسی داشته باشند.

طی این دوره اکتشافی اولیه، برای بچه ها بسیار مهم است که بدانند والدین آنها در اطرافشان هستند

و از فعالیت های آنها آگاهی دارند. لازم نیست که تمام مدت در اتاقی باشید که فرزندانتان مشغول به وبگردی

هستند اما آنها باید بدانند که والدین و سایر اعضا خانواده در هر زمان به اتاق مذکور درسترسی دارند و

می توانند در رابطه با فعالیت های آنلاین آنها پرسش هایی را مطرح کنند.

– اگر فرزندانتان به اکتشاف سایت ها با محتوای جنسی علاقه مند هستند، مضطرب نباشید. اینکه

چگونه وضعیت موجود را مدیریت خواهید کرد بستگی به دیدگاه شما پیرامون چنین مسائلی دارد.

توجه داشته باشید که زمان تغییر کرده و از این رو بچه ها با محتوا و موضوعاتی در اینترنت مواجه می شوند

که به مراتب صریح تر و جذاب تر از تجربه های شما(والدین) از مجلات در زمان گذشته است.

– اگر بچه ها در جستجوی اینترنتی جدیت بیشتر به خرج دهند، احتمالا به سایت ها و گروههای خبری

دست می یابند که با انتشار محتوا و ترویج توهمات جنسی موجب پریشانی و هراس آنها و حتی

خود شما خواهند شد. این احتمالا قوی ترین استدلال برای فیلترینگ اینترنت است و البته استدلالی

محکم برای حضور نزدیک والدین در فعالیت های آنلاین فرزندان، ترویج ارزش های خانواه و ایجاد فضایی

از اعتماد و صداقت بین والدین و فرزندان است.

– اکثر کودکان در این سن به دانلود نرم افزار بازی از اینترنت و استفاده از آن بصورت آنلاین و یا آفلاین

علاقه مند می شوند. برخی از این بازی ها ممکن است دارای محتوایی نامناسب از منظر والدین باشند،

از این رو باید بدانید که فرزندتان با رایانه خود چه فعالیت هایی را انجام می دهد، حتی در مواقعی که به

فضای مجازی متصل نیستند. نرم افزارهای مانیتورینگ در این زمینه مفید هستند.

– محدوده سنی ۱۲ تا ۱۴ سال، دوره ای است که اکثر والدین آن را به عنوان زمانی مناسب برای

صحبت در رابطه با مسائل جنسی-با فرزندان خود- انتخاب می کنند. مطمئنا ایده خوبی خواهد بود اگر

به “واکنش” های خود در برابر کشف ناگهانی مشاهدات نامناسب فرزندتان در اینترنت هم کمی فکر کنید.

– شما می توانید از فیلترینگ و مانیتورینگ فعالیت های اینترنتی فرزندان خود در این رده سنی استفاده

کنید، اما ممکن است با مقاومت های نیز مواجه شوید. نکته مهم آن است که با فرزندان خود صادق

باشید و آنها درک روشنی از نوع و علت اقدامات پیشگیرانه شما داشته باشند. برای مثال، اگر از نرم

افزار فیلترینگ استفاده می کنید، باید فرزندتان را در جریان دلایل اقدام خود در راستای پیشگیری از

مواجه وی با محتوای نامناسب قرار دهید. همانطور که مانع حضور فرزند خود در برخی مکان ها -در

دنیای واقعی -می شوید، از امتیاز سرپرستی خود بهره برده و مانع دستیابی فرزندانتان به مکان هایی

مشخص و البته نامناسب در فضای مجازی شوید.

 

 

۱۴ تا ۱۷ سال:

این دوره سنی یکی از هیجان انگیزترین و پرچالش ترین دوره ها در زندگی فرزندان و حتی والدین
به شمار می رود. نوجوان شما بلوغ جسمی، احساسی و فکری را آغاز می کند و مشتاق است

تا استقلال هر چه بیشتر از والدین را تجربه کند. برخی از والدین این استقلال طلبی را به عنوان

زمانی برای رها کردن فرزندان خود تلقی می کنند اما تغییرات رفتاری فرزندان در این دوره به

مفهوم ترک وظایف سرپرستی از جانب والدین نیست. در این رده سنی، فرزندان در دوره ای

مهم و پیچیده از دوران زندگی خود قرار دارند و استقلال وهدایت را به همراه هم باید تجربه کنند.

در این دوره سنی، نوجوانان مستعد حضور در فعالیت های مخاطره آمیز آنلاین و آفلاین هستند.

با آنکه احتمال سو استفاده از یک نوجوان در اتاق های گفتگو(چت روم) بوسیله اشخاصی که با

آنها ارتباط برقرار می کند، بسیار کمتر از سایر گروههای سنی (قبلی) است اما این امکان وجود

دارد که نوجوان شما، اشخاصی را در فضای آنلاین ملاقات کند و از این مللاقات احساس خوبی

داشته باشد و در نهایت این رابطه را وارد دنیای حقیقی کند. نوجوانان باید بدانند هر کسی را

که در فضای مجازی ملاقات می کنند لزوما همانطور که خود را معرفی می کند، نیست و این

نکته ای بسیار مهم است.

اگرچه گاهی اوقات انتقال آموزه های ایمنی به نوجوانان دشوار است، اما آنها معمولا نیاز

به محافظت از خود در برابر کسانی که به دنبال سو استفاده هستند را می دانند. این درک باید

برای نوجوانان فراهم شود که تحت کنترل بودن آنها به مفهوم هوشیاری و آمادگی در برابر اشخاص

آسیب رسان است.

همانطور که اشاره شده بزرگترین خطر را می توان ملاقات دوستان فضای مجازی در دنیای واقعی

درنظر گرفت. اما در هر صورت اگر نوجوان شما با دوستی از فضای مجازی در دنیای واقعی ملاقات

کرد باید توجه داشت که این ملاقات در یک مکان عمومی برگزار شود.

والدین همواره توجه کنند که خودشان در دوران نوجوانی چه تمایلات و علاقه هایی داشته اند

تا بدین وسیله انتظاراتی معقول در رابطه با فرزندان داشته و از واکنش بیش از اندازه در هنگام

خطاها به دور باشند.

اگر نوجوان به شما اعتماد کرده و دررابطه با چیزی ترسناک یا نامناسب که در اینترنت با آن مواجه شده،

توضیحاتی را ارائه داد، هرگز مانع دسترسی وی به اینترنت نشوید. بلکه همراه او باشید و با هم تمرین کنید

تا در آینده چنین تجربیاتی مجددا روی ندهد. به خاطر داشته باشید که نوجوانان شما بزودی

به دوره بزرگسالی می رسند و نیاز دارند تا نوع رفتار مناسب و قضاوت عادلانه را بیاموزند و در نهایت

به برداشتی شخصی در رابطه با وبگردی و حتی زندگی در شرایط ایمن برسند.

– کاملا متناسب با این رده سنی است که فعالیت هایی مانند ارسال ایمیل، پیام رسان های فوری،

وبگردی، دانلود و بازی را در فضای اینترنت تجربه کنند.

– توسعه اساسی فعالیت های اینرتنتی در این رده سنی مربوط به زمانی است که بچه ها استقلال

و حریم خصوصی می خواهند. آنها هویت های مختلف را تجربه کرده و مرزهای گذشته را به چالش می کشند.

– مهارت های تفکر و اخلاق گرایی فرزند خود را در محدوده نگرانی های پیشگیرانه، احساسات

و نیازهای دیگران پروش دهید.

– به فرزندانتان کمک کنید تا مفاهیمی چون دانلود غیرقانونی و عواقب چنین اشتباهاتی را برای

خود و دیگران بیاموزند

– “اعتماد” در اینجا مساله ای بسیار مهم است. پس از آنکه به فرزندان خود آموزش های لازم در

رابطه با مبدل شدن به یک “شهروند دیجیتال مسئول” را ارائه کردید، به نیاز فرزند خود برای برخورداری

از حریم خصوصی احترام بگذارید.

– داشتن رفتاری فراتر از حد انتظار و محدودیت هایی بیش از استاندارها موجب از میان رفتن

فضای اعتماد میان شما و فرزندانتان خواهد شد.

تعیین حداقل سن مجاز برای ورود به شبکه های اجتماعی در اروپا

سن مجاز کودکان برای ورود به شبکه های اجتماعی ۱۶ سال تعیین شد ،حداقل سن مجاز کودکان برای حضور

در شبکه‌های اجتماعی از ۱۳ سال به ۱۶ سال در اواخر سال ۲۰۱۵ ، نشان‌ دهنده وجود نگرانی‌ هایی

در سایر کشور‌ها در مورد استفاده کودکان از شبکه ‌های اجتماعی است. علاوه بر این، طی یک نظرسنجی

که در ژوئن ۲۰۱۴ در اسپانیا انجام شد، نشان داده شد که درصد قابل توجهی از والدین، از حضور

کودکان ۱۰ تا ۱۷ ساله خود در شبکه‌ های اجتماعی و قرار دادن اطلاعات شخصی در دسترس عموم،

جلوگیری به عمل آورده و یا فعالیت‌‌ های کودکان توسط والدین نظارت می‌ شود.

  • استرس کودک

بهترین راه برای از بین بردن استرس کودکان

ارسال شده در: هومینو | ۰

کودکان

بهترین راه برای از بین بردن استرس کودکان، پیدا کردن منبع استرس اوست

متخصص اعصاب و روان، با اشاره به تکنیک‌هایی برای مدیریت استرس کودک

می‌گوید: بهترین راه برای از بین بردن استرس کودکان، توجه به علایم استرس

و صبوری و دوستی با کودک برای پیدا کردن منبع استرس اوست.
خدایی می‌گوید: استرس در فارسی به هرگونه عامل یا فشار روان شناختی اطلاق

می‌شود که از بیرون یا درون بر بدن انسان وارد می‌شود و متابولیسم‌های روان‌شناختی

او را تغییر می‌دهد. او ادامه می‌دهد:  در دسته‌بندی استرس‌ها می‌توان آنها را به ۳ دسته

«خوب»، «خنثی» و «بد» تقسیم بندی کرد؛ استرس‌های خوب شامل خبرهای خوب، تغییر

مقطع تحصیلی، جابه‌جایی و نقل مکان به خانه جدید برای کودک است.

استرس‌های خنثی اما اخباری چون اخبار زلزله، قتل و … هستند که تأثیر مستقیمی روی

کودک و خانواده‌اش ندارد. ولی استرس‌های بد مانند فوت، جدایی والدین، تنبیه‌های بدنی

و آزار جنسی استرس‌هایی با شدت بیشتر و اثرات پایدارتری در کودکان است.خدایی اضافه می‌کند:

استرس‌ها از نظر شدت تأثیرشان به ۳ دسته حاد یا ناگهانی، مزمن و استرس‌های

طول زندگی تقسیم می‌شود. و درباره علایم استرس در کودکان معتقد است:

به دلیل نبودِ مکانیزم‌های تطابقی در کودکان، این علایم با بزرگسالان متفاوت

است. مکانیزم‌های تطابقی در بروز استرس به بزرگسالان کمک می‌کند با بیان

کردن موضوع، از شدت آن بکاهند.
این روانپزشک می‌گوید: زمانی که استرس سیستم دفاعی روانی کودک را به هم

بریزد، معمولا خود را به صورت علایم جسمانی و گاهی اوقات علایم روانشناختی

نشان می‌دهد: تنگی نفس، تیر کشیدن قفسه سینه، دل درد و تپش قلب از جمله

علایم جسمانی، گوشه‌گیری، گیجی، بی‌تمرکزی، بی‌علاقگی به بازی یا صحبت کردن

با دیگران و افت تحصیلی از علایم روانشناختیِ ناشی از استرس در کودکان است.

 افت تحصیلی از علایم روانشناختیِ ناشی از استرس در کودکان است

خدایی همچنین به چگونگی مدیریت استرس کودکان می‌پردازد و می‌گوید:

بسیاری از والدین در هنگام مواجهه با علایم استرس و اضطراب در کودک‌شان،

شروع به سوال پرسیدن از او می‌کنند و با حالت تحکم و بازپرسی از کودک

می‌خواهند که دلیل استرس و تنش‌های روانی خود را بازگو کند؛ اما غافلند

از اینکه کودکان نمی‌توانند احساسات خود را به خوبی بیان کنند. به گفته

خدایی، نخستین قدم برای مدیریت استرس کودک، صحبت کردن با او به زبان

خودش، یعنی زبان کودکی است. او می‌گوید: والدین باید سعی کنند از روش‌های

کودکانه به دنیای فرزندان‌شان راه پیدا کنند، او را بشناسند و به تدریج با او دوست شوند.
ایشان تأکید می‌کند: زمان بیشتری را به کودکان خود اختصاص دهند
و هیچ‌گاه برای پیدا کردن دلیل استرس او عجله نکنند. صبور باشند،
و این را بدانند که ۹۰ درصد مشکلات با بیان استرس برطرف می‌شوند.

خدایی می‌گوید: به جای پرسیدن سوالات مستقیم، به شکل غیرمستقیم،

برای مثال استفاده از اسباب بازی، بازی‌های فکری، جدول یا داستان‌پردازی

از کودک بخواهید درباره مشکلش با شما صحبت کند. به کودک خود توهین

نکنید. اصطلاحات مثبتی که بار تحقیر دارند مثل «تو دیگه بزرگ شدی، مرد

خونه شدی… این چه رفتاری‌ست که داری؟» را به کار نبرید و سعی نکنید کودک

خود را واردار به تغییر در رفتارش کنید. به شکل بازپرسی و با نیت کشف استرس

نباید با کودک برخورد کرد.
خدایی با اشاره به اینکه بسیاری از کودکان در جمع‌های خانوادگی، هنگام غذا خوردن

یا تفریح کردن و تماشای تلویزیون حرف‌‌های خود را بیان می‌کنند، می‌گوید: تا حد ممکن

از  جر و بحث‌های خانوادگی، بزرگ‌نمایی مشکلات و بازگویی اخبار حوادث در خانه

خودداری کنید. محیط خانه برای کودک باید شاد باشد. سعی کنید برای کودک حدود

اختصاصی مشخصی مانند میز یا کمد اختصاصی در نظر بگیرید تا بتواند در این فضا

تنها باشد و کمی با خودش خلوت کند.
خدایی می‌گوید: بسیاری از کودکان مضطرب، به مرورِ زمان، وسواسی می‌شوند، مثلا

شرایط را مدام چک می‌کنند، سوالات تکراری می‌پرسند و رفتارهای تکراری از خود نشان

می‌دهند که نشان از رفتار وسواسی ناشی از منشی اضطرابی است.

منبع:ninisite.com

  • مشاوره و روانشناسی

نارکولپسی یا حمله خواب چیست و چه علائمی دارد؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

نارکولپسی یک اختلال عصبی و حمله خواب است که بر کنترل خواب و بیداری تأثیر می گذارد ، افراد مبتلا به نارکولپسی

تجربه خوابیدن زیادی در روز دارند و در دوره های متناوب و غیرقابل کنترلی در طول روز می خوابند. این

حملات ناگهانی خواب ممکن است در طول هر نوع فعالیتی در هر زمانی در روز رخ دهد.نارکولپسی یا حمله خواب

نارکولپسی یا حمله خواب

در یک چرخه خواب معمولی، ما در ابتدا وارد مراحل اولیه خواب و سپس مراحل خواب عمیقتر و در نهایت

(پس از ۹۰ دقیقه) حرکت سریع چشم (REM) می شود. افرادی که از نارکولپسی رنج می برند، تقریبا بلافاصله

در چرخه خواب قرار می گیرند ، این خواب REM است که ما می توانیم رویا و فلج عضلات را تجربه کنیم – که

برخی از علائم نارکولپسی را توضیح می دهد.

نارکولپسی معمولا بین ۱۵ تا ۲۵ سالگی شروع می شود، اما در هر سنی ممکن است آشکار شود ، در بسیاری

از موارد، نارکولپسی تشخیص داده نمی شود و بنابراین درمان نمی شود.

نارکولپسی یا حمله خواب چیست و چرا اتفاق می افتد؟

چه دلایلی باعث نارکولپسی می شود؟

علت نارکولپسی شناخته شده نیست، با این حال، دانشمندان پیشرفت هایی را در جهت شناسایی

ژن هایی که به شدت مرتبط با این اختلال هستند، می کنند این ژن ها تولید مواد شیمیایی در مغز

را کنترل می کنند که ممکن است مسئول سیگنال های خواب و بیداری باشند.

بعضی از کارشناسان معتقدند که نارکولپسی ممکن است به علت کمبود تولید ماده شیمیایی به نام

هیپوکتین توسط مغز باشد علاوه بر این، محققان ناهنجاری هایی را در نقاط مختلف مغز که مسئول

تنظیم خواب هستند را کشف کرده اند.

این ناهنجاری ها ظاهرا به پیشرفت علائم مشارکت می کنند و طبق نظر کارشناسان، احتمالا نارکولپسی

شامل عوامل متعددی است که باعث اختلال در عملکرد عصبی و اختلالات خواب می شوند.

علت نارکولپسی یا حمله خواب چیست؟

علائم نارکولپسی چیست؟

نشانه های نارکولپسی عبارتند از:

خواب آلودگی زیادی روزانه (EDS):

به طور کلی، EDS به طور روزانه با فعالیت های طبیعی مواجه می شود، هرچند که فرد مبتلا به نارکولپسی

در شب به میزان کافی خوابیده باشد. افراد مبتلا EDS این موارد از علائم را ذکر کرده اند، ناراحتی روانی،

کمبود انرژی و تمرکز، افت حافظه، خلق و خوی افسرده و / یا خستگی شدید.

علائم و نشانه های نارکولپسی یا حمله خواب

کاتاپلسیک:

این علائم شامل کاهش ناگهانی تن ماهیچه ای است که منجر به احساس ضعف و از دست دادن کنترل عضلات

می شود. این می تواند علائمی از رنج بی حوصلگی تا غش کردن کامل بدن باشد، بسته به عضلاتی که درگیر

هستند و اغلب از طریق احساسات شدیدی مانند غافلگیری، خنده، یا خشم ایجاد می شود.

غش کردن در نارکولپسی یا حمله خواب

توهم ها:

معمولا این تجربیاتی واضح و اغلب ترسناک هستند ، محتوا در درجه اول بصری هستند، اما هر یک از حواس

دیگر می تواند درگیر باشد. زمانی که در هنگام بیداری اتفاق می افتد، این احساسات توهمات خواب آور نامیده می شوند.

توهم های نارکولپسی یا حمله خواب

فلج خواب:

این علائم عبارتند از عدم توانایی حرکتی و صحبتی موقت در هنگام خواب یا بیدار شدن ؛این قسمتها به طور

کلی مختصر هستند و می تواند چندین دقیقه طول بکشند. پس از پایان این بخش، افراد به سرعت ظرفیت

خود را برای حرکت و صحبت کامل می کنند.

فلج خواب در بیماری نارکولپسی یا حمله خواب

چگونگی تشخیص نارکولپسی یا حمله خواب ؟ 

معاینه فیزیکی و تاریخچه پزشکی جامع برای تشخیص مناسب نارکولپسی ضروری است با این حال، هیچ

یک از علائم منحصر به نارکولپسی نیستند. چندین آزمایش تخصصی وجود دارد که می تواند برای درمان

اختلالات خواب یا آزمایشگاه خواب انجام شود، ولی معمولا قبل از تشخیص دادن انجام این تست ها لازم

است. دو آزمایش که در تایید تشخیص نارکولپسی ضروری هستند، پلیسومنوگرافی (psg) و آزمون تأخیر خواب چندگانه (mslt) است.

تست PSG یک تست در نصف شب است که اندازه گیری های مستمری در چند حالت بیمار خواب برای

تایید سند غیر طبیعی بودن چرخه خوابش گرفته می شود. PSG می تواند به تشخیص اینکه خواب REM

در زمان غیرطبیعی در چرخه خواب اتفاق می افتد که می تواند احتمال بروز علائم فرد از داشتن مشکل

دیگری را از بین ببرد یا خیر.

ا MSLT در طول روز برای اندازه گیری گرایش فرد به خوابیدن و تعیین اینکه آیا عناصر جدا شده ای برای

خواب در زمان نامناسب در طول بیدار می شوند، وجود دارد یا خیر ، به عنوان بخشی از آزمایش، از فرد

خواسته می شود تا چهار یا پنج چرت کوتاه را معمولا در هر دو ساعت انجام دهند.

روش های تشخیصی بیماری نارکولپسی یا حمله خواب

چگونگی درمان نارکولپسی ، حمله خواب چطور درمان می شود؟

اگر چه برای درمان نارکولپسی هیچ درمانی وجود ندارد، اما بیشترین علائم اختلال نارکولپسی

(علائم و نشانه های خواب غیر طبیعی مانند کاتاپلسیک) در اکثر افراد مبتلا با دارو درمان می شود.خواب آلودگی

با محرک هایی مانند آمفتامین درمان می شود، در حالی که نشانه های خواب غیر طبیعی با داروهای ضد افسردگی درمان می شوند.

اخیرا یک داروی جدید برای افرادی که از نارکولپسی رنج می برند، تایید شده است این دارو، ایکسرم نام دارد،

کمک می کند تا افرادی که مبتلا به نارکولپسی هستند، خواب شبانه بهتری داشته باشند و اجازه می دهد در طول روز خواب کمتری داشته باشند.

درمان بیماری نارکولپسی یا حمله خواب

بیماران مبتلا به نارکولپسی می توانند به طور قابل ملاحظه ای با درمان های پزشکی بهبود یابند — نه درمان کامل.

بهبود شیوه زندگی مانند اجتناب از کافئین، الکل، نیکوتین و وعده های سنگین، تنظیم برنامه خواب، برنامه ریزی
کردن چرت زدن های روزانه (۱۰ تا ۱۵ دقیقه ای) و تعیین ورزش های طبیعی و برنامه های غذایی می تواند باعث کاهش علائم این اختلال شود.
  • مشاوره و روانشناسی

۱۳ علامت افسردگی کودکان که هر پدر و مادری باید بداند

ارسال شده در: هومینو | ۰

افسردگی کودکان بدلیل اینکه بچه ها نمی توانند به طور واضح و روشن در مورد مشکلات و

مسائل خود با پدر و مادرشان صحبت کنند پس چطور بفهمیم که فرزندمان به افسردگی دچار شده است.

در زیر به ۱۳ علامت افسردگی کودکان اشاره شده است که می تواند کمک موثری در این زمینه باشد.

۱- نمرات فرزندتان افت کرده است

افسردگی دوران کودکی تمرکز را سخت می کند بنابراین گوش دادن به صحبت های معلم و

یا انجام مرتب تکالیف برای کودک سخت خواهد شد.

اگر فرزندتان که معمولا نمره های خوبی می گرفت، ناگهان افت محسوسی در نمرات داشت

باید بررسی کنید که چه چیزی ممکن است پیش آمده باشد.

بسیاری از عدم تمرکز و حواس پرتی گله می کنند و به حالت غم و اندوه اشاره ای نمی کنند.

کودک احساس گیجی می کند و یک کار را باید بارها و بارها تکرار کند، حس می کند ذهنش به درستی کار نمی کند.

۲- فرزندتان می خوابد اما باز هم خسته است

نوجوانان معمولا دیر می خوابند، اما یک تغییر نامتعارف در عادت خوابیدن می تواند نشانه

افسردگی باشد. بعضی کودکان می خواهند کل بعدازظهرشان را به چرت زدن بگذرانند.

افرادی که افسردگی دارند، معمولا زود از خواب بیدار می شوند و نمی توانند دوباره به خواب روند.

خوابشان تقویت کننده نیست، یعنی مهم نیست چقدر می خوابند، روز بعد همچنان احساس ناتوانی می کنند.

این خستگی ممکن است در مسیر زندگی آموزشی و اجتماعی کودکان قرار بگیرد. معمولا

کودکان و نوجوانان، احساس خستگی و آشکار شدن تاثیر آن را گزارش می کنند.

به کارهایشان دیر می رسند یا به کل فراموششان می کنند یا تکالیفشان را به خاطر خوابیدن

زیاد انجام نمی دهند، بنابراین نحوه زندگی شان دچار مشکل می شود.

۳ – کودک اظهار بی ارزشی می کند

اگر کودکتان جملاتی مانند ” هیچکس مرا دوست ندارد ” یا ” من بی ارزشم ” را به کار برد، باید

نگران شوید. در چنین مواقعی یک مشاور می تواند کمک کند این افکار منفی از کودکتان دور شود.

مشاوره آنلاین مهکام :   اختلال افسردگی اساسی در کودکان و نوجوانان را بشناسید

پیدا کردن علت ناهنجاری های عامل افسردگی کودکان و یافتن راهی بهتر برای بهبود آنها می تواند کمک کننده باشد.

۴- کودکتان با دیگر هم سالان خود رابطه ندارد و برایش هم مهم نیست

افراد افسرده بیشتر متمایل به مجزا کردن خود از دیگران هستند. کودکان ممکن است دیگر به

سمت آن هم سال خود که افسرده است نروند.

در چنین مواقعی ممکن است کودک تنها شده، زیاد به روی خودش نیاورد و حتی ابراز علاقه نکند

که با همسالانش در ارتباط باشد.

اما این بدان معنا نیست که از این شرایط لذت می برد. دور ماندن کودک از همسالان، می تواند

او را اجتماع گریز و افسرده کند.

۵-فرزندتان برنامه های جالب را قبول نمی کند

با وجود استرس کارهای مدرسه، قهر با دوستان، عملکرد در ورزش و دیگر موارد، این طبیعی

است که گاهی فرزندتان احساس بی حالی کند. اما اگر کارهایی که استرس او را رفع می کنند،

دیگر نتوانند شادش کنند باید نگران شوید.

ما با دوستانمان به تفریح و گردش می رویم چون چنین فعالیت هایی روحیه مان را بهبود می بخشد.

افراد افسرده به این کارها واکنش خوبی نشان نمی دهند یا حس می کنند خوشی آنها را ناراحت

می کنند چون می خواهند طوری واکنش نشان دهند که دیگران می خواهند، اما نمی توانند.

۶-تمام بحث ها تنش زا هستند

ناراحتی در افراد بالغ از نشانه های افسردگی است اما در کودکان ممکن است رفتار پرخاشگرایانه باشد،

به همین خاطر تشخیصش سخت است.

ممکن است یک کودک بعد از مدرسه کمی بهم ریخته باشد اما بعد از مدتی دوباره حالش خوب شود.

در این مورد با یک تغییر خلق و خوی ساده روبرویید اما اگر کودک به خاطر کوچک ترین چیزی تحریک شد

و رفتاری پرخاشگر داشت باید به دنبال دیگر نشانه های افسردگی باشید.

۷- کودکتان بیش از هر زمان دیگری گریه می کند

گریه کردن یکی از راه های سالم بیان احساسات است. اما اگر فرزندتان که بیشتر مواقع آرام است

بیش از هر زمان دیگر گریه کرد، ابتدا مواردی که باعث تحریک او می شوند را بسنجید.

اگر حس کردید مشکلی وجود دارد، آن را نادیده نگیرید. موارد دیگر مانند علاقه نشان ندادن به کارهایی

که قبلا دوست داشته، می تواند دلیل بر افسردگی کودک باشد.

۸- فرزندتان نمی خواهد دلداریش دهید

احساس ناراحتی داشتن طبیعی است. مخصوصا بعد از یک اتفاق ناراحت کننده. اما افراد عادی

دوست دارند در دوران سختی که می گذرانند حمایت شوند.

یک کودک افسرده ممکن است با در آغوش گرفته شدن، از خودش ناراحتی نشان دهد چون می

داند این کار غصه هایش را از بین نمی برد.

در آغوش گرفتن افراد ناراحت و دلداری دادنشان با پاسخ متشکرم همراه است، اما یک فرد افسرده

شاید بگوید این کارت باعث می شود حالم بدتر شود، من دوست دارم بهتر شوم ولی نمی توانم.

۹- کودکتان مرتب تحت معاینه قرار می گیرد

اگر کودکتان افسردگی داشته باشد ممکن است دردهای فیزیکی مانند معده درد و سردرد، خود

را نشان دهند.

اگر کودکتان به صورت غیرمعمول و بیش از همیشه به خاطر چنین مشکلاتی تحت معاینه قرار

بگیرد، می تواند نشانه خطر باشد.

۱۰- کودکتان به نظر بی تفاوت می آید

بی علاقه شدن به کلاس فوتبالی که او را در آن ثبت نام کردید، فقط یک نشانه است. افسردگی

 می تواند باعث شود یک کودک به هیچ چیز اهمیت نشان ندهد، از رفتن به مدرسه گرفته تا وقت گذراندن با دوستانش.

افسردگی فقط یک چیز را در زندگی هدف قرار نمی دهد ، بلکه همه چیز را تحت تاثیر خود قرار می دهد.

۱۱- کودکتان الگوی غذایی جدیدی پیدا کرده است

تغییر در اشتها می تواند از نشانه های افسردگی باشد. ممکن است ناگهان کودک کم غذایتان

شروع به پرخوری و خوردن غذاهای شیرین کند یا اگر خوب غذا می خورده حالا کم خوراک شود.

مشاوره آنلاین مهکام :   افسردگی در کودکان و نوجوانان

رابطه کودک با غذا همگام با بزرگ شدنش به صورت طبیعی دچار تغییر می شود اما اگر این تغییر،

با دیگر نشانه های افسردگی همراه بود باید نگرانش شوید.

کم خوراک شدن یا پرخور شدن به خودی خود می تواند دلایل زیادی داشته باشد، پس با دیدن

تنها یک نشانه برچسب افسردگی روی فرزند خود نزنید.

۱۲- در خانواده، سابقه افسردگی دارید

با اینکه برخی بدون پیشینه خانوادگی دچار افسردگی می شوند اما متخصصان می گویند این مورد

( سابقه خانوادگی ) در ابتلا به افسردگی تاثیر د