• مشاوره ازدواج

برای همسرت ، مادری نکن ! شما همسر او هستی نه مادرش!!

ارسال شده در: هومینو | ۰

برای همسرت ، مادری نکن ! شما همسر او هستی نه مادرش!!

“لباست کمه؛ سرما می خوری ها
“حتما ناهارت رو بخوری ها”
“مواظب باش خواب نمونی”
“کلید رو حتما ببری؛ پشت در میمونیا
“تاریخ چک مال امروزه؛ یادت باشه”
و ….
درست مثل حرفهای مامانا میمونن!!

صبوری کردن،
زیاد حرف نزدن،
دخالتهای بیجا تو کارای شخصی نکردن تو روابط همسرانه واجبه

مادری کردن های خودت رو بنویس و سعی کن ترکشون کنی
به جای همسرت فکر نکن!
به جای همسرت نگران نباش!
به جای همسرت حرص نخور!
اینجور لطفهای بی جا و مکرر، از او یه آدم حواس پرت و متوقع درست میکنه! که بعدها حتی نمیتونه جورابشو پیدا کنه! شما همسر شوهرتون هستید باید باظرافتها و سیاستهای زنانه براش همسری کنید و مرد ضعیف و ناکارآمد عملا دیگه مرد نیست.بچه ای می شه که فقط باید بهش سرویس داد.ولی یه مرد که فرمانروای قلب همسرشه همواره سعی میکنه قوی تر و بدون اشتباه تر پیش بره و همواره پشت و پناه همسر و بچه هاش باشه.”انتخاب با خودته بانو !

  • مشاوره

روانشناسی و مشاوره :اگر رابطه شما اینطوریه ، روش حساب نکنید

ارسال شده در: هومینو | ۰

روانشناسی و مشاوره :اگر وقتی پشت خطش میری فکر میکنی ،

نکنه با یکی دیگه رابطه داره و داره باهاش حرف میزنه

اگر باید هر لحظه بهت جواب پس بده که با کی هست کجا میره کی میاد

اگر مدام باید گزارش بده

اگر اس ام اس میدی و دیر جوابتو میده ، این میشه زمینه شک کردن و دعوا

اگر همش میترسی نکنه از دستش بدم

اگر تا آنلاین میشه انتظار داری بهت پیام بده

اگر هر اس ام اسی میاد انتظار داری اون باشه

اگر مدام بحث میکنید و بعدش دوباره آشتی میکنید و لی وقتی تو خلوت

خودت هستی بازم میگی نکنه فلان و فلان

اگر صفحات شخصیشو هک میکنی،یا پسوردشو بدست میاری برای

چک کردن پیامهای، فیسبوکش، تلگرامش، اینستاگرامش و ایمیلش

روانشناسی و مشاوره : همه اینا یعنی تو به سن ازدواج نرسیدی،

تو نمیدونی که طرفت رو باید آزاد بذاری،تو نمیدونی که طرفت

رو باید همونجوری که هست بپذیری،تو نمیدونی که همه تایم طرفت

مال تو نیست، تو نمیدونی که اگر یکی قصد خیانت داشته باشه راهشو

پیدا میکنه،تو نمیدونی که بحثهای تکراری و بی نتیجه یعنی به درد هم

نمیخورید،تو نمیدونی که فقط و فقط داری احساسی پیش میری…

  • عفونت خون

عفونت خون

ارسال شده در: هومینو | ۰

عفونت خون در پی ورود باکتری‌ها به جریان خون ایجاد می‌شود. با اینکه تعریف

پزشکی عفونت خون کمی متفاوت است، ولی این تعریف برای توصیف باکتریمی،

سپتی‌سمی و سپسیس نیز استفاده می‌شود. سپسیس نوعی عفونت خطرناک

است که ممکن است به مرگ منجر شود. عفونت خون در صورت عدم درمان به ‌موقع،

به‌سرعت به سپسیس تبدیل می‌شود. بنابراین تشخیص و درمان سریع عفونت خون

ضروری است. با این تفاسیر شناخت عواملی که منجر به بروز عفونت خون می‌شوند،

ضروری است و به شما کمک می‌کند از وقوع آن پیشگیری کنید.

علل بروز عفونت خون

عفونت خون زمانی ایجاد می‌شود که باکتریِ عامل عفونت در یکی از اعضای بدن‌،

وارد جریان خون شود. به حضور باکتری در خون باکتری می یا سپتی‌سمی گفته می‌شود.

با اینکه اصطلاحات سپتی‌سمی و سپسیس را معمولا با تعاریف مشابه به‌کار می‌برند،

ولی از لحاظ فنی این دو اصطلاح با یکدیگر تفاوت دارند. سپتی‌سمی به معنای وجود باکتری

در خون است که می‌تواند منجر به بروز سپسیس شود. سپسیس حالت شدید عفونت

خون است که اگر با درمان مناسب پاسخ داده نشود، زندگی فرد را تهدید خواهد کرد.

با این‌حال هر گونه عفونت ناشی از باکتری، قارچ یا ویروس می‌تواند موجب بروز سپسیس

شود و نیازی نیست حتما عامل ایجاد این عفونت‌ها در جریان خون فرد وجود داشته باشد.

این دسته عفونت‌ها معمولا در ریه‌، شکم و دستگاه ادراری به‌وجود می‌آیند. سپسیس اغلب

در افرادی رخ می‌دهد که بستری شده‌اند، زیرا در این مواقع احتمال بروز عفونت‌ها بالاتر است.

عفونت خون به معنای ورود باکتری‌ای به جریان خون است که قبلا در جایی از بدن عفونت

ایجاد کرده است. بنابراین تا زمانی که یک عفونت اولیه رخ نداده باشد، سپسیس ایجاد نمی‌شود.

برخی از شایع‌ترین علل عفونت‌های منجر به سپسیس عبارتند از:

  • عفونت شکمی؛
  • عفونت ناشی از نیش آلوده‌ی حشرات؛
  • عفونت‌های ناشی از کاتتر (لوله‌‌ای نازک و منعطف) که برای کارهایی مانند دیالیز و شیمی‌درمانی استفاده می‌شوند؛
  • کشیدن دندان یا عفونت دندان؛
  • قرار گرفتن زخم ناشی از عمل‌های جراحی در معرض باکتری‌ها یا عوض نکردن به‌موقع بانداژ؛
  • قرار گرفتن زخم‌های باز در معرض محیط؛
  • عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو؛
  • عفونت کلیه یا دستگاه ادراری؛
  • سینه‌ پهلو؛
  • عفونت‌های پوستی.

برخی افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به سپسیس هستند. این افراد عبارتند از:

  • کسانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. مانند افراد مبتلا به ایدز یا سرطان خون؛
  • کودکان خردسال؛
  • افراد مسن؛
  • افرادی که از مواد مخدر داخل وریدی مانند هروئین استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که بهداشت دندان را رعایت نمی‌کنند؛
  • کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که به‌تازگی عمل جراحی یا اعمال دندان‌پزشکی انجام داده‌اند؛
  • کسانی که در محل کارشان در معرض باکتری و ویروس‌های زیادی قرار دارند، مانند افرادی که در بیمارستان یا در فضای باز کار می‌کنند.

علائم عفونت خون عبارتند از:

  • لرز؛
  • تب شدید یا متوسط؛
  • ضعف؛
  • تنفس سریع؛
  • افزایش سرعت ضربان قلب یا تپش قلب؛
  • رنگ‌پریدگی مخصوصا در صورت.

برخی از علائم بالا می‌تواند ناشی از آنفولانزا یا سایر بیماری‌ها باشد. با این‌حال اگر در دوران نقاهت

به‌سر می‌برید یا به‌تازگی عمل جراحی داشته‌اید، بهتر است با مشاهده‌ی این علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

برخی دیگر از علائم پیشرفته‌تر عفونت خون عبارتند از:

  • کنفوزیون (نوعی حالت گیجی و کاهش هوشیاری
  • خال‌های قرمز بر روی پوست که ممکن است بزرگ‌تر و شبیه کبودی ناشی از ضربات شود؛
  • عدم تولید یا تولید اندک ادرار؛
  • شوک (افت فشار خون
  • از کار افتادگی یا نارسایی اندام‌ها.
  • عفونت خون ممکن است موجب بروز سندرم زجر تنفسی یا شوک تنفسی شود. اگر این
  • وضعیت به‌خوبی درمان نشود، مرگ بیمار را به دنبال خواهد داشت.

تشخیص عفونت خون

تشخیص عفونت خون توسط خود فرد کار دشواری است، زیرا علائم آن با علائم بسیاری از بیماری‌های

دیگر یکسان است. بهترین روش برای تشخیص سپتی‌سمی مراجعه به پزشک است. پزشک قبل

از هر چیز شما را معاینه می‌کند. این معاینه شامل اندازه‌گیری دمای بدن و فشار خون است.

اگر پزشک‌ پس از معاینه به عفونت خون مشکوک باشد، آزمایشات دقیق‌تری برای پیدا کردن علائم

عفونت‌های باکتریایی انجام خواهد داد. سپتی‌سمی با آزمایش‌های زیر قابل تشخیص است:

در صورتی‌که باکتری موجب عفونت شده باشد، پزشک با شناسایی آن آنتی‌بیوتیک مناسب را برای درمان‌تان تجویز می‌کند.

روش‌های درمان عفونت خون

درمان سریع عفونت خون ضروری است، زیرا عفونت‌ می‌تواند به‌سرعت به بافت‌ها و دریچه‌های قلب

گسترش بیابد. در صورت بروز عفونت خون احتمالا نیاز است بیمار در بیمارستان بستری شود. در صورتی‌

که علائمی مانند شوک در فرد ایجاد شود، باید او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کرد. علائم شوک عبارتند از:

  • رنگ‌پریدگی؛
  • ضربان تند ولی ضعیف؛
  • تنفس تند ولی کم‌عمق؛
  • سرگیجه و عدم هوشیاری؛
  • فشار خون پایین.
  • ممکن است برای ثبات فشار خون‌تان و کمک به رهایی از شر عفونت‌ها اکسیژن و مایعات به‌صورت وریدی
  • به شما تزریق شود. لخته شدن خون نگرانی دیگری است که در بیماران بی‌تحرک وجود دارد.

سپسیس معمولا با مصرف زیاد مایعات، تزریق داخل‌وریدی و آنتی‌بیوتیک‌هایی که باکتری‌های عامل عفونت

را هدف قرار می‌دهند، درمان می‌شود. گاهی اوقات برای کمک به تعادل فشار خون، مصرف موقت برخی

داروها نیاز است. این داروها وازوپرسور نام دارند. اگر سپسیس به قدری شدید باشد که موجب از کار افتادگی

چندین عضو شود، ممکن است هوا به کمک دستگاه وارد بدن بیمار شود. اگر سپسیس موجب از کار افتادگی

کلیه شود، بیمار باید به‌طور موقت تحت دیالیز قرار بگیرد.

بهبودی و چشم‌انداز درازمدت

عفونت خون می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. بر اساس اعلام مایو کلینیک (یکی از معتبرترین مراکز و

دانشگاه‌های علوم پزشکی جهان) مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده

می‌شود و حتی در صورت درمان موفق، سپسیس می‌تواند آسیب‌های دائمی به همراه داشته باشد.

یکی از این مشکلات افزایش احتمال عفونت‌ها در آینده است.

هرقدر درمان پزشک‌تان را بهتر اجرا کنید، احتمال بهبودی کامل‌تان افزایش می‌یابد. درمان سریع و

تهاجمی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شانس رهایی از سپسیس را افزایش خواهد داد.

بسیاری از افراد بدون پیامدهای بعدی از سپسیس خفیف بهبود می‌یابند. با مراقبت‌های مناسب

ظرف مدت ۱ یا ۲ هفته حال‌ بیمار بهتر می‌شود.

اما اگر از سپسیس شدید نجات پیدا کنید، باز هم پیامد‌های خطرناک آن شما را تهدید خواهد کرد.

برخی از عوارض جانبی بلندمدت سپسیس عبارتند از:

افزایش احتمال بروز لخته‌های خونی؛

از کار افتادگی اعضا. ممکن است فرد برای ادامه‌ی زندگی به عمل جراحی یا اقداماتی نیاز داشته باشد؛

مرگ بافت یا قانقاریا؛ ممکن است نیاز باشد بافت یا اندام تحت تأثیر قطع شود.

پیشگیری از عفونت خون

بهترین راه برای پیشگیری از عفونت خون، درمان و پیشگیری از بروز عفونت‌هاست. باید از زخم‌ها

با تمیز نگه‌داشتن و تعویض به‌موقع بانداژ مراقبت کرد تا دچار عفونت نشوند.

  • کبودی و درمان

کبودی های بی دلیل و ناگهانی بدن نشانه چه هستند؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

کبودی گاه و بیگاه بدن ، بعد از یک ضربه ی محکم یا افتادن روی زمین، امری طبیعی است،

اما وقتی بدن بی دلیل کبود می شود چه؟ چرا این اتفاق می افتد و آیا این مسأله نگران کننده است؟

در ادامه می خواهیم ببینیم علت کبودی های بی دلیل و مکرر بدن چیست.

۱- وزنه زدن، بلند کردن وسایل سنگین

وزنه زدن نقشی فرعی در ظاهر شدن کبودی بر روی بدن دارد. در حقیقت، این عروق خونی شما هستند

که ضعیفند، به همین دلیل فعالیت بدنی روی آن ها تأثیر می گذارد. با این حال، فعایت بدنی بیش از اندازه

می تواند به سالم ترین مویرگ ها هم صدمه بزند. برای مثال، وزنه زدن بدون آمادگی لازم می تواند خطرناک باشد.

در کودکان هم چنین کبودی هایی به دلیل سنگین بودن کیف مدرسه ی آن ها بسیار شایع است.

عقیده بر این است که چنین کبودی هایی چندان خطرناک نیستند اما این مسأله نشان دهنده ی تکرار

عامل بروز کبودی است.

۲- مصرف دارو

مصرف بعضی داروها که بر روی خون تأثیر می گذارند ممکن است منجر به کبودی هایی شود که می توانند

بی خطر یا بسیار خطرناک باشند. اغلب اوقات، داروهای ضد افسردگی، مسکن ها، داروهای ضد التهاب،

داروهای حاوی آهن یا ضد آسم ها، ایجاد کبودی می کنند.

شایع ترین دارویی که خون را رقیق و ایجاد کبودی می کند آسپیرین است.

اگر متوجه شده اید که میان داروهایی که مصرف می کنید و التهاب پوست تان ارتباط وجود دارد، باید به پزشک

مراجعه کنید، چون ممکن است لازم باشد برای جلوگیری از خونریزی داخلی مصرف داروهایتان را قطع کنید.

۳- بیماری های خونی

بیماری های خونی و عروقی می توانند منجر به کبودی شوند. واریس، بیماری فون ویلبراند (نوعی اختلال خونی ارثی)،

ترومبوسیتوپنی (اختلال در پلاکت های خون) یا سرطان خون، اغلب در اثر بروز مشکلی در جریان خون به وجود می آیند.

حتما به پزشک مراجعه کنید، به ویژه اگر علائم دیگری هم دارید مثل درد یا متورم شدن پاها، خونریزی لثه،

خال های مویرگی روی بدن یا خون دماغ شدن.

۴- کمبود مواد مغذی

بعضی از کبودی ها نشان دهنده ی کمبود مواد مغذی در بدن هستند.

برای مثال ویتامین ب ۱۲ در تولید خون نقش دارد، کار انعقاد خون بر عهده ی ویتامین ک است و ویتامین سی

نقشی اساسی در ساخت بافت های جدید دارد و بدون آن، رگ ها بسیار ضعیف می شوند.

یک ویتامین مهم دیگر ویتامین پ است. بدون آن، ساخت ماده ی کلاژن در بدن غیر ممکن است، بنابراین رگ

ها نازک می شوند و پوست صدمه می بیند.

تعادل سطح آهن برای بدن بسیار ضروری است. کم یا زیاد بودن این ماده، به مویرگ ها صدمه می زند.

اما نباید در مصرف ویتامین ها شتاب زده عمل کنید. ابتدا لازم است آزمایش بدهید تا متوجه شوید کمبود

کدام مواد مغذی را دارید، بعد رژیم غذایی تان را بهبود ببخشید.

منابع ویتامین پ، چای سبز، سیب، کدو حلوایی و سیر هستند. ویتامین ک در موز، تخم مرغ، آجیل و ماهی

های چرب یافت می شود. ویتامین ب ۱۲ هم در جگر، ماهی، پنیر و کاهو وجود دارد.

۵- عدم تعادل هورمونی

نوسانات هورمونی یکی از عمده ترین دلایل بروز کبودی است. وقتی سطح استروژن یا همان هورمون جنسی

زنانه در بدن کم باشد، کبودی ها ظاهر می شوند.

یائسگی، مصرف داروهای هورمونی و بارداری، از دلایل این امر هستند. کمبود هورمون استروژن، عروق خونی را

به میزان چشمگیری تضعیف می کند و دیواره های مویرگ ها به راحتی صدمه می بیند.

۶- تغییرات ناشی از افزایش سن

یکی از دلایل ایجاد کبودی، روند طبیعی افزایش سن یا در حقیقت، فرسودگی مویرگ ها است. با بالا رفتن سن،

سیستم عروقی بدن تضعیف می شود و بافت ها قابلیت ارتجاعی خود را از دست می دهند.

کبودی های ناشی از افزایش سن عمدتا روی پاها ظاهر می شوند. کوچک ترین فشاری می تواند منجر

به بروز این کبودی ها شود.

۷- دیابت

وقتی صحبت از بیماری دیابت می شود، خون و قند اولین چیزی است که در ذهن ما تداعی می شود.

ابن بیماری اثری منفی بر فرآیند گردش خون دارد، بنابراین کبودی بدن بسیار امکان پذیر است. همچنین

کبودی ها می توانند یکی از علائم دیابت در مراحل اولیه ی این بیماری باشند.

دیگر نشانه های بیماری دیابت عبارتند از احساس تشنگی در اغلب اوقات، دیر ترمیم شدن زخم ها،

زود خسته شدن، تاری دید و لکه های سفید بر روی پوست.

کدام کبودی ها خطرناک و کدام یک بی خطرند؟

در اغلب مواقع، بلافاصله بعد از صدمه دیدن، کبودی هایی به رنگ قرمز بر روی بدن ظاهر می شود.

این در حقیقت رنگ خون در زیر پوست است. بعد از مدتی، بدن شروع به تجزیه ی این خون می کند

و کبودی ها به رنگ سیاه، آبی و حتی بنفش در می آیند. ظرف ۵ تا ۱۰ روز، ناحیه ی آسیب دیده باید

زرد یا سبز رنگ شود. در مرحله ی آخر، بعد از ۱۰ تا ۱۴ روز از زمان صدمه دیدن، کبودی به رنگ قهوه ای

در می آید و بعد از آن، روشن تر و روشن تر می شود.

معمولا کبودی ها ظرف ۲ هفته بعد از آسیب، به طور کامل از بین می روند. اگر متوجه شدید کبودی

هایتان تغییر رنگی جز موارد ذکر شده دارند یا بعد از گذشت ۲ هفته هنوز از بین نرفته اند، حتما به پزشک مراجعه کنید.

  • روانشناسی

تفاوت اختلال دوقطبی و اختلال شخصیت مرزی

ارسال شده در: بدون گروه | ۰

تشخیص این اختلال‌ها و تمایز بینشون نیاز به بررسی دقیق تخصصی داره و انقدر دشواره

که متخصصان هم گاهی دچار اشتباه میشن، پس در این مطلب، هدف، صرفا دادن اطلاعات

عمومی در موردشون هست.


نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی
دشواری در تنظیم احساسات که منجر به تغییرات شدید در حالت روحی (مود) میشه، دمدمی

مزاجی، روابط شخصی بی‌ثبات (“دوستت دارم خیلی سریع میتونه تبدیل به “ازت متنفرم” بشه)،

به همراه عزت نفس و احساس ارزشمندی خیلی پایین که میتونه منجر به تمایل به خودکشی بشه.

همچنین احساس طرد شده بودن از جانب دوستان و خانواده، رفتار دمدمی مزاجی مثل پول

خرج کردن یا رانندگی بی‌ملاحظه، حالات روحی (مود) شدید مثل خشم، افسردگی و کج‌خلفی

که میتونه روزها طول بکشه.
عوامل ایجاد اختلال شخصیت مرزی نامشخصه ولی تحقیقات، عواملی مثل ژنتیک، محیط و کارکردهای

مغزی رو در به وجود اومدنش موثر میدونن.
در آمریکا ۱.۶ درصد از مردم اختلال شخصیت مرزی دارن اما این رقم تا ۵.۹ درصد هم در منابع دیگه

تخمین زده شده. همچنین ۷۵ درصد از موارد تشخیصی از اختلال شخصیت مرزی زن بودن.
همچنین در آمریکا ۲.۲ درصد از جمعیت دچار اختلال دو قطبی هستن که ۵۱ درصد هرگز تحت درمان

قرار نمیگیرن. خودکشی اولین عامل مرگ زودهنگام در افراد دچار اختلال دوقطبی هست و مرگ ۱۵

تا ۱۷ درصدشون به دلیل خودکشی است.
اختلال دو قطبی یا افسردگی-شیدایی (مانیک دیپرشن):
خیلی از ویژگی‌هاش مثل کج‌خلقی، تغییرات حالت روحی، و دمدمی مزاجی با اختلال شخصیت

مرزی مشترکه. اما شاخص اصلی تشخیص اختلال دو قطبی، فراز و فرودهای خیلی شدید در

حالات روحی هست. در حالت فراز، وجد شدید دارن که شامل هیجان و انرژی بیش از حد زیاد

هست. پرحرفی و انجام کارهای خطرناک از علائم این فاز است. در مقابل در نقاط فرود، روزهای

متوالی از افسردگی شدید و خستگی دارن که نمیتونن تمرکز کنن یا کار مفیدی بکنن. فرد دوقطبی

از حالت توهم در مورد داشتن توانایی های زیاد تا حالت کاملا ناامید و حس تهی بودن تغییر روحیه میده.
تفاوت‌ها
۱. اختلال مرزی از اونجایی که یک اختلال شخصیتی هست، علائمش پایدارترن در حالی که

در اختلال دو قطبی، دو حالت متفاوت (افسردگی و شیدایی) کاملا از هم تفکیک شده هستن

و بینش وقفه‌هایی وجود داره که تقریبا علائم هیچ کدوم از حالات در اونها دیده نمیشه.
فرد دارای شخصیت مرزی، یک سری خطوط پایه در شخصیتش دیده میشه که اضطراب، افسردگی،

حس پوچی، کج خلقی، خشم و مشکل داشتن در برقراری روابط با دیگران جزوشونه ولی در اختلال

دوقطبی، به سختی میشه یه هسته ی مرکزی برای شخصیت فرد پیدا کرد.
برای تشخیص اختلال دو قطبی باید فرد، حداقل یک فاز شدید شیدایی و سرخوشی {بدون علت}

رو تجربه کرده باشه.

۲. با نگاه به روابط شخصی، میشه اختلال‌های شخصیتی رو به خوبی تشخیص داد. افراد دچار

اختلال دوقطبی، گرچه ممکنه که روابط بین فردی اونها رو از یکی از دو حالت به حالت دیگه تغییر

حال بده ولی معمولا این تغییر حالت‌ها بدون دلیل بیرونی هستن در حالی که افراد دچار شخصیت

مرزی، بیشتر احتمال داره که تعاملاتشون با افراد دیگه، در تغییر حالت شدید اونا تاثیر داشته باشه.

۳. فرد دارای شخصیت مرزی، ممکنه در یک روز، بر اثر محرک‌های مختلف، حالات مختلف رو تجربه

کنه (به خاطر واکنش روانی بیش از اندازه به محرک‌های بیرونی). اما شخص دارای اختلال دوقطبی،

ممکنه روزها یا هفته‌ها در یکی از فازهای سرخوشی یا افسردگی باقی بمونه.

در پایان
هرچه این اختلال‌ها زودتر تشخیص داده بشن، میتونن سریع‌تر و موثرتر درمان بشن. تشخیص نادرست

میتونه حالشون رو بدتر بکنه و حتی خطرناک باشه. چون مثلا اگر بیمار دوقطبی، تشخیص شخصیت

مرزی داده بشه و بهش داروی ضد افسردگی تجویز بشه (چون شخصیت های مرزی اغلب در فاز افسردگی هستن)،

وقتی که وارد فاز شیدایی بشه، اون دارو وضعیتش رو تشدید میکنه و میتونه خطرناک باشه. ۶۹ درصد بیماران

دو قطبی در ابتدا تشخیص اشتباه در موردشون داده میشه و برای یک سومشون این تشخیص اشتباه

تا زمان طولانی ادامه پیدا میکنه.

  • کودک

مراقبت از کودک در منزل

ارسال شده در: هومینو | ۰

مراقبت از کودک در منزل، کودکان چراغ هر خانه ای هستند. آنها انسان های کوچکی

هستند که به مراقب و توجه بسیار نیاز دارند. برای داشتن فرزندی آرام باید مواردی را

رعایت کرد. در این مطلب سعی شده است به کوتاهی ۹ مورد از اصول نگهداری کودک

بیان شود.

مسافرت

کودکان بر اساس یک برنامه ریزی درست، رشد بهتری خواهند داشت. بهتر است حتی

هنگام مسافرت نیز برنامه غذایی و خواب کودک شما همچون روزهای عادی باشد. به

این ترتیب، کودک در حالت بهتری خواهد بود و مشکلی پیدا نمی کند.

خواب

خواب خواب می آورد. شاید والدین ابتدا به این اصل مراقبت از کودک در منزل چندان

اعتقاد نداشته باشند اما یک چرت کوتاه روزانه می تواند به کودک کمک کند تا خواب

راحتی در شب داشته باشد. کودکانی که خیلی خسته هستند اصولا دیرتر به خواب

می روند و نمی توانند خواب درست و کاملی تا صبح داشته باشند.

ایجاد یک برنامه خواب روتین برای نوزادان چندان آسان نیست. اما همه تلاش خود را بکنید

تا از همان دوهفته گی کودک را به برنامه خواب مشخص عادت دهید.

مراقبت از پوست

برای نوزادان زیر شش ماه استفاده از کرم های ضدآفتاب به هیچ وجه توصیه نمی شود.

به همین دلیل، باید تا حد امکان آنها را در سایه و دور از آفتاب نگه دارید تا پوستشان آسیب نبیند.

عضو جدید خانواده

سعی کنید در مراقبت از کودک در منزل روی مسایل مثبت تمرکز کنید. تولد کودک جدید

به معنای ایجاد تغییر اساسی در خانواده است. برای اینکه فرزند بزرگ تر شما بتواند با

عضو جدید خانواده کنار بیاید، بهتر است از او برای کمک، صبر و درکش تشکر و او را تحسین کنید.

بازی

روش های سنتی و قدیمی برای بازی با کودکان همچون دالی موشه هیچ اشکالی

ندارند و بسیار هم برای رشد مغز کودک مفید و خوب هستند. کودک شما به بازی های

شما واکنش نشان می دهند و از آن لذت می برند.

عادت غذایی

سعی کنید تا حد امکان به کودک خود بیاموزید تا از سبزیجات به جای میوه های شیرین

تغذیه کند. از همان ابتدا که عادت غذایی کودک در حال شکل گیری است، ذائقه او را

به خوردن سبزیجات عادت دهید تا همیشه سلامت باشد.

پوشک

بیشتر کودکان در طول زندگی خود دچار جوش و دانه می شوند. این دانه ها می تواند

در اثر پوشک خیس، اثرات جانبی دارو یا نوع غذایی باشد که می خورند. پوست قرمز

و ورم کرده برای کودک دردناک و برای والدین ناراحت کننده است. بهترین روش درمان

چیست؟

خشک کردن کودک بهترین درمان است. مطمئن شوید که کودکتان پس از هر بار تعویض

پوشک، کاملا خشک است. سعی کنید در مراقبت از کودک در منزل پوشک او را زود به

زود عوض کنید و از کرم های مناسب برای تسکین و آرام کردن پوست استفاده کنید.

گریه

نوزادان گریه می کنند. این روش ارتباط برقرار کردن آنهاست. پس از چک کردن همه موارد

ابتدایی همچون گرسنگی، خیس بودن پوشک و سرو صدا، به خودتان یادآوری کنید که

کودکان شما بیش از ۴۰ هفته را در محیط کاملا آرام و بی صدای رحم سپری کرده است.

دور آنها پتو بپیچید، در حالت راحتی در دست نگه دارید و خیلی آرا م تکان دهید. این حالت

کمک می کند تا نوزادی که گریه می کند آرام بگیرد و راحت تر به خواب برود.

حمام کردن

بیشتر بزرگ تر ها هر روز صبح به حمام می روند و دوش سراپا می گیرند. اما کودکان را

باید هر یک روز درمیان یا بیشتر به آرامی حمام کرد. از صابون برای شست و شوی کودکان

استفاده نکنید. شوینده های مختلفی که به پوست کودک آسیب نمی رسانند برای شست

و شوی آنها مناسب ترین گزینه هستند.

 

بیشتر بخوانید :

چرا کودکان تمایل به جویدن ناخن دارند؟

علت و درمان تیک عصبی در کودکان

ده نکته مهم برای انتخاب مراقب کودک

  • کودک

چرا کودکان تمایل به جویدن ناخن دارند؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

شروع جویدن ناخن از دوران کودکی بوده تا دوران نوجوانی این روند افزایش می‌یابد.

حتی در برخی افراد تا بزرگسالی ادامه دارد. عدم تمرکز و رفتارهای ناشی از آن

همچنین حس عدم ثبات و مشکلات زندگی فردی در نوجوانان، جویدن ناخن را تشدید

می کند. والدینی که پرستار کودک در منزل گرفته، حتما موارد و علائم جویدن ناخن

کودک و رفتارهایش را با وی چک نمایند.

چرا کودکان تمایل به جویدن ناخن دارند؟

علت عادت نادرست ناخن جویدن قابل بررسی می باشد. از دیگر علل آن میتوان به

ریشه های فامیلی و ژنتیکی اشاره کرد. تقلید و تکرار برخی عادات از سایر اعضای

خانواده یا بروز رفتار ژنتیکی مثل جویدن ناخن ناشناخته اما تاثیر گذار است.

همانطور که در بالا ذکرگردید اضطراب، نگرانی و استرس همچنین خلق و خوی نامتمرکز

از عوامل روانشناختی مرتبط با رفتار ناخن جویدن است. کودکان برای مقابله با

این عوامل یا عدم اعتماد بنفس کافی یا حتی گرسنگی، به جویدن ناخن روی می آورند.

جویدن ناخن در کودکان بنظر می رسد رفتاری غیرعادی و خودکار باشد.

محققان بر این اعتقادند که کودکان با عادت ناخن جویدن برخی اختلالات روانپزشکی

یا حداقل یک  مورد از آن را خواهند داشت. همچنین برخی والدین این کودکان نیز یک

مورد بیماری روانپزشکی بخصوص افسردگی را داشتند.

برخی از بیماری های روانی مرتبط با ناخن جویدن کودکان و نوجوانان:

  • اختلال کمبود توجه
  • بیش فعالی کودک و نوجوان
  • اختلال اضطراب جدایی
  • اختلال تومور
  • اختلال وسواس فکری
  • عقب ماندگی ذهنی
  • اختلال افسردگی حاد
  • اختلال اضطراب عمومی
  • اختلال هراس

گزارشات حاکی ازآنند که بیش از یک چهارم کودکان و نوجوانان دچار یکی از این اختلالات

بودند. در ۶۰٪ کودکان مبتلا به ناخن جویدن رفتارهای دیگری مانند لرزش لب، برداشتن

پوست و کشیدن مو، کوبیدن سر هم مشاهده می شود.

ظ

عوارض جویدن یا خوردن ناخن

اولین مورد از عوارض جویدن یا خوردن ناخن و قابل مشاهده، ظاهر نامناسب انگشتان

و عدم زیبایی ناخن ها و انگشتان است. این بیماری بر کیفیت زندگی افراد چه اجتماعی

و چه سلامت روح و جسم تاثیر می گذارد. این عادت ناخوشایند موجب آسیب های اجتماعی،

تحقیرها، سرکوب های احساسی می گردد.

نکته قابل اهمیت اینکه برخی افراد، علاوه بر جویدن ناخن آن را قورت خواهند داد.

بلعیدن ناخن پیامد هایی داشته: علاوه بر کوتاه شدن پایه ناخن، درد های شدید معده

و یا خونریزی معده، پارونیشیا، عفونت های باکتریایی ثانویه و ویروس هرپس سیمپلکس

از ضایعات تبخال دهانی را در پی دارد.

اثرات فیزیکی دیگر این بیماری مرتبط با دهان و دستگاه گوارش است. ناراحتی های سیستم

گوارشی، مشکلات دهان ودندان، انتقال عفونت ها و باکتری ها را از راه ناخن به دهان، آبسه

شدن و آسیب لثه، ترک هایی در ناخن ها از عوارض عادت ناخوشایند ناخن جویدن می باشد.

چگونگی ترک ناخن جویدن کودکان 

در طول زندگی هر فرد پیش آمده که لحظه ای ناخن بجود. بطور معمول جویدن ناخن از دوران

کودکی آغاز شده و تا نوجوانی و بزرگسالی در صورت عدم ترک ادامه خواهد داشت. برخی از

اختلات روانی، حالات عاطفی و ذهنی که از خستگی، اضطراب، عصبانیت و استرس ناشی

شده، افراد را به جویدن ناخن وامی دارد.

ناخن جویدن در دسته بندی وسواسی – اجباری بوده و از اختلالات رفتاری و احساسی نشأت

میگیرد. مکیدن انگشت شست، انگشت در بینی کردن، جویدن ناخن و … نمونه هایی از

رفتارهاست که شروع آن از دوران کودکی رخ می دهد.

بطور معمول استفاده از ماده بدمزه بر روی ناخن، جریمه و یادآوری کودکان برای توقف و عدم

جویدن ناخن از روش های ترک آن است. ممکن است این روش ها اضطراب فرد را افزایش دهد.

برای ترک جویدن ناخن روش های رفتاری و درمان دارویی نیز وجود دارد.

ترغیب کودک به انجام کارها و بازی ها با دستانش مانند درست کردن پازل، بازی با توپ های

کوچک و مخصوص، ورزش کردن، نواختن موسیقی و … از روش های ترک جویدن ناخن می باشد.

همچنین شما میتوانید از پرستار کودک برای جلوگیری از ناخن جویدن کودک کمک بگیرید.

راهکارهای درمانی ناخن جویدن کودکان

نگران نباشید، جویدن ناخن وضعیت خیلی حادی نیست. این بیمار و در واقع عادت ناخوشایند

به مرور زمان از بین خواهد رفت. در موارد خفیف حتی عواقب و اثرات اجتماعی و جسمانی را نخواهد داشت.

نکته: جویدن ناخن درصورت همراهی با اختلالات دیگر، نیاز به بررسی سابقه پزشکی و مراقبت و درمان دارد.

استفاده از داروی جلوگیری از خوردن ناخن

ترک ناخن خوردن در موارد خفیف با روش های غیر دارویی و درمانهای رفتاری امکان پذیر است.

اما در برخی موارد با وجود اختلالات دیگر از درمان های دارویی نیز استفاده می شود. برای مدیریت

ناخن خوردن، مهار کننده های بازجذب سروتونین، لیتیوم برای غلبه بر عادت مزمن ناخن خوردن کودکان  موثر است.

نکته: کودکان قشر ضعیف و آسیب پذیر و حساس هستند عادات اشتباه و اختلالات آنها می بایست

تحت نظر پزشک و با رعایت جوانب صورت پذیرد. بصورت منظم و پیگیر به ادامه درمان کودکان بپردازید.

  • پرستار کودک

چگونه ناخن‌های نوزاد را کوتاه کنیم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

ناخن کودک شما نرم‌تر و قابل انعطاف‌تر از ناخن‌های شما است، اما اشتباه نکنید چون آنها تیز

هستند! یک نوزاد کنترل کمی بر روی‌اندام‌های خود دارد و به راحتی از خراشیدن صورت خودش

و شما خسته می‌شود.ناخن کوچک معمولا خیلی سریع رشد می‌کند و شما ممکن است مجبور

شوید چند‌بار در هفته آن را کوتاه کنید اما ناخن‌های پا کمتر نیاز به کوتاه کردن دارند.
چگونه ناخن‌های نوزادم را بدون بریدن سر‌انگشتانش مرتب کنم؟
بهترین زمان برای انجام این کار وقتی است که او خوابیده باشد. یک وقت خوب دیگر هم دقیقا

بعد از حمام است که ناخن‌‌های نوزادتان نرم‌تر هستند. مطمئن شوید که نور کافی برای دیدن

آنچه انجام می‌دهید دارید. از یک جفت قیچی نوزاد استفاده کنید یا ناخن‌گیری را بردارید که

مخصوص انگشتان کوچک باشند.
نوک انگشت را در ناحیه‌ی دور‌تر از ناخن فشار دهید تا از ریش ریش شدن پوست جلوگیری کنید
و همچنین یک چیز محکم مانند گیره یا کلیپس‌تان را در دست کودک نگه دارید. ناخن‌ها را با توجه
به انحنای انگشت کوتاه کنید. ناخن‌های پا را مستقیم و از عرض کوتاه کنید. سپس از سوهان
ناخن برای صاف کردن لبه‌های تیز استفاده کنید.پزشکان توصیه می‌کنند در هفته‌های اول زندگی
نوزاد،‌تنها از یک سوهان استفاده کنید چون ناخن‌ها خیلی نرم هستند و کسانی که به تازگی

پدر و مادر شده‌اند هم خیلی تصادفی پوست نوزاد‌شان را می‌گیرند.اگر تصمیم گرفتید زمانی

که نوزادتان بیدار است به ناخنش شکل بدهید،‌از همسر یا دوست‌تان بخواهید که او را محکم

نگه دارد تا در هنگام کارتان تکان تکان نخورد یا کسی باشد و حواسش را پرت کند. در این صورت

شما فرصت پیدا می‌کنید دستانش را برای گرفتن ناختن و سوهان زدن آن نگه دارید.

پزشکان توصیه می‌کنند در هفته‌های اول زندگی نوزاد،‌تنها از یک سوهان استفاده کنید

بعضی از پدر و مادر‌ها با دندان خودشان ناخن‌های بچه‌را مرتب می‌کنند، که این کار می‌تواند

میکروب‌ها را از دهان شما به هر خراش کوچکی که روی انگشت بچه وجود دارد انتقال دهد.

شما نمی‌توانید آنچه را که انجام می‌دهید ببینید و باید متوجه باشید که انگشتان نوزادتان در

مقایسه با دندان‌های شما خیلی کوچک و ظریف هستند.
اگر سرانگشت نوزاد بریده شد، چطور خون آن را بند بیاورم؟
اگر شما سرانگشت نوزادتان را بریدید خیلی خودتان را نگران نکنید چون این اتفاق برای خیلی

از پدر و مادر‌ها رخ می‌دهد. به راحتی سرانگشت بریده را با آب سرد شستشو دهید سپس

یک پارچه دورش بپیچید و با کمی فشار آن را نگه دارید. خونریزی معمولا ظرف چند دقیقه متوقف

می‌شود. برای بانداژ کردن دست بچه وسوسه نشوید چون این احتمال وجود دارد زمانی که او

انگشتش را در دهانش فرو می‌کند آن را دربیاورد که در نهایت منجر به خفگی نوزاد شود.

همچنین پزشکان استفاده از نوار بانداژ مایع مخصوص نوزادان و کودکان نوپا را پیشنهاد نمی‌کنند

چون احتمال این وجود دارد که آن را بمکند. اگر زخم فرزندتان طوری است که خونریزی‌اش بند

نمی‌آید، باید او را پیش یک متخصص نوزادان ببرید.

  • مشاوره و روانشناسی کودک

بچه ها از چه سنی می توانند وارد فضای مجازی شوند؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

نظارت بر فعالیت های آنلاین کودکان در سال های آغازین آشنایی با رایانه و اینترنت

بسیار اهمیت دارد و لازم است تا کودکان در تمام لحظات تحت کنترل باشند. به علاوه،

کودکان تنها می توانند نیم ساعت در روز را با سایت های متناسب سن خود سپری کنند.

اما برای کودکان بالای هفت سال، شرایط فعالیت های اینترنتی کاملا تغییر می کند.

محدود کردن کودکان و نوجوانان در استفاده از فضای مجازی یک الزام است 

متاسفانه در حال حاضر کودکان حتی در سن ۸، ۹ سالگی در اینستاگرام صفحه‌های

شخصی راه‌اندازی می‌کنند که این موضوع می‌تواند آسیب بسیاری به کودکان وارد کند

چراکه ممکن است کودکان و نوجوانان به خاطر کنجکاوی‌های متعدد،‌ وارد فضاهایی

شوند و یا با افرادی معاشرت کنند که صدمات جبران ناپذیری به آنها و یا خانواده‌شان

وارد کند

اگر از ابتدای دوران تولد کودک، رابطه و صمیمیت بیشتری میان والدین و فرزند ایجاد

شود این موضوع می‌تواند ساختار مناسب دفاعی بسیار خوبی ایجاد کند تا کودک از

هرگونه سوءاستفاده و آسیبی دور باشد. صمیمیت در رابطه والدین و فرزند کمک می‌کند

تا کودک برای ورود به هر فضایی آنها را آگاه کند، با آنها مشورت کند و در هر شرایطی

نظر آنها را جویا شود. از طرفی دیگر، والدین می‌توانند براساس این صمیمیت شرایطی

فراهم کنند که امکان حضور مداوم کودک در فضای مجازی تعدیل یابد.

راهکارهایی بر اساس سن و مراحل مختلف 

۲ تا ۴ سال:

با شروع ۳ سالگی، برخی از کودکان را می توان از مزایای -مقداری جزئی- استقلال در

فضای وب بهره مند کرد از این رو آنها می توانند به کاوش و تجربه های جدید دست یابند

و حتی اشتباهات مختص به خود را مرتکب شوند.

البته این به مفهوم آزادی کامل کودکان در فضای اینترنت نخواهد بود. بهترین کار آن است

که والدین وب سایت های مناسب برای بازدید آنها را انتخاب کرده و خروج از وب سایت ها

نیز بر عهده فرزندان نباشد. البته وقتی فرزندانتان در سایت های ایمن شناخته شده هستند،

لازم نیست که تمام مدت بالای سر آنها ایستاده و یا کنارشان بنشینید.

۴ تا ۷ سال: 

در این محدوده سنی، کودکان شناسایی های جدید خود را در فضای مجازی آغاز می کنند،

اما همچنان حفظ رابطه نزدیک والدین و فرزندان در فضای اینترنت بسیار مهم است. زمانی که فرزند

شما در محدوده سنی مذکور قرار دارد، باید دسترسی او به اینترنت را تنها به سایت هایی که از قبل

مشاهده کرده اید و نسبت به محتوای مفید آن اشراف دارید، محدود نمائید.

بسیار مهم است که کودکان شما دراین محدوده سنی تجربه های مثبتی را از سایت هایی که با آن

سرو کار دارند، کسب کنند. این به مفهوم هر چه دور نگه داشتن کودکان از سایت های خطرناک نیست،

بلکه اطمینان حاصل کردن از آن است که سایت های مورد بازدید، فرزندانمان را به سمت تخریب فکری سوق نمی دهد.

۷ تا ۱۰ سال:

در این محدوده سنی، کودکان با نگاهی فراخانوادگی بدنبال کسب موجودیت اجتماعی و اطلاعات

بیشتر هستند. این زمانی است که فشار همسالان آغاز و تبدیل به یک مساله پیچیده برای بسیاری

از بچه ها می شود. به اعتقاد “ریچارد تافت” (روانشناس)، فرزندان -در محدوده ۷تا۱۰ سال- در جستجوی

استقلال بیشتر از والدین خود هستند.

در طول این سالها، باید مقداری هم به تقویت استقلال کودکان توجه داشت، اما بازهم تکرار می کنیم

که این به مفهوم کنار نشستن والدین نیست. همانطور که فرزندانِ خود را به تنهایی- در این محدوده

سنی- برای تماشای فیلم روانه نمی کنید، بسیار مهم است که در فضای مجازی نیز با آنها همراه باشید.

علاوه بر این، استفاده از نرم افزارهای فیلترینگ و محدود کردن کودکان به سایت های جستجو شده

از طریق موتورهای جستجو ایمن(برای کودکان) نیز باید مدنظر باشد.

۱۰ تا ۱۲ سال:

طی این دوره پیش از نوجوانی، بسیاری از بچه ها در جستجوی استقلال بیشتر هستند. حتی اگر

حس استقلال طلبی برجسته هم نشود، در این زمان استفاده از اینترنت برای انجام تکالیف مدرسه،

کشف منابع جدید برای سرگرمی، ورزش و سایر جذابیت ها آغاز می شود. رده سنی ۱۰ تا ۱۲

سال همچنین زمانی است که والدین نه تنها باید نگران نوع فعالیت های فرزندان خود در فضای

آنلاین باشند بلکه زمان و میزان کار با اینترنت نیز اهمیت می یابد.

در واقع وظیفه شما(والدین) این است که آنها را در مدیریت استقلال خود همیاری کنید. محدودیت هایی

را در کیفیت و زمان آنلاین بودن فرزندان اعمال کنید و مطمئن شوید که آنها در فعالیت های دیگر ماننند

ورزش، موزیک و کتابخوانی مشارکت دارند.

 

صمیمیت در رابطه والدین و فرزند کمک می‌کند تا کودک برای ورود به هر فضایی آنها را آگاه کند‎

۱۲ تا ۱۴ سال:

– در این گروه سنی، بچه ها بسیار اجتماعی می شوند و تمایل زیادی به گفتگوهای آنلاین(چت)

دارند. با تکرار قوانینی مربوط به حفظ حریم خصوصی برای فرزندانتان، مطمئن شوید که آنها اطلاعات

شخصی خود را منتشر نکرده و بدون هماهنگی شما با مخاطبان آنلاین خود(در اتاق های گفتگو)

قرار ملاقات نخواهند گذاشت.

همچنین تاکید بسیاری بر عدم تبادل عکس با افراد ناشناس در فضای اینترنت داشته باشید. در سن

۱۲ تا ۱۴ سال باید درک روشنی از این حقیقت وجود داشته باشد که افراد ناشناس در فضای اینترنت

ممکن است تا واقعیت فاصله زیادی داشته باشند.

– محدوده سنی ۱۲ تا ۱۴ سال، دورانی است که کودکان نسبت به مسائل جنسی علاقه نشان

می دهند. این کاملا برای آنها طبیعی است که در رابطه با جنس مخالف (و حتی همجنسان خود)

کنجکاو شوند و عجیب نیست اگر که بخواهند به تصاویر و موضوعات جنسی دسترسی داشته باشند.

طی این دوره اکتشافی اولیه، برای بچه ها بسیار مهم است که بدانند والدین آنها در اطرافشان هستند

و از فعالیت های آنها آگاهی دارند. لازم نیست که تمام مدت در اتاقی باشید که فرزندانتان مشغول به وبگردی

هستند اما آنها باید بدانند که والدین و سایر اعضا خانواده در هر زمان به اتاق مذکور درسترسی دارند و

می توانند در رابطه با فعالیت های آنلاین آنها پرسش هایی را مطرح کنند.

– اگر فرزندانتان به اکتشاف سایت ها با محتوای جنسی علاقه مند هستند، مضطرب نباشید. اینکه

چگونه وضعیت موجود را مدیریت خواهید کرد بستگی به دیدگاه شما پیرامون چنین مسائلی دارد.

توجه داشته باشید که زمان تغییر کرده و از این رو بچه ها با محتوا و موضوعاتی در اینترنت مواجه می شوند

که به مراتب صریح تر و جذاب تر از تجربه های شما(والدین) از مجلات در زمان گذشته است.

– اگر بچه ها در جستجوی اینترنتی جدیت بیشتر به خرج دهند، احتمالا به سایت ها و گروههای خبری

دست می یابند که با انتشار محتوا و ترویج توهمات جنسی موجب پریشانی و هراس آنها و حتی

خود شما خواهند شد. این احتمالا قوی ترین استدلال برای فیلترینگ اینترنت است و البته استدلالی

محکم برای حضور نزدیک والدین در فعالیت های آنلاین فرزندان، ترویج ارزش های خانواه و ایجاد فضایی

از اعتماد و صداقت بین والدین و فرزندان است.

– اکثر کودکان در این سن به دانلود نرم افزار بازی از اینترنت و استفاده از آن بصورت آنلاین و یا آفلاین

علاقه مند می شوند. برخی از این بازی ها ممکن است دارای محتوایی نامناسب از منظر والدین باشند،

از این رو باید بدانید که فرزندتان با رایانه خود چه فعالیت هایی را انجام می دهد، حتی در مواقعی که به

فضای مجازی متصل نیستند. نرم افزارهای مانیتورینگ در این زمینه مفید هستند.

– محدوده سنی ۱۲ تا ۱۴ سال، دوره ای است که اکثر والدین آن را به عنوان زمانی مناسب برای

صحبت در رابطه با مسائل جنسی-با فرزندان خود- انتخاب می کنند. مطمئنا ایده خوبی خواهد بود اگر

به “واکنش” های خود در برابر کشف ناگهانی مشاهدات نامناسب فرزندتان در اینترنت هم کمی فکر کنید.

– شما می توانید از فیلترینگ و مانیتورینگ فعالیت های اینترنتی فرزندان خود در این رده سنی استفاده

کنید، اما ممکن است با مقاومت های نیز مواجه شوید. نکته مهم آن است که با فرزندان خود صادق

باشید و آنها درک روشنی از نوع و علت اقدامات پیشگیرانه شما داشته باشند. برای مثال، اگر از نرم

افزار فیلترینگ استفاده می کنید، باید فرزندتان را در جریان دلایل اقدام خود در راستای پیشگیری از

مواجه وی با محتوای نامناسب قرار دهید. همانطور که مانع حضور فرزند خود در برخی مکان ها -در

دنیای واقعی -می شوید، از امتیاز سرپرستی خود بهره برده و مانع دستیابی فرزندانتان به مکان هایی

مشخص و البته نامناسب در فضای مجازی شوید.

 

 

۱۴ تا ۱۷ سال:

این دوره سنی یکی از هیجان انگیزترین و پرچالش ترین دوره ها در زندگی فرزندان و حتی والدین
به شمار می رود. نوجوان شما بلوغ جسمی، احساسی و فکری را آغاز می کند و مشتاق است

تا استقلال هر چه بیشتر از والدین را تجربه کند. برخی از والدین این استقلال طلبی را به عنوان

زمانی برای رها کردن فرزندان خود تلقی می کنند اما تغییرات رفتاری فرزندان در این دوره به

مفهوم ترک وظایف سرپرستی از جانب والدین نیست. در این رده سنی، فرزندان در دوره ای

مهم و پیچیده از دوران زندگی خود قرار دارند و استقلال وهدایت را به همراه هم باید تجربه کنند.

در این دوره سنی، نوجوانان مستعد حضور در فعالیت های مخاطره آمیز آنلاین و آفلاین هستند.

با آنکه احتمال سو استفاده از یک نوجوان در اتاق های گفتگو(چت روم) بوسیله اشخاصی که با

آنها ارتباط برقرار می کند، بسیار کمتر از سایر گروههای سنی (قبلی) است اما این امکان وجود

دارد که نوجوان شما، اشخاصی را در فضای آنلاین ملاقات کند و از این مللاقات احساس خوبی

داشته باشد و در نهایت این رابطه را وارد دنیای حقیقی کند. نوجوانان باید بدانند هر کسی را

که در فضای مجازی ملاقات می کنند لزوما همانطور که خود را معرفی می کند، نیست و این

نکته ای بسیار مهم است.

اگرچه گاهی اوقات انتقال آموزه های ایمنی به نوجوانان دشوار است، اما آنها معمولا نیاز

به محافظت از خود در برابر کسانی که به دنبال سو استفاده هستند را می دانند. این درک باید

برای نوجوانان فراهم شود که تحت کنترل بودن آنها به مفهوم هوشیاری و آمادگی در برابر اشخاص

آسیب رسان است.

همانطور که اشاره شده بزرگترین خطر را می توان ملاقات دوستان فضای مجازی در دنیای واقعی

درنظر گرفت. اما در هر صورت اگر نوجوان شما با دوستی از فضای مجازی در دنیای واقعی ملاقات

کرد باید توجه داشت که این ملاقات در یک مکان عمومی برگزار شود.

والدین همواره توجه کنند که خودشان در دوران نوجوانی چه تمایلات و علاقه هایی داشته اند

تا بدین وسیله انتظاراتی معقول در رابطه با فرزندان داشته و از واکنش بیش از اندازه در هنگام

خطاها به دور باشند.

اگر نوجوان به شما اعتماد کرده و دررابطه با چیزی ترسناک یا نامناسب که در اینترنت با آن مواجه شده،

توضیحاتی را ارائه داد، هرگز مانع دسترسی وی به اینترنت نشوید. بلکه همراه او باشید و با هم تمرین کنید

تا در آینده چنین تجربیاتی مجددا روی ندهد. به خاطر داشته باشید که نوجوانان شما بزودی

به دوره بزرگسالی می رسند و نیاز دارند تا نوع رفتار مناسب و قضاوت عادلانه را بیاموزند و در نهایت

به برداشتی شخصی در رابطه با وبگردی و حتی زندگی در شرایط ایمن برسند.

– کاملا متناسب با این رده سنی است که فعالیت هایی مانند ارسال ایمیل، پیام رسان های فوری،

وبگردی، دانلود و بازی را در فضای اینترنت تجربه کنند.

– توسعه اساسی فعالیت های اینرتنتی در این رده سنی مربوط به زمانی است که بچه ها استقلال

و حریم خصوصی می خواهند. آنها هویت های مختلف را تجربه کرده و مرزهای گذشته را به چالش می کشند.

– مهارت های تفکر و اخلاق گرایی فرزند خود را در محدوده نگرانی های پیشگیرانه، احساسات

و نیازهای دیگران پروش دهید.

– به فرزندانتان کمک کنید تا مفاهیمی چون دانلود غیرقانونی و عواقب چنین اشتباهاتی را برای

خود و دیگران بیاموزند

– “اعتماد” در اینجا مساله ای بسیار مهم است. پس از آنکه به فرزندان خود آموزش های لازم در

رابطه با مبدل شدن به یک “شهروند دیجیتال مسئول” را ارائه کردید، به نیاز فرزند خود برای برخورداری

از حریم خصوصی احترام بگذارید.

– داشتن رفتاری فراتر از حد انتظار و محدودیت هایی بیش از استاندارها موجب از میان رفتن

فضای اعتماد میان شما و فرزندانتان خواهد شد.

تعیین حداقل سن مجاز برای ورود به شبکه های اجتماعی در اروپا

سن مجاز کودکان برای ورود به شبکه های اجتماعی ۱۶ سال تعیین شد ،حداقل سن مجاز کودکان برای حضور

در شبکه‌های اجتماعی از ۱۳ سال به ۱۶ سال در اواخر سال ۲۰۱۵ ، نشان‌ دهنده وجود نگرانی‌ هایی

در سایر کشور‌ها در مورد استفاده کودکان از شبکه ‌های اجتماعی است. علاوه بر این، طی یک نظرسنجی

که در ژوئن ۲۰۱۴ در اسپانیا انجام شد، نشان داده شد که درصد قابل توجهی از والدین، از حضور

کودکان ۱۰ تا ۱۷ ساله خود در شبکه‌ های اجتماعی و قرار دادن اطلاعات شخصی در دسترس عموم،

جلوگیری به عمل آورده و یا فعالیت‌‌ های کودکان توسط والدین نظارت می‌ شود.

  • استرس کودک

بهترین راه برای از بین بردن استرس کودکان

ارسال شده در: هومینو | ۰

کودکان

بهترین راه برای از بین بردن استرس کودکان، پیدا کردن منبع استرس اوست

متخصص اعصاب و روان، با اشاره به تکنیک‌هایی برای مدیریت استرس کودک

می‌گوید: بهترین راه برای از بین بردن استرس کودکان، توجه به علایم استرس

و صبوری و دوستی با کودک برای پیدا کردن منبع استرس اوست.
خدایی می‌گوید: استرس در فارسی به هرگونه عامل یا فشار روان شناختی اطلاق

می‌شود که از بیرون یا درون بر بدن انسان وارد می‌شود و متابولیسم‌های روان‌شناختی

او را تغییر می‌دهد. او ادامه می‌دهد:  در دسته‌بندی استرس‌ها می‌توان آنها را به ۳ دسته

«خوب»، «خنثی» و «بد» تقسیم بندی کرد؛ استرس‌های خوب شامل خبرهای خوب، تغییر

مقطع تحصیلی، جابه‌جایی و نقل مکان به خانه جدید برای کودک است.

استرس‌های خنثی اما اخباری چون اخبار زلزله، قتل و … هستند که تأثیر مستقیمی روی

کودک و خانواده‌اش ندارد. ولی استرس‌های بد مانند فوت، جدایی والدین، تنبیه‌های بدنی

و آزار جنسی استرس‌هایی با شدت بیشتر و اثرات پایدارتری در کودکان است.خدایی اضافه می‌کند:

استرس‌ها از نظر شدت تأثیرشان به ۳ دسته حاد یا ناگهانی، مزمن و استرس‌های

طول زندگی تقسیم می‌شود. و درباره علایم استرس در کودکان معتقد است:

به دلیل نبودِ مکانیزم‌های تطابقی در کودکان، این علایم با بزرگسالان متفاوت

است. مکانیزم‌های تطابقی در بروز استرس به بزرگسالان کمک می‌کند با بیان

کردن موضوع، از شدت آن بکاهند.
این روانپزشک می‌گوید: زمانی که استرس سیستم دفاعی روانی کودک را به هم

بریزد، معمولا خود را به صورت علایم جسمانی و گاهی اوقات علایم روانشناختی

نشان می‌دهد: تنگی نفس، تیر کشیدن قفسه سینه، دل درد و تپش قلب از جمله

علایم جسمانی، گوشه‌گیری، گیجی، بی‌تمرکزی، بی‌علاقگی به بازی یا صحبت کردن

با دیگران و افت تحصیلی از علایم روانشناختیِ ناشی از استرس در کودکان است.

 افت تحصیلی از علایم روانشناختیِ ناشی از استرس در کودکان است

خدایی همچنین به چگونگی مدیریت استرس کودکان می‌پردازد و می‌گوید:

بسیاری از والدین در هنگام مواجهه با علایم استرس و اضطراب در کودک‌شان،

شروع به سوال پرسیدن از او می‌کنند و با حالت تحکم و بازپرسی از کودک

می‌خواهند که دلیل استرس و تنش‌های روانی خود را بازگو کند؛ اما غافلند

از اینکه کودکان نمی‌توانند احساسات خود را به خوبی بیان کنند. به گفته

خدایی، نخستین قدم برای مدیریت استرس کودک، صحبت کردن با او به زبان

خودش، یعنی زبان کودکی است. او می‌گوید: والدین باید سعی کنند از روش‌های

کودکانه به دنیای فرزندان‌شان راه پیدا کنند، او را بشناسند و به تدریج با او دوست شوند.
ایشان تأکید می‌کند: زمان بیشتری را به کودکان خود اختصاص دهند
و هیچ‌گاه برای پیدا کردن دلیل استرس او عجله نکنند. صبور باشند،
و این را بدانند که ۹۰ درصد مشکلات با بیان استرس برطرف می‌شوند.

خدایی می‌گوید: به جای پرسیدن سوالات مستقیم، به شکل غیرمستقیم،

برای مثال استفاده از اسباب بازی، بازی‌های فکری، جدول یا داستان‌پردازی

از کودک بخواهید درباره مشکلش با شما صحبت کند. به کودک خود توهین

نکنید. اصطلاحات مثبتی که بار تحقیر دارند مثل «تو دیگه بزرگ شدی، مرد

خونه شدی… این چه رفتاری‌ست که داری؟» را به کار نبرید و سعی نکنید کودک

خود را واردار به تغییر در رفتارش کنید. به شکل بازپرسی و با نیت کشف استرس

نباید با کودک برخورد کرد.
خدایی با اشاره به اینکه بسیاری از کودکان در جمع‌های خانوادگی، هنگام غذا خوردن

یا تفریح کردن و تماشای تلویزیون حرف‌‌های خود را بیان می‌کنند، می‌گوید: تا حد ممکن

از  جر و بحث‌های خانوادگی، بزرگ‌نمایی مشکلات و بازگویی اخبار حوادث در خانه

خودداری کنید. محیط خانه برای کودک باید شاد باشد. سعی کنید برای کودک حدود

اختصاصی مشخصی مانند میز یا کمد اختصاصی در نظر بگیرید تا بتواند در این فضا

تنها باشد و کمی با خودش خلوت کند.
خدایی می‌گوید: بسیاری از کودکان مضطرب، به مرورِ زمان، وسواسی می‌شوند، مثلا

شرایط را مدام چک می‌کنند، سوالات تکراری می‌پرسند و رفتارهای تکراری از خود نشان

می‌دهند که نشان از رفتار وسواسی ناشی از منشی اضطرابی است.

منبع:ninisite.com