• نوزاد

فرایند ترخیص مادر و نوزاد

ارسال شده در: هومینو | ۰

پس از معاینۀ مادرو نوزاد توسط پزشک و صدور مجوز ترخیص، همسر یا یکی

از همراهان مادر می‌تواند روند ترخیص مادر را طبق موارد زیر دنبال کند:

دریافت گواهی ولادت: برای دریافت شناسنامۀ نوزاد، لازم است از بیمارستان

گواهی ولادت دریافت کنید. برای دریافت گواهی ولادت، باید شناسنامه و کارت

ملی مادر، شناسنامه و کارت ملی پدر و سند ازدواج را به بیمارستان تحویل دهید

و سپس گواهی ولادت را دریافت کنید.

خدمات بیمه برای ترخیص از بیمارستان دولتی: زایمان طبیعی در بیمارستان

دولتی برای مادران رایگان است و هزینه‌ای بابت زایمان از شما نمی‌گیرند.

اما برای تجهیزات یا برخی استثناها ممکن است هزینه‌ای از شما دریافت شود

که معمولاً مبلغ کمی است. اما اگر در یک بیمارستان دولتی سزارین شده باشید،

باید هزینۀ جراحی را تسویه کنید. اگر بیمه‌‌شدۀ تأمین اجتماعی باشید، می‌توانید

بعد از زایمان به دفاتر این شرکت مراجعه و بخشی از هزینۀ زایمان را دریافت کنید.

خدمات بیمه برای ترخیص از بیمارستان خصوصی: زایمان طبیعی و سزارین

در بیمارستان‌های خصوصی برای شما هزینه‌ای بیشتر از تعرفۀ بیمارستان

دولتی خواهد داشت. اگر بیمۀ تکمیلی دارید، قبل از رفتن به بیمارستان در

روز زایمان، می‌توانید به آنجا مراجعه و از بیمارستان سؤال کنید که طرف

قرارداد با بیمۀ شما هست یا خیر. اگر بیمارستان با شرکت بیمه‌ای که شما را

تحت پوشش دارد، قرارداد داشته باشد، بیمه، معرفی‌نامه‌ای به بیمارستان ارسال

می‌کند و بخشی از هزینۀ زایمان شما را برعهده می‌گیرد و شما بقیۀ هزینه را

پرداخت می‌کنید. اگر بیمارستان با بیمه قرارداد نداشته باشد، باید تمام هزینه

را خودتان پرداخت کنید و سپس با دریافت مدارک مربوطه از بیمارستان به

شرکت بیمه مراجعه و بخشی از هزینه را از دریافت کنید.

خدمات بیمه برای ترخیص از بیمارستان تأمین اجتماعی: اگر شما بیمه‌شدۀ

تأمین اجتماعی هستید و دفترچۀ بیمۀ شما در زمان زایمان اعتبار داشته باشد،

شما می‌توانید در این بیمارستان‌ها به صورت رایگان زایمان طبیعی کنید و

سزارین شوید. تمامی خدمات پزشکی برای بیمه‌شدگان تأمین اجتماعی در

بیمارستان‌های این شرکت رایگان است.

بعد از دریافت گواهی ولادت و تسویه با حسابداری بیمارستان، اگر مادر و نوزاد

در شرایط مناسب باشند، هر دو مرخص خواهند شد. بعد از رفتن به خانه همراه

با کودکتان، سعی کنید مراقبت‌های بهداشتی و خودمراقبتی‌های لازم را برای

بهبود هرچه زودتر خود انجام دهید.

  • مامای همراه

زایمان فیزیولوژیک چه فرقی با زایمان طبیعی دارد؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

زایمان طبیعی و زایمان فیزیولوژیک هر دو زایمان واژینال است،

با این تفاوت که در زایمان فیزیولوژیک پزشک هیچ دخالتی در روند

زایمان نخواهد داشت.
زمانی که مادر باردار برای زایمان به بیمارستان مراجعه می‌کند، پزشک

ممکن است بر اساس دلایل مختلف، با تزریق آمپول فشار یا درد، دردهای

زایمان طبیعی را القا یا تشدید کند. در زایمان طبیعی می‌توان از روش‌های

کاهش درد زایمان هم استفاده کرد.
زایمان فیزیولوژیک مخصوص افرادی است که هیچ مشکل و بیماری خاصی

ندارند و تمامی روند بارداری آنها طبیعی بوده است. همچنین در طول

بارداری با تغذیۀ مناسب و ورزش کردن، بدن خود را برای زایمان آماده کرده‌اند.

در زایمان فیزیولوژیک پزشک هیچ دخالتی در روند زایمان شما نخواهد داشت.

به این معنا که هیچ دارویی برای کاهش درد یا تسریع زایمان به شما تزریق نشود.

در این نوع زایمان، ماما با روش‌های غیردارویی درد شما را کاهش می‌دهد.

زایمان در آب نیز یکی از انواع زایمان فیزیولوژیک است.

  • زایمان

وضعیت شما پس از زایمان

ارسال شده در: هومینو | ۰
بدن شما پیش از زایمان تغییرات زیادی کرده بود و

پس از زایمان نیز تغییراتی را تجربه خواهید کرد.

برخی از این تغییرات جسمی پس از زایمان می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

دردناکی پستان‏ها: با شروع تولید شیر، پستان‌ها ممکن است

به مدت چند روز متورم، سفت و دردناک باشند یا در قسمت

نوک پستان‏‌ها نیز احساس درد کنید.

هموروئید یا بواسیر: هموروئید یا واریسی شدن و تورم

وریدهای ناحیۀ مقعد پس از دوران بارداری و زایمان عارضه‌ای شایع است.

یبوست: گاهی مدفوع کردن تا چند روز پس از زایمان 

ممکن است دشوار باشد که دلیل این مسئله می‌تواند هموروئید،

اپیزیوتومی یا درد ماهیچه‌های ناحیۀ مقعد باشد.

گُر گرفتن و عرق سرد: سازگار شدن بدن با تغییر سطح

هورمون‌ها و جریان خون ممکن است باعث شود که لحظه‌ای

از گرما عرق کنید و لحظۀ بعدی از سرما زیر پتو بروید.

بی‌اختیاری ادرار و مدفوع: کشیده شدن ماهیچه‌ها در زمان زایمان،

به خصوص اگر زایمانی طولانی داشته‌اید، ممکن است باعث

 خروج چند قطره ادرار یا دفع مقداری مدفوع هنگام خندیدن

یا عطسه کردن شود.

درد پس از زایمان: انقباضات رحم تا چند روز بعد از زایمان برای

برگشتن آن به اندازۀ قبلی ادامه دارد. این انقباضات معمولاً هنگام

 شیر خوردن نوزاد بیشتر می‌شود.

ترشحات رحم یا نفاس: بلافاصله پس از زایمان، ترشحات خونی

و خونریزی طبیعی خواهید داشت که از خونریزی عادی عادت

ماهانه شدیدتر است. با گذشت زمان، این ترشحات به رنگ سفید

یا زرد متمایل و در حدود دو ماه کاملاً قطع می‌شود.

درد در ناحیۀ محل پارگی یا اپیزیوتومی؛ Episiotomy: 

اپیزیوتومی ایجاد یک برش در ناحیۀ بین واژن و مقعدتوسط پزشک

برای کمکبه خارج کردن نوزاد یا پیشگیری از پارگی این ناحیه در

زمان زایمان است.در صورت انجام اپیزیوتومی یاپارگی ناحیۀ بین واژن

و مقعد هنگام زایمان، بخیه‌های این ناحیه ممکن است باعث ایجاد مشکل

در راه رفتن و نشستن شود. در زمان بهبود نیز ممکن است هنگام

سرفه یا عطسه کردن احساس درد داشته باشید.

از لحاظ روانی نیز ممکن است روزها یا هفته‌های پس از زایمان،

 زودرنج یا بدخلق باشید یا به راحتی به گریه بیفتید. نشانه‌های بالا

در بیشتر زنان پس از زایمان بروز می‌کنند و ممکن است با تغییرات

فیزیکی که شامل تغییر سطح هورمون‌ها و خستگی است و سازگار

شدن از لحاظ عاطفی با مسئولیت‏‌های مراقبت از نوزاد تازه از راه

رسیده مرتبط باشد. در صورت ادامه پیدا کردن این مشکلات به پزشک

خود اطلاع دهید، زیرا ممکن است به افسردگی پس از زایمان دچار شده

باشید که مسئله‌ای جدی است و در ایران، حدود ۱۵ درصد از زنان پس از زایمان به آن دچار می‌شوند.

  • مامایی

مراقبت‌های لازم پس از زایمان طبیعی در خانه

ارسال شده در: هومینو | ۰

روزهای بعد از زایمان ، روزهای شیرینی است. نه ماه انتظار به پایان رسیده و خانوادۀ

شما با حضور یک نوزاد، کمی متفاوت شده است. در این روزها معمولاً یکی از اعضای

خانواده یا دوستان در کنار مادر می‌ماند و از او مراقبت می‌کند. همچنین دوستان و فامیل

برای احوال‌پرسی و تبریک به منزل شما می‌آیند. یادتان باشد در این روزها، با وجود

شلوغ بودن دور و اطراف از خودتان غافل نشوید. همچنین اعضای خانواده و مهمان‌ها ممکن

است از روی خیرخواهی، توصیه‌هایی به شما بکنند که بهتر است نظرها و توصیه‌‌های اطرافیان 

را قبل از اطمینان از صحت علمی آن انجام دهید. در این مطلب می‌توانید با مراقبت‌های بهداشتی

پس از زایمان، خودمراقبتی‌های لازم در خانه و موارد نیازمند تماس با پزشک

پس از زایمان آشنا شوید.

مراقبت‌های بهداشتی

مراقبت‌های بهداشتی اهمیت بسیار زیادی پس از زایمان دارد. با استفاده از موارد زیر

می‌توانید بعد از زایمان طبیعی، مراقبت‌های لازم را برای نگهداری از زخم بخیۀ پرینه؛

در صورت وجود و همین‌طور کنترل خونریزی انجام دهید:

بخیه: در زایمان طبیعی ممکن است ناحیۀ پرینه را تا حدود دو سانتی‌متر برای خروج نوزاد

باز کنند و بعد بخیه بزنند. این بخیه به اندازۀ بخیۀ سزارین، عمیق نیست و به همین دلیل

در مدت زمان کوتاهی جوش می‌خورد. اگر بتوانید به خوبی از زخم خود محافظت کنید،

می‌توانید انتظار داشته باشید که با گذشت حدود یک هفته تا ۱۰ روز، دیگر خبری از

بخیه و زخم نباشد. نکات زیر می‌تواند برای نگهداری از این بخیه‌ها در روزهای پس از زایمان مفید باشد:

  • روی بخیه‌هایتان ننشینید.
  • برای جلوگیری از باز شدن بخیه‌ها، بهتر است تا خوب شدن زخم، روی یک بالش طبی حلقوی بنشینید.
  • بهتر است از توالت ایرانی استفاده کنید.
  • بعد از دستشویی، زخم را با آب ولرم بشویید و سپس با باد سشوار آن را خشک کنید.
  • اگر نخواستید از سشوار استفاده کنید، هر بار از یک حولۀ تمیز و نرم استفاده کنید.
  • روزانه چند دقیقه در محلول آب و بتادین در لگنی کاملاً تمیز بنشینید.
  • ساعاتی در روز بدون لباس زیر دراز بکشید تا زخمتان هوا بخورد.
  • در روزهای اول زیاد روی پاهایتان نایستید.
  • زخم را دستکاری نکنید و بدون اجازۀ پزشک روی آن پماد، کرم یا لوسیون نزنید.

خونریزی: خونریزی پس از زایمان، در هر دو نوع زایمان طبیعی و سزارین وجود خواهد داشت،

اما معمولاً در زایمان طبیعی بیشتر از سزارین است و احتمالاً شما بعد از یک زایمان طبیعی

مدت زمان بیشتری لکه‌بینی و خونریزی دارید. همچنین در صورت داشتن بخیه در ناحیۀ پرینه،

مراقبت‌های لازم در مورد خونریزی پس از زایمان طبیعی نیاز به رعایت و توجه بیشتری دارد.

به‌طورکلی برخی از مراقبت‌های لازم برای خونریزی پس از زایمان شامل موارد زیر است:

  • از نوار بهداشتی ساده و بزرگ؛ بدون پودر جاذب یا رویۀ مشبک استفاده کنید.

  • هرگز از تامپون استفاده نکنید.
  • لباس زیر تنگ به همراه نوار بهداشتی، از رسیدن هوا به زخم جلوگیری و روند خوب شدن زخم را کند می‌کند.
  • نوار یا پد بهداشتی خود را هر دو تا چهار ساعت یک بار عوض کنید.
  • در صورت وجود زخم، از تجمع خون روی زخم این ناحیه جلوگیری کنید.

همچنین اگر تب یا لرز داشتید یا خونریزی و ترشحات واژن شما بدبو بود ممکن است دچار یکی از

عفونت‌های پس از زایمان‌شده باشید که لازم است با پزشک تماس بگیرید. همچنین در صورت

کاهش پیدا نکردن خونریزی یا ادامۀ خونریزی به رنگ قرمز روشن بعد از هفتۀ اول زایمان،

با ماما یا پزشکتان تماس بگیرید.

استفاده از شکم‌بند

زمان جمع شدن شکم پس از زایمان، یکی از سوال‌های رایج مادران است که معمولاً به عنوان راه‌حل،

شکم‌بند به آنها معرفی می‌شود. شکم‌بندهای بعد از زایمان، به بازگشت شکم به حالت قبل از بارداری

و رفع کمردرد کمک می‌کند. این شکم‌بند‌ها در دو نوع است. نوع اول که به آن گِن گفته می‌شود،

شبیه یک شورت بلند است و از بالای زانو تا روی شکم کشیده می‌شود. از آنجا که این گن‌ها باعث

عرق کردن خواهد شد، توصیه می‌شود تا خوب شدن بخیه‌های پرینه، از آنها استفاده نکنید.

نوع دوم شکم‌بندها مانند کمربندی پهن دور شکم بسته می‌شود و از زیر شکم تا بالای آن را می‌پوشاند.

این نوع شکم‌بند را می‌توانید بعد از زایمان استفاده کنید، اما باید توجه داشته باشید که شکم‌بند

فقط اطراف شکم را بپوشاند و بیش از اندازه به شکم فشار وارد نکند.

تغذیۀ مناسب

شما احتمالاً انرژی زیادی صرف زایمان طبیعی کرده‌اید، اما لازم نیست تمام آن را با هم دریافت کنید.

روزهای اول پس از زایمان نباید غذاهای سنگین بخورید. خانوادۀ شما ممکن است به شما اصرار کنند

که گوشت زیاد یا غذای چرب بخورید. باید توجه داشته باشید که در روزهای پس از زایمان شما ممکن

است فعالیت کمتری داشته باشید، بنابراین امکان سوءهاضمه و یبوست وجود دارد و در صورت ابتلا

به یبوست، امکان آسیب دیدن بخیه‌ها نیز وجود خواهد داشت. پس سعی کنید در طول روز مواد غذایی

لازم و مفید را دریافت کنید. نکات زیر می‌تواند در داشتن یک تغذیۀ خوب به شما کمک کند:

  • مواد غذایی حاوی فیبر بالا مثل برنج قهوه‌ای، نان سبوس‌دار و سبزیجات بخورید.
  • دو بار در هفته ماهی قزل‌آلا یا سالمون بخورید.
  • انجیر خشک، برگۀ زردآلو یا هلو مصرف کنید.
  • میوه‌هایی مثل انواع توت‌ها و پرتقال را در میان‌وعده‌های خود قرار دهید.
  • برخلاف تصور، کاچی به دلیل چرب بودن غذای مناسبی برای روزهای بعد از زایمان نیست.
  • لبنیات کم‌چرب مصرف کنید.
  • مایعات زیاد و آب میوۀ خانگی بنوشید.
  • به سالاد و غذاها، روغن زیتون اضافه کنید.

فعالیت‌های خانه‌داری

مادرانی که طبیعی زایمان کرده‌اند، زودتر از مادران سزارینی بهبود می‌یابند و می‌توانند یک روز بعد از زایمان

راه بروند و فعالیت کنند. اما لازم است که به بدنتان فرصت کافی برای بهبود کامل را نیز بدهید و بلافاصله

پس از زایمان فعالیت‌های سنگینی را شروع نکنید. بعضی از مادران از قوی نشان دادن خود لذت می‌برند

و بعضی دیگر به دلیل وجود یک بچۀ دیگر، استراحت را از خودشان می‌گیرند. اما باید بدانید که پس از زایمان

لازم است استراحت کافی داشته باشید. برخی از مواردی که باید طی این روزها رعایت کنید شامل موارد زیر است:

  • اجسام خیلی سنگین را بلند نکنید.

  • از فعالیت‌های زیاد و خسته‌کننده پرهیز کنید.

  • خودتان را مجبور به آشپزی‌های طولانی نکنید.

  • مراقبت از دیگر کودکان را به کمک همسر یا شخص دیگری انجام دهید.

  • شما می‌توانید از اطرافیان برای پر کردن یخچال و آوردن وعده‌های غذایی درخواست کمک کنید.

تعریف جدید از ماما در دنیا

ارسال شده در: هومینو | ۰

تعریف جدید از ماما در دنیا، غیر از خدمات دوران بارداری و زایمان، دختران

در سنین بلوغ، زنان در سنین یائسگی و مسائل بهداشتی و حتی کودکان زیر ۵

سال را دربرمی گیرد. حتی براساس مقررات کشور ما و مقررات بین المللی، ماما می تواند

بدون نیاز به نظارت، به طور مستقل خدمات خود را ارائه کند.”

هنگامی که بحث مشکلات جامعه مامایی ایران پیش می آید، عناوینی چون هجوم

گسترده به مطب پزشکان متخصص زنان، نبود تجربه کافی و اطلاعات جامع فارغ التحصیلان

رشته مامایی، عدم تناسب پذیرش دانشجوی مامایی و ردیف های استخدامی،

در نهایت به معضل بیکاری در جامعه مامایی ایران منجر می شود.

هدا میرغیاثی رئیس بخش زایمان یکی از بیمارستان های تهران در مورد

تجربه کاری خود می گوید: “بزرگترین مشکل دانشجویان مامایی، بازار کار نامناسب است.

وقتی هم که وارد بازار کار می شوند، با موانع عمده ای روبرو هستند.

کار اصلی ماما، انجام زایمان طبیعی است اما این امکان هم اکنون از جامعه مامایی

ایران گرفته شده است. پزشکان در اغلب بیمارستان ها مقیم هستند و ماما

جایگاه مهمی ندارد، این در حالی است که اگر ماما در جایگاه اصلی خود قرار گرفته باشد

آمار سزارین پائین می آید. قبلاً مراقبت و انجام امور زایمان به وسیله ماماها انجام می شد

و اگر مسأله ای غیرطبیعی بود به پزشکان مراجعه می شد. اما هم اکنون پزشکان به

شدت گرایش به این بخش دارند و در حالی که ما در بیمارستان ها به ماما نیاز داریم،

زمینه ای برای جذب نیروهای جدید نداریم که تا بخش زیادی به معاونت درمان مربوط می شود.

از سویی بیمه ها به طور شخصی انجام می شود. شاید پرداخت حقوق ماماها، دستور استخدام

دولتی را هم تحت الشعاع قرار داده. از سوی دیگر مامایی جزو مشاغل سخت به حساب نمی آید.

هر ماما با ۳۰ سال سابقه می تواند با ۲۵ روز حقوق بازنشسته شود.

در نهایت بزرگترین مشکل این است که کار ما از ما گرفته شده است.”

میزان سزارین در کشور از ۲۰ سال گذشته، از ۱۰ درصد استاندارد جهانی به ۶۰
درصد افزایش یافته است. ادامه این روند و استفاده نکردن از ماماها و عدم آموزش
صحیح به مردم، این روند را می تواند تا صد درصد نیز برساند. ۳۵ درصد زایمان ها
به صورت سزارین است که ۹۰ درصد آنها در شهرها و در بیمارستان های خصوصی
انجام می شود. اما آمارهای واقعی تر به بیش از ۵۰ درصد زایمان با روش سزارین اشاره
دارد و حتی همین مسأله زمینه برخی عفونت های پس از زایمان را به وجود می آورد.
هدا میرغیاثی معتقد است: “عدم بهره گیری مناسب از ماماها در کشور و مراجعه
زنان باردار به پزشکان متخصص زنان و زایمان یکی از عوامل مهم افزایش سزارین در
کشور است. چون به علت زمان دار بودن زایمان طبیعی، پزشکان متخصص زنان
باردار را به سمت سزارین سوق می دهند.”

از سویی اگرچه انتخاب نوع زایمان، حق طبیعی اشخاص است. اما زایمان به
طریق سزارین در کشور ما از یک حق انتخاب فراتر رفته است و به نوعی تعهد
پنهان تبدیل شده است. بنا به آمار سازمان بهداشت جهانی، آمار سزارین در یک جامعه
باید ۱۰ تا ۳۰ درصد زایمان های آن کشور باشد، اما این رقم در ایران به ?? درصد رسیده است.
این آمار در انگلستان ۲۱ درصد است. چنانکه یکی از استادان دانشگاه آکسفورد در
یک برنامه پزشکی در ایران می گوید: این آمار بسیار شگفت انگیز است و اگر علت آن
درد زایمان طبیعی است، پس متخصصان بیهوشی باید در تکنیک های خود برای بی حسی
بازنگری کنند. با این حال کمبود امکانات در زایمان طبیعی، به روز نشدن روش های زایمان طبیعی،
بی توجهی به زایمان طبیعی بدون درد و… زمینه خوبی برای تشویق مادران باردار از سوی پزشکان
به سوی سزارین است. این در حالی است که دلایل اقتصادی ترجیح پزشکان در این انتخاب است.
یک متخصص زنان و زایمان در این باره، پائین بودن تعرفه پزشکی زایمان طبیعی و نبود پشتوانه
قانونی برای حمایت از متخصصان زنان را از دلایل بالای سزارین می داند. از سویی در روش طبیعی،
به ۱۲ ساعت وقت از زمان بستری تا زمان تولد نیاز است. در حالی که در سزارین تنها به یک ساعت زمان
نیاز دارد. در نهایت وقتی ۶۰ تا ۷۰ درصد زایمان ها به روش سزارین انجام می شود و تنها
تقاضای زایمان طبیعی به مناطق محروم منحصر می شود، ماماها بیکار می شوند.
این در حالی است که اگر برای هر هزار نوزاد به ۳۰ تا ۵۰ ماما نیازمندیم دیگر نباید
مشکل بیکاری ماماها وجود داشته باشد. اما تنها ۱۰ تا ۱۵ هزار نفر از ماماها جذب
سیستم بهداشت و درمان کشور شده اند.
در خطر افتادن استقلال حرفه مامایی از مهمترین مشکلات جامعه مامایی در ایران است.
بنا به تعریف سازمان بهداشت جهانی، رشته مامایی کاملاً مستقل تعریف شده و می تواند
بدون نیاز به سرپرست وظایف خود را انجام دهد.
از سویی تمام مراقبت های عادی دوران بارداری، مشاوره های دوران بلوغ، تشخیص و
درمان بیماری های شایع دستگاه تناسلی و مشکلات دوران پیری در حیطه وظایف ماماها قرار دارد.
سازمان مدیریت و برنامه ریزی باید به این مهم توجه کند که بزرگ شدن دولت در بعد سلامت،
به نفع جامعه و نوعی صرفه جویی است که به بهبود کیفی رسیدگی به زنان و نوزادان نیز
منجر می شود. چنان که طرح پزشک خانواده به اشتغال حدود ۴ هزار ماما در این تیم ها منجر شد.”
  • مامای همراه

روند زایمان طبیعی و مراحل تولد نوزاد

ارسال شده در: هومینو | ۰

لحظۀ تولد کودک شما پس از ۹ ماه انتظار نزدیک است.

آگاهی و شناخت نسبت به نشانه‌های شروع

درد زایمان تا پس از تولد نوزاد باعث آرامش بیشتر مادران باردار و

بی‌خطر بودن این تجربه از زندگی آنها

تا حد امکان خواهد بود. اگر اپلیکیشن بارداریدقیق و مطمئن

هومینورا به عنوان راهنمای بارداری و برای تعیین تاریخ زایمان

خود نصب کرده‌اید، می‌توانید عوارض شایع بارداری و تغییرات

بدنتان در ماه‌های آخربارداری همراه با نکات روزانه برای رفع

این عوارض را به شکل شخصی‌سازی‌شده در اپلیکیشن ببینید.

در این مطلب نیز با نشانه‌های شروع درد زایمان طبیعی، 

مراحل زایمان، روند تسکین درد و وضعیت مادرپس از زایمان طبیعی آشنا خواهید شد.

نشانه‌های آغاز زایمان طبیعی

هیچ‌کس قادر به پیش‌بینی دقیق زمان شروع فرایند زایمان نیست. تاریخی که پزشک به شما می‌دهد

تقریبی است و گاهی ممکن است درد زایمان حتی حدود سه هفته پیش از این تاریخ یا دو هفته پس

از آن شروع شود که مسئله‌ای طبیعی است. نشانه‌های زیر به شما خواهد گفت که زایمان شما نزدیک است:

پایین آمدن برآمدگی شکم و احساس سبکتر شدن: این اتفاق به دنبال پایین ‌آمدن سر جنین و

آماده شدن بدن برای زایمان رخ می‌دهد. شکم شما ممکن است پایین‌تر از قبل به نظر برسد و تنفس

راحت‌تری داشته باشید، زیرا وزن جنین دیگر به ریه‌های شما فشار نمی‌آورد. ضمناً ممکن است به خاطر

فشار آوردن جنین روی مثانۀ شما، دچار تکرر ادرار شوید. این نشانه‌ها در اولین زایمان مادر ممکن است

چند هفته و در زایمان‌های بعدی، چند روز یا چند ساعت پیش از شروع زایمان بروز کند.

خروج ترشحات صورتی رنگ آغشته به خون از رحم: خروج ترشح صورتی رنگ آمیخته به خون از

دهانۀ رحم که همان مخاط مسدودکنندۀ رحم یا پلاگ موکوس است و تا این زمان دهانۀ رحم را بسته و

از عفونت در امان نگاه داشته بود، ممکن است روزها قبل از درد زایمان یا همزمان با شروع آن مشاهده شود.

پارگی کیسۀ آب: پاره شدن کیسۀ آب، باعث ترشح یا جاری شدن مایع از واژن می‌شود. پارگی کیسۀ

آب ممکن استساعت‌ها پیش از شروع درد زایمان یا همزمان با آن اتفاق بیفتد. اغلب زنان طی ۲۴ ساعت

پس از شروع درد زایمان، نوزاد خود را به دنیا می‌‏آورند. اگر زایمان طی این بازۀ زمانی به صورت طبیعی رخ

ندهد، ممکن است پزشک با روش القای زایماننوزاد را به دنیا آورد تا هم از بروز عفونت و هم از عوارض زایمان برای نوزاد پیشگیری کند.

انقباضات رحمی: با وجود اینکه انقباض ماهیچه‌های رحم به صورت متناوب و نامنظم با نزدیک شدن به

زمان زایمان مسئله‌ای عادی است، معمولاً انقباضاتی که فاصلۀ کوتاهی از هم دارد و منظم هستند، نشانگر شروع شدن درد زایمان است.

اسهال: اسهال مکرر ممکن است نشانۀ نزدیک شدن به زمان زایمان باشد.

مراحل زایمان طبیعی

روند زایمان طبیعی را معمولاً به سه مرحله تقسیم می‌کنند. این مراحل شامل موارد زیر است:

مرحلۀ اول: این مرحله خود شامل سه فاز است: نهفته، فعال و انتقالی.

  • فاز نهفته: طولانی‌ترین فاز زایمان است و شدت آن از بقیه کمتر است. در این فاز، تعداد انقباضات افزایش
  • می‌یابد و به باز شدن دهانۀ رحم کمک می‌کند. این فاز زیاد آزاردهنده نیست و طی آن دهانۀ رحم باز و
  • نازک می‌شود. اگر انقباضات رحمی شما منظم باشد، معمولاً میزان باز شدن دهانۀ رحم به طور منظم چک می‌شود.
  • فاز فعال: باز و نازک شدن دهانۀ رحم با سرعت بیشتری ادامه می‌یابد و ممکن است با هر انقباض، در
  • ناحیۀ کمر و شکم احساس درد شدید یا فشار کنید. ضمناً ممکن است احساس فشار در ناحیۀ مقعد
  • داشته باشید که باید به اصطلاح زور بزنید، اما پزشک به شما خواهد گفت که تا باز شدن کامل دهانۀ رحم برای این کار صبر کنید.
  • فاز انتقال: دهانۀ رحم به طور کامل و به اندازۀ ۱۰ سانتی‌متر باز می‌شود. انقباضات رحمی با شدت،
  • درد و در نوبت‌های بیشتری؛ هر سه تا چهار دقیقه و به مدت ۶۰ تا ۹۰ ثانیه بروز می‌کند.

مرحلۀ دوم: این مرحله با باز شدن کامل دهانۀ رحم شروع

می‌شود و با خروج جنین پایان می‌یابد. دراین مرحله، نقش

شما تأثیر زیادی در پیشرفت زایمان دارد و پزشک از شما

می‌خواهد که زور بزنید. فشارناشی از زور زدن و انقباضات

رحمی و زور زدن شما، نوزاد را در کانال زایمان به سمت پایین

پیش می‌برد.

 نرمی و انعطاف استخوان‌های جمجمه و فواصل بین این

استخوان‌ها، به عبور سر کودک از کانال زایمانکمک می‌کند

و در نهایت سر نوزاد از ناحیۀ تناسلی مادر مشاهده و خارج

می‌شود. به محض خروج سر،پزشک با عمل مکش یا ساکشن،

مایع آمنیوتیک، خون و مخاط رحم را از بینی و دهان نوزاد خارج می‌کند.

 پس از سر، شانه‌ها و سپس سایر قسمت‌های بدن از واژن

خارج می‌شود. در تمام این مراحل شما باید به زور زدن خود ادامه دهید.

فراموش نکنید که فشار شما با انقباضات رحمی همزمان، تأثیر بیشتری دارد

و همچنین یادتان باشد که در فواصل دردهای زایمانی نفس‌های

عمیق بکشید تا توان بیشتری برای ادامۀ زایمان داشته باشید.

مرحلۀ سوم: پس از تولد نوزاد، شما وارد مرحلۀ آخر زایمان می‌شوید. در این مرحله، جفت که وظیفۀ

تغذیه و اکسیژن‌رسانی به جنین را بر عهده داشت، از دیوارۀ رحم جدا و از واژن خارج می‌شود. این مرحله ممکن است بین پنج تا ۳۰ دقیقه طول بکشد.

زایمان هر زن با دیگری متفاوت است و زمانی که در هر مرحلۀ زایمان صرف می‌شود نیز متفاوت است.

اگر این اولین فرزند شماست، معمولاً از زمان شروع درد زایمان تا پایان آن حدود ۱۲ تا ۱۴ ساعت طول می‌کشد؛ این زمان معمولاً در زایمان‌های بعدی کوتاه‌تر خواهد شد.

تسکین درد در روند زایمان طبیعی

مدت زمان زایمان زنان با یکدیگر متفاوت است، همین‌طور میزان دردی که آنها هنگام زایمان دارند نیز با یکدیگر

تفاوت دارد. حالت، اندازۀ نوزاد و شدت انقباضات رحمی نیز در میزان این درد تأثیرگذار است. برخی زنان

با تکنیک‏‌های تنفس و ریلکسیشن که در کلاس‌های آمادگی برای زایمان آموخته‌اند، میزان درد خود را کاهش

می‌دهند، اما برخی دیگر برای کاهش درد زایمان نیاز به روش‌های دیگری دارند. برخی از روش‌های متداول

تسکین درد شامل موارد زیر است:

تسکین درد با دارو: داروهای مختلفی برای تسکین درد زایمان وجود دارد. با این وجود که معمولاً این داروها

برای مادر و جنین ضرری ندارد، اما مثل تمامی داروهای دیگر ممکن است عوارضی داشته باشد. داروهای مورد

استفاده برای تسکین درد دو دسته هستند؛ داروهای مسکن و داروهای بیهوشی که در زیر عنوان شده است:

  • داروهای مسکن: این داروها بدون از بین بردن کامل حس و حرکت ماهیچه‌ها، درد را تسکین می‌دهد. هنگام

  • زایمان، می‌توان این داروها را به روش تزریق عضلانی یا وریدی یا به صورت ناحیه‌ای استفاده کرد که تزریقی

  • به بخش پایینی کمر برای بی‌حس کردن آن است. تزریق یک دوز داروی مسکن به داخل مایع نخاعی برای

  • تسکین سریع درد را بی‌حسی نخاعی یا اسپاینال؛ Spinal، می‌گویند. نوع دیگر بی‌حسی که در آن از دارو

  • استفاده می‌شود بی‌حسی اپیدورال؛ Epidural، است. در این روش با وارد کردن یک کاتتر به ناحیۀ اطراف

  • نخاع و اعصاب نخاعی، داروی مسکن به صورت پیوسته وارد بدن و منجر به بی‌حسی ناحیه‌ای می‌شود.

  • در هر دو نوع بی‌‌حسی اسپاینال و اپیدورال، احتمال بروز خطرهایی مثل پایین آمدن فشار خون که منجر

  • به کاهش ضربان قلب جنین می‌شود نیز وجود دارد. سردرد هم یکی دیگر از عوارض این بی‌حسی‌هاست.

  • داروهای بیهوشی: این داروها حس را کاملاً از بین می‌برد و باعث از بین ‌رفتن درد و از حرکت ایستادن موقتی

  • ماهیچه‌ها می‌شود. بیهوشی عمومی مانند خوابیدن باعث از بین رفتن هشیاری می‌شود. درصورتی‌که زایمان

  • شما به روش سزارین باشد، ممکن است بیهوشی عمومی، بی‏‌حسی اسپاینال یا اپیدورال برای شما

  • تجویز شود که انتخاب نوع آن به وضع سلامت شما، سلامت نوزاد و وضعیت پزشکی شما در زمان زایمان در ارتباط است.

تسکین درد بدون دارو: غیر از دارو، گزینه‌های دیگری نیز برای تسکین درد نظیر طب سوزنی، هیپنوتیزم،

ریلکسیشن و تغییر وضعیت مداوم بدن مادر هنگام درد زایمان وجود دارد. حتی اگر این گزینه را انتخاب کنید،

در هر زمان از زایمان می‌توانید برای تسکین درد خود درخواست دارو کنید.

وضعیت شما پس از زایمان

بدن شما پیش از زایمان تغییرات زیادی کرده بود و پس از زایمان نیز تغییراتی را تجربه خواهید کرد.

برخی از این تغییرات جسمی پس از زایمان می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

دردناکی پستان‏ها: با شروع تولید شیر، پستان‌ها ممکن است به مدت چند روز متورم، سفت و

دردناک باشند یا در قسمت نوک پستان‏‌ها نیز احساس درد کنید.

هموروئید یا بواسیر: هموروئید یا واریسی شدن و تورم وریدهای ناحیۀ مقعد پس از دوران بارداری و زایمان عارضه‌ای شایع است.

یبوست: گاهی مدفوع کردن تا چند روز پس از زایمان ممکن است دشوار باشد که دلیل این مسئله

می‌تواند هموروئید، اپیزیوتومی یا درد ماهیچه‌های ناحیۀ مقعد باشد.

گُر گرفتن و عرق سرد: سازگار شدن بدن با تغییر سطح هورمون‌ها و جریان خون ممکن است باعث

شود که لحظه‌ای از گرما عرق کنید و لحظۀ بعدی از سرما زیر پتو بروید.

بیاختیاری ادرار و مدفوع: کشیده شدن ماهیچه‌ها در زمان زایمان، به خصوص اگر زایمانی طولانی

داشته‌اید، ممکن است باعث خروج چند قطره ادرار یا دفع مقداری مدفوع هنگام خندیدن یا عطسه کردن شود.

درد پس از زایمان: انقباضات رحم تا چند روز بعد از زایمان برای برگشتن آن به اندازۀ قبلی ادامه دارد. این

انقباضات معمولاً هنگام شیر خوردن نوزاد بیشتر می‌شود.

ترشحات رحم یا نفاس: بلافاصله پس از زایمان، ترشحات خونی و خونریزی طبیعی خواهید داشت که از

خونریزی عادی عادت ماهانه شدیدتر است. با گذشت زمان، این ترشحات به رنگ سفید یا زرد متمایل و در حدود دو ماه کاملاً قطع می‌شود.

درد در ناحیۀ محل پارگی یا اپیزیوتومی؛ Episiotomy: اپیزیوتومی ایجاد یک برش در ناحیۀ بین واژن و

مقعد توسط پزشک برای کمک به خارج کردن نوزاد یا پیشگیری از پارگی این ناحیه در زمان زایمان است. 

در صورت انجام اپیزیوتومی یاپارگی ناحیۀ بین واژن و مقعد هنگام زایمان، بخیه‌های این ناحیه ممکن است

باعث ایجاد مشکل در راه رفتن و نشستن شود. در زمان بهبود نیز ممکن است هنگام سرفه یا عطسه کردن احساس درد داشته باشید.

از لحاظ روانی نیز ممکن است روزها یا هفته‌های پس از زایمان، زودرنج یا بدخلق باشید یا به راحتی به

گریه بیفتید. نشانه‌های بالا در بیشتر زنان پس از زایمان بروز می‌کنند و ممکن است با تغییرات فیزیکی که

شامل تغییر سطح هورمون‌ها و خستگی است و سازگار شدن از لحاظ عاطفی با مسئولیت‏‌های مراقبت

از نوزاد تازه از راه رسیده مرتبط باشد. در صورت ادامه پیدا کردن این مشکلات به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن

است به افسردگی پس از زایمان دچار شده باشید که مسئله‌ای جدی است و در ایران، حدود ۱۵ درصد از زنان

پس از زایمان به آن دچار می‌شوند.

  • مامای همراه

دردها و انقباضات زایمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

شروع زایمان علائم مختلفی دارد که انقباضات متناوب، قابل اعتمادترین علامت آن است. اما انقباضات نیز

انواع متفاوتی دارد و وقوع هر کدام، الزاماً نشانۀ شروع زایمان نیست. با شناخت انقباضات رحم، شما می‌توانید

دردها و انقباضات واقعی زایمان را بشناسید و در زمان مناسب به بیمارستان مراجعه کنید. همچنین شناخت

این علائم به شما کمک می‌کند تا در صورت شروع زایمان زودرس، آن را تشخیص دهید و برای رفتن به

بیمارستان اقدام کنید. در این مطلب با زمان شروع انقباضات، مدت آن و شناخت انقباضات زایمان آشنا خواهید شد.

زمان شروع درد و انقباضات

زمان شروع دردهای زایمان برای خانم‌های مختلف می‌تواند متفاوت باشد. در برخی خانم‌ها زایمان به طور

طبیعی در پایان هفتۀ ۳۷ اتفاق می‌افتد و در برخی دیگر ممکن است تا پایان هفتۀ ۴۱ نیز طول بکشد. پس

طبیعی است که زمان شروع دردها برای همۀ خانم‌های باردار یک زمان مشخص نباشد. برای تشخیص

این موضوع که دردهای انتهای بارداری، ‌دردهای واقعی زایمان است، ‌خانم باردار ابتدا باید بتواند دردهای

واقعی و دردهای کاذب را از یکدیگر تشخیص دهد. همچنین برای اینکه به طور تقریبی بدانید دردهایتان از

چه زمانی آغاز می‌شود، می‌توانید به جواب سونوگرافی سه ماهۀ اول خود ‌نگاهی بیندازید. در سه ماهۀ اول،

پزشک یا ماما از روی اولین روز آخرین قاعدگی‌تان تاریخ زایمان را مشخص می‌کنند. تاریخ زایمانتان هر

تاریخی که بود، شما می‌توانید از دو هفته قبل منتظر دردهای زایمان باشید. توجه داشته باشید که اگر

دردها و انقباضات شما شبیه درد و انقباض زایمان است، اما سن بارداری شما به ۳۷ هفته نرسیده، بهتر است

سریعاً با پزشک خود تماس بگیرید. از آنجا که در برخی موارد، پیشگیری از زایمان زودرس امکان‌پذیر است،

درصورتی‌که احساس کردید دردهای زایمان شما، قبل از هفتۀ ۳۷ شروع شده است، به بیمارستان مراجعه کنید.

انقباضات می‌تواند کمی زودتر هم وجود داشته باشد. در ماه چهارم بارداری، ممکن است انقباضات بدون

دردی در رحم خود احساس کنید. به مرور و با نزدیک شدن زمان زایمان، این انقباضات باعث بروز درد می‌شود

و مانند دردهای قاعدگی، حالت گرفتن و ول کردن دارد. با رسیدن زمان زایمان، مدت زمان منقبض شدن

ماهیچه‌های شما نیز تغییر می‌کند. در فاز نهفتۀ زایمان، یعنی زمانی که دهانۀ رحم شروع به باز و نازک

شدن می‌کند، هر انقباض حدود ۳۰ تا ۴۵ ثانیه طول می‌کشد و در فاز فعال، یعنی زمانی که سرعت باز

شدن دهانۀ رحم افزایش می‌یابد، این زمان به حدود ۴۰ تا ۶۰ ثانیه می‌رسد. به این معنی که شما ۶۰ ثانیه

درد احساس می‌کنید، سپس درد برای یک یا دو دقیقه آرام می‌شود و پس از آن، دوباره ۶۰ ثانیه درد خواهید داشت.

در فاز انتقالی زایمان، شدت انقباضات به طور ناگهانی افزایش می‌یابد و ۶۰ تا ۹۰ ثانیه طول می‌کشد.

پس از خروج سر جنین به تدریج انقباضات بیشتر می‌شود و درد نیز احتمالاً کاهش می‌یابد.

شناخت انقباض و دردهای زایمان

در پایان بارداری به شکل طبیعی، هورمون‌های پروستاگلاندین و اکسی‌توسین در بدن مادر ترشح می‌شود.

اکسی‌توسین یک هورمون طبیعی است که فرایند زایمان را آغاز می‌کند. نوع صنعتی این هورمون برای القای

زایمان کاربرد دارد و احتمالاً شما آن را تحت عنوان آمپول فشار می‌شناسید. اکسی‌توسین به همراه پروستاگلاندین،

دردهای زایمان را تداوم می‌بخشد و باعث باز شدن دهانۀ رحم می‌شود. انقباضات زایمان معمولاً دردناک

است. دردهای زایمان نیز ناشی از انقباضات ماهیچه‌های رحم و فشار روی دهانۀ رحم است. این دردها

ممکن است از کمر شروع شود و به زیر شکم برسد یا از بالای شکم شروع شود و تا لگن و کشالۀ ران

نیز امتداد یابد. انقباضات اولیه ممکن است با علائم گوارشی مانند اسهال همراه باشد. انقباضات طول

بارداری شامل دو انقباض به نام‌های انقباضات براکستون هیکس یا کاذب و انقباضات زایمان به شرح زیر است:

انقباضات براکستون هیکس یا کاذب: انقباض براکستون هیکس معمولاً با درد همراه نیست و شما حس می‌کنید

که رحم شما سفت شده است و بعد از چند ثانیه، دوباره به حالت قبل برمی‌گردد. انقباضات براکستون هیکس

برخلاف انقباضات زایمان منظم نیست، با فعالیت کردن بیشتر نمی‌شود و شدت آن به مرور افزایش نمی‌یابد.

انقباضات کاذب زایمان، زمانی بیشتر می‌شود که بدنتان دچار کم‌آبی است یا زیاد روی پاهای خود ایستاده‌اید.

انقباضات کاذب زایمان معمولاً نامنظم است و در فواصل کوتاهی به وجود می‌آید. این انقباضات معمولاً ضعیف است.

اگر هم شدید باشد، به مرور از شدت آن کاسته می‌شود. این انقباضات اغلب در لگن یا جلوی شکم به وجود می‌آید

و با استراحت برطرف می‌شود. انجام دادن موارد زیر می‌تواند برای کاهش انقباضات کاذب مفید باشد و اگر با انجام

این حرکات، انقباضات بهتر نشد، می‌توانید با ماما یا پزشک خود تماس بگیرید:

  • مقدار زیادی آب بنوشید.
  • تغییر وضعیت بدهید. اگر ایستاده‌اید، بنشینید و اگر نشسته‌اید، دراز بکشید.
  • به پهلوی چپ دراز بکشید.

انقباضات زایمان: انقباضات زایمان در هفته‌های آخر بارداری شروع می‌شود و ویژگی‌های خاصی دارد که شناخت

این ویژگی‌ها به شما کمک می‌کند تا بتوانید در زمان درستی به بیمارستان مراجعه کنید. این ویژگی‌ها شامل موارد زیر است:

  • ریتم منظمی دارد.
  • با فعالیت تشدید می‌شود و با تغییر در موقعیت برطرف نمی‌شود.
  • به تدریج بیشتر و شدیدتر می‌شود و فواصل آنها کم خواهد شد.
  • هنگام انقباضات ممکن است ترشحات واژن غلیظ آغشته به خون مشاهده ‌شود که معمولاً صورتی رنگ است.
  • ممکن است با اسهال و درد روده همراه باشد.
  • کیسۀ آب پاره می‌شود.
  • کمردرد آزاردهنده و احساس فشار در شکم و لگن وجود دارد.

زمانی که مطمئن شوید دردهای واقعی زایمان شروع شده‌اند و این انقباضات منظم است، به بیمارستان بروید.

مهم نیست که نیمه‌های شب باشد یا هر زمان دیگری از روز و اگر تشخیص شما در مورد زمان رفتن به بیمارستان

درست نبود نیز ناراحت نشوید. این فرصتی برای بررسی سلامت شما و فرزندتان بوده است. اگر به زمان زایمان نزدیک

هستید، می‌توانید در محوطۀ بیمارستان قدم بزنید تا زمان مناسب فرا برسد. هنگام ورود به بیمارستان ممکن است ماماها

یا پزشکان از شما سوالاتی بکنند. آنها در واقع علاوه بر کسب اطلاع در مورد وضعیت فعلی شما می‌خواهند

با توجه به نحوۀ پاسخگویی شما شدت دردتان را اندازه‌گیری کنند. بنابراین صادقانه در مورد شدت درد خود پاسخ بدهید.

  • مامای همراه

روند و ضرورت زایمان سزارین

ارسال شده در: هومینو | ۰

سزارین یک عمل جراحی شکمی است که در آن نوزاد را با ایجاد برشی روی شکم و رحم مادر باردار

به دنیا می‌‏آورند. اگرچه عمل سزارین در برخی از بارداری‌ها ضروری است، اما این زایمان می‌تواند مشکلاتی

را برای زنان باردار به وجود آورد. در این مطلب می‌توانید با عمل سزارین، فرایند، معایب و موارد ضرورت

انجام این عمل جراحی بیشتر آشنا شوید.

ضرورت انجام سزارین

در صورت داشتن یک بارداری معمولی و کم‌خطر به احتمال زیاد زایمان شما به روش طبیعی امکان‌پذیر

است. اما در برخی موارد برای حفظ سلامت و ایمنی مادر و نوزاد انجام سزارین ضروری است. بنابراین

اگر قصد دارید به روش طبیعی زایمان کنید، بهتر است با در نظر گرفتن این موضوع که شاید برخلاف انتظارتان

مجبور به زایمان با روش سزارین شوید، دربارۀ این روش نیز به قدر کافی مطالعه داشته باشید. سزارین

ممکن است طبق برنامۀ قبلی یا به دلیل بروز مشکلات غیرقابل پیش‌بینی انجام شود. در اغلب موارد،

مشکلاتی که هنگام زایمان طبیعی پیش می‌آید، پزشک را ناچار به انجام سزارین می‌کند. مشکلات

غیرقابل پیش‌بینی که ممکن است به خاطر آن سزارین شوید شامل موارد زیر است:

قبل از زایمان اگر پزشک از وجود مشکلی مطلع باشد، ممکن است تاریخی را برای انجام سزارین تعیین

کند. عللی که ممکن است باعث سزارین پیش‌بینی‌شده شود به شرح زیر است:

در برخی موارد، فردی که قبلاً با انجام سزارین زایمان کرده، ممکن است بتواند نوزاد بعدی را با زایمان طبیعی

به دنیا آورد. از پزشک خود دربارۀ زایمان به روش طبیعی بعد از سزارین قبلی سؤال کنید.

خطرات جراحی سزارین

آمار زایمان به روش سزارین در دهه‌های اخیر بسیار افزایش یافته است. درحالی‌که متخصصان معتقدند در

بسیاری از موارد، انجام سزارین به جای زایمان طبیعی لزومی نداشته است و حتی در برخی موارد نیز

خطراتی برای مادر و جنین به دنبال خواهد داشت. اغلب مادران و نوزادان پس از سزارین با مشکلی مواجه

نمی‌شوند اما با توجه به اینکه سزارین یک عمل جراحی بزرگ است، خطر بیشتری نسبت به زایمان طبیعی دارد.

برخی از این خطرها شامل موارد زیر است:

  • عفونت محل جراحی
  • صدمه دیدن مادر یا نوزاد
  • ترومبوز وریدی، تشکیل لختۀ خونی در پاها یا ریه‌های مادر
  • عوارض بیهوشی مثل حالت تهوع، استفراغ، سردرد شدید و کمردرد
  • افزایش شیوع اختلالات تنفسی نوزاد به دلیل زایمان زودتر از موعد
  • افزایش خطر ایجاد جفت سرراهی یا جفت چسبنده در بارداری بعدی
  • از دست دادن شدید خون به دلیل افزایش خونریزی بیش از دو برابر زایمان طبیعی

چگونگی انجام عمل سزارین

قبل از سزارین، یک رگ‌گیری از طریق آنژیوکت در یکی از رگ‌ها انجام می‌شود تا از طریق آن، مایعات و

در صورت لزوم دارو به مادر داده شود. سپس به روش بی‌حسی نخاعی اسپاینال؛ Spinal، بی‌حسی اپیدورال؛

Epidural یا هر دو، شکم را بی‌حس می‌کنند. بیهوشی عمومی که به سرعت باعث به خواب رفتن مادر

می‏‌شود، فقط در موارد اورژانسی انجام می‌گیرد. در اغلب موارد هنگام عمل سزارین به دلیل استفاده

از بی‌حسی ناحیه‌ای، مادر می‌تواند هشیار باشد و پس از تولد نوزاد، او را در آغوش بگیرد.

پس از بی‌حس شدن مادر، پزشک یک برشی عرضی در بالای اندام تناسلی ایجاد می‌کند که البته

گاهی این برش عمودی و از ناف تا بالای اندام تناسلی است. پزشک بعد از انجام برش، نوزاد را از رحم

خارج می‌کند. پس از خارج کردن نوزاد، پزشک جفت را نیز از رحم خارج می‌کند و در نهایت، محل برش جراحی

را بخیه می‌زند. با توجه به احتمال برگشت مواد موجود در دستگاه گوارشی شما از مری به مجاری تنفسی

هنگام عمل، حداقل هشت ساعت ناشتا بودن قبل از انجام عمل سزارین برنامه‌ریزی‌شده ضروری است.

رعایت نکات لازم برای بهبود پس از سزارین

اغلب زنان حداکثر ۴۸ ساعت پس از سزارین مرخص می‌شوند. البته بهبود کامل ممکن است چهار هفته یا

بیشتر طول بکشد. برخلاف سزارین، مادرانی که زایمان طبیعی داشته‌اند معمولاً در عرض ۲۴ ساعت مرخص

می‌‏شوند و در مدت یک تا دو هفته می‌توانند فعالیت‌های روزمرۀ خود را از سر بگیرند. قبل از مرخص شدن،

پرستار نحوهٔ مراقبت از بخیه‌ها، مراحل بهبود و مواردی را که باید برای آنها با پزشک خود در تماس باشید به

شما اطلاع می‌دهد. اگر عمل سزارین انجام داده‌اید، بهتر است موارد زیر را تا بهبود کامل رعایت کنید:

  • باید تا زمان بهبود محل جراحی استراحت داشته باشید و از بلند کردن اجسام سنگین، فعالیت‌های ورزشی
  • شدید و دراز و نشست پرهیز کنید. در کارهایی نظیر کارهای منزل، پختن غذا و خرید، از اعضای خانواده یا
  • دوستانتان کمک بگیرید. فراموش نکنید این استراحت به معنی استراحت در رختخواب نیست، زیرا کم‌تحرکی
  • پس از عمل می‌تواند موجب بروز ترومبوآمبولی شود و جان مادر را به خطر بیندازد.
  • در ناحیۀ پایین شکم درد خواهید داشت و ممکن است یک تا دو هفته ناچار به استفاده از داروهای مسکن باشید.
  • همانند زایمان طبیعی، در سزارین نیز تا چند هفته خونریزی خواهید داشت ولی این خونریزی به تدریج کم
  • خواهد شد. از نوار بهداشتی استفاده و از به کار بردن تامپون‌ها داخل واژن خودداری کنید.

اگر با مشکل یا نشانه‌ای مبنی بر عفونت مثل تب، قرمزی، درد و تورم یا چرک در محل جراحی مواجه شده‌اید،

به پزشک مراجعه کنید.