• عفونت خون

عفونت خون

ارسال شده در: هومینو | ۰

عفونت خون در پی ورود باکتری‌ها به جریان خون ایجاد می‌شود. با اینکه تعریف

پزشکی عفونت خون کمی متفاوت است، ولی این تعریف برای توصیف باکتریمی،

سپتی‌سمی و سپسیس نیز استفاده می‌شود. سپسیس نوعی عفونت خطرناک

است که ممکن است به مرگ منجر شود. عفونت خون در صورت عدم درمان به ‌موقع،

به‌سرعت به سپسیس تبدیل می‌شود. بنابراین تشخیص و درمان سریع عفونت خون

ضروری است. با این تفاسیر شناخت عواملی که منجر به بروز عفونت خون می‌شوند،

ضروری است و به شما کمک می‌کند از وقوع آن پیشگیری کنید.

علل بروز عفونت خون

عفونت خون زمانی ایجاد می‌شود که باکتریِ عامل عفونت در یکی از اعضای بدن‌،

وارد جریان خون شود. به حضور باکتری در خون باکتری می یا سپتی‌سمی گفته می‌شود.

با اینکه اصطلاحات سپتی‌سمی و سپسیس را معمولا با تعاریف مشابه به‌کار می‌برند،

ولی از لحاظ فنی این دو اصطلاح با یکدیگر تفاوت دارند. سپتی‌سمی به معنای وجود باکتری

در خون است که می‌تواند منجر به بروز سپسیس شود. سپسیس حالت شدید عفونت

خون است که اگر با درمان مناسب پاسخ داده نشود، زندگی فرد را تهدید خواهد کرد.

با این‌حال هر گونه عفونت ناشی از باکتری، قارچ یا ویروس می‌تواند موجب بروز سپسیس

شود و نیازی نیست حتما عامل ایجاد این عفونت‌ها در جریان خون فرد وجود داشته باشد.

این دسته عفونت‌ها معمولا در ریه‌، شکم و دستگاه ادراری به‌وجود می‌آیند. سپسیس اغلب

در افرادی رخ می‌دهد که بستری شده‌اند، زیرا در این مواقع احتمال بروز عفونت‌ها بالاتر است.

عفونت خون به معنای ورود باکتری‌ای به جریان خون است که قبلا در جایی از بدن عفونت

ایجاد کرده است. بنابراین تا زمانی که یک عفونت اولیه رخ نداده باشد، سپسیس ایجاد نمی‌شود.

برخی از شایع‌ترین علل عفونت‌های منجر به سپسیس عبارتند از:

  • عفونت شکمی؛
  • عفونت ناشی از نیش آلوده‌ی حشرات؛
  • عفونت‌های ناشی از کاتتر (لوله‌‌ای نازک و منعطف) که برای کارهایی مانند دیالیز و شیمی‌درمانی استفاده می‌شوند؛
  • کشیدن دندان یا عفونت دندان؛
  • قرار گرفتن زخم ناشی از عمل‌های جراحی در معرض باکتری‌ها یا عوض نکردن به‌موقع بانداژ؛
  • قرار گرفتن زخم‌های باز در معرض محیط؛
  • عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو؛
  • عفونت کلیه یا دستگاه ادراری؛
  • سینه‌ پهلو؛
  • عفونت‌های پوستی.

برخی افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به سپسیس هستند. این افراد عبارتند از:

  • کسانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. مانند افراد مبتلا به ایدز یا سرطان خون؛
  • کودکان خردسال؛
  • افراد مسن؛
  • افرادی که از مواد مخدر داخل وریدی مانند هروئین استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که بهداشت دندان را رعایت نمی‌کنند؛
  • کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که به‌تازگی عمل جراحی یا اعمال دندان‌پزشکی انجام داده‌اند؛
  • کسانی که در محل کارشان در معرض باکتری و ویروس‌های زیادی قرار دارند، مانند افرادی که در بیمارستان یا در فضای باز کار می‌کنند.

علائم عفونت خون عبارتند از:

  • لرز؛
  • تب شدید یا متوسط؛
  • ضعف؛
  • تنفس سریع؛
  • افزایش سرعت ضربان قلب یا تپش قلب؛
  • رنگ‌پریدگی مخصوصا در صورت.

برخی از علائم بالا می‌تواند ناشی از آنفولانزا یا سایر بیماری‌ها باشد. با این‌حال اگر در دوران نقاهت

به‌سر می‌برید یا به‌تازگی عمل جراحی داشته‌اید، بهتر است با مشاهده‌ی این علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

برخی دیگر از علائم پیشرفته‌تر عفونت خون عبارتند از:

  • کنفوزیون (نوعی حالت گیجی و کاهش هوشیاری
  • خال‌های قرمز بر روی پوست که ممکن است بزرگ‌تر و شبیه کبودی ناشی از ضربات شود؛
  • عدم تولید یا تولید اندک ادرار؛
  • شوک (افت فشار خون
  • از کار افتادگی یا نارسایی اندام‌ها.
  • عفونت خون ممکن است موجب بروز سندرم زجر تنفسی یا شوک تنفسی شود. اگر این
  • وضعیت به‌خوبی درمان نشود، مرگ بیمار را به دنبال خواهد داشت.

تشخیص عفونت خون

تشخیص عفونت خون توسط خود فرد کار دشواری است، زیرا علائم آن با علائم بسیاری از بیماری‌های

دیگر یکسان است. بهترین روش برای تشخیص سپتی‌سمی مراجعه به پزشک است. پزشک قبل

از هر چیز شما را معاینه می‌کند. این معاینه شامل اندازه‌گیری دمای بدن و فشار خون است.

اگر پزشک‌ پس از معاینه به عفونت خون مشکوک باشد، آزمایشات دقیق‌تری برای پیدا کردن علائم

عفونت‌های باکتریایی انجام خواهد داد. سپتی‌سمی با آزمایش‌های زیر قابل تشخیص است:

در صورتی‌که باکتری موجب عفونت شده باشد، پزشک با شناسایی آن آنتی‌بیوتیک مناسب را برای درمان‌تان تجویز می‌کند.

روش‌های درمان عفونت خون

درمان سریع عفونت خون ضروری است، زیرا عفونت‌ می‌تواند به‌سرعت به بافت‌ها و دریچه‌های قلب

گسترش بیابد. در صورت بروز عفونت خون احتمالا نیاز است بیمار در بیمارستان بستری شود. در صورتی‌

که علائمی مانند شوک در فرد ایجاد شود، باید او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کرد. علائم شوک عبارتند از:

  • رنگ‌پریدگی؛
  • ضربان تند ولی ضعیف؛
  • تنفس تند ولی کم‌عمق؛
  • سرگیجه و عدم هوشیاری؛
  • فشار خون پایین.
  • ممکن است برای ثبات فشار خون‌تان و کمک به رهایی از شر عفونت‌ها اکسیژن و مایعات به‌صورت وریدی
  • به شما تزریق شود. لخته شدن خون نگرانی دیگری است که در بیماران بی‌تحرک وجود دارد.

سپسیس معمولا با مصرف زیاد مایعات، تزریق داخل‌وریدی و آنتی‌بیوتیک‌هایی که باکتری‌های عامل عفونت

را هدف قرار می‌دهند، درمان می‌شود. گاهی اوقات برای کمک به تعادل فشار خون، مصرف موقت برخی

داروها نیاز است. این داروها وازوپرسور نام دارند. اگر سپسیس به قدری شدید باشد که موجب از کار افتادگی

چندین عضو شود، ممکن است هوا به کمک دستگاه وارد بدن بیمار شود. اگر سپسیس موجب از کار افتادگی

کلیه شود، بیمار باید به‌طور موقت تحت دیالیز قرار بگیرد.

بهبودی و چشم‌انداز درازمدت

عفونت خون می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. بر اساس اعلام مایو کلینیک (یکی از معتبرترین مراکز و

دانشگاه‌های علوم پزشکی جهان) مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده

می‌شود و حتی در صورت درمان موفق، سپسیس می‌تواند آسیب‌های دائمی به همراه داشته باشد.

یکی از این مشکلات افزایش احتمال عفونت‌ها در آینده است.

هرقدر درمان پزشک‌تان را بهتر اجرا کنید، احتمال بهبودی کامل‌تان افزایش می‌یابد. درمان سریع و

تهاجمی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شانس رهایی از سپسیس را افزایش خواهد داد.

بسیاری از افراد بدون پیامدهای بعدی از سپسیس خفیف بهبود می‌یابند. با مراقبت‌های مناسب

ظرف مدت ۱ یا ۲ هفته حال‌ بیمار بهتر می‌شود.

اما اگر از سپسیس شدید نجات پیدا کنید، باز هم پیامد‌های خطرناک آن شما را تهدید خواهد کرد.

برخی از عوارض جانبی بلندمدت سپسیس عبارتند از:

افزایش احتمال بروز لخته‌های خونی؛

از کار افتادگی اعضا. ممکن است فرد برای ادامه‌ی زندگی به عمل جراحی یا اقداماتی نیاز داشته باشد؛

مرگ بافت یا قانقاریا؛ ممکن است نیاز باشد بافت یا اندام تحت تأثیر قطع شود.

پیشگیری از عفونت خون

بهترین راه برای پیشگیری از عفونت خون، درمان و پیشگیری از بروز عفونت‌هاست. باید از زخم‌ها

با تمیز نگه‌داشتن و تعویض به‌موقع بانداژ مراقبت کرد تا دچار عفونت نشوند.

  • سالمند

۲۱ حرکت ورزشی برای افراد مسن

ارسال شده در: هومینو | ۰

داشتن فعالیت بدنی مناسب برای افراد مسن بسیار مهم است، زیرا باعث می شود

که آنها دارای تحرک باشند و سالم زندگی کنند. این ورزش ها را حداقل دو بار در هفته

انجام دهید. لباس مناسبی بپوشید و در کنار خود بطری آب بگذارید تا آب بدنتان کم نشود.

ورزش های نشسته برای افراد مسن

۱- افراد مسن روی یک صندلی بنشینند و شانه هایشان  آرام باشد.

دستان خود را به طرفین بدن باز کنید تا قفسه سینه به سمت جلو بیاید.
به آرامی قفسه سینه را به سمت جلو و بالا بدهید تا کشش قفسه سینه را احساس کنید.

۲-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.

دست راست را بر شانه چپ و دست چپ را بر شانه راست بگذارید.
بدون اینکه پاهای خود را حرکت دهید، قسمت بالای بدن را به سمت راست بچرخانید و ۵ ثانیه توقف کنید.
سپس به حالت اول برگردید و قسمت بالای بدن را به سمت چپ بچرخانید و ۵ ثانیه توقف کنید.
این حرکت را ۵ بار به سمت راست و ۵ بار به سمت چپ انجام دهید.

۳-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.دو طرف صندلی را با دستتان بگیرید.

با زانوی خمیده، یک پای خود را تا جایی که می توانید بالا بیاورید.
بعد پایتان را روی زمین بگذارید و با پای دیگر همین حرکت را انجام دهید.
۵ بار هر کدام از پاها را به این روش بالا بیاورید.

۴-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.

طرفین صندلی را بگیرید.
یک پای خود را با زانوی صاف از زمین بلند کنید و مطابق شکل، پنجه و پاشنه پای خود را حرکت دهید.
۵ بار با پای راست این کشش را انجام دهید (یعنی پنجه و پاشنه خود را بکشید) و بعد پای

خود را زمین بگذارید و با پای چپ ۵ بار این کشش را انجام دهید و بعد پای خود را زمین بگذارید

و دوباره ۵ بار با پای راست و ۵ بار با پای چپ، این کشش را انجام دهید.

۵-افراد مسن روی یک صندلی بنشینند.شانه ها پایین باشد.

دستانتان را در طرفین خود قرار دهید.
کف دستانتان رو به جلو باشد، هر دو دستانتان را باز کنید و بالا ببرید.
هنگامی که دستانتان را بالا می برید، دم کنید (نفستان را تو دهید) و

هنگامی که دستانتان را پایین می آورید، بازدم کنید (نفستان را بیرون دهید).
این حرکت را ۵ بار انجام دهید.

 ۶- روی یک صندلی بنشینید. شانه ها به سمت پایین باشد و روبرو را نگاه کنید.

به آرامی سر خود را به سمت راست بچرخانید و ۵ ثانیه در همان

حالت بمانید و بعد به حالت اول برگردید.
سپس به آرامی سر خود را به سمت چپ بچرخانید و ۵ ثانیه در

همان حالت بمانید و بعد به حالت اول برگردید.سه بار سر خود را به

سمت راست و سه بار به سمت چپ بچرخانید.

۷- روی یک صندلی بنشینید. روبرو را نگاه کنید.

با دست راست، شانه چپ را به طرف پایین بکشید و در همان حال

به آرامی سرتان را به سمت راست کج کنید و ۵ ثانیه در همین حالت بمانید.
سپس  با دست چپ، شانه راست را به طرف پایین بکشید و در همان

حال به آرامی سرتان را به سمت چپ کج کنید و ۵ ثانیه در همین حالت بمانید.
این حرکت را سه بار در طرفین انجام دهید.

 انعطاف پذیری

۱- بایستید. پاها را به عرض شانه ها باز کنید و دستانتان در دو طرف بدنتان باشند.

دست چپ را به طرف پایین بکشید. باید در مفصل ران راست، احساس

کشش کنید و ۲ ثانیه در همین حالت بمانید.
سپس دست راست را به طرف پایین بکشید.
این حرکت را در هر سمت بدن، سه بار انجام دهید.

 ۲- کف دستانتان را روی دیوار بگذارید.

پای راست خود را خم کنید و یک گام با پای چپ به عقب بردارید و پای چپ را صاف نگه دارید.
کف هر دو پا باید بر روی زمین باشد.
در این حرکت، عضله ساق پای چپ کشیده می شود.
این کشش را برای هر پا، سه مرتبه انجام دهید.

تعادل

۱- بایستید. هر دو پا را به هم بچسبانید. زانوها را کمی خم کنید.

پای راست را از پای چپ دور کنید.
سپس پای چپ را به پای راست برسانید.
با روش بالا، ۱۰ قدم با پاهایتان بردارید.

۲- بایستید و پای راست را بلند کرده و روی پای چپ بگذارید.

بعد پای چپ را به پای راست بچسبانید.
می توانید دیوار و یا صندلی را بگیرید و این حرکت را انجام دهید.
هر چقدر فاصله پاهایتان کمتر باشد، تعادل شما بهتر می شود.

۳- صاف بایستید.

به جلو نگاه کنید.
پاشنه پای راست را جلوی پنجه پای چپ قرار دهید (مثل بازی گردو شکستم).
بعد پاشنه پای چپ را چلوی پنجه پای راست قرار دهید.
می توانید دیوار و یا صندلی را بگیرید و این حرکت را انجام دهید.
۵ قدم با این حرکت بردارید.

۴- مقابل دیوار بایستید.

باید بازوها صاف و نوک انگشتان دست با دیوار تماس داشته باشند.
پای چپ را بالا آورید و زانوی پای راست را کمی خم کنید و ۵ تا ۱۰ ثانیه به همان حالت بمانید و بعد پای خود را بر زمین گذارید.
برای پای راست هم این حرکت را تکرار کنید.
این حرکت را سه بار در هر پا انجام دهید.

۵- پای راست را روی یک پله قرار دهید.

سپس پای چپ را روی پله قرار دهید. طوری که هر دو پا روی پله باشند.
بعد پای چپ و سپس پای راست را پایین بیاورید.
۵ بار این حرکت را در هر پا انجام دهید.

قدرتی

۱- جلوی صندلی بنشینید. پاها را به عرض شانه باز کنید. به آرامی به جلو خم شوید.

به جلو نگاه کنید و از روی صندلی بلند شوید. از دستانتان برای بلند شدن استفاده نکنید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.
هر چه آهسته تر این حرکت را انجام دهید، اثر بهتری خواهد داشت.

۲- بایستید. دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.

پاها به عرض شانه ها باز باشند. باید پشتتان صاف باشد.
باسن را به سمت پایین فشار دهید.
به آرامی زانوها را خم کنید و بعد دوباره بایستید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.

۳- بایستید.

دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.
پاشنه پاها را از زمین بلند کنید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.

۴- بایستید.

دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.
پای راست را به طرف راست باز کنید. پشت و ران باید صاف باشند.
بعد به حالت اول برگردید.
پای چپ را به طرف چپ باز کنید. پشت و ران باید صاف باشند.
بعد به حالت اول برگردید.
۵ بار این حرکت را انجام دهید.

۵- بایستید و دستانتان را پشت یک صندلی بگذارید.

پای چپ را صاف به پشت و بالا ببرید. از خم شدن کمر جلوگیری کنید. ۵ ثانیه در همین حالت نگه دارید.
ران و باسن در این حرکت کار می کنند.
با پای دیگر نیز همین حرکت را انجام دهید.
۵ بار این حرکت را برای هر پا انجام دهید.

۶- بایستید.

با آرنج صاف، کف دستانتان را روی دیوار بگذارید و انگشتان رو به بالا باشند.
با پشت صاف، آرنج ها را خم کنید و به دیوار نزدیک شوید.
سپس آرنج دست ها را صاف کرده و از دیوار دور شوید و به حالت اول برگردید.
این حرکت را سه مرتبه و هر مرتبه، ۱۰ تا ۱۵ بار تکرار کنید.

۷- بایستید، پاها را به عرض شانه باز کنید.

دو وزنه (یا دو بطری آب) را در دستانتان نگه دارید.
دستانتان را در دو طرف بدن قرار دهید.
آرنج ها را خم کنید تا وزنه ها به شانه هایتان برسد.
بعد به آرامی دستانتان را پایین بیاورید.
این حرکت را می توانید نشسته نیز انجام دهید.
این حرکت را سه مرتبه و هر مرتبه، پنج بار تکرار کنید.

منبع:tebyan.net

  • کبودی و درمان

کبودی های بی دلیل و ناگهانی بدن نشانه چه هستند؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

کبودی گاه و بیگاه بدن ، بعد از یک ضربه ی محکم یا افتادن روی زمین، امری طبیعی است،

اما وقتی بدن بی دلیل کبود می شود چه؟ چرا این اتفاق می افتد و آیا این مسأله نگران کننده است؟

در ادامه می خواهیم ببینیم علت کبودی های بی دلیل و مکرر بدن چیست.

۱- وزنه زدن، بلند کردن وسایل سنگین

وزنه زدن نقشی فرعی در ظاهر شدن کبودی بر روی بدن دارد. در حقیقت، این عروق خونی شما هستند

که ضعیفند، به همین دلیل فعالیت بدنی روی آن ها تأثیر می گذارد. با این حال، فعایت بدنی بیش از اندازه

می تواند به سالم ترین مویرگ ها هم صدمه بزند. برای مثال، وزنه زدن بدون آمادگی لازم می تواند خطرناک باشد.

در کودکان هم چنین کبودی هایی به دلیل سنگین بودن کیف مدرسه ی آن ها بسیار شایع است.

عقیده بر این است که چنین کبودی هایی چندان خطرناک نیستند اما این مسأله نشان دهنده ی تکرار

عامل بروز کبودی است.

۲- مصرف دارو

مصرف بعضی داروها که بر روی خون تأثیر می گذارند ممکن است منجر به کبودی هایی شود که می توانند

بی خطر یا بسیار خطرناک باشند. اغلب اوقات، داروهای ضد افسردگی، مسکن ها، داروهای ضد التهاب،

داروهای حاوی آهن یا ضد آسم ها، ایجاد کبودی می کنند.

شایع ترین دارویی که خون را رقیق و ایجاد کبودی می کند آسپیرین است.

اگر متوجه شده اید که میان داروهایی که مصرف می کنید و التهاب پوست تان ارتباط وجود دارد، باید به پزشک

مراجعه کنید، چون ممکن است لازم باشد برای جلوگیری از خونریزی داخلی مصرف داروهایتان را قطع کنید.

۳- بیماری های خونی

بیماری های خونی و عروقی می توانند منجر به کبودی شوند. واریس، بیماری فون ویلبراند (نوعی اختلال خونی ارثی)،

ترومبوسیتوپنی (اختلال در پلاکت های خون) یا سرطان خون، اغلب در اثر بروز مشکلی در جریان خون به وجود می آیند.

حتما به پزشک مراجعه کنید، به ویژه اگر علائم دیگری هم دارید مثل درد یا متورم شدن پاها، خونریزی لثه،

خال های مویرگی روی بدن یا خون دماغ شدن.

۴- کمبود مواد مغذی

بعضی از کبودی ها نشان دهنده ی کمبود مواد مغذی در بدن هستند.

برای مثال ویتامین ب ۱۲ در تولید خون نقش دارد، کار انعقاد خون بر عهده ی ویتامین ک است و ویتامین سی

نقشی اساسی در ساخت بافت های جدید دارد و بدون آن، رگ ها بسیار ضعیف می شوند.

یک ویتامین مهم دیگر ویتامین پ است. بدون آن، ساخت ماده ی کلاژن در بدن غیر ممکن است، بنابراین رگ

ها نازک می شوند و پوست صدمه می بیند.

تعادل سطح آهن برای بدن بسیار ضروری است. کم یا زیاد بودن این ماده، به مویرگ ها صدمه می زند.

اما نباید در مصرف ویتامین ها شتاب زده عمل کنید. ابتدا لازم است آزمایش بدهید تا متوجه شوید کمبود

کدام مواد مغذی را دارید، بعد رژیم غذایی تان را بهبود ببخشید.

منابع ویتامین پ، چای سبز، سیب، کدو حلوایی و سیر هستند. ویتامین ک در موز، تخم مرغ، آجیل و ماهی

های چرب یافت می شود. ویتامین ب ۱۲ هم در جگر، ماهی، پنیر و کاهو وجود دارد.

۵- عدم تعادل هورمونی

نوسانات هورمونی یکی از عمده ترین دلایل بروز کبودی است. وقتی سطح استروژن یا همان هورمون جنسی

زنانه در بدن کم باشد، کبودی ها ظاهر می شوند.

یائسگی، مصرف داروهای هورمونی و بارداری، از دلایل این امر هستند. کمبود هورمون استروژن، عروق خونی را

به میزان چشمگیری تضعیف می کند و دیواره های مویرگ ها به راحتی صدمه می بیند.

۶- تغییرات ناشی از افزایش سن

یکی از دلایل ایجاد کبودی، روند طبیعی افزایش سن یا در حقیقت، فرسودگی مویرگ ها است. با بالا رفتن سن،

سیستم عروقی بدن تضعیف می شود و بافت ها قابلیت ارتجاعی خود را از دست می دهند.

کبودی های ناشی از افزایش سن عمدتا روی پاها ظاهر می شوند. کوچک ترین فشاری می تواند منجر

به بروز این کبودی ها شود.

۷- دیابت

وقتی صحبت از بیماری دیابت می شود، خون و قند اولین چیزی است که در ذهن ما تداعی می شود.

ابن بیماری اثری منفی بر فرآیند گردش خون دارد، بنابراین کبودی بدن بسیار امکان پذیر است. همچنین

کبودی ها می توانند یکی از علائم دیابت در مراحل اولیه ی این بیماری باشند.

دیگر نشانه های بیماری دیابت عبارتند از احساس تشنگی در اغلب اوقات، دیر ترمیم شدن زخم ها،

زود خسته شدن، تاری دید و لکه های سفید بر روی پوست.

کدام کبودی ها خطرناک و کدام یک بی خطرند؟

در اغلب مواقع، بلافاصله بعد از صدمه دیدن، کبودی هایی به رنگ قرمز بر روی بدن ظاهر می شود.

این در حقیقت رنگ خون در زیر پوست است. بعد از مدتی، بدن شروع به تجزیه ی این خون می کند

و کبودی ها به رنگ سیاه، آبی و حتی بنفش در می آیند. ظرف ۵ تا ۱۰ روز، ناحیه ی آسیب دیده باید

زرد یا سبز رنگ شود. در مرحله ی آخر، بعد از ۱۰ تا ۱۴ روز از زمان صدمه دیدن، کبودی به رنگ قهوه ای

در می آید و بعد از آن، روشن تر و روشن تر می شود.

معمولا کبودی ها ظرف ۲ هفته بعد از آسیب، به طور کامل از بین می روند. اگر متوجه شدید کبودی

هایتان تغییر رنگی جز موارد ذکر شده دارند یا بعد از گذشت ۲ هفته هنوز از بین نرفته اند، حتما به پزشک مراجعه کنید.

  • فشار سنج

فشارسنج چیست و چه کاربردی دارد؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

فشارسنج دستگاهی است که برای کنترل میزان فشار خون در بدن طراحی شده است و

در پزشکی کاربرد بسیار دارد.بیماران و حتی افراد عادی بسیاری از اوقات احتیاج به سنجش

فشار خون خود دارند، زیرا فشار خون بالا از مشکلات عمده ی پزشکی در دنیا محسوب می شود.

سنجش میزان فشار خون و کنترل و مراقبت برای پیشگیری از بیماری ها و درمان ضروری است.

فشار خون دقیق در بیماری های قلبی و عروقی نقش کلیدی و اهمیت به سزایی دارد.

انواع دستگاه های فشار سنج:

۱.شنیداری یا سمعی:

این فشارسنج های دستی به دو نوع تقسیم می شوند:

  • جیوه ای

دستگاه فشار سنج جیوه ای از یک محفظه ی ستونی پر از جیوه استفاده می شود.

فشار سنج های جیوه ای که از شناخته شده ترین ها در این صنعت هستند وزن و

دقت بالایی دارند. برای استفاده از این نوع فشار سنج باید به ستون جیوه ای و اعدادی

که دو طرف آن درج شده است دقت کرد که جیوه چقدر بالا می رود و روی کدام عدد می ایستد.

  • عقربه ای

فشار سنج های عقربه ای با کمک فشار هوا کار می کنند.دارای یک عقربه هستند

که با فشار هوا روی صفحه حرکت می کند و فشارخون را نمایش می دهد. این نوع

فشار سنج به دلیل وزن کمتر راحت حمل میشود، اما استفاده از آن نیازمند دانش

بیشتری است و پزشکان بیشترین استفاده را از آن دارند.

۲. دیجیتالی

فشار سنج های دیجیتالی یا الکترونیکی به دو صورت بازویی و مچی وجود دارند و

از یک صفحه نمایشگر دیجیتالی تشکیل می شوند که مقدار فشارخون روی آن درج و قابل مشاهده است.

این فشار سنج ها دقیق هستند و راحت حمل می شوند و مورد استفاده قرار می گیرند.

مزیت مهم دیگر آن ها این است که نیازی به فرد دیگر و یا پزشک متخصص برای گرفتن

فشار خون نیست و خود فرد قادر به گرفتن فشار خون خود می باشد.

فشارسنج دیجیتال بازویی

۲ محصولات

فشارسنج دیجیتال مچی
  • تزریقات

معرفی ست سرم ها (تزریق های داخل وریدی)

ارسال شده در: هومینو | ۰

معرفی ست سرم   

قبلا یاد گرفتیم که ست سرم برای تزریق داخل وریدی یا تزریق

مستقیم به رگ استفاده می شود. حدود ۳ میلی لیتر مایع برای

بزرگسالان داریم

برای مواقعی که  به صورت زیر جلدی یا  عضلانی به آنها تزریق می کنیم ، زیرا بیش

از این مقدار باعث ایجاد مشکلاتی در بافت اطراف محل تزریق می شود، اما چون تزریق

ست سرم مستقیما وارد رگ بیمار می شود، تنها محدودیت آن، محدودیت در مقدار مایعی

است که انسان می تواند بدون دریافت مایع بیشتر از بدن ، مصرف کند. ( که می تواند

منجر به مشکلات پزشکی مانند نارسایی قلبی، فشار خون بالا و آب اوردن ریه شود. ) .

محدوده ایمنی مصرف روزانه مایع بر اساس وضعیت، اندازه و سن بیمار متفاوت خواهد

بود، به عنوان مثال بیماری های متعددی مانند نارسایی قلبی ، نارسایی کبدی و دیابت

می توانند نیاز مصرف روزانه  مایع را برای بیمار کاهش دهند. محدودیت های مصرف

باید با توجه به شرایط بیمار، توسط پزشک مشخص شود، اما برای بزرگسالان سالم،

محدودۀ نرمال مصرف کل مایع(از مایعات سرم یا مایعاتی که میخورند) باید ۳۵ تا ۵۰ میلی

لیتر بر کیلوگرم وزن بدن در روز باشد. برای مثال ، یک بزرگسال ۱۰۰ کیلوگرمی، باید هر

روز مقدار ۳۵۰۰ تا ۵۰۰۰ میلی لیتر یا ۵/۳ تا ۵ لیتر مایع دریافت کند.این مقدار مایع در مقایسه

با مقادیری است که می توانیم با استفاده از سایر راه های تزریق ، مصرف کنیم.

از این جهت،  ست سرم زمانی استفاده می شود که می خواهیم

مقدار زیادی از مایع راتزریق کنیم ، یا زمانی که نیاز داریم دارو را در

مقدار زیادی مایع رقیق کنیم تا مقاوت صحیح

داشته باشد یا از سوزش و خراش جلوگیری کنیم .همچنین، به دلیل

اینکه تزریق از راه ستسرم عموما شامل مقادیر بالاتری از مایع هست،

داروهایی که توسط آن مصرف می شوند  طی یک دوره طولانی مدت

( معمولا هر کجا از ۱۵ دقیقه تا چند ساعت) تزریق می شوند.بدیهی است

که این تزریق از تزریق زیر جلدی یا عضلانی متفاوت است، زیرا این دو روش

شامل تزریق کل دوز دارو به صورت همزمان است.

همچنین، تزریق از راه  سرم سریعتر از شیوه های دیگر تزریق است

چون مستقیما به خونمی رسد ، بنابراین زمانی استفاده می شود که

انجام سریع تزریق دارو ضروری است.

تنظیمات  اولیه ست سرم

بیایید نگاهی اجمالی به ابتدایی ترین راه ممکن برای راه اندازی ست سرم داشته باشیم :

اجزای ست سرم

A : محفظۀ سرم

B : گیرۀ غلتکی

C : گیره اسلایدی(لغزنده)

D : پورت(درگاه) تزریق

سِرم ها اغلب توسط کیسه های مایع که قبل از مصرف ترکیب

می شوند، استفاده می شود.اندازۀ استاندارد این کیسه ها از

۵۰ میلی لیتر تا ۱۰۰۰ میلی لیتر می باشد. ، همانطور که در

تصویر بالا میبینیم، کیسه از پایه سِت  سرم آویزان است و لوله

 آن به پایین کیسه متصل است،لوله سِرم شامل چندین

قسمت مهم است :

ا. محفظۀ سرم درست در زیر کیسه آن قرار دارد؛ داخل این

محفظه مایع  را میبینیم که از کیسهبه لوله سِرم ریخته می شود.

این همانجایی است که ما سرعت تنظیمات دستی سِرم را

اندازه گیری می کنیم ؛ به این محفظه نگاه میکنیم و تعداد

قطراتی که در هر دقیقه می بینیم را می شماریم .

بنابراین، برای مثال ، اگر ۲۵ قطره در مدت ۶۰ ثانیه بشماریم،

می توانیم بگوییم که سِرم با سرعت۲۵ قطره در دقیقه یا gtt/min25 

تزریق می شود.( در واقعیت می توانیم تعداد قطره ها را در یک دقیقه

کامل نشماریم، مثلا   تعداد قطره های که در یک دوره ۱۵

ثانیه ای میبینیم بشماریم و تعداد را ۴ برابر کنیمتا تعداد قطره ها در یک دقیقه کامل به دست آید.)

محفظۀ سرم همیشه باید تا نیمه پر باشد . اگر محفظه بیش از حد پر باشد، نمی توانیم قطره ها را برای

شمارش ببینیم و بنابراین نمی توانیم  سرعت تزریق آن  را تعیین کنیم. اگر محفظه به اندازه کافی پر نباشد،

باعث می شود هوا به داخل لوله راه پیدا کند یعنی هوا می تواند وارد سیستم گردش خون بیمار شود که

می تواند بسیار خطرناک باشد و باعث انسداد رگ های خونی یا ایست قلبی شود.

ب. گیره غلتکی وسیله ای است که برای کنترل میزان مایع تزریقی از آن استفاده میکنیم. اگر آن را به یک

طرف بچرخانیم ، لوله  سِرم را محکم تر فشار می دهد ، آن را باریک تر می کند و بنابراین جریان مایع از

طریق لوله را آهسته تر می کند ؛ اگر گیره را به سمت دیگر بچرخانیم لوله  را  شل می کند  ، تنگی

لوله را کاهش می دهد و باعث می شود مایع با سرعت بیشتری جریان داشته باشد. بنابراین ، اگر

برای مثال  ( با نگاه کردن به محفظه سرم و شمردن قطره ها) متوجه شویم که سِرم با سرعت ۵۰ gtt/min

تزریق می شود، اما دستور این بوده که با سرعت gtt/min30 تزریق شود، می توانیم گیره غلتکی را برای

کاهش سرعت قطره تنگ تر کنیم تا زمانی که بتوانیم فقط ۳۰ قطره در هر دقیقه  بشماریم.

همۀ گیره های غلتکی روی لوله باید قبل از اتصال کیسه مایع سِرم به بالای لوله، بسته باشند؛ این کار

تضمین می کند که هیچ هوایی وارد لوله نمی شود.

ج . هر دارو برای تزریق به یک میزان مشخص تجویز می شود  و یکی از وظایف بزرگ پرستاران بیمارستان،

تنظیم همین میزان برای تزریق سِرم است و هم چنین در صورتی که سرعت تغییر کند، باید سرم را

به صورت دوره ای  تنظیم کنند  تا  میزان آن طبق دستور باقی  بماند.  سرعت مایع در هر تزریق  ،

سرعت تزریق سِرم یا سرعت جریان نامیده می شود.

د. گیره اسلایدی هنگامی استفاده می شود که می خواهیم

جریان سِرم  را بدون نیاز به گیره غلتکی ،کاملا متوقف کنیم.

این کار زمانی سودمند است که میخواهیم جریان  را برای

لحظه ای متوقف کنیم،اما نمی خواهیم تنظیم سرعت جریان

را  با تنظیم دوباره گیره غلتکی انجام دهیم.این کار با فشردن لوله

به طوری که کاملا بسته شود انجام می گیرد یعنی زمانی

که ما گیره را به سمت باریک ترین قسمت لوله می لغزانیم. 

ه . پورت(درگاه) تزریق جایی است که دارو یا مایعات (غیر از

موارد موجود در کیسه سِرم فعلی) می تواند

تزریق شود تا به وسیلۀ لوله ها به ورید بیمار رسانده شود.

در تصویر بالا می توانیم ۲ پورت را ببینیم: یکیروی خود کیسه

  و یکی زیر محفظۀ سرم . معمولا یک پورت تزریق نیز نزدیک

جایی است که سوزن به وریدبیمار می  رود؛ که در زیر میبینیم .

پورت تزریق روی کیسه  فعلی، در صورتی استفاده می شود

که ما بخواهیمبرخی از داروها را با مایع موجود در کیسه ترکیب

کنیم ؛ اگر دارو را به این پورت تزریق کنیم و سپس کیسهرا برای

ترکیب شدن دارو و مایع کمی بچرخانیم، بیمار هم دارو و هم

مایع سِرم را به طور همزمان دریافتمی کند. با این حال ، این

کار تنها زمانی انجام می شود که مایع   و دارو مجاز به ترکیب

شدن باشند. اگرمی خواهیم دارو یا نوع دومی از مایع سِرم را

مستقیما تزریق کنیم به طوری که با مایعی که قبلا متصل کردیم

ترکیب نشود، پس از یکی از پورت هایی که در زیر محفظۀ سرم

قرار گرفته است ، استفاده می کنیم.

چگونه ارتفاع کیسۀ تزریق بر سرعت تزریق تاثیر می گذارد؟

تزریق سِرم به این دلیل کار می کند که گرانش، مایع را از طریق لوله ها به ورید بیمار

می رساند.هرچهکیسه بالاتر آویزان شود، فشار گرانشی بیشتری بر روی مایع برای

پایین رفتن از لوله است.  اگر کیسه به اندازۀ کافی بالا آویزان نشده باشد، فشار ناشی

از گرانش به اندازه ای نخواهد بود که مایع را به ورید برساند.

بنابراین تمام کیسه های سِرم باید بالای قلب بیمار آویزان شوند تا فشار کافی برای

تزریق مایع  وجودداشته باشد و روش استاندارد برای آویزان کردن آن حداقل ۳ فوت

بالاتر از قلب یک بیمار بالغ است تااطمینان حاصل شود که فشار کافی برای نگه

داشتن رانش مایع در یک سرعت ثابت وجود دارد. همچنیناز آنجا که تغییر در ارتفاع

کیسه فشار گرانشی روی مایع را تغییر می دهد، تغییر در ارتفاع کیسۀ بالای قلب

بیمار سرعت تزریق   را تغییر خواهد داد. اگر کیسه  بالاتر از قلب بیمار قرار بگیرد،

سرعت تزریق سِرم افزایشمی یابد و اگر کیسه به سمت قلب بیمار پایین تر بیاید،

سرعت تزریق   کاهش می یابد. به علت این ویژگی ،اگر بیماری که هنگام تنظیم

سِت سِرم دراز کشیده است سپس بنشیند، سرعت تزریق  کاهش می یابد

زیرا اکنون کیسه   به قلب بیمار نزدیک تر است. در حقیقت، از لحاظ فنی، هر

حرکت کوچک بیمار یا تغییردر موقعیت ، می تواند سرعت تزریق را تغییر دهد.

به همین دلیل، سِت سِرم  ها اغلب ( معمولا هر ساعت یکبار و پس از هر تغییر

موقعیت عمده در بیمار) بررسی می شوند تا اطمینان حاصل شود که آنها با سرعت

صحیح تزریق می شوند.علاوه بر این ، عوارض دیگری نیز در  سرم تراپی وجود دارد که

یک پرستار باید مراقب آن باشد. گاهی اوقاتممکن است سوزن از ورید بیرون بیاید و مایع

دیگر به ورید تزریق نشود ، بلکه به بافت های اطراف تزریق شود؛ کهبه آن نفوذ می گویند.

بعضی از مایعات به جای ورید به داخل بافت تزریق می شوند، اما در نهایت سرم به دلیل عدم

فشار کافی ناشی از گرانش متوقف می شود، چون نمی تواند بر بافت های اطراف برای

حفظ مایع اضافی غلبه کند.هنگامی که یک سِرم نفوذ می کند، یک سِرم دیگر باید در نقطه ی

جدیدی از بدن بیمار و با سرعت صحیح برای دوزداده شده دوباره شروع شود. نشانه های

نفوذ سِرم عبارتند از : درد یا ناراحتی در ناحیه اطراف سوزن  ، سرد بودن نواحی اطراف سوزن.

چگونه ست سرم به بیمار متصل می شود؟ 

در اینجا تصویری از یک تنظیم  معمولی برای قرار دادن سِت سرم داخل رگ بیمار می بینیم:

نصب ست سرم به رگ

کانول (ماسوره) یک سوزن توخالی است یا یک لوله ی پلاستیکی که بیشتر طول آن
انعطاف پذیر است کهبا استفاده از یک سوزن درون ورید قرار می گیرد؛ لوله به بازوی
بیمار وصل می شود تا هنگامی که بیمار حرکت می کند مانع خروج آن شود و یک 
پانسمان استریل بر روی محل سوراخ شده روی پوست قرار می گیرد تا از
ورود باکتری هایی که معمولا روی سطح پوست وجود دارند به داخل جریان خون
جلوگیری کند.

دو نوع مختلف از رگ ها وجود دارند که می توانند برای قرار دادن کانول استفاده شود؛

می توانیم کانول رابه یک رگ پیرامونی وارد کنیم ، هر رگی که در تنه(قسمت اصلی بدن)

نیست، یا می توانیم آن را به یکرگ مرکزی بزرگتر در قفسه سینه وصل کنیم .

یک آنژیوکت ، سِت سرمی  است که به عروق محیطی متصل می شود، رگ هایی

که در تنه(قسمت اصلی بدن)قرار نگرفته اند، این نوع سِت ها معمولا به دست

یا بازو وصل می شوند، همچنین ممکن است از ساق پا یاپا استفاده شود.

این رایج ترین نوع است.

آنژیوکت ممکن است فقط برای مدت کوتاهی ( معمولا ۳ روز) استفاده شود، چون
اگر مدت طولانی تری استفادهشود، باکتری هایی که معمولا روی پوست هستند
به داخل خون یا بافت های اطراف محل تزریق منتقل می شوند
و باعث عفونت می شوند. بنابراین ، اگر آنژیوکت برای بیش از ۳ روز مورد نیاز بود ،
روش استاندارد این است کههر سه روز یک بار محل تزریق را عوض کنیم تا از بروز
عفونت جلوگیری شود. هر دو تصویر بالا و پایین  آنژیوکترا نشان می دهند .

آنژیوکت

یک کاتتر ورید مرکزی، سِت سرمی  است که به یک ورید در قفسه سینه

متصل می شود. معمولا کانولاز طریق دیواره قفسه سینه و یا ورید گردن

قرار می گیرد، اما همچنین می توان کانول را به داخل رگمحیطی وصل کنیم

و سپس نوک کانول را به آرامی به سمت بالا حرکت دهیم تا در ورید مرکزی قرار گیرد.

رگ های مرکزی بسیار بزرگتر از رگ های محیطی است، بنابراین وقتی

رگ مرکزی استفاده می شود و کانولاز طریق قفسه سینه یا گردن وصل می شود ،

لوله می تواند وسیع تر باشد و بنابراین چند لوله کوچکتر می توانند

از طریق یک لوله بزرگتر قرار گیرند تا چندین داروی سیرم که مجاز به ترکیب

شدن نیستند ، به طور همزماندریافت  شود. همچنین، یک کاتترمرکزی به

وریدی منتقل می شود که خون را مستقیما به قلب می رساند، بنابراین

داروهایی که از این راه تزریق می شوند، سریع تر در سرتاسر بدن توزیع

می شوند. مخصوصا داروهای شدید یاغلیظ مثل داروهای شیمی درمانی

و بعضی از داروهای خوراکی مایع  بیشتر موجب تحریک رگ محیطی می شوند

که وقتی  بیش از حد محرک هستند می توانند از طریق یک کاتتر ورید

مرکزی تزریق شوند .

با این حال ، یک کاتتر ورید مرکزی احتمالا بیشتر باعث خونریزی می شود و

خطر ابتلا به عفونت را افزایش میدهدزیرا محتویات کاتتر مستقیما به قلب می روند ،

بنابراین هر باکتری ای که داخل آن باشد ، به سرعت در تمام بدنپخش می شود ؛

همچنین خطر هوا گرفتن کاتتر که می تواند باعث انسداد رگ ها یا ایست قلبی شود ، در تزریق

از طریق کاتتر ورید مرکزی بیشتر است، از آنجا که لوله وسیع تر است و در نتیجه به

میزان هوای بیشتری اجازه ورود

می دهد.( هر چه هوای بیشتری  وارد جریان خون می شود، خطر اینکه یک رگ مسدود شود

یا ایست قلبی رخ دهد، بیشتر است.)در اینجا می توانیم تصویری از یک بیمار با کاتتر ورید مرکزی را ببینیم :

توان‌بخشی معلولین جسمی و حرکتی

ارسال شده در: بدون گروه, هومینو | ۰

مقدمه:

توان‌بخشی مجموعه اقداماتی است هدفمند که در جهت بهبود توانایی‌های شخص

معلول برای رسیدن به حداکثر میزان توانایی خود برای ادامه زندگی و انجام کارها.

بر همین اساس در سال ۱۳۸۳ قانونی مبتنی بر آن برایمعلولین تصویب شد که در پی

آن حمایت از حقوق معلولان و توجه به نیازهای این دسته از افراد در رأس کار قرار گرفت.

معلولین جسمی و حرکتی:

معلولین جسمی حرکتی افرادی هستند که به دلایل مختلف اعم از اکتسابی یا

مادرزادی دچار اختلالاتی در سیستم عصبی، عضلانی و اسکلتی می‌باشند.

این اختلالات در معلولین جسمی حرکتی باعث ناتوانی در انجام کارها شده و آن‌ها

را با مشکلاتی روبرو خواهد کرد.

اقدامات توان‌بخشی:

به مجموعه خدمات کاردرمانی، گفتاردرمانی روان‌شناسی و فیزیوتراپی گفته می‌شود

که در جهت ارتقا کیفیت زندگی اجتماعی معلول انجام می‌گردد.

  • اقدامات توان‌بخشی حرفه‌ای: 

    اقداماتی است که در طی آن توانمندی‌های معلولان کشف و تقویت گردیده تا

  • در زندگی اجتماعی خود با مشکلات کمتری روبرو شوند و به‌تنهایی از پس آن‌ها برآیند.

 

  • اقدامات توان‌بخشی اجتماعی:

    مجموعه خدماتی که به معلولین جسمی حرکتی داده می‌شود تا بتوانند

  • با استفاده از این خدمات از پس مشکلات اجتماعی خود برآیند.

 

  • اقدامات توان‌بخشی آموزشی:

    به مجموعه آموزش‌هایی گفته می‌شود که طی آن به معلولین جسمی

  • حرکتی اصول زندگی سالم برای معلولان نظیر مراقبت‌های شخصی،
  • پیش‌گیری از عوارض معلولیت، بازآموزی مهارت‌های خودیاری و مهارت‌های
  • ارتباطی، مهارت استفاده از وسایل کمکی توان‌بخشی، پرهیز از رفتارهای
  • پرخطر، تغذیه سالم و … آموزش داده می‌شود.

 

خدمات توان‌بخشی:

  • خدمات پزشکی و پرستاری:  

    به مجموعه خدمات بهداشتی درمانی و پرستاری که به‌منظور کاستن عوارض ثانویه ناشی از معولیت به معلولین داده می‌شود.

 

  • خدمات فوق‌برنامه:

    خدماتی که شامل فعالیت‌های ورزشی، فرهنگی، تفریحی و برگزاری مراسم‌های متنوع هماهنگ با رویدادهای مهم است.

 

  • خدمات مراقبتی غیر مهارت:

    در این دسته مراقبت‌هایی از قبیل حمام، نظافت روزانه و … قرار می‌گیرد.

نقش معلولین در توان‌بخشی خود:

تمامی معلولین عزیز در ۱ لحظه توان بالای خود را به ناتوانی در انجام کارها واگذار کرده‌اند. همه این اتفاقات که برای معلولین رخ می‌دهد به‌صورت ناخواسته در فرد ایجاد می‌شود. هرچقدر فرد معلول این بیماری را زودتر قبول کند و با آن کنار آید هم به سود خانواده و هم خود فرد خواهد بود.

این پذیرش ابتدا باید ازنظر روحی و روانی در معلولین انجام شود و معلولین خود را چه ازنظر روحی و چه ازنظر روانی آماده پذیرش این امر کنند. پذیرش شرایط جدید و اطلاع داشتن از نحوه عملکرد و کارایی‌های اندام‌ها و دستگاه‌ها پس از معلولیت از مهم‌ترین کارهایی است که فرد معلول باید آن‌ها را انجام دهد چراکه این آگاهی و شناخت به او کمک می‌کند تا هنگامی‌که با مشکلات روبرو می‌شود بتواند به‌راحتی از آن‌ها عبور کند.

« اگر خانه‌هایتان آتش گرفت خودتان را با آن گرم‌کنید. » ضرب‌المثلی است که می‌توان معلولیت را به آن تشبیه کرد، پس معلولیت پایان زندگی نیست، بلکه باید تلاش کرد تا با استفاده از استعدادهایی که در وجود خوددارید زندگی‌ای جدید برای خودساخته و به مسیر خود ادامه دهید.

« بزرگ‌ترین کشف نسل من آن است که انسان می‌تواند با تغییر شیوه نگرش خود زندگی‌اش را تغییر دهد. » شاید این جمله، جمله‌ای کلیشه‌ای به نظر رسد و بگویید که حرف زدن آسان است اما این تغییر نگرش برای معلولین کمک بزرگی خواهد بود و می‌توانند زندگی خود را تغییر دهند و از معلولیت خود به بهترین شکل ممکن استفاده کنند.

طرح توان‌بخشی مبتنی بر جامعه:

اجرای برنامه‌های توان‌بخشی با حضور فعال معلولین و خانواده‌های آن‌ها در برنامه‌های توان‌بخشی و با توجه به جامع بودن برنامه‌ها اثربخشی آن‌ها را تکمیل می‌کند. مشارکت افراد معلول و خانواده‌های آن‌ها در این برنامه‌ها یکی از اصول مهم در توان‌بخشی معلولین خواهد بود.

با توجه به نقش مهم و مؤثر افزایش اطلاع‌رسانی و آموزش‌های همگانی برای مطلع شدن معلولین، خانواده‌ها و جامعه در تمام سطح‌های توان‌بخشی گروه‌های مختلف می‌توان به این نتیجه دست‌یافت که رسیدن به توان‌بخشی معلولین میسر نمی‌شود جز با آموزش‌های صحیح و کارآمد.

توان‌بخشی معلولین یا توانمندسازی جامعه:

توان‌بخشی معلولین یا توانمندسازی جامعه؟ به نظر شما کدام ۱ باید در اولویت قرار گیرد؟ توانمندسازی جامعه به چه منظوری باید انجام شود؟

توانمندسازی جامعه به‌منظور مشارکت افراد سالم برای کمک به معلولین و پیش بردن کارهایی که معلولین قادر به انجام آن‌ها نیستند لازم است. در حالت کلی توان‌بخشی معلولین یا توانمندسازی جامعه هردو لازم و ضروری است و از اهمیت یکسانی برخوردارند. چراکه در صورت نبود یکی از آن‌ها (جامعه) دیگری (معلولین) نمی‌تواند به مسیر خود ادامه دهد زیرا معلولین برای رسیدن به پایداری و توان‌بخشی به کمک افراد جامعه احتیاج دارند.

درنتیجه برای این‌که معلولین عزیز بتوانند زندگی آسان‌تری داشته و با خیالی آسوده به آن ادامه دهند کمک افراد عادی جامعه برای توان‌بخشی دوباره معلولین موردنیاز است.

  • سونوگرافی

سونوگرافی سه بعدی چیست؟

ارسال شده در: هومینو | ۰
در سونوگرافی سه بعدی امواج صوتی با زوایای مختلف به بدن جنین تابانده می‌شود
و انعکاس این امواج با کمک نرم افزارهای پیشرفته کامپیوتری تغییر داده می‌شود.
اسکن اندام می‌تواند به شکل دستی و از سوی سونوگرافیست یا با دستگاه های جدیدتر،
توسط پروپ دستگاه صورت گیرد و تصویر سه بعدی ارائه دهد.

سونوگرافی سه بعدی چگونه انجام می‌شود؟

در ابتدای امر توصیه می‌شود سونوگرافی توسط رادیولوژیست مجرب و آموزش دیده انجام گیرد.
روند انجام این سونوگرافی با سونوگرافی معمولی هیچ تفاوتی ندارد. برخلاف سونوگرافی‌های معمولی،
نیازی به پرکردن مثانه قبل از انجام سونوگرافی ۳ بعدی وجود ندارد.
نتایج برخی از مطالعات نشان داده که اگر نیم ساعت قبل از انجام سونوگرافی ۳ بعدی
یک لیوان آبمیوه طبیعی نوشیده شود، جنین در طول سونوگرافی هوشیارتر خواهد بود.
براساس نگرش موجود در مراکز تصویر برداری مدت زمان انجام این سونوگرافی باید کمتر از یک ساعت باشد.

مزایای سونوگرافی سه بعدی چسیت؟

استفاده از این تکنولوژی در بررسی ناهنجاریهای جنین اهمیت دارد.
  • در گذشته ‌در تشخیص ناهنجاری جنینی از روش آمینوسنتز (کشیدن آب اطراف جنین) استفاده می‌شد که امکان سقط جنین وجود داشت، اما امروزه با کمک این نوع سونوگرافی می‌توان بدون بروز هیچ‌گونه خطری برای جنین تا ۹۹ درصد به تشخیص صحیح دست یافت.
  • با توجه به نتایج این سونوگرافی پزشکان می‌توانند به تصمیم گیری بهتری در خصوص ادامه بارداری یا پایان دادن به آن دست یابند.
  • همچنین بررسی نتایج اعمال جراحی داخل رحمی، از دیگر کاربردهای سونوگرافی سه بعدی است.
  • برای بررسی بهتر اختلالات آناتومیک جنین (هر گونه تغییر در اندام درونی و اندام بیرونی مشخص است).
  • اسپاینا بیفیدا (نقایص ستون فقرات و نخاع جنین)
  • همچنین در آینده می‌توان از این روش برای تعیین اختلالات عصبی جنین و احتمال وجود فلج مغزی استفاده کرد.

بهترین زمان برای سونوگرافی سه بعدی چه زمانی است؟

سونوگرافی سه‌بعدی معمولا با توجه به حساسیت جنین در ۳ ماهه اول و به دلیل کم شدن مایع آمنیوتیک در ۳ ماهه آخر نباید انجام شود و ۳ ماهه دوم بهترین زمان است. در برخی مراکز برای ایجاد تصاویر بهتر توصیه می شود مراجعه بیماران بین هفته ۲۶ و ۲۸ باشد ولی در بعضی از موارد برای تشخیص ناراحتی های مادرزادی جنین از قبیل لب شکری ، شکاف کام (کام شکری) و… سونوگرافی سه بعدی در بارداری، بین هفته ۲۴ تا ۳۲ حاملگی انجام می‌شود.

معایب سونوگرافی سه بعدی

  • مشاهده جنین قبل از ۱۷ هفته می‌تواند سبب اضطراب ناشی از شکل عجیب و احساس غیرواقعی بودن جنین در مادر شود. بزرگترین خطر بالقوه سونوگرافی ۳ بعدی برای مادر باردار احساس کاذب عدم نیاز به سایر مراقبت هاست.
  • خطر این امواج به مدت زمان تابش امواج، شدت آن‌ها و بسامد امواج بستگی دارد.
  • نقص دستگاه سونوگرافی ۳ بعدی به مایع آمونیاکی دور جنین آسیب می‌زند.
  • برای گرفتن تصویر مناسب حداکثر انرژی را به داخل بدن می‌فرستند و چنانچه prob این دستگاه به میزان کافی روی شکم مادر باردار نگه داشته شود، از نظر تئوری حتی می‌تواند کیسه آب اطراف جنین را به جوش بیاورد.
  • سونوگرافی ۳ بعدی به دلیل اینکه بر یک نقطه به مدت طولانی انرژی وارد می‌کند گاهی می‌تواند موجب سوختگی‌هایی در بافت نرم جنین شود.
  • در سونوگرافی ۳ بعدی امواج به صورت prod (برانگیخته) وارد دستگاه می‌شود و دستگاه این امواج را به تصویر تبدیل می‌کند. اگر فردی که سونوگرافی ۳ بعدی انجام می‌دهد مهارت کافی نداشته باشد پیرود بر روی یک نقطه از شکم قرار گرفته می‌شود و امواج به صورت صوت در یک نقطه جمع می‌شود و گرمایی که از این امواج صوتی وارد می‌شود می‌تواند خطراتی ایجاد کند.
  • در بیشتر موارد روش سونوگرافی ۳ بعدی غیر ضروری است و ضمن اتلاف وقت، هزینه مالی فراوانی را به بیماران تحمیل می‌کند.
  • سونوگرافی

سونوگرافی کبد چگونه انجام می‌شود؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

۱. رادیولوژیست با استفاده از لوله داخل وریدی، مقدار بسیار کمی مواد رادیواکتیو با نام «ردیاب‌های پرتوزا» را به خون فرد تزریق می‌کند.

۲. ردیاب پرتوزا در کبد و طحال جمع می‌شود.

۳. ابزار خاصی به نام «دوربین گاما» محل دقیق ردیاب پرتوزا را به دقت مورد هدف قرار می‌دهد.

۴. این ابزار تصویری ۳ بعدی و بسیار دقیق از کبد و طحال و نحوه عملکرد آن‌ها، روی مانیتور نشان می‌دهد. (نقاطی که میزان مواد رادیواکتیو در آن کم است، به‌ صورت نقاط سیاه دیده می‌شود. نقاطی هم که میزان مواد ردیاب پرتوزا در آن بیشتر است، روشن‌تر است).

۵. رادیولوژیست می‌تواند با سونوگرافی تشخیص دهد که در کبد تومور، عفونت، هماتوم یا کیست وجود دارد یا خیر. همچنین تصویر سونوگرافی می‌تواند نشان دهد که آیا کبد یا طحال بزرگ شده است یا نه.

چرا باید سونوگرافی انجام شود؟

سونوگرافی کبد چندین کار مهم می‌تواند انجام دهد:

  • بررسی ابتلا به سرطان کبد، هپاتیت و سیروز
  • مشاهده تومور، عفونت یا کیست کبد یا طحال
  • کمک به پزشکان برای فهمیدن چرایی و چگونگی پیشرفت بیماری کبد
  • مشاهده روند درمان
  • مشاهده آسیب به کبد یا طحال در اثر تصادف
  • بررسی علت هر درد غیرقابل تشریح

خطرهای سونوگرافی کبد

در سونوگرافی کبد برای بسیاری از افرادی که این سونوگرافی را انجام می‌دهند، خطر خاصی وجود ندارد. با این حال در تزریق مواد رادیواکتیو، ممکن است فرد احساس ناراحتی کند. میزان مواد رادیواکتیو تزریق شده بسیار کم است. کبد و طحال یا مغز استخوان ممکن است این مواد را جذب کنند.

احتمال دارد بیمار به مواد ردیاب پرتوزا حساسیت نشان دهد، اما این احتمال بسیار کم است.

اگر باردار هستید یا احتمال می‌دهید باردار باشید، یا در دوران شیردهی به سر می‌برید، باید به پزشک خود اطلاع دهید.

چگونه برای سونوگرافی کبد آماده شوید؟

سونوگرافی کبد هم مانند هر آزمایش یا روند پزشکی، نیاز به آمادگی قبلی دارد:

  • اگر به هر دارو، رنگ، لاتکس یا ید حساسیت دارید، حتما باید به رادیولوژیست اطلاع دهید؛
  • طلا و جواهرات به همراه نداشته باشید؛
  • آمادگی این را داشته باشید که حداقل به مدت نیم ساعت به پشت دراز بکشید.
بعد از سونوگرافی کبد چه کار کنید؟

زمانی که سونوگرافی کبد به اتمام رسید، مایعات زیادی بنوشید و هر زمانی که امکان داشت، حمام کنید تا هر گونه مواد رادیونوکلئید باقی مانده در بدن دفع شود.

بعد از سونوگرافی می‌توانید فعالیت‌های عادی روزانه را انجام دهید، مگر اینکه پزشک توصیه دیگری داشته باشد.

اگر در اطراف محل لوله تزریق وریدی التهاب یا قرمزی مشاهده کردید، به پزشک خود اطلاع دهید.

  • سونوگرافی

بهترین زمان برای انجام اولین سونوگرافی

ارسال شده در: هومینو | ۰
۱- سونوگرافی چیست؟

سونوگرافی امواجی است که به بافت بدن مادر فرستاده می شود و

بسته به آنکه به بافت نرم یا سخت بدن برخورد کند، تصاویری ایجاد می کند.

در سونوگرافی معمولی یا همان سونوگرافی دوبعدی به صورت سیاه و سفید دیده می شود.

۲-بهترین زمان برای انجام اولین سونوگرافی چه وقتی است؟

اگر مادر در شرایط عادی باشد و مشکل و درد خاصی نداشته باشد – درد خاص از آن لحاظ که

بیشتر مادران در اوایل بارداری دردهایی دارند که به دلیل عادی نبودن

شرایط برای رحم طبیعی است – بهترین زمان برای انجام نخستین سونوگرافی، هفته هشتم است.

 

بسیاری از خانم ها به محض اینکه متوجه بارداری خود می شوند یا حتی شک می کنند،

اصرار به سونوگرافی دارند. به دلیل اینکه فکر می کنند چون در سونوگرافی می توان

درون رحم را با چشم دید قابل اطمینان تر است. درصورتی که برای این کار می توان از

تست های بارداری و آزمایش استفاده کرد و نیازی به سونوگرافی نیست.

زیرا سونوگرافی حتی اگر در این زمان، بارداری را تایید کند، قادر نیست سالم بودن جنین را اثبات کند.

بنابراین پزشک ناچار است مدتی بعد سونوگرافی را تجدید کند که همان

دوماهگی یا هشت هفتگی جنین است.

۳- آیا سونوگرافی تنها برای تعیین جنسیت است؟

خیر، درواقع وظیفه اصلی سونوگرافی تایید سلامت جسمی جنین است؛

به طور مثال یک سونوگرافی به نام سونوگرافی غیربالگری سه ماهه نخست در

هفته یازدهم تا چهاردهم بارداری انجام می شود و می تواند احتمال

برخی از اختلالات کروموزومی ازجمله منگولیسم را گزارش دهد.

این بیماری از روی بافت گردن و فرم استخوان بینی در جنین تشخیص داده می شود

زیرا جنین هایی که دچار این مشکل هستند بینی پهن و کوتاه و

بدون استخوان و بافت گردن غیرطبیعی دارند.

بنابراین سونوگرافی در ماه های اول برای آگاهی از سلامت جنین انجام می شود و

در عین حال جنسیت وی را نیز مشخص می کند.

۴- چند نوع سونوگرافی وجود دارد؟

سونوگرافی انواع مختلفی دارد و برای مادران براساس اینکه شرایط عادی یا غیرعادی ای مانند

دیابت و فشار خون بالا داشته باشند و یا مادرانی که جنینشان به دلایلی رشد خوبی نداشته و

در معرض خطر هستند نوع خاصی از آن تجویز می شود؛ به طور مثال نوعی سونوگرافی برای تشخیص

نارسایی دهانه رحم وجود دارد که برای مادرانی که سابقه سقط های بالای سه ماه و چهار ماه دارند

انجام می شود زیرا ممکن است رحم به دلیل سنگین شدن تدریجی جنین نتواند وزن آن را تحمل کند

یا انواعی از سونوگرافی به نام داپلر عروق و شریان های بند ناف، داپلر شریان مغز جنین و داپلر

عروق رحم و انواع دیگری وجود دارند که در شرایط خاص و به تشخیص پزشک انجام می شوند.

۵- تعداد دفعات سونوگرافی طی دوره بارداری من چند بار است؟

این موضوع بستگی به نتیجه معاینه های پزشک دارد که باتوجه به عوامل گوناگونی مانند

نتیجه آزمایش ها و شرایط بدنی مادر تعیین می شود. اگر پزشکی تشخیص دهد

که شرایط مادر حساس است ممکن است ماهی یک بار دستور سونوگرافی بدهد.

درصورت عادی بودن شرایط، یک بار در همان هشت هفتگی جنین، بار دوم از هفته

یازدهم تا چهاردهم برای تست سونوگرافی غیربالگری سه ماهه نخست، بار سوم

بین هفته پانزدهم تا بیست و دوم برای تست غربالگری خون – که البته یک بار هم همزمان

با بار دوم سونوگرافی انجام می شود – و بار چهارم در ماه آخر بارداری برای تعیین وضعیت قرارگیری

جنین در بدن، انجام می شود. جنین به طور معمول باید با سر به طرف پایین در رحم قرار گرفته باشد.

بنابراین یک خانم باردار در طول دوره نه ماهه بارداری چهاربار نیاز به سونوگرافی دارد و

بیشتر از این در حالت عادی اصلا ضرورتی ندارد و بهتر است برخی از مادران که

در این مورد کمی نگرانی و وسواس دارند این نکته را مدنظر قرار دهند.

۶- چند روز برای انجام سونوگرافی وجود دارد؟

دو روش برای انجام سونوگرافی وجود دارد. یکی نوع معمول سونوگرافی که همان سونوگرافی

ابدومینال یا شکمی است که از روی شکم انجام می شود و دیگری سونوگرافی

واژینال که از داخل واژن و معمولا در شرایط خاصی صورت می گیرد.

۷- سونوگرافی سه بعدی و چهاربعدی چیست؟

سونوگرافی سه بعدی و چهاربعدی مانند سونوگرافی دوبعدی تنها تصاویر سیاه و سفید

را نشان نمی دهد بلکه همانند تصاویر سه بعدی و چهاربعدی جزییات کامل

تر و روشن تری از بدن جنین را نشان می دهد.

ما در این سونوگرافی ها می توانیم دقت بالاتری در تشخیص

ناهنجاری های بزرگ داشته باشیم.

این نوع سونوگرافی از هفته پانزدهم تا بیست و ششم انجام می شود و

راه بهتری برای بررسی شرایط جنین به حساب می آید. در چنین سونوهایی همچنین مادر

می تواند عکس العمل ها و حرکات فرزندش را واضح تر مشاهده کند.

۸- مزایا و معایب سونوگرافی های سه بعدی و چهاربعدی چیست؟

این نوع سونوگرافی نسبت به سونوگرافی دو بعدی دقت بیشتری برای تشخیص ناهنجاری ها دارد

و برای مادرانی که سابقه مرده زایی، سقط، داشتن جنین معیوب و یا اختلالی در رحم دارند

بهتر است که این نوع سونوگرافی حتما انجام شود اما در شرایط عادی بسیاری از

پزشکان و متخصصین اصراری به این نوع سونوگرافی ندارند.

اگر پزشک تشخیص دهد که ممکن است در صورت انجام ندادن این کار در آینده

صدمات جبران ناپذیری به کودک و مادر وارد آید برای اطمینان، آن را تجویز می کند.

۹- آیا سونوگرافی می تواند برای من یا جنینم خطرناک باشد؟

سونوگرافی به دلیل اینکه از طریق امواج صوتی و نه اشعه انجام می شود

به هیچ عنوان خطری برای جنین و مادر ندارد.

این امر در مورد سونوگرافی های سه بعدی و چهاربعدی هم صدق می کند.

البته عده بسیاری کمی از متخصصین تصور می کنند شاید سونوگرافی از نوع داپلر، آن هم

در صورتی که برای مدت زیادی بر روی بدن مادر انجام شود کمی برای جنین

مشکل ساز باشد که البته درصد آن بسیار اندک است.

 

۱۰- مدت زمان سونوگرافی چقدر است؟

این زمان بستگی به آماده بودن تجهیزات و مهارت پزشک دارد. معمولا در مدت زمان

بسیار کوتاه – پنج یا ده دقیقه ای – انجام می شود که البته در سونوگرافی های

سه بعدی و چهاربعدی ممکن است بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه طول بکشد.

 

  • فیزیوتراپی

تشخیص درمان آرتروز زانو در جوانان

ارسال شده در: هومینو | ۰
درمان آرتروز زانو در جوانان

آرتروز زانو بیماری پیشرونده تخریب غضروف مفصلی است که عموما در سنین بالای ۶۰ سال رخ

می دهد. دو نوع اصلی آرتروز زانو داریم. دراستئوآرتروز اولیه علت بیماری مشخص نیست و معمولا

با افزایش سن و افزایش فشار و تخریب غضروف مفصلی درد بیمار آغاز می شود. اما در استئوآرتروز

ثانویه علت آرتروز زانو می تواند ضربه ، بیماری های متابولیک ، اختلالات مادرزادی و یائسگی زودرس

باشد . استئوآرتروز ثانویه در سنین زیر ۴۰ سال رخ می دهد. همچنین وزن بالا ، بد راستایی های

زانو ، ضعف عضلات و شلی لیگامان های مفصل زانو می توانند از عواملی باشند که موجب ابتلا

جوانان به استئوآرتروز زانو می شوند. درمان آرتروز زانو در جوانان شامل کاهش وزن ، کاهش

درد و التهاب ، کاهش فشار بر زانو ، درمان بیماری های زمینه ای همانند التهابات مفصلی و عفونت

و تقویت عضلات مفصل زانو می باشد.

آرتروز زانو درد در جوانان

ممکن است فکر کنید که آرتروز زانو بیماری است که تنها در سنین بالا رخ می دهد و امکان ندارد در

سنین جوانی به آرتروز زانو مبتلا شد در حالیکه بیماری های متابولیک و التهابی ، بی تحرکی ، وزن بالا ،

ضعف عضلات مفصل زانو ،عفونت ،اختلالات راستای زانو همانند زانو ضربدری و زانو پرانتزی ، ضربه

مستقیم به مفصل و فعالیت های ورزشی شدید عواملی هستند که موجب ابتلا به آرتروز زانو در جوانان

می شوند. درد ، تورم ، گرم و ملتهب بودن مفصل زانو ، خشکی و محدودیت حرکتی زانو از جمله

علائم آرتروز زانو در جوانان می باشد. پزشک با دستگاه فیزیوتراپی و انجام تست های اختصاصی مربوط

به آرتروز زانو علت درد و مشکل زانو را تشخیص می دهد و بهترین درمان را برای بیمار در نظر می گیرد.

تشخیص آرتروز زانو در جوانان

استئوارتروز زانو یکی از شایع ترین علل درد و محدودیت عملکردی در زانو می باشد.

گرچه این وضعیت بیشتر در افراد مسن و کم تحرک دیده می شود.

اما ممکن است افراد جوان و جمعیت ورزشکاران را نیز درگیر کند.

این بیماری در جوانان معمولا بعد از آسیب ساختار های زانو.

در اثر ضربه و کاهش ثبات مفصل ، ضعف عضلات اطراف مفصل زانو.

بیماری های عفونی و التهابی و همچنین ورزش های سنگین و شدید ایجاد می شود.

آرتروز زانو در جوانان با کمک علائم بیمار ، عکس های رادیوگرافی.

MRI و همچنین تست های اختصاصی آرتروز زانو تشخیص داده می شود.

اما گاهی تشخیص آرتروز زانو در جوانان و ورزشکاران به دلیل افزایش سطح تحمل درد. در آن ها بسیار مشکل می باشد.

اما درمان آن ها با سایر بیماران مبتلا به استئوآرتروز زانو یکسان می باشد.