• بارداری

پارگی کیسۀ آب و مراقبت‌های پزشکی در دوران بارداری

ارسال شده در: هومینو | ۰

دوران بارداری: جنین درون کیسه‌ای محتوی مایع آمنیوتیک غوطه‌ور است که از او در برابر ضربه

و عفونت‌ها مراقبت می‌کند و به آن کیسۀ آب می‌گویند. وقتی غشای کیسۀ آب

سوراخ یا پاره شود، مایع آمنیوتیک از طریق دهانۀ رحم و واژن خارج خواهد شد.

پاره شدن کیسۀ آب می‌تواند خطرهایی را برای جنین به وجود آورد. این مطلب در

مورد علائم پارگی کیسۀ آب و مراقبت‌های لازم در صورت بروز مشکل، راهنمایی‌هایی

را به شما خواهد داد.

در این مقاله مطالعه می‌کنید:

  • علائم پارگی کیسۀ آب
  • مراقبت‌های پزشکی پس از پارگی کیسۀ آب
  • خطرات پارگی کیسۀ آب و شروع نشدن زایمان

دوران بارداری :علائم پارگی کیسۀ آب

کیسۀ آب اکثر زنان به ‌صورت طبیعی در پایان مرحلۀ اول زایمان پاره می‌شود.

زمان زایمان اغلب با انقباض ماهیچه‌ها آغاز می‌شود، اما گاهی این کیسه می‌تواند

پیش از شروع انقباضات مربوط به زایمان نیز پاره شود، به این اتفاق پار‌گی زودرس

کیسۀ آب می‌گویند. پارگی زودرس کیسۀ آب اگر پیش از هفتۀ ۳۷ بارداری اتفاق

بیفتد می‌تواند خطرناک باشد. پارگی کیسۀ آب به معنی خروج زیاد و کامل حجم

زیادی مایع از واژن نیست، بلکه ممکن است یک رطوبت ساده مانند نشت

کمی ادرار باشد.

توجه به نوع ترشحات واژن می‌تواند به شما در تشخیص به موقع پارگی کیسۀ

آب کمک کند. توجه کنید که مقدار مایعی که از بدنتان خارج می‌شود متفاوت است؛

ممکن است بسیار اندک یا خیلی زیاد باشد. رنگ مایع آمنیوتیک تقریباً شفاف

و متمایل به زرد است و امکان دارد مقداری خون نیز در آن وجود داشته باشد.

اگر فکر می‌کنید که کیسۀ آب شما پاره شده است، سعی کنید خونسرد بمانید

و با اورژانس تماس بگیرید یا هرچه سریع‌تر خودتان را به بیمارستان برسانید.

در صورت خروج مقدار زیادی آب نیز بهتر است هرچه سریع‌تر به پزشک مراجعه کنید.

مراقبت‌های پزشکی پس از پارگی کیسۀ آب

زمانی که کیسۀ آب شما پاره شود، پزشک پیش از هر چیز ابتدا وضعیت عمومی

سلامت شما و کودکتان را ارزیابی خواهد کرد. پزشک ممکن است از شما چنین سؤال‌هایی را بپرسد:

  • هنگام پاره شدن کیسۀ آب، چقدر مایع از بدنتان خارج شد؛ زیاد یا کم؟

  • مایع خارج‌شده چه رنگی بود؟

  • دوران بارداری :آیا دارای علائم آغاز انقباض مانند گرفتگی عضله هستید؟

او همچنین برای اطمینان از سلامت کودک به ضربان قلب او گوش خواهد کرد.

در این مرحله معمولاً نیاز به بررسی از طریق واژن نیست. با این وجود ممکن است

پزشک برای بررسی میزان خروج مایع نیازمند معاینۀ واژن باشد. مراقبت‌های

بعد از پارگی زودرس کیسۀ آب با توجه به میزان پیشرفت بارداری و وضعیت سلامت

مادر و جنین خواهد بود. اگر بعد از هفتۀ ۳۴ بارداری کیسۀ آب پاره شود، درصورتی‌

که انقباضات رحمی شروع نشده باشد، پزشک انتخاب‌های زیر را خواهد داشت:

  • در اولین فرصت نسبت به زایمان با روش القای زایمان اقدام کند.
  • ۲۴ ساعت صبر کند تا شاید بدون نیاز به روش القا، زایمان شروع شود.
  • بیش از ۲۴ ساعت منتظر بماند تا انقباضات زایمان شروع شود؛ البته در این حالت،
  • خطر انتقال عفونت به رحم نیز وجود دارد.

انقباضات زایمان احتمال دارد ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از پاره شدن کیسۀ آب شروع شود،

بنابراین احتمالاً پزشک توصیه می‌کند که پیش از زایمان به روش القا، ۲۴ ساعت صبر کنید.

اگر بارداری در هفته‌های ۲۵ تا ۳۴ باشد، مادر باردار برای مراقبت بیشتر در بیمارستان

بستری خواهد شد و در این مدت علاوه بر دریافت مایعات، علائم حیاتی مادر

و جنین هر چهار ساعت یک بار کنترل می‌شود. همچنین معاینات شکمی نیز

برای بررسی میزان انقباضات و حساسیت رحم انجام خواهد شد.

پزشک برای بررسی احتمال عفونت، آزمایش‌‌هایی را تجویز خواهد کرد.

در صورت پایدار بودن وضعیت سلامت مادر و جنین، پزشک تا هفتۀ ۳۴ صبر

خواهد کرد و رشد ریه‌‌های جنین را تحت نظر خواهد گرفت و در اولین فرصت،

زایمان را به روش القا انجام خواهد داد. اگر پارگی کیسۀ آب پیش از هفتۀ ۲۵ اتفاق بیفتد،

پزشک بعد از بررسی وضعیت آنومالی جنین و همچنین بررسی برای هر گونه عفونت،

۴۸ ساعت زمان خواهد داد. اگر مشکل رفع شود و وضعیت جنین و مادر پایدار شود،

ادامۀ بارداری تحت کنترل و نظارت انجام خواهد شد و در غیر این صورت، پزشک

فوراً پیشنهاد ختم بارداری را خواهد داد.

دوران بارداری :خطرات پارگی کیسۀ آب و شروع نشدن زایمان

اگر بعد از هفتۀ ۳۷ بارداری هستید و بیشتر از ۴۸ ساعت از پاره شدن کیسۀ آب شما

می‌گذرد و هنوز انقباضات زایمان شماآغاز نشده است، باید هرچه سریع‌تر در مورد اقدامات

بعدی تصمیم بگیرید. زیرا هرچه فاصلۀ میان پاره شدن کیسۀ آب و تولد نوزاد بیشتر شود،

خطر ابتلا به عفونت شما و کودکتان افزایش می‌یابد. پزشک می‌تواند فوراً زایمان را

با روش القا آغاز کند. زایمان به روش القا دردناک‌تر یا سخت‌تر از زایمان طبیعی نیست

و شما در این روش هم تجربه‌ای نزدیک به تجربۀ زایمان طبیعی خواهید داشت و از همان

روش‌های کنترل درد زایمان طبیعی برای شما استفاده خواهد شد. اگر بعد از پارگی کیسۀ آب،

منتظر شروع طبیعی زایمان هستید، باید وضعیت شما به دقت تحت نظر قرار گیرد. در این زمان کنترل موارد زیر ضروری است:

  • کنترل ضربان قلب و حرکات جنین هر ۲۴ ساعت
  • تغییر در دمای بدن هر چهار ساعت یک بار برای بررسی وجود تب
  • تغییر در رنگ و بوی ترشحات مایع آمنیوتیک

در صورت وجود هر گونه تغییر در وضعیت حرکت و ضربان قلب جنین یا وجود نشانه‌های

عفونت مانند تب و لرز، پزشک به سرعت القای زایمان را آغاز خواهد کرد. پس از تشخیص عفونت،

پزشک آنتی‌بیوتیک را به صورت تزریق وریدی برای شما تجویز خواهد کرد و لازم است

که سریعاً با روش القا، زایمان را انجام دهد. این اقدامات به حفاظت از جنین شما کمک خواهد کرد.

اگر دارای هیچ‌کدام از علائم عفونت نباشید و به صورت طبیعی بعد از ۲۴ ساعت پس از پاره شدن کیسۀ آب

زایمان کنید، ممکن است برای مراقبت بیشتر لازم باشد که نوزاد شما در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان

یا nicu برای مدت کوتاهی بماند. با این کار می‌توان نوزاد را برای بررسی علائم عفونت احتمالی تحت نظر گرفت.

  • عفونت خون

عفونت خون

ارسال شده در: هومینو | ۰

عفونت خون در پی ورود باکتری‌ها به جریان خون ایجاد می‌شود. با اینکه تعریف

پزشکی عفونت خون کمی متفاوت است، ولی این تعریف برای توصیف باکتریمی،

سپتی‌سمی و سپسیس نیز استفاده می‌شود. سپسیس نوعی عفونت خطرناک

است که ممکن است به مرگ منجر شود. عفونت خون در صورت عدم درمان به ‌موقع،

به‌سرعت به سپسیس تبدیل می‌شود. بنابراین تشخیص و درمان سریع عفونت خون

ضروری است. با این تفاسیر شناخت عواملی که منجر به بروز عفونت خون می‌شوند،

ضروری است و به شما کمک می‌کند از وقوع آن پیشگیری کنید.

علل بروز عفونت خون

عفونت خون زمانی ایجاد می‌شود که باکتریِ عامل عفونت در یکی از اعضای بدن‌،

وارد جریان خون شود. به حضور باکتری در خون باکتری می یا سپتی‌سمی گفته می‌شود.

با اینکه اصطلاحات سپتی‌سمی و سپسیس را معمولا با تعاریف مشابه به‌کار می‌برند،

ولی از لحاظ فنی این دو اصطلاح با یکدیگر تفاوت دارند. سپتی‌سمی به معنای وجود باکتری

در خون است که می‌تواند منجر به بروز سپسیس شود. سپسیس حالت شدید عفونت

خون است که اگر با درمان مناسب پاسخ داده نشود، زندگی فرد را تهدید خواهد کرد.

با این‌حال هر گونه عفونت ناشی از باکتری، قارچ یا ویروس می‌تواند موجب بروز سپسیس

شود و نیازی نیست حتما عامل ایجاد این عفونت‌ها در جریان خون فرد وجود داشته باشد.

این دسته عفونت‌ها معمولا در ریه‌، شکم و دستگاه ادراری به‌وجود می‌آیند. سپسیس اغلب

در افرادی رخ می‌دهد که بستری شده‌اند، زیرا در این مواقع احتمال بروز عفونت‌ها بالاتر است.

عفونت خون به معنای ورود باکتری‌ای به جریان خون است که قبلا در جایی از بدن عفونت

ایجاد کرده است. بنابراین تا زمانی که یک عفونت اولیه رخ نداده باشد، سپسیس ایجاد نمی‌شود.

برخی از شایع‌ترین علل عفونت‌های منجر به سپسیس عبارتند از:

  • عفونت شکمی؛
  • عفونت ناشی از نیش آلوده‌ی حشرات؛
  • عفونت‌های ناشی از کاتتر (لوله‌‌ای نازک و منعطف) که برای کارهایی مانند دیالیز و شیمی‌درمانی استفاده می‌شوند؛
  • کشیدن دندان یا عفونت دندان؛
  • قرار گرفتن زخم ناشی از عمل‌های جراحی در معرض باکتری‌ها یا عوض نکردن به‌موقع بانداژ؛
  • قرار گرفتن زخم‌های باز در معرض محیط؛
  • عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو؛
  • عفونت کلیه یا دستگاه ادراری؛
  • سینه‌ پهلو؛
  • عفونت‌های پوستی.

برخی افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به سپسیس هستند. این افراد عبارتند از:

  • کسانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. مانند افراد مبتلا به ایدز یا سرطان خون؛
  • کودکان خردسال؛
  • افراد مسن؛
  • افرادی که از مواد مخدر داخل وریدی مانند هروئین استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که بهداشت دندان را رعایت نمی‌کنند؛
  • کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند؛
  • افرادی که به‌تازگی عمل جراحی یا اعمال دندان‌پزشکی انجام داده‌اند؛
  • کسانی که در محل کارشان در معرض باکتری و ویروس‌های زیادی قرار دارند، مانند افرادی که در بیمارستان یا در فضای باز کار می‌کنند.

علائم عفونت خون عبارتند از:

  • لرز؛
  • تب شدید یا متوسط؛
  • ضعف؛
  • تنفس سریع؛
  • افزایش سرعت ضربان قلب یا تپش قلب؛
  • رنگ‌پریدگی مخصوصا در صورت.

برخی از علائم بالا می‌تواند ناشی از آنفولانزا یا سایر بیماری‌ها باشد. با این‌حال اگر در دوران نقاهت

به‌سر می‌برید یا به‌تازگی عمل جراحی داشته‌اید، بهتر است با مشاهده‌ی این علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

برخی دیگر از علائم پیشرفته‌تر عفونت خون عبارتند از:

  • کنفوزیون (نوعی حالت گیجی و کاهش هوشیاری
  • خال‌های قرمز بر روی پوست که ممکن است بزرگ‌تر و شبیه کبودی ناشی از ضربات شود؛
  • عدم تولید یا تولید اندک ادرار؛
  • شوک (افت فشار خون
  • از کار افتادگی یا نارسایی اندام‌ها.
  • عفونت خون ممکن است موجب بروز سندرم زجر تنفسی یا شوک تنفسی شود. اگر این
  • وضعیت به‌خوبی درمان نشود، مرگ بیمار را به دنبال خواهد داشت.

تشخیص عفونت خون

تشخیص عفونت خون توسط خود فرد کار دشواری است، زیرا علائم آن با علائم بسیاری از بیماری‌های

دیگر یکسان است. بهترین روش برای تشخیص سپتی‌سمی مراجعه به پزشک است. پزشک قبل

از هر چیز شما را معاینه می‌کند. این معاینه شامل اندازه‌گیری دمای بدن و فشار خون است.

اگر پزشک‌ پس از معاینه به عفونت خون مشکوک باشد، آزمایشات دقیق‌تری برای پیدا کردن علائم

عفونت‌های باکتریایی انجام خواهد داد. سپتی‌سمی با آزمایش‌های زیر قابل تشخیص است:

در صورتی‌که باکتری موجب عفونت شده باشد، پزشک با شناسایی آن آنتی‌بیوتیک مناسب را برای درمان‌تان تجویز می‌کند.

روش‌های درمان عفونت خون

درمان سریع عفونت خون ضروری است، زیرا عفونت‌ می‌تواند به‌سرعت به بافت‌ها و دریچه‌های قلب

گسترش بیابد. در صورت بروز عفونت خون احتمالا نیاز است بیمار در بیمارستان بستری شود. در صورتی‌

که علائمی مانند شوک در فرد ایجاد شود، باید او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کرد. علائم شوک عبارتند از:

  • رنگ‌پریدگی؛
  • ضربان تند ولی ضعیف؛
  • تنفس تند ولی کم‌عمق؛
  • سرگیجه و عدم هوشیاری؛
  • فشار خون پایین.
  • ممکن است برای ثبات فشار خون‌تان و کمک به رهایی از شر عفونت‌ها اکسیژن و مایعات به‌صورت وریدی
  • به شما تزریق شود. لخته شدن خون نگرانی دیگری است که در بیماران بی‌تحرک وجود دارد.

سپسیس معمولا با مصرف زیاد مایعات، تزریق داخل‌وریدی و آنتی‌بیوتیک‌هایی که باکتری‌های عامل عفونت

را هدف قرار می‌دهند، درمان می‌شود. گاهی اوقات برای کمک به تعادل فشار خون، مصرف موقت برخی

داروها نیاز است. این داروها وازوپرسور نام دارند. اگر سپسیس به قدری شدید باشد که موجب از کار افتادگی

چندین عضو شود، ممکن است هوا به کمک دستگاه وارد بدن بیمار شود. اگر سپسیس موجب از کار افتادگی

کلیه شود، بیمار باید به‌طور موقت تحت دیالیز قرار بگیرد.

بهبودی و چشم‌انداز درازمدت

عفونت خون می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. بر اساس اعلام مایو کلینیک (یکی از معتبرترین مراکز و

دانشگاه‌های علوم پزشکی جهان) مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده

می‌شود و حتی در صورت درمان موفق، سپسیس می‌تواند آسیب‌های دائمی به همراه داشته باشد.

یکی از این مشکلات افزایش احتمال عفونت‌ها در آینده است.

هرقدر درمان پزشک‌تان را بهتر اجرا کنید، احتمال بهبودی کامل‌تان افزایش می‌یابد. درمان سریع و

تهاجمی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شانس رهایی از سپسیس را افزایش خواهد داد.

بسیاری از افراد بدون پیامدهای بعدی از سپسیس خفیف بهبود می‌یابند. با مراقبت‌های مناسب

ظرف مدت ۱ یا ۲ هفته حال‌ بیمار بهتر می‌شود.

اما اگر از سپسیس شدید نجات پیدا کنید، باز هم پیامد‌های خطرناک آن شما را تهدید خواهد کرد.

برخی از عوارض جانبی بلندمدت سپسیس عبارتند از:

افزایش احتمال بروز لخته‌های خونی؛

از کار افتادگی اعضا. ممکن است فرد برای ادامه‌ی زندگی به عمل جراحی یا اقداماتی نیاز داشته باشد؛

مرگ بافت یا قانقاریا؛ ممکن است نیاز باشد بافت یا اندام تحت تأثیر قطع شود.

پیشگیری از عفونت خون

بهترین راه برای پیشگیری از عفونت خون، درمان و پیشگیری از بروز عفونت‌هاست. باید از زخم‌ها

با تمیز نگه‌داشتن و تعویض به‌موقع بانداژ مراقبت کرد تا دچار عفونت نشوند.

  • بارداری

فواید استفاده از شکم بند بارداری

ارسال شده در: هومینو | ۰

شکم بند بارداری چیست؟

شکم بند بارداری یا کرست طبی برای حمایت از کمر و شکم در دوران بارداری طراحی

شده است.  انواع کرست های کشی که شکم و اطراف آنرا بخوبی نگهداری می کنند

و تدریجا با بزرگ شدن شکم کش بیایند بهترین نوع خود محسوب می شوند.

فواید استفاده از شکم بند بارداری:

گروهی از زنان باردار به علت ترس از فشاری که شکم بند بارداری ممکن است به

نوزاد داخل شکم آنها بیاورد از بستن آن خودداری میکنند  این لباس های انعطاف پذیر

مزایای زیادی برای زنان باردار دارد که عبارتند از : 

۱- باند شکم به کاهش درد کمک می کند:
درد پشت و مفصل در دوران بارداری ( کمردرد دوران بارداری) می تواند خسته کننده باشد

و در فعالیت های روزمره دشوار باشد. یک مطالعه در مجله اسپاین شیوع درد پشت و لگن

در دوران بارداری را بررسی می کند. آنها دریافتند که ۷۱ درصد زنان کمردرد و ۶۵ درصد کمر

بند لگنی را گزارش کردند. شکم بند یا گن در طول بارداری به حمایت از کمردرد کمک می کند

که ممکن است باعث کاهش درد شود.

۲- شکم بند بارداری به شما اجازه می دهد که به راحتی در فعالیت های روزانه

شرکت کنید:
ورزش در دوران بارداری (نرمش های دوران بارداری و ۵ توصیه جدی ) مزایای سلامتی زیادی دارد.

یک مطالعه در بررسی های فعلی در پزشکی اسکلتی عضلانی نشان می دهد که ورزش های

روزانه تاثیر مثبتی بر سلامتی دارند.

ورزش، تنش و استقامت عضله را افزایش می دهد و میزان بروز فشار خون بالا، افسردگی و دیابت

را کاهش می دهد. بسیاری از زنان به دلیل درد و ناراحتی قادر به انجام تمرین یا ادامه کار

در دوران بارداری نیستند. استفاده از شکم بند بارداری می تواند به کاهش ناراحتی کمک کند

و مشارکت در فعالیت های روزمره را به همراه داشته باشد و منافع فیزیکی و مالی را به همراه داشته باشد.

۳- درد مفاصل ساکرویلیک (SI):
درد مفصلی SI اغلب در دوران بارداری ناشی از افزایش آرامن است که یک هورمون مناسب

نامیده می شود و باعث می شود که مفصل ران شل تر شود. این درد شدید و گاه دردناک در

قسمت پشتی مجاور سینه است. شکم بند بارداری  که از این منطقه پشتیبانی می کنند،

کمک می کنند که مفصل ثابت باشد و از درد در طول فعالیت جلوگیری می کند.

۴- نفس کشیدن را راحت میکند:
رحم را بدون اینکه به آن فشاری بیاورد از پایین به طرف بالا نگه داشته و نفس کشیدن را راحت می‌نماید.

۵- درد رباط گرد
این در طول سه ماهه دوم بارداری اتفاق می افتد و درد مزمن دیگری از بارداری است.

این درد به صورت خفیف به شدید در جلوی مفصل ران و زیر شکم اتفاق می افتد. این درد

به خاطر افزایش وزن و فشار روی رباط هایی که از بزرگ شدن رحم حمایت می کند اتفاق

می افتد، یک مشکل موقت اما گاهی غیر قابل تحمل است!

  –  شکم بند به توزیع وزن نوزاد در پشت و شکم کمک می کنند که ممکن است باعث

کاهش فشار روی رباط های گرد و کاهش درد شوند.
  –  شکم بند بارداری در طول فعالیت ها باعث فشرده سازی ملایمی می شوند.
  –  فشرده سازی ملایم شکم بند یا گن می تواند به حمایت از رحم و کاهش درد ناشی

از حرکت در فعالیت بدنی کمک کند. احتیاط: فشرده سازی بیش از حد در شکم می تواند

گردش خون را مختل کند و می تواند منجر به اثرات منفی بر فشار خون شود. همچنین

می تواند باعث سوزش معده و سوء هاضمه شود.
–   آنها نشانه های بیرونی برای حالت درست بدن را ارائه می دهند.
–  گن بارداری به بدن اجازه می دهد تا راحت تر به حالت مناسب برسد. با حمایت

از پشت و پهلو، باند های شکم موقعیت صحیح را تشخیص می دهند و از بروز بیش

از حد درد پشت جلوگیری می کنند. شکل ظاهری بارداری “به سمت عقب” به دلیل وزن

اضافی در جلوی بدن است که همراه با کشش و تضعیف عضلات اصلی هسته ای که

از ستون فقرات حمایت می کنند، دیده می شود.

۶- کاهش فشار بر روی عضلات
احساس فشار و سنگینی را کم کرده ، حرکت نوزاد را در داخل شکم آسان می‌نماید و

در حقیقت عمل عضلات پایین شکم را انجام می‌دهد و بدین ترتیب سبب استراحت عضلات می‌گردد.

 


تفاوت شکم بند بارداری با کمربند بارداری

تفاوت میان کمربند و شکم بند حاملگی چه عواملی هستند ؟
– مهمترین تفاوت میان کمربند و شکمبند نحوه طراحی آن می باشد. کمربند ها قسمت

پشتی آن بزرگتر از قسمت جلویی آنها هستند.
– همچنین شکم بند ها قسمت جلویی آنها بزرگت و مقاوم تر از پد پشتی می باشند

که موجب جلوگیری از بروز صدمات احتمالی به جنین می شود.
– از دیگر تفاوت میان آنها قسمت نوار کش و گنجایش شکم بند می باشد که از پشت

بسته می شود اما مدل های کمری از جلو نگهدارنده است.
– باید بدانیم که برخی مدل های شکم بند دارای پد های فنری حرفه ای برای کمر نیز

هستند و کار کمربند و شکم بند را با یکدیگر انجام می دهند.
– کمربند های بارداری با کمربند های لاغری نیز بسیار متفاوت هستند چرا که اندازه

مدل های حاملگی قابل تغییر می باشند.

نکات مهم در رابطه با استفاده از شکم بند بارداری: 
– قبل از استفاده از هر گونه شکم بند بارداری حتما با پزشک خود مشورت کنید
– حتما از برندی استفاده نمایید که مانع از ایجاد حساسیت پوستی برای شما باشد.
– در هنگام بستن شکم بند دقت کنید که شکم شما تحت فشار نباشد تا به جنین

آسیب رسانده نشود.
– از طرف دیگر شکم بند آن قدر هم آزاد نباشد که هیچ گونه نگهدارندگی نداشته باشد.
– با بزرگتر شدن سایز دور شکم، شکم بند را مناسب با دور شکم خود تنظیم کنید.
– شب‌ها هنگام خواب از بستن شکم‌بند بارداری خودداری نمایید.

  • بارداری

معاینات دوران بارداری

ارسال شده در: هومینو | ۰

ملاقات‌های منظم با پزشک در دوران بارداری از اهمیت خاصی برخوردارند.

انجام منظم مراقبت‌های بارداری می‌تواند از بروز عوارض بارداری و زایمان به

شکل مؤثری پیشگیری کند. در این مطلب با تعداد جلسه‌های معاینات بارداری،

چگونگی این معاینات و نکاتی برای استفادۀ بهتر از زمان کوتاه ملاقات با پزشک آشنا خواهید شد.

​​​​​​​تعداد جلسات معاینه‌

تعداد جلساتی که برای معاینات پیش از زایمان باید به پزشک مراجعه کنید زیاد

است. به همین دلیل، لازم است در انتخاب پزشک دقت کنید تا درنهایت پزشکی

را انتخاب کنید که به او اعتماد دارید و در طول ملاقات‌هایتان در کنارش احساس

راحتی می‌کنید. حداقل جلسات ملاقات با پزشک که در دستورالعمل‌های وزارت

بهداشت برای یک بارداری عادی توصیه شده، حداقل هشت جلسه است. مراقبت

اول بهتر است بین هفته‌ها‌ی شش تا ۱۰ بارداری انجام شود. مراقبت دوم در فاصلۀ

هفته‌های ۱۶ تا ۲۰ بارداری، مراقبت سوم در هفته‌های ۲۶ تا ۳۰، مراقبت چهارم بین

هفته‌های ۳۱ تا ۳۴ و مراقبت پنجم در فاصلۀ هفته‌های ۳۵ تا ۳۷ باداری انجام شود.

مراقبت ششم، هفتم و هشتم به ترتیب در هفته‌های ۳۸، ۳۹ و ۴۰ انجام می‌شود.

بدیهی است که در صورت بروز عوارضی مثل فشار خون بالا یا وجود بیماری‌های مزمن

و با توجه به سابقۀ پزشکی شما، تعداد این ملاقات‌ها با پزشک افزایش می‌یابد، زیرا

داشتن سابقۀ مشکلات پزشکی یا مشکل جدیدی که در دوران بارداری برای شما ایجاد

شده، ممکن است باعث شود به جلسات معاینۀ بیشتری نیاز داشته باشید. در دوران

بارداری علاوه بر جلساتی که برای معاینات دوران بارداری به پزشک مراجعه می‌کنید،

ممکن است لازم باشد برای انجام آزمایش‌های خون، ادرار یا سونوگرافی و سایر آزمایش‌هایی

که ممکن است پزشک در این دوران برای شما تجویز کند به سایر مراکز خدمات درمانی

نیز مراجعه کنید.

چگونگی معاینات

در ابتدای جلسات معاینۀ بارداری، پزشک نتایج آزمایش‌هایی را مرور خواهد کرد که در

جلسات قبلی تجویز کرده و ممکن است سؤال‌هایی را برای بررسی وضعیت سلامت

مادر و جنین بپرسد. پزشک در این جلسات، معایناتی را با هدف بررسی پیشرفت بارداری

و کیفیت آن انجام خواهد داد. به طور معمول و بسته به هفتۀ بارداری، پزشک معاینات زیر

را انجام خواهد داد:

  • اندازه‌گیری وزن مادر و بررسی میزان وزن‌گیری
  • اندازه‌گیری فشار خون و معاینۀ دست و پاها برای هر گونه تورم
  • معاینۀ شکم برای بررسی هر گونه توده یا ضایعه و بررسی موقعیت جنین
  • اندازه‌گیری سایز رحم برای بررسی میزان پیشرفت بارداری؛ معمولاً بعد از سه ماهۀ دوم
  • گوش دادن به ضربان قلب جنین؛ معمولاً از سه ماهۀ دوم
  • معاینات لگنی و واژینال برای بررسی وضعیت دهانۀ رحم و ترشحات در هفته‌های پایانی بارداری

پزشک در این جلسات معمولاً آزمایش‌‌ها و سونوگرافی‌هایی را برای بررسی وضعیت سلامت

مادر و جنین تجویز خواهد کرد. همچنین در صورت وجود مشکلات احتمالی، ممکن است مادر

را برای پیگیری‌های بیشتر به متخصص دیگری معرفی کند. در انتهای جلسات نیز معمولاً پزشک

نتایج معاینات را با مادر در میان خواهد گذاشت. همچنین تغییراتی که تا زمان معاینۀ بعدی ممکن

است برای مادر اتفاق بیفتد را برای او شرح می‌دهد و علائم خطرناکی را گوشزد می‌کند که باید

در صورت مشاهدۀ آنها سریعاً به پزشک مراجعه کند. همچنین پزشک در مورد سبک زندگی مواردی

را یادآوری می‌کند. مواردی مثلاهمیت تغذیۀ سالم و دوری از سیگار، قلیان، الکل، مواد مخدر و در

کل مزایا و معایب آزمایش‌هایی را که می‌توانید انجام دهید، به شما اطلاع می‌دهد.

استفادهٔ بهتر از زمان کوتاه وقت ملاقات با پزشک

جلسات معاینۀ کامل همراه با پاسخگویی به سؤالات و آموزش مادر حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.

اما گاهی ملاقات‌ها کوتاه‌تر خواهد بود و این باعث ناراحتی مادران می‌شود. در صورت کوتاه بودن زمان

این معاینات و نارضایتی شما، باید نگرانی‌های خود را با پزشک مطرح کنید، زیرا مراقبت از شما و

فرزندتان وظیفۀ اوست. برای رضایت بیشتر از جلسات معاینۀ بارداری می‌توانید کارهای زیر را انجام دهید:

با پزشک واضح و شفاف صحبت کنید: پزشک شما نمی‌تواند ذهن شما را بخواند و با انجام

معاینات فیزیکی به افکار شما پی ببرد. پس هر نوع نگرانی را با او مطرح کنید. می‌توانید سؤال‌هایی

را که بعد از معاینۀ قبلی برای شما ایجاد شده است، یادداشت کنید و از پزشک خود بپرسید. غیر

از هر مشکل جسمی، اگر از لحاظ روحی نیز مشکلی دارید یا سؤالی دربارۀ تناسب اندام و تغذیۀ

خود دارید حتماً از پزشک خود بپرسید.

سؤالات غیرپزشکی را با پزشک مطرح نکنید: سؤالات غیرپزشکی خود را با منشی مطب یا

شخص مسئول دیگری مطرح کنید. سؤال‌هایی دربارۀ بیمه و آدرس مراکز مختلف را از پزشک خود

نکنید تا زمان بیشتری برای پرسیدن نکته‌های مهم‌تر داشته باشید.

روشنفکرانه عمل کنید: هنگام صحبت کردن با پزشک، تمام حرف‌های خود را به صراحت بزنید، اما

فراموش نکنید که به حرف‌های او نیز گوش بدهید و در صورت لزوم یادداشت بردارید.

به یاد داشته باشید که برخی روزها پزشک شما مشغله‌های بسیاری دارد. البته این موضوع به این

معنا نیست که او نباید به سؤال‌های شما پاسخ بدهد، بلکه اگر پزشک شما گاهی بیماران زیادی دارد

یا باید برای زایمان یکی از بیماران خود به بیمارستان برود، می‌توانید حرف‌های خود را در جلسۀ بعدی

ادامه دهید. ولی اگر پزشک شما همیشه پاسخ کاملی به شما نمی‌دهد یا همزمان با شما یک یا چند

بیمار را ویزیت می‌کند و به جای صحبت با خود شما، فقط به پرونده نگاه می‌کند،دلسوز شما نیست. بهتر

است پزشک خود را عوض کنید. شما و فرزندتان سزاوار توجهی بیش از این هستید.

مراقبت های پس از زایمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

مهمترین مراقبت های پس از زایمان

بسیاری از زنان مراقبت های پس از زایمان را جدی نمی گیرند و پس از زایمان تمامی توجه خود را معطوف نوزاد خود می کنند.
حال آنکه اگر مادران به مراقبت های پس از زایمان توجه کافی نداشته باشند و آنها را به کار نبندند

به برخی از دردها و مشکلات جسمانیدچار می شوند.

برخی از توصیه های مراقبتی در این باره را در ادامه می خوانیم:

تغذیه مادر پس از زایمان

همه زنان شیرده پس از زایمان بین ۵ تا ۷ کیلوگرم وزن کم می کنند.
به همین دلیل باید تغذیه مناسبی داشته باشند تا ضعیف نشوند.
مانند دوران بارداری همچنان از قرص های کلسیم و آهن استفاده کرده و

غذاهای حاوی فیبر و پروتئین را در برنامه غذایی خود بگنجانند.

البته لازم به ذکر است که هر زن با توجه به وزن و شرایط خود به برنامه غذایی متفاوتی نیاز دارد.
و بهتر است با مشاور و پزشک مربوطه در این باره مشورت کند.

خونریزی پس از زایمان

خونریزی پس از زایمان در واقع بسیار طبیعی است و موضوع نگران کننده ای محسوب نمی شود.
مگر در صورتیکه خونریزی همراه با بوی زننده و نامطبوعی باشد. در این حالت این بو به احتمال زیاد نشان دهنده عفونت است و باید سریعاً به پزشک رجوع شود و داروهای لازم مصرف گردد.

البته راه هایی برای پیشگیری از عفونت پس از زایمان وجود دارد که با بهره گیری از مشاوره زنان و زایمان می توانید از آنها و سایر مراقبت های پس از زایمان آگاه شوید.

احساس غم پس از زایمان

این احساس غم را با افسردگی پس از زایمان اشتباه نگیرید.
این حالت در غالب مادران ایجاد می شود و جای نگرانی ندارد.
چرا که علائم آن در طی دو هفته پس از زایمان از بین می رود.
در این مدت لازم است مدت زمانی در طول روز را به خود اختصاص دهید و با شریک زندگی خود درباره احساساتتات صحبت کنید.
از انزوا و سکوت طولانی مدت نیز جلوگیری کنید و فراموش نکنید که این غم به زودی برطرف می گردد.

  • مامای همراه

پرستاری در منزل برای مادران باردار

ارسال شده در: هومینو | ۰

مراقبت های قبل و دوران بارداری همچنین پس از زایمان و نگهداری از نوزاد و کودک، با توجه به

شرایط مادر میتواند خاص و ویژه باشد. در هر یک از این مراحل ممکن است فرد از نظر احساسی

و عاطفی، بخصوص از نظر جسم و فیزیک نیاز به مراقبت هایی به همراه کمک داشته باشد.

امروزه با وجود مشغله ها و فرهنگ های اجتماعی برخی پرستاری در منزل برای مادران باردار

یا از پرستار کودک کمک میگیرند. پرستار دوره دیده و آگاه با شرایط بارداری افراد، میتواند کمک

مناسبی در همراهی مادر، کودک بزرگتر و نوزاد پس از زایمان باشد.

علائم اولیه بارداری

مادر شدن همواره با بروز تغییرات در خانم ها نمایان می شود. آزمایش خون بهترین روش برای

اطلاع از بارداری شماست. اما در صورت اقدام اگر در انتظار بارداری هستید، هورمون های بارداری

باعث بروز علائمی در بدن شما می گردد. برخی از علائم بارداری: تعویق در سیکل ماهانه، خستگی

شدید، لکه بینی و درد شکمی، تغییراتی در پستان ها و حالت تهوع است.

بعد از لقاح و لانه گزینی تخمک، علائم و نشانه های متفاوتی در برخی مشهود بوده که برخی بسیار

شبیه علائم قبل از عادت ماهانه است. البته در این موارد میتوان ابتدا از تست خانگی یا baby check

استفاده کرد و سپس برای اطمینان آزمایش خون داد. اما علاوه بر موارد ذکر شده در بالا برخی از علائم اولیه را در زیر بیان میکنیم.

علائم اولیه بارداری شامل:

  • تکرر ادرار
  • یبوست
  • کمردرد
  • سردرد
  • ضعف

تعویق عادت ماهانه، لکه بینی یا درد و گرفتگی در ناحیه شکم

تعویق عادت ماهانه در افرادی که همواره سیکل منظمی داشتند میتواند اولین نشانه بارداری باشد.

تخمک بارور شده پس از چند روز با ورود به رحم به دیواره آن چسبیده و لانه گزینی میکند. در این مرحله

مادر کمی دچار لکه بینی یا درد و گرفتگی در ناحیه شکم خواهد شد. این نشانه همانند علائم قبل از عادت

ماهانه بوده تنها تفاوت آن میتواند روشن تر بودن خونریزی نسبت به عادت ماهانه باشد.

تغییرات پستان ها

با تغییر سریع سطح هورمون ها در هفته های اول، سینه ها حس سنگینی یا پرباری، همچنین سوزن سوزن

شدن و حساس در برابر تماس پیدا می کنند. بنا براین اگر منتظر بارداری بوده و عادات ماهانه منظم شما

به تعویق افتاده و بعد از ۲ هفته علائم و تغییراتی در پستان ها دارید، می توانید با تست بارداری اطمینان حاصل کنید.

احساس خستگی شدید

با افزایش سطح یکی از هورمون های بارداری به نام پروژسترون، احساس خستگی شدید و خواب آلودگی

در زن نمایان میگردد. همچنین این هورمون باعث تولید خون بالا، کاهش قند و فشار خون شده که موجب این حالات در بارداری می شود.

تهوع و استفراغ در زنان باردار

حس تهوع و استفراغ در زنان باردار از علائمی هست که بدلیل بویایی قوی آنها در این دوران، از هفته های

اول میتوانند داشته باشد. البته برخی از زنان باردار شاید تا پایان دوران بارداری این نشانه را احساس نکنند.

موارد مضر و خطر ساز دوران بارداری

برخی از مادران در دوران بارداری استرس و اضطراب هایی دارند که گاهی ناشی از ناآگاهی، مشاوره نگرفتن

و عدم رعایت ممنوعیت های مصرفی دوران بارداری است. سلامت فرد و سبک زندگی اش بسیار مهم

می باشد،  این اهمیت به سلامتی در دوران بارداری با وجود کودکی، چند برابر خواهد شد. برای اینکه

دوران بی خطری را برای خود و جنین داشته باشید، می بایست سبک زندگی سالمی را پیش بگیرید.

از موارد مضر و خطر ساز پرهیز نمائید.

تشعشعات مضر: مادران باردار می بایست در برابر تشعشعات مضر کمتر قرار بگیرند حتی باوجود خطرات کم،

برای جنین و مادر برخی امواج مضر هستند. اشعه ایکس در رادیوگرافی: بهتر است پزشک خود را از باردار

بودن مطلع سازید و در صورت امکان این مورد را به بعد از بارداری تعویق اندازید. پزشک میتواند از لباس های

مخصوص سربی از جنین محافظت کند.

امواج مایکروویو: این امواج برای جنین در حال رشد بسیار مضر می باشد. با توجه به اینکه امواج برخی

مایکروویوهای خانگی به خارج از دستگاه پخش نمیشوند، مادر باردار بهتر است از نزدیکی به آن خودداری نماید.

مواد اعتیاد آور: تغییر سبک زندگی و اجتناب از مواد اعتیاد آور، مخدر و نوشیدنی های الکلی به سلامت

مادر و جنین کمک میکند. بنابراین عادتهای تهدیدکننده بسیار مضراند.

ممنوعیت های غذایی دوران بارداری

دوران بارداری و توجه به مواد غذایی مصرفی حائز اهمیت است. ممنوعیت مصرف برخی غذاها و نوشیدنی ها

در این دوران را رعایت نمائید. شما و جنین همراه نیازمند تغذیه سالم و عدم مصرف یا کنترل برخی مواد هستید.

برای تنظیم و رعایت برنامه غذایی تان با توجه به حالات دوران بارداری خود میتوانید از پرستار خود خواسته تا کنترل مواد غذایی را بر عهده گیرد.

ممنوعیت مصرف لبنیات غیر پاستوریزه

لبنیاتی که پاستوریزه نباشند، تب مالت و برخی از باکتری ها را منتقل میکنند. این بیماری و باکتری ها خطرساز

برای روند بارداری اند یا گاهی منجر به سقط جنین یا مننژیت کودک می شود.

ممنوعیت غذاهای خام و نیمه پخته

اختلال در روند بارداری به مصرف غذاهای خام و نیم پز بسیار است. مواد غذایی خام و نیم پخته دارای آلودگی

یا باکتری هایی اند که موجب بیماری در زنان باردار و آسیب پذیری جنین خواهد شد. از جمله این خطرات برای

مادر: تب و اسهال و برای جنین، سقط، آسیب در رشد مغز و دیگر اندام و … می باشد.

ممنوعیت مصرف میوه و سبزیجات نشسته

بدلیل وجود باکتری توکسوپلاسما در مدفوع برخی حیوانات، آغشته بودن به سموم دفع آفات میوه و سبزیجات،

احتمال سقط جنین بالا می رود. بنابراین حتما میوه و سبزیجات را ضدعفونی کرده و از سبزیجات بخار پز استفاده نمائید.

ممنوعیت جگر در دوران بارداری

هشدار از فراوانی ویتامین A در بدن زنان باردار: زیادی این ویتامین در بدن مادر موجب نقص مادرزادی در جنین میگردد.

این ویتامین در جگر بسیار است. بنابراین ممنوعیت جگر به هر اندازه در دوران بارداری توصیه میگردد. همچنین

وجود آلودگی و ایجاد مسمومیت غذایی در مادر باعث زایمان زودرس می شود.

کنترل یا ممنوعیت نوشیدنی ها

نوشیدنی هایی چون نوشابه، چای و قهوه و انرژی زا که داری کافئین است شامل خطراتی برای مادر و کودک

می شود. مصرف نوشابه و انرژی زاها در دوران بارداری، دیابت بارداری و دیابت کودک را در پی دارد. بسیاری

از کارشناسان مصرف این نوشابه ها را در این دوران ممنوع کرده اند. چای و قهوه را نیز کنترل شده مصرف نمائید.

در آخر لازم به ذکر است که اگر پزشک برای مادران باردار استراحت مطلق تجویز کرده، بهتر است

از پرستار مادران باردار یا پرستار کودک برای مراقبت از مادران استفاده گردد تا آنها دوران بارداری

را به سلامت و با نشاط پشت سر بگذارند. پلتفرم هومینو در دروان بارداری همراه مادران می باشد

و در صورتی که نیاز به پرستار در دوران بارداری احساس گردید، می توانید از هومینو نسبت به این امر اقدام نمایید.

  • بارداری

هورمون‌های بارداری

ارسال شده در: هومینو | ۰

نوسانات احساسی، مشکلات گوارشی و سایر سختی‌ها در دوران بارداری معمولاً به دلیل تغییر در

سطح هورمون‌های بدن مادر است. هورمون‌ها در دوران بارداری همیشه در حال تغییر هستند و طی

نه ماه بارداری نقش بسیار مهمی در پیشرفت بارداری و در نهایت زایمان دارند، اگرچه در این میان

باعث بروز مشکلاتی مانند تهوع و سوزش سر معده نیز می‌شوند. در این مطلب با برخی از هورمون‌های

مهم دوران بارداری و تأثیر آنها در بدن آشنا می‌شوید.

هورمون گنادوتروپین جفتی انسان یا hCG

هورمون گنادوتروپین جفتی انسان یا hCG، هورمونی کلیدی است که در دوران بارداری در خون ترشح

می‌شود. این هورمون در واقع از چیزی ترشح می‌شود که در نهایت جفت را تشکیل می‌دهد. کار اساسی

این هورمون، آماده‌سازی بدن مادر برای نگهداری و رشد جنین در داخل رحم و تأمین نیازهای آن در

این زمان است. هورمون hCG همچنین مانع از تخمک‌گذاری ماهانه در تخمدان می‌شود. سطح این

هورمون هشت روز پس از بارور شدن تخمک بالا می‌رود و دو تا سه ماه بعد از لقاح به اوج می‌رسد.

پس از آن به آرامی پایین می‌آید و در سایر مراحل بارداری در سطح ثابتی باقی می‌ماند. در طول ۱۰

هفتۀ اول بارداری، معمولاً سطح هورمون hCG هر دو روز، دو برابر می‌شود. هورمون hCG از طریق

جریان خون در کل بدن گردش می‌کند و از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. آزمایش‌های بارداری خانگی

برای تشخیص بارداری از میزان این هورمون استفاده می‌کنند، زیرا غلظت بالای hCG در ادرار نشانۀ

بارداری است. هنوز علت دقیق تهوع در بارداری مشخص نیست، اما بسیاری از پزشکان بر این باورند

که این عارضه به احتمال زیاد با افزایش سطح hCG مرتبط است. زنانی که سطح hCG بالاتری دارند،

معمولاً تهوع و استفراغ شدیدتری نسبت به دیگر زنان دارند.

هورمون پروژسترون

پروژسترون در اوایل بارداری توسط کیستی در تخمدان زنان بادار به نام جسم زرد ترشح می‌شود.

جسم زرد تولید پروژسترون را تا حدود هفتۀ ۱۰ ادامه می‌دهد، سپس جفت مسئولیت تولید آن را

بر عهده می‌گیرد. در سه ماهۀ اول، سطح پروژسترون به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد و سپس

به وضعیت ثابتی می‌رسد. پروژسترون نقش بسیار مهمی در شل کردن ماهیچه‌های رحم و کمک

به سیستم ایمنی بدن برای پذیرش DNA جنین دارد. این هورمون تمام ماهیچه‌های صاف بدن، به

ویژه دیوارۀ عضلانی رحم یا شکم را شل می‌کند. همچنین باعث گشاد شدن عروق خونی در کل

بدن می‌شود و فشار خون را نسبت به حالت طبیعی کاهش می‌دهد. این مسئله گاهی باعث

سرگیجه و بروز سایر علائم گوارشی ناخوشایند دوران بارداری از جمله سوزش سر معده، ریفلاکس،

آروغ زدن، تهوع، استفراغ، نفخ و یبوست می‌شود. پروژسترون همچنین می‌تواند باعث افزایش رشد

مو شود؛ شما احتمالاً متوجۀ رشد موهای زاید در اطراف پستان و پایین شکم خود در دوران بارداری شده‌اید.

هورمون استروژن

استروژن نیز مانند پروژسترون تا قبل از شکل‌گیری جفت توسط جسم زرد ترشح می‌شود. این هورمون

بارداری نقش مهمی در رشد و توسعۀ جنین ایفا می‌کند و به رشد برخی از اندام‌های داخلی و همچنین

سایر اعضای بدن جنین کمک می‌کند. پس از پایان سه ماهۀ اول، بدن شما سطوح بالاتری از استروژن

در حال گردش دارد و پس از آن به سطح ثابتی می‌رسد. استروژن باعث تحریک غدد فوق کلیوی یا آدرنال

جنین برای تولید هورمون می‌شود، همچنین باعث رشد غدد فوق کلیوی جنین می‌شود. استروژن همچنین

کمک می‌کند که رحم مادر بهتر نسبت به اکسی‌توسین پاسخ بدهد که یک هورمون دیگر بارداری است.

افزایش سطح استروژن ممکن است باعث رشد سریع رگ‌های تار عنکبوتی روی پوست، تهوع، افزایش

اشتها و تغییرات پوستی از جمله تغییر در رنگ پوست شود. اگرچه این تغییر بیشتر منجر به تیره شدن

پوست می‌شود، اما در برخی از زنان می‌تواند باعث روشن شدن و درخشش بیشتر پوست شود.

اکسی‌توسین

بسیاری از زنان بر این باورند که هورمون اکسی‌توسین باعث شروع زایمان می‌شود. در حقیقت، سطح

اکسی‌توسین با شروع زایمان بالا نمی‌رود، بلکه تنها با رسیدن به انتهای بارداری، رحم نسبت به این هورمون

خیلی حساس می‌شود و واکنش نشان می‌دهد. اکسی‌توسین همچنین باعث کشیدگی دهانۀ رحم و

تحریک نوک پستان‌ها برای تولید شیر می‌شود. پیتوسین دارویی است که به صورت مصنوعی از اکسی‌توسین

ساخته می‌شود و معمولاً برای القای زایمان استفاده می‌شود.

ریلاکسین

ریلاکسین ممکن است عامل شل شدن رباط نگهدارندۀ استخوان‌های لگن و ماهیچه‌های رحم و آماده کردن

بدن برای زایمان باشد. در دوران بارداری، سطح این هورمون ۱۰ برابر میزان عادی در بدن زنان است. این

هورمون همچنین ممکن است باعث شل شدن رباط‌های بدن در بخش‌های مختلف مانند شانه، زانو، باسن

و مچ پا شود که می‌تواند باعث بروز درد و التهاب شود و راه رفتن را با مشکل مواجه کند.

پرولاکتین

این هورمون تولیدکنندۀ شیر که در طول دوران بارداری ۱۰ تا ۲۰ برابر افزایش می‌یابد دارای اثری آرام‌بخش

است. پرولاکتین بافت پستان را برای شیردهی آماده می‌کند.

  • مامای همراه

روند زایمان طبیعی و مراحل تولد نوزاد

ارسال شده در: هومینو | ۰

لحظۀ تولد کودک شما پس از ۹ ماه انتظار نزدیک است.

آگاهی و شناخت نسبت به نشانه‌های شروع

درد زایمان تا پس از تولد نوزاد باعث آرامش بیشتر مادران باردار و

بی‌خطر بودن این تجربه از زندگی آنها

تا حد امکان خواهد بود. اگر اپلیکیشن بارداریدقیق و مطمئن

هومینورا به عنوان راهنمای بارداری و برای تعیین تاریخ زایمان

خود نصب کرده‌اید، می‌توانید عوارض شایع بارداری و تغییرات

بدنتان در ماه‌های آخربارداری همراه با نکات روزانه برای رفع

این عوارض را به شکل شخصی‌سازی‌شده در اپلیکیشن ببینید.

در این مطلب نیز با نشانه‌های شروع درد زایمان طبیعی، 

مراحل زایمان، روند تسکین درد و وضعیت مادرپس از زایمان طبیعی آشنا خواهید شد.

نشانه‌های آغاز زایمان طبیعی

هیچ‌کس قادر به پیش‌بینی دقیق زمان شروع فرایند زایمان نیست. تاریخی که پزشک به شما می‌دهد

تقریبی است و گاهی ممکن است درد زایمان حتی حدود سه هفته پیش از این تاریخ یا دو هفته پس

از آن شروع شود که مسئله‌ای طبیعی است. نشانه‌های زیر به شما خواهد گفت که زایمان شما نزدیک است:

پایین آمدن برآمدگی شکم و احساس سبکتر شدن: این اتفاق به دنبال پایین ‌آمدن سر جنین و

آماده شدن بدن برای زایمان رخ می‌دهد. شکم شما ممکن است پایین‌تر از قبل به نظر برسد و تنفس

راحت‌تری داشته باشید، زیرا وزن جنین دیگر به ریه‌های شما فشار نمی‌آورد. ضمناً ممکن است به خاطر

فشار آوردن جنین روی مثانۀ شما، دچار تکرر ادرار شوید. این نشانه‌ها در اولین زایمان مادر ممکن است

چند هفته و در زایمان‌های بعدی، چند روز یا چند ساعت پیش از شروع زایمان بروز کند.

خروج ترشحات صورتی رنگ آغشته به خون از رحم: خروج ترشح صورتی رنگ آمیخته به خون از

دهانۀ رحم که همان مخاط مسدودکنندۀ رحم یا پلاگ موکوس است و تا این زمان دهانۀ رحم را بسته و

از عفونت در امان نگاه داشته بود، ممکن است روزها قبل از درد زایمان یا همزمان با شروع آن مشاهده شود.

پارگی کیسۀ آب: پاره شدن کیسۀ آب، باعث ترشح یا جاری شدن مایع از واژن می‌شود. پارگی کیسۀ

آب ممکن استساعت‌ها پیش از شروع درد زایمان یا همزمان با آن اتفاق بیفتد. اغلب زنان طی ۲۴ ساعت

پس از شروع درد زایمان، نوزاد خود را به دنیا می‌‏آورند. اگر زایمان طی این بازۀ زمانی به صورت طبیعی رخ

ندهد، ممکن است پزشک با روش القای زایماننوزاد را به دنیا آورد تا هم از بروز عفونت و هم از عوارض زایمان برای نوزاد پیشگیری کند.

انقباضات رحمی: با وجود اینکه انقباض ماهیچه‌های رحم به صورت متناوب و نامنظم با نزدیک شدن به

زمان زایمان مسئله‌ای عادی است، معمولاً انقباضاتی که فاصلۀ کوتاهی از هم دارد و منظم هستند، نشانگر شروع شدن درد زایمان است.

اسهال: اسهال مکرر ممکن است نشانۀ نزدیک شدن به زمان زایمان باشد.

مراحل زایمان طبیعی

روند زایمان طبیعی را معمولاً به سه مرحله تقسیم می‌کنند. این مراحل شامل موارد زیر است:

مرحلۀ اول: این مرحله خود شامل سه فاز است: نهفته، فعال و انتقالی.

  • فاز نهفته: طولانی‌ترین فاز زایمان است و شدت آن از بقیه کمتر است. در این فاز، تعداد انقباضات افزایش
  • می‌یابد و به باز شدن دهانۀ رحم کمک می‌کند. این فاز زیاد آزاردهنده نیست و طی آن دهانۀ رحم باز و
  • نازک می‌شود. اگر انقباضات رحمی شما منظم باشد، معمولاً میزان باز شدن دهانۀ رحم به طور منظم چک می‌شود.
  • فاز فعال: باز و نازک شدن دهانۀ رحم با سرعت بیشتری ادامه می‌یابد و ممکن است با هر انقباض، در
  • ناحیۀ کمر و شکم احساس درد شدید یا فشار کنید. ضمناً ممکن است احساس فشار در ناحیۀ مقعد
  • داشته باشید که باید به اصطلاح زور بزنید، اما پزشک به شما خواهد گفت که تا باز شدن کامل دهانۀ رحم برای این کار صبر کنید.
  • فاز انتقال: دهانۀ رحم به طور کامل و به اندازۀ ۱۰ سانتی‌متر باز می‌شود. انقباضات رحمی با شدت،
  • درد و در نوبت‌های بیشتری؛ هر سه تا چهار دقیقه و به مدت ۶۰ تا ۹۰ ثانیه بروز می‌کند.

مرحلۀ دوم: این مرحله با باز شدن کامل دهانۀ رحم شروع

می‌شود و با خروج جنین پایان می‌یابد. دراین مرحله، نقش

شما تأثیر زیادی در پیشرفت زایمان دارد و پزشک از شما

می‌خواهد که زور بزنید. فشارناشی از زور زدن و انقباضات

رحمی و زور زدن شما، نوزاد را در کانال زایمان به سمت پایین

پیش می‌برد.

 نرمی و انعطاف استخوان‌های جمجمه و فواصل بین این

استخوان‌ها، به عبور سر کودک از کانال زایمانکمک می‌کند

و در نهایت سر نوزاد از ناحیۀ تناسلی مادر مشاهده و خارج

می‌شود. به محض خروج سر،پزشک با عمل مکش یا ساکشن،

مایع آمنیوتیک، خون و مخاط رحم را از بینی و دهان نوزاد خارج می‌کند.

 پس از سر، شانه‌ها و سپس سایر قسمت‌های بدن از واژن

خارج می‌شود. در تمام این مراحل شما باید به زور زدن خود ادامه دهید.

فراموش نکنید که فشار شما با انقباضات رحمی همزمان، تأثیر بیشتری دارد

و همچنین یادتان باشد که در فواصل دردهای زایمانی نفس‌های

عمیق بکشید تا توان بیشتری برای ادامۀ زایمان داشته باشید.

مرحلۀ سوم: پس از تولد نوزاد، شما وارد مرحلۀ آخر زایمان می‌شوید. در این مرحله، جفت که وظیفۀ

تغذیه و اکسیژن‌رسانی به جنین را بر عهده داشت، از دیوارۀ رحم جدا و از واژن خارج می‌شود. این مرحله ممکن است بین پنج تا ۳۰ دقیقه طول بکشد.

زایمان هر زن با دیگری متفاوت است و زمانی که در هر مرحلۀ زایمان صرف می‌شود نیز متفاوت است.

اگر این اولین فرزند شماست، معمولاً از زمان شروع درد زایمان تا پایان آن حدود ۱۲ تا ۱۴ ساعت طول می‌کشد؛ این زمان معمولاً در زایمان‌های بعدی کوتاه‌تر خواهد شد.

تسکین درد در روند زایمان طبیعی

مدت زمان زایمان زنان با یکدیگر متفاوت است، همین‌طور میزان دردی که آنها هنگام زایمان دارند نیز با یکدیگر

تفاوت دارد. حالت، اندازۀ نوزاد و شدت انقباضات رحمی نیز در میزان این درد تأثیرگذار است. برخی زنان

با تکنیک‏‌های تنفس و ریلکسیشن که در کلاس‌های آمادگی برای زایمان آموخته‌اند، میزان درد خود را کاهش

می‌دهند، اما برخی دیگر برای کاهش درد زایمان نیاز به روش‌های دیگری دارند. برخی از روش‌های متداول

تسکین درد شامل موارد زیر است:

تسکین درد با دارو: داروهای مختلفی برای تسکین درد زایمان وجود دارد. با این وجود که معمولاً این داروها

برای مادر و جنین ضرری ندارد، اما مثل تمامی داروهای دیگر ممکن است عوارضی داشته باشد. داروهای مورد

استفاده برای تسکین درد دو دسته هستند؛ داروهای مسکن و داروهای بیهوشی که در زیر عنوان شده است:

  • داروهای مسکن: این داروها بدون از بین بردن کامل حس و حرکت ماهیچه‌ها، درد را تسکین می‌دهد. هنگام

  • زایمان، می‌توان این داروها را به روش تزریق عضلانی یا وریدی یا به صورت ناحیه‌ای استفاده کرد که تزریقی

  • به بخش پایینی کمر برای بی‌حس کردن آن است. تزریق یک دوز داروی مسکن به داخل مایع نخاعی برای

  • تسکین سریع درد را بی‌حسی نخاعی یا اسپاینال؛ Spinal، می‌گویند. نوع دیگر بی‌حسی که در آن از دارو

  • استفاده می‌شود بی‌حسی اپیدورال؛ Epidural، است. در این روش با وارد کردن یک کاتتر به ناحیۀ اطراف

  • نخاع و اعصاب نخاعی، داروی مسکن به صورت پیوسته وارد بدن و منجر به بی‌حسی ناحیه‌ای می‌شود.

  • در هر دو نوع بی‌‌حسی اسپاینال و اپیدورال، احتمال بروز خطرهایی مثل پایین آمدن فشار خون که منجر

  • به کاهش ضربان قلب جنین می‌شود نیز وجود دارد. سردرد هم یکی دیگر از عوارض این بی‌حسی‌هاست.

  • داروهای بیهوشی: این داروها حس را کاملاً از بین می‌برد و باعث از بین ‌رفتن درد و از حرکت ایستادن موقتی

  • ماهیچه‌ها می‌شود. بیهوشی عمومی مانند خوابیدن باعث از بین رفتن هشیاری می‌شود. درصورتی‌که زایمان

  • شما به روش سزارین باشد، ممکن است بیهوشی عمومی، بی‏‌حسی اسپاینال یا اپیدورال برای شما

  • تجویز شود که انتخاب نوع آن به وضع سلامت شما، سلامت نوزاد و وضعیت پزشکی شما در زمان زایمان در ارتباط است.

تسکین درد بدون دارو: غیر از دارو، گزینه‌های دیگری نیز برای تسکین درد نظیر طب سوزنی، هیپنوتیزم،

ریلکسیشن و تغییر وضعیت مداوم بدن مادر هنگام درد زایمان وجود دارد. حتی اگر این گزینه را انتخاب کنید،

در هر زمان از زایمان می‌توانید برای تسکین درد خود درخواست دارو کنید.

وضعیت شما پس از زایمان

بدن شما پیش از زایمان تغییرات زیادی کرده بود و پس از زایمان نیز تغییراتی را تجربه خواهید کرد.

برخی از این تغییرات جسمی پس از زایمان می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

دردناکی پستان‏ها: با شروع تولید شیر، پستان‌ها ممکن است به مدت چند روز متورم، سفت و

دردناک باشند یا در قسمت نوک پستان‏‌ها نیز احساس درد کنید.

هموروئید یا بواسیر: هموروئید یا واریسی شدن و تورم وریدهای ناحیۀ مقعد پس از دوران بارداری و زایمان عارضه‌ای شایع است.

یبوست: گاهی مدفوع کردن تا چند روز پس از زایمان ممکن است دشوار باشد که دلیل این مسئله

می‌تواند هموروئید، اپیزیوتومی یا درد ماهیچه‌های ناحیۀ مقعد باشد.

گُر گرفتن و عرق سرد: سازگار شدن بدن با تغییر سطح هورمون‌ها و جریان خون ممکن است باعث

شود که لحظه‌ای از گرما عرق کنید و لحظۀ بعدی از سرما زیر پتو بروید.

بیاختیاری ادرار و مدفوع: کشیده شدن ماهیچه‌ها در زمان زایمان، به خصوص اگر زایمانی طولانی

داشته‌اید، ممکن است باعث خروج چند قطره ادرار یا دفع مقداری مدفوع هنگام خندیدن یا عطسه کردن شود.

درد پس از زایمان: انقباضات رحم تا چند روز بعد از زایمان برای برگشتن آن به اندازۀ قبلی ادامه دارد. این

انقباضات معمولاً هنگام شیر خوردن نوزاد بیشتر می‌شود.

ترشحات رحم یا نفاس: بلافاصله پس از زایمان، ترشحات خونی و خونریزی طبیعی خواهید داشت که از

خونریزی عادی عادت ماهانه شدیدتر است. با گذشت زمان، این ترشحات به رنگ سفید یا زرد متمایل و در حدود دو ماه کاملاً قطع می‌شود.

درد در ناحیۀ محل پارگی یا اپیزیوتومی؛ Episiotomy: اپیزیوتومی ایجاد یک برش در ناحیۀ بین واژن و

مقعد توسط پزشک برای کمک به خارج کردن نوزاد یا پیشگیری از پارگی این ناحیه در زمان زایمان است. 

در صورت انجام اپیزیوتومی یاپارگی ناحیۀ بین واژن و مقعد هنگام زایمان، بخیه‌های این ناحیه ممکن است

باعث ایجاد مشکل در راه رفتن و نشستن شود. در زمان بهبود نیز ممکن است هنگام سرفه یا عطسه کردن احساس درد داشته باشید.

از لحاظ روانی نیز ممکن است روزها یا هفته‌های پس از زایمان، زودرنج یا بدخلق باشید یا به راحتی به

گریه بیفتید. نشانه‌های بالا در بیشتر زنان پس از زایمان بروز می‌کنند و ممکن است با تغییرات فیزیکی که

شامل تغییر سطح هورمون‌ها و خستگی است و سازگار شدن از لحاظ عاطفی با مسئولیت‏‌های مراقبت

از نوزاد تازه از راه رسیده مرتبط باشد. در صورت ادامه پیدا کردن این مشکلات به پزشک خود اطلاع دهید، زیرا ممکن

است به افسردگی پس از زایمان دچار شده باشید که مسئله‌ای جدی است و در ایران، حدود ۱۵ درصد از زنان

پس از زایمان به آن دچار می‌شوند.

  • بارداری

آزمایش‌‌های دوران بارداری

ارسال شده در: هومینو | ۰

آزمایش‌‌های بارداری یکی از اقدامات مهم برای مراقبت‌های دوران بارداری است. این آزمایش‌ها اطلاعاتی

را دربارۀ سلامت شما و فرزندتان در اختیار پزشک می‌گذارد و کمک ‌‌می‌کند تا هر نوع مشکل مؤثر در سلامت

جنین و شما مثل نقص‌‌های مادرزادی، بیماری‌‌های ژنتیکی و عوارض بارداری تشخیص داده شود. برخی از

آزمایش‌های بارداری برای همۀ زنان تجویز می‌شود، درحالی‌که برخی از آنها فقط با توجه به شرایط زنان

باردار و تشخیص پزشک تجویز خواهد شد. برخی از این آزمایش‌ها در این مطلب بررسی شده و بهتر است

شما نیز اطلاعات کافی را در مورد این آزمایش‌ها داشته باشید.

​​​​​​​آزمایش‌‌ها و اقدامات معمول بارداری

آزمایش‌‌های مختلفی در طول مراحل دوران بارداری انجام می‌شود. برخی از این آزمایش‌‌ها، سلامت شما

را بررسی ‌‌می‌کند و برخی از آنها اطلاعاتی دربارۀ سلامت جنین در اختیار پزشک ‌‌می‌گذارد. این آزمایش‌ها به شرح زیر است:

آزمایش خون و ادرار: انجام آزمایش‌های معمول و روتین بارداری برای بررسی وضعیت سلامت شما

ضروری است و بر حسب ضرورت، ممکن است پزشک آزمایش‌های دیگری را نیز برای شما تجویز کند.

 در این آزمایش‌‌ها، نمونۀ خون و ادرار شما برای وجود موارد زیر بررسی ‌‌می‌شود:

  • شمارش گلبول‌ها یا cbc و کم‌خونی

  • دیابت و دیابت بارداری

  • کم کاری یا پرکاری تیرویید

  • ایدز، هپاتیت b و دیگر بیماری‌‌های آمیزشی

  • تعیین گروه خون پدر برای تعیین rh

  • قند و پروتیین در ادرار

  • وجود عفونت در ادرار

  • تست کومبس غیرمستقیم در مادران rh منفی

  • سونوگرافی: در سونوگرافی پزشک با استفاده از امواج اولتراساند، وضعیت جفت جنین و اندام‌‌های

  • او را بررسی می‌کند. اگر در دوران بارداری با مشکلی مواجه نشوید، سه بار سونوگرافی به صورت معمول انجام می‌شود. 

  • این سونوگرافی‌ها شامل موارد زیر است:

سونوگرافی اول: در هفته‌های ۱۱ تا ۱۳ بارداری و همراه با آزمایش‌های غربالگری جنین و تحت عنوان سونوگرافی nt انجام می‌شود.

سونوگرافی دوم: به شکل معمول از شروع هفتۀ ۱۶ تا قبل از پایان هفتۀ ۱۸ بارداری درخواست می‌شود.

سونوگرافی هفته‌های ۱۶ تا ۱۸ بارداری باید هدفمند و به منظور بررسی تعداد جنین، وضعیت جفت، سن بارداری و

تعیین ناهنجاری‌های واضح جنین صورت می‌گیرد.

سونوگرافی سوم: در هفته‌های ۳۱ تا ۳۴ بارداری به منظور بررسی وضعیت رشد جنین، میزان مایع آمنیوتیک، نمایش

جنین، وضعیت جفت و ناهنجاری‌ها درخواست داده می‌شود.

آزمایش غربالگری دیابت بارداری: به منظور غربالگری دیابت بارداری، پزشک معمولاً برای همۀ زنان باردار

در هفته‌های ۲۴ تا ۲۸ بارداری، آزمایش‌هایی را توصیه می‌کند. معمولاً آزمایش‌های غربالگری دیابت بارداری

به دو روش انجام می‌شوند. یکی از این روش‌ها تست چالش گلوکز است. در این روش به زن باردار، ۵۰ گرم

گلوکز خوراکی داده می‌شود و بعد از یک ساعت گلوکز خون از طریق یک نمونه‌گیری خون ساده اندازه‌گیری

می‌شود، درصورتی‌که گلوکز خون کمتر از ۱۴۰میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، وضعیت طبیعی محسوب خواهد

شد و در غیر این صورت، مرحلۀ دوم آزمایش که آزمایش تحمل گلکوز خوراکی است درخواست می‌شود. در این

آزمایش ابتدا قند خون ناشتا اندازه گرفته می‌شود و سپس به فرد ۱۰۰ گرم گلوکوز خوراکی داده می‌شود و

میزان قند خون سه بار؛ یک ساعت، دو ساعت و سه ساعت پس از خوردن گلوکز اندازه‌گیری می‌شود. پزشک

با بررسی نتایج، تشخیص قطعی دیابت بارداری را می‌دهد. روش دیگر روش یک مرحله‌ای است که در آن آزمون

چالش گلوکز حذف شده است و پزشک تست تحمل گلوکز خوراکی دو ساعته با ۷۵ گرم گلوکز را درخواست می‌کند.

غربالگری نقص مادرزادی جنین

آزمایش‌های غربالگری برای بررسی میزان احتمال وجود اختلالات ژنتیکی و نقص‌‌های مادرزادی در جنین استفاده می‌شود.

مهم‌ترین اختلالات کروموزومی که در این غربالگری غربال می‌شود، تریزومی‌ها هستند که در این بین سندرم داون شایع‌ترین

می‌باشد. آزمایش‌‌های غربالگری معمولاً میزان خطر ابتلا به یک اختلال یا بیماری را نشان ‌‌می‌دهد و پرخطر بودن یک نتیجه

به این معنی نیست که کودک حتماً با آن بیماری یا اختلال متولد خواهد شد. از طرفی کم‌خطر بودن نتیجۀ یک آزمایش

نیز به معنی یک بارداری بدون مشکل نخواهد بود. انجام آزمایش‌های غربالگری نقص مادرزادی جنین در بارداری به همۀ

زنان توصیه می‌شود، اما اگر بر اساس نتیجۀ آزمایش‌های غربالگری یا نظر پزشک، مادر باردار در گروه پرخطر دسته‌بندی شود،

پزشک ممکن است آزمایش‌های تشخیصی دیگری را نیز تجویز کند. برای بررسی اختلالات ژنتیکی و نقص‌های مادرزادی

در جنین، از آزمایش‌های غربالگری به شکل‌های زیر استفاده می‌شود:

غربالگری سه ماهۀ اول: پزشک در حدود هفته‌های ۱۱ تا ۱۳ بارداری ‌‌می‌تواند به کمک سونوگرافی nt، وضعیت پشت

گردن جنین را بررسی کند. کلفت بودن پوست پشت گردن جنین یا وجود چروک‌‌هایی در این ناحیه ‌‌می‌تواند به معنی بالا بودن

احتمال سندرم داون باشد. این آزمایش همزمان با یک آزمایش خون انجام می‌شود که در آن سطح بتای آزاد گنادوتروپین

جفتی انسان یا hcg و پروتئین a پلاسما (papp-a) اندازه‌گیری می‌شود. این مجموعه آزمایش با عنوان غربالگری سه ماهۀ اول شناخته می‌شود.

غربالگری یکپارچه: اگر در غربالگری سه ماهۀ اول امکان سونوگرافی nt وجود نداشته باشد، غربالگری یکپارچه

توصیه می‌شود. در این آزمایش، پزشک با ترکیب نتیجۀ آزمایش خون هفته‌های ۱۱ تا ۱۳ و ترکیب آن با نتایج آزمایش

نشانگرهای چهارگانه در هفته‌های ۱۵ تا ۱۷ به بررسی احتمال نقص‌ها می‌پردازد. نتیجۀ این آزمایش ترکیبی، خطر

ابتلای جنین به سندرم داون و نقص‌های لولۀ عصبی را اندازه‌گیری ‌‌می‌کند.

آزمایش غربالگری سه ماهۀ دوم: پزشک در این آزمایش با بررسی نمونه خون، سطح چهار نوع مادۀ مختلف

را بررسی ‌‌می‌کند که از طریق جنین و جفت به وجود آمده است. وجود میزان معینی از این موارد در خون شما

می‌تواند به معنای این باشد که احتمال وجود نقص مادرزادی یا نقص لولۀ عصبی در جنین زیاد است. این آزمایش

در سه ماهۀ دوم بارداری و معمولاً بین هفته‌های ۱۵ تا ۱۷ انجام ‌‌می‌شود. نتیجۀ غربالگری با گزارش درسه

سطح کم‌خطر، خطر متوسط و پرخطر ارزیابی می‌شود. اگر غربالگری سه ماهۀ اول پرخطر گزارش شود، بررسی‌های

بیشتری برای فرد انجام می‌شود. اگر خطر متوسط گزارش شود غربالگری سه ماهۀ سوم مورد نیاز است و اگر

کم‌خطر گزارش شود، به انجام غربالگری سه ماهۀ دوم نیازی نیست ولی در شرایطی که غربالگری در سه ماهۀ اول

انجام نشده باشد، غربالگری سه ماهۀ دوم مورد نیاز خواهد بود.

سونوگرافی آنومالی: این سونوگرافی معمولاً در هفته‌های ۱۶ تا ۱۸ بارداری انجام می‌شود و به پزشک این امکان

را می‌دهد که جنین در حال رشد را مشاهده کند و به دنبال نشانه‌های خاص برخی عارضه‌های ساختاری در جنین

باشد. همچنین پزشکدر سونوگرافی آنومالی می‌تواند مشکلات قلب، ستون فقرات، شکم، صورت یا بخش‌های دیگر

بدن جنین را تشخیص بدهد. هدف از این سونوگرافی بررسی وضعیت رشد جنین و مشکلات احتمالی در رشد اوست.

آزمایش dna آزاد جنینی: این آزمایش یک روش قطعی در تشخیص ناهنجاری‌های ژنتیکی است. در این آزمایش،

dna جنین که از خون مادر استخراج شده است، از لحاظ وجود سندرم داون و تریزومی ۱۳ و ۱۸ بررسی می‌شود.

 این آزمایش از هفتۀ ۱۰ بارداری به بعد قابل انجام است. پزشکان انجام این آزمایش را فقط به زنانی توصیه ‌‌می‌کنند

 که بارداری پرخطر دارند. این آزمایش در حال حاضر در ایران انجام نمی‌شود. این روش به دلیل کم‌خطر بدون می‌تواند

جایگزین روش‌های تهاجمی مثل آمنیوسنتز باشد و برخی آزمایشگاه‌ها، نمونه‌ها را به آزمایشگاه‌های خارج از کشور ارسال می کنند.

​​​​​​​آزمایش‌‌های تشخیصی تهاجمی

این نوع آزمایش‌های تشخیصی، آزمایش‌هایی تهاجمی است که برای تشخیص قطعی نقص‌های مادرزادی استفاده

می‌شود. از آنجا که این آزمایش‌ها می‌تواند باعث آسیب رساندن به جنین شود، انجام آنها با احتیاط صورت می‌گیرد. 

در مواردی که غربالگری پرخطر باشد، معمولاً آزمایش‌های تشخیصی برای اطمینان از وجود ناهنجاری انجام می‌شود.

این آزمایش‌ها به این دلیل که دقت بالایی در تشخیص دارند، تنها ملاک پزشکی قانونی برای صدور مجوز ختم بارداری است.

نمونه‌برداری از پرزهای جفتی یا cvs: در این آزمایش، پزشک با وارد کردن یک سوزن به داخل شکم یا وارد

کردن یک لولۀ باریک به درون واژن، نمونۀ کوچکی از جفت برمی‌دارد و با بررسی نمونه، سندرم داون یا دیگر عارضه‌‌های

ژنتیکی را تشخیص ‌‌می‌دهد. این آزمایش با اطمینان، وجود یا نبود مشکل را نشان ‌‌می‌دهد اما مثل آمنیوسنتز با

خطر سقط جنین همراه است.

آمنیوسنتز (amniocentesis): پزشک با وارد کردن یک سوزن به داخل شکم مادر، نمونه‌ای از مایع اطراف جنین

بر‌‌می‌دارد و آن را برای تشخیص اختلالات کروموزومی و نقص‌‌های مادرزادی بررسی ‌‌می‌کند. این آزمایش امکان تشخیص

نقص‌های لولۀ عصبی را نیز برای پزشک فراهم می‌کند. آمنیوسنتز با خطراتی مانند سقط جنین همراه است. این آزمایش

معمولاً در هفتۀ ۱۶ بارداری انجام می‌شود.

  • مامای همراه

دردها و انقباضات زایمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

شروع زایمان علائم مختلفی دارد که انقباضات متناوب، قابل اعتمادترین علامت آن است. اما انقباضات نیز

انواع متفاوتی دارد و وقوع هر کدام، الزاماً نشانۀ شروع زایمان نیست. با شناخت انقباضات رحم، شما می‌توانید

دردها و انقباضات واقعی زایمان را بشناسید و در زمان مناسب به بیمارستان مراجعه کنید. همچنین شناخت

این علائم به شما کمک می‌کند تا در صورت شروع زایمان زودرس، آن را تشخیص دهید و برای رفتن به

بیمارستان اقدام کنید. در این مطلب با زمان شروع انقباضات، مدت آن و شناخت انقباضات زایمان آشنا خواهید شد.

زمان شروع درد و انقباضات

زمان شروع دردهای زایمان برای خانم‌های مختلف می‌تواند متفاوت باشد. در برخی خانم‌ها زایمان به طور

طبیعی در پایان هفتۀ ۳۷ اتفاق می‌افتد و در برخی دیگر ممکن است تا پایان هفتۀ ۴۱ نیز طول بکشد. پس

طبیعی است که زمان شروع دردها برای همۀ خانم‌های باردار یک زمان مشخص نباشد. برای تشخیص

این موضوع که دردهای انتهای بارداری، ‌دردهای واقعی زایمان است، ‌خانم باردار ابتدا باید بتواند دردهای

واقعی و دردهای کاذب را از یکدیگر تشخیص دهد. همچنین برای اینکه به طور تقریبی بدانید دردهایتان از

چه زمانی آغاز می‌شود، می‌توانید به جواب سونوگرافی سه ماهۀ اول خود ‌نگاهی بیندازید. در سه ماهۀ اول،

پزشک یا ماما از روی اولین روز آخرین قاعدگی‌تان تاریخ زایمان را مشخص می‌کنند. تاریخ زایمانتان هر

تاریخی که بود، شما می‌توانید از دو هفته قبل منتظر دردهای زایمان باشید. توجه داشته باشید که اگر

دردها و انقباضات شما شبیه درد و انقباض زایمان است، اما سن بارداری شما به ۳۷ هفته نرسیده، بهتر است

سریعاً با پزشک خود تماس بگیرید. از آنجا که در برخی موارد، پیشگیری از زایمان زودرس امکان‌پذیر است،

درصورتی‌که احساس کردید دردهای زایمان شما، قبل از هفتۀ ۳۷ شروع شده است، به بیمارستان مراجعه کنید.

انقباضات می‌تواند کمی زودتر هم وجود داشته باشد. در ماه چهارم بارداری، ممکن است انقباضات بدون

دردی در رحم خود احساس کنید. به مرور و با نزدیک شدن زمان زایمان، این انقباضات باعث بروز درد می‌شود

و مانند دردهای قاعدگی، حالت گرفتن و ول کردن دارد. با رسیدن زمان زایمان، مدت زمان منقبض شدن

ماهیچه‌های شما نیز تغییر می‌کند. در فاز نهفتۀ زایمان، یعنی زمانی که دهانۀ رحم شروع به باز و نازک

شدن می‌کند، هر انقباض حدود ۳۰ تا ۴۵ ثانیه طول می‌کشد و در فاز فعال، یعنی زمانی که سرعت باز

شدن دهانۀ رحم افزایش می‌یابد، این زمان به حدود ۴۰ تا ۶۰ ثانیه می‌رسد. به این معنی که شما ۶۰ ثانیه

درد احساس می‌کنید، سپس درد برای یک یا دو دقیقه آرام می‌شود و پس از آن، دوباره ۶۰ ثانیه درد خواهید داشت.

در فاز انتقالی زایمان، شدت انقباضات به طور ناگهانی افزایش می‌یابد و ۶۰ تا ۹۰ ثانیه طول می‌کشد.

پس از خروج سر جنین به تدریج انقباضات بیشتر می‌شود و درد نیز احتمالاً کاهش می‌یابد.

شناخت انقباض و دردهای زایمان

در پایان بارداری به شکل طبیعی، هورمون‌های پروستاگلاندین و اکسی‌توسین در بدن مادر ترشح می‌شود.

اکسی‌توسین یک هورمون طبیعی است که فرایند زایمان را آغاز می‌کند. نوع صنعتی این هورمون برای القای

زایمان کاربرد دارد و احتمالاً شما آن را تحت عنوان آمپول فشار می‌شناسید. اکسی‌توسین به همراه پروستاگلاندین،

دردهای زایمان را تداوم می‌بخشد و باعث باز شدن دهانۀ رحم می‌شود. انقباضات زایمان معمولاً دردناک

است. دردهای زایمان نیز ناشی از انقباضات ماهیچه‌های رحم و فشار روی دهانۀ رحم است. این دردها

ممکن است از کمر شروع شود و به زیر شکم برسد یا از بالای شکم شروع شود و تا لگن و کشالۀ ران

نیز امتداد یابد. انقباضات اولیه ممکن است با علائم گوارشی مانند اسهال همراه باشد. انقباضات طول

بارداری شامل دو انقباض به نام‌های انقباضات براکستون هیکس یا کاذب و انقباضات زایمان به شرح زیر است:

انقباضات براکستون هیکس یا کاذب: انقباض براکستون هیکس معمولاً با درد همراه نیست و شما حس می‌کنید

که رحم شما سفت شده است و بعد از چند ثانیه، دوباره به حالت قبل برمی‌گردد. انقباضات براکستون هیکس

برخلاف انقباضات زایمان منظم نیست، با فعالیت کردن بیشتر نمی‌شود و شدت آن به مرور افزایش نمی‌یابد.

انقباضات کاذب زایمان، زمانی بیشتر می‌شود که بدنتان دچار کم‌آبی است یا زیاد روی پاهای خود ایستاده‌اید.

انقباضات کاذب زایمان معمولاً نامنظم است و در فواصل کوتاهی به وجود می‌آید. این انقباضات معمولاً ضعیف است.

اگر هم شدید باشد، به مرور از شدت آن کاسته می‌شود. این انقباضات اغلب در لگن یا جلوی شکم به وجود می‌آید

و با استراحت برطرف می‌شود. انجام دادن موارد زیر می‌تواند برای کاهش انقباضات کاذب مفید باشد و اگر با انجام

این حرکات، انقباضات بهتر نشد، می‌توانید با ماما یا پزشک خود تماس بگیرید:

  • مقدار زیادی آب بنوشید.
  • تغییر وضعیت بدهید. اگر ایستاده‌اید، بنشینید و اگر نشسته‌اید، دراز بکشید.
  • به پهلوی چپ دراز بکشید.

انقباضات زایمان: انقباضات زایمان در هفته‌های آخر بارداری شروع می‌شود و ویژگی‌های خاصی دارد که شناخت

این ویژگی‌ها به شما کمک می‌کند تا بتوانید در زمان درستی به بیمارستان مراجعه کنید. این ویژگی‌ها شامل موارد زیر است:

  • ریتم منظمی دارد.
  • با فعالیت تشدید می‌شود و با تغییر در موقعیت برطرف نمی‌شود.
  • به تدریج بیشتر و شدیدتر می‌شود و فواصل آنها کم خواهد شد.
  • هنگام انقباضات ممکن است ترشحات واژن غلیظ آغشته به خون مشاهده ‌شود که معمولاً صورتی رنگ است.
  • ممکن است با اسهال و درد روده همراه باشد.
  • کیسۀ آب پاره می‌شود.
  • کمردرد آزاردهنده و احساس فشار در شکم و لگن وجود دارد.

زمانی که مطمئن شوید دردهای واقعی زایمان شروع شده‌اند و این انقباضات منظم است، به بیمارستان بروید.

مهم نیست که نیمه‌های شب باشد یا هر زمان دیگری از روز و اگر تشخیص شما در مورد زمان رفتن به بیمارستان

درست نبود نیز ناراحت نشوید. این فرصتی برای بررسی سلامت شما و فرزندتان بوده است. اگر به زمان زایمان نزدیک

هستید، می‌توانید در محوطۀ بیمارستان قدم بزنید تا زمان مناسب فرا برسد. هنگام ورود به بیمارستان ممکن است ماماها

یا پزشکان از شما سوالاتی بکنند. آنها در واقع علاوه بر کسب اطلاع در مورد وضعیت فعلی شما می‌خواهند

با توجه به نحوۀ پاسخگویی شما شدت دردتان را اندازه‌گیری کنند. بنابراین صادقانه در مورد شدت درد خود پاسخ بدهید.