• تزریق

دانستنیهای تزریقات

ارسال شده در: هومینو | ۰

برای پنی سیلین از سوزن بزرک استفاده کنید و سریع بعد از حل شدن تزریقات رو انجام دهید .

این پودر زود سفت میشود و سوزن را مسدود میکند .اگر گیر کرد باید خارج کنید ،اندکی آب مقطر به ان اضافه کنید و سر سوزن را عوض کنید .

آمپول ها را مخلوط نکنید .

به افرادزیر بیست و پنج سال دیکلوفناک نزنید

پیروکسیکام کمتر فلج شل میدهد وبرای افرادزیر۱۸سال آمپول پیروکسیکام تزریق نشود

در زنان حامله لیدوکایین نزنید ، برای بقیه میشود نیم سی سی محلول دو درصد رابا آنتی بیوتیک مخلوط کرد.

کورتون ها در حاملگی ممنوع هستند بجز هیدروکرورتیزون و پردنیزولون ، که دومی بخاطر اثر طولانی و دیابت حاملگی و ادم و فشارخون حاملگی تجویز نمیشود مگر در شرایط خاص

دگزامتازون و همه استرویید ها باعث افزایش فشار خون و قند خون میشوند ، دقت کنید در بیمار مستعد میتواند باعث سکته مغزی یا کمای دیابتی شود .

دیکلوفناک با بسیاری از دارو ها رسوب میدهد و باید جدا در طرف دیگر زده شود.

هیوسین در خیلی ها تپش شدید و حتی ایست قلبی میدهد ، عوارض دیسیکلومین کمتر است.

پلازیل باعث عوارض اکستراپیرامیدال ( چشم و گردن قفل به بالا ) میشود .

آمپول کامل پلازیل برای یک فرد۶۰ کیلویی است (۲سی سی ) و برای کودک با سرنگ انسولین تقسیم کنید.

آنتی دوت آن بایپریدین تزریقی است

  • تزریقات

در هنگام تزریقات و سرنگها پرستار باید به چه مواردی توجه کند

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریقات و سرنگها یکی از شیوه های رایج در تجویز داروها و اجرای نمونه گیری ها می باشد

که در صورت  رعایت نکردن  استانداردهای ایمنی، خطراتی را برای هر دو طرف دارد

بر اساس تحقیقات بعمل آمده سالانه حدود ۱۶ بیلیون تزریق در کشورهای در حال

توسعه انجام میشود که حداقل ۵۰ درصد آن غیرایمن می باشد. خطر تزریقات غیر

ایمن یک تهدید جدی است و استفاده نامناسب از سرنگها و سوزن ها می تواند باعث

انتقال عفونت و تهدید زندگی گردد. برای مثال هپاتیت C و B HIV می توانند در اثر تزریق غیر ایمن منتقل گردد.

تهیه امکانات و شرایط کافی برای اجرای سیاست مربوط به تزریقات ضروری بوده و بایستی:

-۱ تمام وسایل مورد نیاز مناسب از قبیل سرنگها، سر سوز نها، جعبه ها و …… همواره فراهم باشد.

-۲ بایستی سیستم تهیه وسایل مورد نظر طوری طراحی شود که همواره این وسایل در دسترس باشد

-۳ سرنگهای یکبار مصرف در سایزهای مختلف بایستی به میزان حداقل مصرف یک ماه موجود باشد.

-۴ تهیه جعبه های ایمنی مخصوص دفع اشیاء تیز و برنده به تعداد کافی برای تمام واحدها تهیه گردد.

همچنین کنترل و نظارت بر استفاده از سرنگها، سر سوزن ها و اجرای سیاست مربوطه به صورت

برنامه ریزی شده یک اقدام حیاتی بشمار می آید که بایستی بطور مستمر انجام گردد و ضمن

تهیه فهرست کنترل مناسب کیفیت اجرای سیاست ثبت و امکان ارتقاء فرآیند را فراهم آورد.

راهنمای کشیدن دارو از آمپول و ویال: اقدامات اولیه : دستها بر اساس سیاست و رویه بهداشت

دست شستو شده و یا از ژل مخصوص استفاده نمائید. دستکش بپوشید (در زمان وجود آلودگی

از قبیل خون و ترشحات بدن بیمار پوشیدن دستکش ضروری است). نکته: دستکش ها بایستی

پس از انجام تزریق برای هر بیمار تعویض گردد. وسایل لازم را آماده کنید (سرنگ و سوزن با اندازه

مناسب نوع تزریق، پنبه الکل، دستکش یکبار مصرف، آمپول یا ویال دارو، کاردکس داروئی).

تاریخچه دارویی و سوابق حساسیت بیمار را کنترل کنید. کاردکس داروئی را از نظر نام دارو،

مقدار تجویز، تاریخ، زمان تزریق و سرنگها  راه و روش تزریق با دستور پزشک تطبیق دهید (این کار بایستی

در هر بار تزریق انجام شود). بیمار را با پرسیدن نام او و مطابقت با اطلاعات مچ بند (در بیمار بستری)

شناسایی کنید. در اتاق را بسته و جهت حفظ حریم خصوصی بیمار از عدم تردد دیگران در زمان

تزریق و سرنگها اطمینان حاصل کنید. سرنگ را از نظر سالم بودن بسته بندی، نداشتن شکستگی و اشکالات

احتمالی کنترل نمایند مقدار تجویز دارو را از روی بر چسب آن خوانده، پس از محاسبه مقدار دارو

بر اساس تجویز، آنرا با سرنگ بکشید و هوای داخل سرنگ را خالی نمایید. محل مناسب برای

تزریق و سرنگها را مشخص کرده ناحیه را از نظر خارش، التهاب، یا ورم بررسی کنید. روی بدن بیمار را با گان

یا ملافه بپوشانید. در تزریقات IM، سر سوزن را تعویض کنید در صورت داشتن تزریقات مکرر،

در هر بار ناحیه را تغییر دهید. پاسخهای کلامی و غیر کلامی بیمار را مانند تغییرات وضعیت بدن، نسبت

به تزریق مورد مشاهده قرار دهید. طرز آماده کردن آمپول :

١ – سر آمپول را پس از توجه به نقطه برش( علامتی روی خود آمپول است)توسط پنبه الکل با انگشتان خود گرفته و بشکنید.

٢ – سر سوزن را با دقت و بدون تماس با دیواره بیرونی آمپول وارد آمپول کرده تمام محتویات آنرا بکشید.

٣ – در صورت کشیده شدن حباب هوا بداخل سرنگ، آنرا بصورتی که سوزن آن به طرف بالا باشد

گرفته توسط چند ضربه آهسته با انگشتان دست به بدنه سرنگ، حبابها را در قسمت بالای آن جمع کنید .

سپس به آرامی با فشار دادن پیستون سرنگ، هوا را به بیرون تخلیه کنید. ۴- در مواردی که دارو در سرنگهای

از قبل پر شده وآماده تزریق و PACK شده اند، هوای موجود آن را خالی نکنید. طرز آماده کردن و یال:

١– درپوش فلزی روی ویال را جدا نمایید. ٢– سر ویال را با پنبه الکل ضدعفونی کنید.

٣– سرنگ را از پوشش خود خارج کرده به اندازه حجم دارویی که باید کشیده شود، هوا به داخل آن بکشید.

۴– سر سوزن را وارد ویال کرده، هوای درون سرنگ را به داخل ویال بفرستید.

۵– ویال را بصورت معکوس بین انگشتان دست گرفته، به آرامی پیستون سرنگ را بطرف خارج کشیده، دارو را آسپیره کنید.

۶– همیشه سر سوزن را زیر سطح مایع درون ویال نگهدارید تا همه دارو را بکشید. ٧– پس از خارج کردن سوزن،

هوای باقیمانده درون سرنگ را تخلیه کرده، سر سوزن را تعویض کنید. 

  • تزریقات و پانسمان

درمان های خانگی سوختگی

ارسال شده در: هومینو | ۰

سوختگی ها از رایج ترین جراحات خانگی هستند که ممکن است به علل مختلفی روی دهند.

همان طور که میدانید چهار نوع سوختگی وجود دارد که برای سوختگی های درجه ۱ و سوختگی

های درجه ۲ با شعاع کمتر از ۷ سانتی متر می توانیم از درمان های خانگی استفاده کنیم.

البته این در شرایطی است که محل سوختگی دچار عفونت یا زخم بدبو نشده باشد.
همچنین برخی اقدامات هستند که به هیچ عنوان نباید به آن ها مبادرت ورزید

اما بهترین درمان های خانگی کدام اند؟
با ما همراه باشید تا در ادامه به معرفی بهترین درمان های خانگی بپردازیم.
پزشک در منزل با هومینو
آب
بهترین و شناخته شده ترین درمان برای سوختگی های خفیف آب خنک است. همان طور که

می دانید اولین کاری که هنگام سوختن پوستتان باید انجام دهید کاهش دمای آن منطقه است

و بهترین و در دسترس ترین گزینه برای این کار، آب خنک است. آب خنک را به مدت بیست دقیقه

بر روی محل سوختگی بریزید. سپس ناحیه را در صورتی که سوختی شدید نیست با آب و صابون

بشویید. آب خنک و کاهش دمای ناحیه سوختگی از بلند شدن پوست و ایجاد تاول جلوگیری می کند.

البته توجه داشته باشید که به هیچ عنوان از یخ یا آب خیلی سرد استفاده نکنید چرا که سردی زیاد

خود باعث سوختگی می شود. همچنین از این راهکار فقط برای سوختگی های خفیف استفاده کنید.
سیب زمینی
سیب زمینی خام به علت خواص ضد التهابی و تسکین دهنده ای که دارد می تواند سوختگی های

جزئی پوست را بهبود بخشد، همچنین سیب زمینی خام به کاهش درد ناحیه سوخته کمک کرده

و در نهایت احتمال بروز پلاکت ها را کاهش می دهد. برای استفاده از سیب زمینی خام، یک برش

از سیب زمینی خام شسته شده را جدا کرده و بر روی محل سوختگی قرار دهید. همچنین می توانید

سیب زمینی خام را رنده کنید و به صورت خمیری شکل به مدت ۱۵ دقیقه بر روی محل سوختگی قرار دهید.
عسل
همان طور که می دانید عسل یک ماده ضد التهاب و ضد باکتری طبیعی است، به همین علت

می تواند در زمان سوختگی به کمک شما بیاید و از التهاب و عفونت محل سوختگی جلوگیری

کند. اما توجه داشته باشید که منظور از عسل، عسل طبیعی است که ممکن است همیشه در دسترس نباشد.
آلوئه ورا
آلوئه ورا برای پوست مانند یک معجزه است. شما همیشه می توانید بر روی خواص و فواید

این گیاه بر روی پوستتان حساب کنید. جالب است بدانید که نه تنها در شرایط عادی، بلکه به

هنگام سوختگی نیز می توانید روی این گیاه حساب باز کنید. مطالعاتی نشان داده اند که آلوئه

ورا بر بهبود سوختگی های درجه ۱ و ۲ تاثیر به سزایی دارد، این گیاه علاوه بر اینکه گردش خون

را تقویت می کند، دارای خاصیت ضد التهاب است و از رشد باکتری ها جلوگیری می کند.
برای استفاده از آلوئه ورا هنگام سوختگی، کافی است تا ژل خالصی که از برگ های آن گرفته

می شود را جدا کرده و بر روی ناحیه سوختگی بمالید. بهتر است از برگ های طبیعی این گیاه

استفاده کنید و ژل را مستقیما از آن ها بگیرید. اما در صورتی که از محصولات حاوی آلوئه ورا استفاده

می کنید، مطمئن شوید که حاوی درصد بالایی از آن باشند، و از محصولاتی که حاوی مواد افزودنی

به ویژه رنگ ها و عطر ها هستند اجتناب کنید.
کمپرس خنک
کمپرس خنک نیز مانند آب به شما کمک خواهد کرد. کافی است تا یک کمپرس خنک یا یک پارچۀ

مرطوب تمیز روی ناحیۀ سوختگی قرار دهید. کمپرس خنک می تواند درد و التهاب ناحیه سوخته

را کاهش دهد. شما می توانید کمپرس را با فواصل ۵ تا ۱۵ دقیقه روی محل نگه دارید. دقت کنید

که از کمپرس خیلی سرد استفاده نکنید زیرا سوختگی را بدتر می کند.
پماد های آنتی بیوتیک
پمادهای آنتی بیوتیک و کرم ها به پیشگیری از عفونت کمک می کنند. پماد های سوختگی معروف

هستند و شما با یک جست و جوی ساده می توانید آن ها را خریداری و در خانه آماده داشته باشید،

پماد را به محل بمالید و آن را با یک پارچۀ استریل یا یک تکه پارچۀ تمیز و بدون پرز ببندید. متصدی

داروخانه ها نیز می توانند در این زمینه شما را راهنمایی کنند.
با این راهکارهای خانگی، شما می توانید از التهاب، درد و عفونت محل سوختگی ها جلوگیری کنید

و به روند بهبود آن ها کمک کنید. اما به خاطر داشته باشید که بهبود کامل هر آسیب فیزیکی نیازمند

زمان است. پس بهتر است فرصت کافی را به پوستتان بدهید.
اما اگر پس از گذشت دو هفته، زخم سوختگی شما بهبود نیافت یا دچار عفونت شد، بهتر است با پزشک مشورت کنید.
اگر امکان مراجعه به پزشک را ندارید، می توانید از هومینو کمک بگیرید. کافی است درخواستتان را ثبت

و در زمان و محل مورد نظرتان منتظر حضور متخصصین هومینو باشید.

چگونه زخم را پانسمان کنیم

ارسال شده در: هومینو | ۰
زخم های باز باید حتماً پانسمان شوند زیرا امکان عفونت در آن ها بالا است.
بطور کلی  زخم ها به دو دسته باز و بسته تقسیم می شوند،
زخمهایی که امکان عفونت دارند حتماً باید پانسمان شوند که
زخم های باز این دسته اند، اما اکثر زخم ها احتیاج به پانسمان ندارند
مگر مواردی خاص مثل تاولی که پاره شده باشد و امکان عفونت داشته باشد

که این دسته را زخم های بسته می گویند.

 پانسمان یعنی بسته شدن زخم که اگر دقت نشود خودش

ممکن است عامل عفونت باشد، پانسمان دارای

دو نوع خشک و مرطوب است، که در نوع خشک، زخم را

شستشو داده ولی خیس نمی کنیم فقط پوششی رویش گذاشته تا

از عوامل بیرونی محفوظ بماند ولی در نوع مرطوب، پانسمان در ابتدا مرطوب است

و بعد آن را پرستار خشک می کند تا از روی زخم بیافتد، مثل گرفتها.

 بیماری هایی مثل زخم بسترها، بیماران دیابتی با آموزش می توانند زخمشان را

خود یا همراهانشان در منزل پانسمان کرده یا آنرا عوض کنند.

 ابتدا باید ببینیم زخم از چه نوعی است خشک است، ترشح دارد و یا پوسته های اضافه روی

آن را گرفته، که در اول باید لایه های مرده را از زخم برداشته تا جریان خون در زخم برقرار شود

اگر زخم عفونی است ابتدا باید اطراف زخم شستشو شود بعد مرکز زخم تا عفونت از اطراف به

مرکز انتقال پیدا نکند، اما در زخم های تمیز اول خود زخم را تمیز کرده بعد اطراف آنرا شستشو می دهیم

باند پیچی در اندام باید از پایین به بالا بسته شود و خیلی محکم نباشد تا در جریان خون اختلالی ایجاد نشود.

در بخیه ها زخم را پانسمان کرده و بعد از چند روز زخم را در معرض هوا قرار می دهیم.

 زخم های مرطوب باید روزی چند بار پانسمان شان تعویض گردد زیرا باعث عفونت می شود

اما زخم های خشک روزی یک بار کافی است.

بیشتر بخوانیم

آشنایی با قوانین جزایی و شرح وظایف، حرفه پرستاری

چگونه زخم را پانسمان کنیم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

آیا تا به حال یک زخم باز را دیده‌اید؟ زخم باز یک جراحت در سطح پوست است

که باعث نمایان شدن قسمت‌های زیر پوست شده و معمولا موجب خونریزی خارجی می‌شود.

این نوع زخم‌ها در هر وسعتی به سرعت عفونی شده و میکروب‌ها می‌توانند سریع به لایه‌های

عمقی‌تر پوست گسترش یافته و وارد گره‌های لنفاوی شده و از این مسیر تا سراسر بدن گسترش یابند.

بنابراین روی تمام زخم‌ها باید به درستی تمیز و پوشیده شود و پوشش آن نیز ثابت گردد.

پوشاندن صحیح زخم به کنترل خونریزی، جلوگیری از آلودگی و جذب خون و

ترشحات زخم کمک می‌کند و موجب التیام سریع زخم می‌شود.

آیا می‌دانید زخم‌های باز انواع مختلفی دارند و تشخیص نوع آن‌ها در

ارائه کمک‌های اولیه مناسب بسیار موثر است؟

انواع زخم باز

خراشیدگی یا ساییدگی: این زخم در اثر ساییده شدن لایه فوقانی

پوست ایجاد می‌شود. به دلیل آن‌که بیشتر اعصاب این لایه آسیب می‌بینند،

زخم دردناک، ولی خونریزی قابل توجه نیست. خراشیدگی اگر وسیع باشد

یا ذرات خاک یا اجسام خارجی در آن فرورفته باشد، می‌تواند جدی و خطرناک باشد.

اقدامات: چنانچه جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرورفته است، آن را به آرامی با

آب و صابون بشویید و زخم را با بتادین، ضدعفونی و پانسمان کنید.

 

بریدگی: زخمی است که لبه‌های صاف داشته و شبیه بریدگی جراحی یا بریدگی با

لبه کاغذ است. این زخم، سوزش زیادی داشته و شدت خونریزی در این نوع زخم،

بسته به عمق بریدگی، محل و اندازه زخم متفاوت است.

 

پاره‌شدگی: زخمی است عمیق که دارای لبه‌های ناصاف بوده و در اثر اجسام تیزی مانند
شیشه ایجاد می‌شود. در این جراحت، بافت‌های زیرین پوست آسیب دیده و
احتمال خونریزی شدید زیاد است.
اقدامات: در بریدگی و پاره‌شدگی اولویت با کنترل خونریزی به وسیله فشار مستقیم است.

لبه‌های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو را بی‌حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرار داده

تا از درد و خونریزی آن کاسته شود. چنانچه جسم خارجی در زخم باقی مانده آن را خارج نکنید.

زخم را ضدعفونی و پانسمان کنید و مصدوم را به نزدیک‌ترین مرکز درمانی برسانید.

برای آن‌که خود را از بیماری‌های احتمالی دور کنید، در هنگام تماس با خون، از
دستکش معاینه یا یک کیسه پلاستیک استفاده کنید

کنده‌شدگی: زخمی است که قسمتی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته شود.

اقدامات: سطح زخم را تمیز و جلوی خونریزی را بگیرید. اگر قسمتی از پوست یا عضله آویزان

شده آن را در محل اولیه خود قرار دهید و روی آن را ببندید و بلافاصله مصدوم را به مرکز درمانی برسانید.

سوراخ‌شدگی: زخمی عمیق که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می‌شود.

این جراحت همیشه باعث خونریزی شدید نمی‌شود، ولی در سوراخ‌شدگی‌های شکم و

قفسه سینه ،احتمال خونریزی‌های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات: ابتدا اجازه دهید چند لحظه‌ای خونریزی جریان یابد تا میکروب‌های داخل زخم

به همراه خون خارج شوند. محل زخم را ضدعفونی کنید و در صورتی که جسم خارجی

در آن فرورفته است، آن را خارج نکنید، چرا که با خروج جسم بر شدت خونریزی افزوده می‌شود.

بنابراین جسم را با پانسمان ثابت کنید و مصدوم را به بیمارستان منتقل کنید.

توصیه‌هایی درباره پانسمان زخم

– بتادین با نام (پوویدون آیوداین)‌ یک محلول میکروب‌کش قوی بوده و می‌تواند

تمام انواع باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها را نابود سازد.

نکته بسیار مهم آن که این محلول تا زمانی که روی پوست خشک نشود، هیچ اثری ندارد.

 

– از نفوذ بتادین به داخل زخم باز خودداری کنید، چراکه به دلیل داشتن املاح ید

ممکن است موجب حساسیت در افراد شود.

 

– برای پوشاندن زخم از پنبه استفاده نکنید، چراکه اغلب پنبه‌ها غیراستریل هستند.

 

– بدون نظر پزشک از پماد آنتی‌بیوتیک استفاده نکنید، چراکه پماد جلوی خون‌گیری

بافت اطراف زخم را گرفته و ترمیم را به تعویق می‌اندازد.

 

– در صوتی که زخم عمیق، خونریزی شدید و دو لبه زخم به‌هم نمی‌رسند،

برای بخیه زدن به بیمارستان مراجعه کنید.

 

– تعویض پانسمان را هر روز و اگر مرطوب یا کثیف شد، زودتر انجام دهید.

 

– از کندن دلمه زخم اجتناب کنید، چراکه ترمیم را مختل می‌کند و خطر عفونت را افزایش می‌دهد.

 

– اگر محلول ضدعفونی‌کننده در دسترس نبود، برای تمیزکردن زخم از آب و صابون استفاده کنید.

بیشتر بخوانیم
عوض کردن پانسمان
تزریق در عضلات

 

  • تزریقات

آزمایش خون در خانه

ارسال شده در: هومینو | ۰

MCH در آزمایش خون مقدار غلظت هموگلوبین خون را نشان می‌دهد و به  فهمیدن اختلال های

خونی کمک می کند. میزان متفاوت mch ممکن است نشانه های زیادی به همراه داشته باشد که

لازم است فرد مداوا گردد. پزشکان مرتبا برای چک کردن وضعیت جسمی فرد بیمار تست کلی خون

را تجویز می کنند. یکی از مواردی که در آزمایش خون بررسی می‌شود mch می‌باشد.

MCH چیست؟

Mch مخفف عبارت (mean corpuscular hemoglobin) بوده که به معنی اندازه گیری غلظت خون می‌باشد.

منظور از سطوح mch متوسط هموگلوبین موجود در گلبول قرمز است. هموگلوبین یک پروتوئین در خون

بوده که اجازه می‌دهد سلول های قرمز اکسیژن را به سلول ها و بافت های بدن انتقال دهند.

با این که اندازه mch خیلی کوچک بوده ولی سطح mch متوسط سطح هموگلوبینی است که در هر

گلبول قرمز می‌باشد. Mchc متوسط وزن هموگلوبینی را ایجاد می کند که طبق حجم گلبول های قرمز

تشخیص داده می‌شود؛ mch و mchc برای نشان دادن سلامت هموگلوبین خون هستند.

سطح mch

مقدار طبیعی سطح mch در افراد بالغ در هر سلول تقریبا ۲۷ تا ۳۳ پیکوگرم است. پایین ترین سطح

mch ای که یک فرد می‌تواند داشته باشد تقریبا ۲۶ پیکوگرم در هر سلول و بالاترین سطح تقریبا ۳۴

پیکوگرم در هر سلول می‌باشد که همه این ها متوسط غلظت را نشان می‌دهد. البته این اعداد می‌تواند

طبق دستگاهی که آزمایش خون را می گیرد تغییر نماید. مقدار طبیعی سطح mch در کودکان خردسال با افراد بالغ تفاوت دارد.

علل سطح پایین mch

انواع بیماری های کم خونی سبب کم شدن مقدار mch می‌شود. برای نمونه آنمی یا کم خونی از نوع

میکروسیت هنگامی رخ می‌دهد که سلول های خونی بسیار کوچک شده اند و نمی توانند به اندازه ای

که لازم است هموگلوبین را حمل کنند و در خود نگه دارند که امکان دارد این موضوع به دلیل سوء تغذیه یا کمبود غذا باشد.

بعضی مواقع هم باعث بوجود آمدن مریضی های کم خونی (آنمی) می گردند، حتی در مواقعی که

شخص از لحاظ تغذیه مشکلی نداشته باشد. مقدار کم بودن آهن در خون امکان دارد سبب کم شدن

میزان mch شود. بدن شخص از آهن برای ساخت هموگلوبین کمک می‌گیرد. در صورتی که ذخیره آهن

بدن کم باشد، کم خونی و کمبود آهن باعث کم شدن میزان mch می شود. این نوع آنمی اکثرا در

اشخاص گیاه خوار و همچنین اشخاصی که از لحاظ تغذیه وضعیت خوبی ندارند رخ می‌دهد.

امکان دارد افرادی با وضعیت های متفاوت نیز دچار کاهش میزان mch گردند. مریضی سلیاک می‌تواند

سبب کم شدن جذب آهن از طریق بدن شخص گردد و شرایط را جهت حفظ میزان سطح آهن در مقدار طبیعی سخت کند.

افرادی که به خاطر مشکلات دستگاه گوارش عمل جراحی کرده اند نیز ممکن است دچار اختلال در جذب آهن

شوند. بانوان به دلیل پریود شدن ممکن است دچار آنمی شوند، چرا که زنان در زمان عادت ماهانه آهن زیادتری را دفع می‌کنند.

افرادی که کمبود ویتامین دارند مخصوصا کمبود زیر مجموعه ای از ویتامین B مثل فولات و ویتامین B12 امکان

دارد سطح mch بدنشان کم شود؛ و یا حتی امکان کم بودن ویتامین در بدن باعث زیاد شدن میزان mch گردد.

پزشکان معالج در صورت دیدن چنین وضعیتی اکثرا تست های بیشتری را درخواست می‌کنند و با تفسیر

جواب های آزمایش های گرفته شده، راحت تر می‌توانند تشخیص دهند.

نشانه های سطح پایین mch

در بیشتر مردم وقتی میزان mch بدنشان کم است هیچ نشانه ای در بدن فرد ظاهر نمی‌شود. هنگامی که

میزان پایین بودن mch ادامه دار شود یا خیلی افت نماید علائم آغاز می‌شود. ابن علائم عبارتند از:

  • نفس تنگی
  • تحلیل شدن بنیه
  • خستگی بیش از حد
  • سرگیجه
  • همیشه احساس ضعف داشتن

پایین بودن مقدار سطح mch بر روی پوست نیز تاثیر گذار است. شخصی که میزان سطح mch بدنش کم است

امکان دارد پوستش کبود یا رنگ پریده گردد. در صورتی که هر کدام از نشانه های بالا را در خود مشاهده کردید سریعا به پزشک مراجعه کنید.

علل سطح بالای mch

معمولا بالا بودن سطح mch از علائم کم خونی (آنمی) از نوع ماکروسیت می‌باشد. این شرایط وقتی اتفاق

می افتد که سلول های خونی خیلی بزرگ باشند که معمولا این مسئله بخاطر ذخیره نا مناسب ویتامین B12 یا اسید فولیک است.

بالا بودن میزان mch به علل زیر اتفاق می افتد:

  • امراض کبدی
  • پر کاری تیروئید
  • خوردن الکل
  • عوارض بعضی از سرطان ها
  • عوارض بعضی از عفونت ها
  • استفاده خیلی زیاد از داروهای استروئیدی (کورتون)

 نشانه های سطح بالای mch

علائم اشخاصی که به دلیل کم خونی (آنمی) سطح mch بدنشان زیاد می‌شود تقریبا الگوی خاصی دارد.

اول امکان دارد فرد به این علائم دقت نکند، ولی این نشانه ها ممکن است با گذشت زمان بدتر شوند. این نشانه ها عبارتند از:

  • احساس خستگی
  • رنگ پریدگی
  • زیاد شدن ضربان قلب
  • ضعیف و شکننده شدن ناخن ها
  • تمرکز نداشتن
  • سر درگمی و از دست دادن حافظه

افرادی که به بیماری آنمی ماکروسیت مبتلا هستند امکان دارد که دچار مشکل گوارشی شوند؛ از این نشانه ها

می‌توان به از دست دادن اشتها، کم شدن وزن و اسهال اشاره کرد. اگر هر یک از این علائم را در خود دیدید سریعا به پزشک مراجعه کنید.

 

معالجه عدم تعادل mch

درمان سطح غیر معمول mch در هر فرد متفاوت می‌باشد. معالجه سطح غیر معمول mch به دلیل غیر طبیعی

بودن سطح mch ارتباط دارد. پزشک می‌تواند برای معالجه سطح بالای mch، ویتامین B12 و اسید فولیک و رژیم

غذایی تجویز کند و بهتر است که این ویتامین ها را با رژیم غذایی متفاوتی استفاده کند، در اصل ویتامین B12

و اسید فولیک کمک می کند سطح mch بدن نرمال شود.

اکثر مواقع پایین بودن سطح mch به علت کمبود آهن می‌باشد که در آخر این کمبود آهن به آنمی منجر می‌شود.

تجویز پزشک معالج برای این بیماران آهن و ویتامین B6 می‌باشد. مصرف ویتامین C و فیبر در کنار مواد غذایی که

سرشار از آهن می‌باشند باعث زیاد شدن سطح mch می‌شود. هر چند اشخاصی که میزان mch بدنشان غیر

طبیعی می‌باشد لازم است که قبل از مصرف هر گونه دارو یا مواد غذایی از پزشک معالجشان مشورت بگیرند.

نتیجه گیری

بیشتر اشخاص با تغییر دادن رژیم غذایی خود می‌توانند میزان mch بدنشان را به حالت نرمال برسانند. ولی برای

برخی افراد که وضعیت خاصی دارند مثلا بدنشان نمی تواند آهن را جذب نماید امکان دارد پزشک معالج برای آن

ها تزریق آهن تجویز کند. بقیه اشخاص نیز امکان دارد احتیاج داشته باشند که به آن ها خون با میزان بالایی آهن

داده شود. افراد بیمار لازم است که در طول معالجه با پزشک خود صادق بوده تا سریع تر بهبود یابند.

شما می توانید به راحتی از طریق هومینو به صورت آنلاین آزمایش های مختلف را درخواست دهید. جهت درخواست  اینجا کلیک کنید

پانسمان و انواع پانسمان زخم

ارسال شده در: هومینو | ۰

پانسمان زخم

پانسمان را قرار دادن پوشش حفاظتی برروی زخم می گویند، که مهمترین شرط آن استریل بودن پانسمان

است هدف از پانسمان زخم تسهیل در بهبودی زخم، پیشگیری از عفونت، جلوگیری از خونریزی، کمک به

فرایند التیام زخم، عایق دما، حفظ رطوبت زخم و حفاظت زخم از صدمات مکانیکی است. با هومینو همراه باشید.

انواع پانسمان

پانسمان باز

در این نوع پانسمان پس از شستشوی زخم و استفاده از داروی مناسب روی آن پوشیده نمی شود. در صحنه

حادثه چندان کاربرد ندارد و در درمانگاه ها و مراکز درمانی به کار گرفته می شود.

پانسمان بسته

در این نوع پانسمان پس از اقدامات ضروری روی آن توسط گاز استریل یا مواد مشابه پوشانده می شود.

پانسمان‌های جدید شامل

آلژینات، هیدروکلوئید، فوم، هیدروژل و فیلم ترانسپارنت می‌باشد؛ که هر یک بعلت دارا بودن بعضی از

ویژگی‌های یک پانسمان مطلوب مورد توجه می‌باشند.

پانسمان‌ چسبدار یا چسب‌ زخم ‌

برای‌ پوشاندن‌ خراش‌ها و بریدگی‌های‌ کوچک‌ به‌ کار می‌روند.

پانسمان‌ استریل ‌

ازیک‌ لایه‌ پانسمان‌ متصل‌ به‌ یک‌ باند رولی‌ تشکیل‌ وکاملاً در یک‌ پوشش‌ محافظ‌ پیچیده‌ شده‌اند.

پوشش‌ چشمی‌ استریل ‌

برای‌ محافظت‌ از چشم‌ آسیب‌ دیده‌ به‌ کار می‌روند، که گاها به یک باند برای استحکام بیشتر همراه است.

اهداف پانسمان

کمک به کنترل خونریزی
جذب خون و ترشحات زخم
جلوگیری از آلودگی زخم
حفاظت زخم از میکروبها و صدمات در طول التیام
نگهداری زخم

ابزار مورد نیاز پانسمان

گاز یا تنزیب استریل : پارچه توری مخصوص در اندازه های مختلف می باشد.
پد : لایه هایی از پنبه و گاز و یا پارچه دیگر است که قدرت جذب ترشحات را دارد.
باند و چسب : برای ثابت کردن پانسمان از آن استفاده می شود.
پنس ، قیچی و رسیور
مواد ضد عفونی کننده و تمیز کننده مانند سرم و بتادین

پانسمان زخم چگونه انجام میشود

در مواجهه با هر زخم پوستی اولین اقدام بند آوردن خونریزی از زخم است. در این مورد بطور مفصل در مقاله

“چگونه خونریزی از زخم را متوقف کنیم” بحث شده است. پس از قطع خونریزی باید روی زخم پوشیده شود

تا میکروب ها نتوانند به درون زخم وارد شوند و پس از آن باید بیمار را به پزشک رساند تا درمان قطعی را انجام دهد.

برای پوشاندن روی زخم از یک پارچه تمیز نخی استفاده میشود. پوشاندن زخم را پانسمان Dressing میگویند.

پارچه های نخی با استانداردهای خاص را که برای پانسمان زخم بکار میبرند گاز Gauze مینامند. این پارچه ها

از نخ پنبه ای تهیه شده و بافت آن بسیار شل است بطوریکه ساختمان نرم و لطیفی به آن میدهد.

بافت شل آن موجب میشود تا خلل و فرج زیادی داشته باشد تا هم بتواند ترشحات زخم را به خود جذب کرده و

هم اجازه تنفس و تعریق را به پوست اطراف زخم بدهد. این پارچه ها را چند تا کرده اند تا بعد از تا خوردن به اندازه حدود ده در ده سانتیمتر برسد.

قبل از مواجهه با هر زخمی اگر امکان دارد باید ابتدا دستان خود را با آب و صابون شستشو دهیم تا میکروب

جدیدی را به داخل زخم وارد نکنیم.

اگر زخم خونریزی واضحی ندارد و عمقی نیست میتوان ابتدا آب تمیز و جاری را از روی آن عبور داد. این کار

موجب میشود تعداد میکروب های درون زخم کاهش یافته و احتمال عفونت آن کم شود. پوست اطراف زخم

را میتوان با آب و صابون تمیز کرد. باید مواظب بود صابون در داخل زخم نرود مگر اینکه زخم بر اثر گزش یک

پستاندار (مانند سگ) مشکوک به هاری ایجاد شده باشد که در این صورت باید درون زخم را خوب با آب و

صابون بمدت ده دقیقه شستشو داد. در زخم های معمولی اگر کمی صابون به درون زخم رفت مشکل

خاصی ایجاد نشده و با آب شسته میشود.

در صورتی که زخم عمقی باشد ( یعنی چربی زیر پوست دیده شود) و یا زخم خونریزی زیادی داشته است نباید شسته شود.

اگر اجسام خارجی در درون زخم وجود دارند و میتوان آنها را به راحتی از درون زخم برداشت این کار را

انجام میدهیم. البته اگر احتمال میدهیم با برداشتن جسم خارجی زخم خونریزی میکند این کار را انجام نمی دهیم.

زخم را دستکاری نمیکنیم چون هم خطر خونریزی وجود دارد و هم احتمال دارد که با دستکاری ما

میکروب های جدیدی به درون زخم وارد شوند.

نیازی به استفاده از محلول های ضد عفونی مانند بتادین یا پمادهای آنتی بیوتیک در داخل زخم وجود ندارد.

به اندازه کافی گاز یا پارچه تمیز را بر روی زخم قرار میدهیم. هر چه زخم بزرگتر باشد باید گاز بیشتری

بر روی زخم گذاشته شود. سپس باید به وسیله ای گاز ها را بیحرکت کرد. در صورتی که زخم کوچک

باشد میتواند حاشیه های گاز را با چسب مخصوص به پوست محکم کرد. وقتی زخم بزرگتر است و یا

با خونریزی همراه بوده است گازها را باند به اندام میبندیم.

مراحل بانداژ یک زخم

باند یک نوار پارچه ای از جنس گاز است. بستن گازها با باند را بانداژ Bandage میگویند. برای بانداژ

میتوان از باند نخی یا باند کشی استفاده کرد. بانداژ باید به اندازه ای سفت بسته شود که فشار

ملایمی را بر روی گازها وارد کند. بانداژ نباید سفت بسته شود چون میتواند بر روی عروق و اعصاب

اندام فشار وارد کرده و به آنها آسیب برساند. در صورتی که بانداژ سفت باشد بعد از چند دقیقه قسمتی

از اندام که پایینتر از آن است متورم، کبود یا رنگ پریده میشود. در این صورت باید بانداژ باز شده و مجددا شل تر بسته شود.

پس از اتمام بانداژ باید بیمار را به پزشک رساند تا درمان نهایی به توسط وی انجام شود.

نکات مهم در مورد پانسمان

پانسمان باید استریل یا خیلی تمیز باشد.

پانسمان باید جذب کننده باشد، زیرا اگر عرق پوست نتواند بخار شود پوست اطراف زخم مرطوب خواهد ماند

و محیط مناسبی برای رشد باکتریها بوجود می‌آید که از بهبود زخم جلوگیری کرده و یا آن ذا به تعویق می‌اندازد.

قبل از پانسمان دست ها را کاملاَ با آب و صابون بشویید و خشک نمایید. در صورت امکان دست ها را با الکل سفید ضد عفونی کنید.
برای پانسمان از دستکش و ماسک استفاده نمایید.

به هنگام پانسمان از صحبت کردن ، عطسه و سرفه اجتناب نمایید.

در هنگام تمیز کردن زخم باید عمل پاک سازی و ضد عفونی را از مرکز زخم به اطراف با حرکات دورانی انجام داد.

v هرگز در صحنه حادثه زخم را نشویید، چرا که باعث افزایش خطر عفونت و تشدید خونریزی می شود.

قبل از بستن زخم خونریزی باید به طور کامل کنترل شود.

اگر پس از قرار دادن گاز یا پد استریل بر روی زخم ،خونریزی از آن به بیرون نفوذ کرد،هرگز آن را بر ندارید ،

بلکه گاز دیگری بر روی آن قرار دهید.زیرا موجب خونریزی مجدد می شود. اگر خون‌ به‌ داخل‌ پانسمان‌ دوم‌

هم‌ نشت‌ کرد، هر دو پانسمان‌ را کاملاً بردارید و با گذاشتن‌ یک‌ پانسمان‌ تازه‌ به‌ جای‌ آنها، محل‌ خونریزی‌ را تحت‌ فشار قرار دهید.

پانسمان باید تمام زخم را بپوشاند.

پانسمان‌ را مستقیماً بر روی‌ زخم‌ قرار بدهید؛ هرگز آن‌ را از کنار به‌ روی‌ زخم‌ نکشید.