• تزریقات و پانسمان

فوبیا آمپول/ کسانی که از آمپول می ترسند، بخوانند

ارسال شده در: هومینو | ۰

۱- وقتی در سالن انتظار برای آمپول زدن هستید سعی کنید

فکرتان را به چیز دیگری منحرف کنید. یک بازی، کتاب یا

موزیک با خودتان داشته باشید، چیزی که بتواند حواس شما

را پرت کند و یادتان برود که در اتاق انتظار برای زدن آمپول نشسته‌اید.

۲- تمرکز کنید و نفس‌هایی عمیق و آرام بکشید. هوا را کامل به داخل

شکمتان وارد کنید. تنفس عمیق می‌تواند به ریلکس‌تر شدن شما کمک کند

و تمرکز کردن روی چیزی جز آمپول باعث می‌شود حواستان از

آن موضوع پرت شود. ۳- عمداً روی یک چیز در آن اتاق تمرکز کنید.

یک تابلو، پوستر یا علامت روی دیوار پیدا کنید و روی آن تمرکز کنید.

به جزئیات آن خوب دقت کنید: اگر روی یک تابلو تمرکز کرده‌اید،

مثلاً تعداد گل‌های موجود در باغ نقاشی شده درون تابلو را بشمارید

یا هر چیز دیگری که در تابلو وجود دارد. به پیامی که در پوستر

تبلیغاتی موجود در اتاق داده شده توجه کنید. درهرحال باید بتوانید

روی چیز دیگری به غیر از آمپول تمرکز کنید. ۴- سرفه کنید.

  • تزریق پنی سیلین

تزریق پنی سیلین و مواردی که باید در رابطه با آن بدانید

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریق پنی سیلین و عوارض آن

تزریق پنی سیلین برای درمان عفونتهای باکتریایی بدن صورت می گیرد. پنی‌ سیلین‌ها

گروهی از داروهای آنتی‌بیوتیک هستند که در برابر ارگانیسم‌های آسیب‌پذیر به خصوص

باکتریهای گرم مثبت به کار می‌روند. پنی‌ سیلین‌ها اولین گروه از دسته آنتی ‌بیوتیکهای

بتالاکتام هستند. این دارو را می‌توان هم به شکل خوراکی و هم به شکل تزریقی مصرف کرد

و با توجه به مقدار ماده موثره به کار رفته در آن و ترکیبش با مواد دیگر در انواع و اشکال

مختلفی وجود دارد؛ برای مثال در مورد پنی‌ سیلین تزریقی می‌توان به پنی‌ سیلین۸۰۰ هزار،

پنی ‌سیلین ۶.۳.۳ و پنی ‌سیلین یک میلیون و ۲۰۰ اشاره کرد. یکی از تفاوت‌های عمده

این پنی‌سیلین‌ها در مدت زمان اثرگذاری‌شان است؛ برای مثال پنی‌ سیلین ۶.۳.۳ و A یک

میلیون و ۲۰۰ به گونه‌ای فرموله شده‌اند که به صورت آهسته اثر داشته و یا به عبارت دیگر

در طولانی مدت متابولیزه شوند؛ بنابراین اثر پنی‌سیلین یک میلیون و ۲۰۰ برای ۲ هفته تا

یک ماه باقی می‌ماند اما پنی‌سیلین ۸۰۰ هزار در همان ۱۲ تا ۲۴ ساعت اولیه تاثیر می‌گذارد.

طیف اثر پنی‌ سیلین محدود است اما هنوز برای درمان عفونت های ناشی از میکروارگانیسم های زیر مورد استفاده قرار می گیرد:
۱. استرپتوکوک، شامل پنوموککهای حساس (۳۰-۳۵٪)
۲. مننگوکوک
۳. باسیلهای گرم مثبت حساس (کلوستریدیا، اکتینومایسس)
۴. اسپیروکت شامل عامل ایجاد سیفلیس
۵. انواع استافیلوککی که بتالاکتاماز تولید نمی‌کنند.
۶. بیهوازیها به جز انواع تولید کننده بتالاکتاماز همچون باکترویید فراژیلیس

لزوم انجام تست حساسیت قبل از تزریق پنی سیلین

آمپول پنی سیلین از آنتی بیوتیک هایی است که باعث ایجاد واکنش حساسیتی شدید به

نام شوک آلرژیک در برخی افراد می شود. به همین علت متخصصان تاکید می کنند که آمپول

پنی سیلین حتما باید در یک مرکز درمانی تزریق شود و از تزریق آن در منزل باید بشدت خودداری شود.

همچنین پیش از تزریق آن ضروری است که تست پوستی انجام شود تا اگر بدن حساسیت نشان داد،

از تزریق آن خودداری شود.

برای اجتناب از بروز واکنش آنافیلاکسی هنگام تزریق پنی‌سیلین که می‌تواند کشنده باشد

توصیه می‌شود عدم حساسیت سریع بیمار به دارو تست شود. نحوه تست به این گونه است

که با چکاندن یک قطره از محلول پنی سیلین در داخل چشم این کار را انجام می دهند و

چند دقیقه صبر می کنند تا ببینند علایم قرمزی چشم و سوزش رخ می دهد یا نه اگر این

علائم دیده نشد فرد نسبت به پنی سیلین حساسیت نداشته در غیر این صورت و بروز موارد

فوق فرد نسبت به پنی سیلین حساسیت دارد. آنافیلاکسی جدی‌ترین عارضه دارو است

که در ۰٫۵ درصد بیماران روی می‌دهد. مرگ برآمده از آنافیلاکسی در ۰٫۰۰۲ درصد بیماران

(یک در پنجاه هزار) به چشم می‌خورد. در هر صورت عمل تست دارو برای کسانی که اولین

بار پنیسیلین مصرف می‌کنند الزامی است.

عواملی که در حساسیت به پنی سیلین نقش دارد معطوف به سن افراد می شود و بر این اساس،

این نوع حساسیت بین دوازده تا چهل و نه سالگی بیشترین شیوع را دارد. به بیان دیگر،

احتمال بروز شوک حساسیتیناشی از تزریق پنی سیلین در سنین زیر ۱۲ سال بسیار کم است.

به همین دلیل، انجام تست پوستی پیش از تزریق پنی سیلین در سنین زیر ۱۲ سال در صورت

وجود نداشتن سابقه آلرژی در فرد و خانواده وی لازم نیست.

دوز تزریق پنی سیلین برای بیماریهای مختلف

الف) عفونتهای حساس خفیف تا متوسط. بزرگسالان: مقدار ۵۰۰-۱۲۵ میلی گرم (۸۰۰۰۰۰-۲۰۰۰۰۰ واحد)

هر شش ساعت مصرف می‌ شود.
کودکان: مقدار mg/kg/day 5/62-15 (واحد ۹۰۰۰۰-۲۵۰۰۰) در مقادیر منقسم هر ۸-۶ ساعت مصرف می‌ شود.
ب) ژنژیویت نکروزه اولسراتیو :
بزرگسالان : mg 500 خوراکی هر ۸-۶ ساعت.
پ) پیشگیری از عفونتهای پنوموکوکی :
بزرگسالان : mg 250 خوراکی دو بار در روز.
کودکان زیر ۵ سال: mg 125 خوراکی دو بار در روز.
ت) پیشگیری از تب روماتیسمی یا عود کرده:
بزرگسالان و کودکان بالای ۱۲ سال: mg 250-125 دو بار در روز.
ث) مواجهه (یا احتمال مواجهه ) با باسیلوس آنتراسیس:
بزرگسالان: mg/kg 5/7 خوراکی هر ۶ ساعت.
کودکان زیر ۹ سال: mg/kg/day 50 خوراکی به صورت منقسم هر ۶ ساعت.

 

  • تزریق و پانسمان

انواع تزریقات

ارسال شده در: هومینو | ۰

انواع تزریقات

۱. تزریقات زیر پوستی:

این نوع تزریق در لایه چربی زیرین پوست انجام می شود که یک بافت با خونرسانی

کم بوده بنابراین سرعت جذب در آن طولانی تر از عضله خواهد بود.تزریق بسیاری

از داروها مانند انسولین، مورفین و هروئین از این قبیل محسوب می شود.

۲. تزریق عضلانی:

تزریقات در عضلات انجام می شود. برخی دارو ها مانند پنی سیلین یا ویتیامین ها در

نشیمن گاه و برخی دیگر از داروها مثل واکسن ها درعضلات دیگر نظیر عضله بازو

یا عضله ران تزریق میگردند

۳. تزریقات اینترادرمال یا تزریق داخل پوستی :

به داخل غشای میانی پوست یا وارد می شود، این مسیر طولانی ترین زمان جذب را

در مقایسه باتزریقات زیرپوستی و تزریق عضلانی را دارد. در نتیجه برای آزمایش های

تشخیص حساسیت، مثل آزمایش توبرکولین و آلرژی، و بیهوشی موضعی استفاده

می شود و معمولا دردناک نیز هست.

۴. تزریقات وریدی:

این نوع تزریق توسط یک سوزن یا لوله بطور مستقیم داخل رگ شما وارد می شود.

۵. تزریقات نخاعی:

این نوع تزریق برای یک درمان کامل تر تسکین درد یا برای تشخیص علت درد کمر استفاده می شود.

تزریق عضلانی دارو : تزریق آمپول معمولا در عضله ناحیه نشیمنگاه صورت میگیرد مثل پنی سیلین یا آمپولهای ویتیامین.

برخی داروهای دیگر نظیر واکسنها در عضلات دیگر نظیر عضله بازو یا عضله ران تزریق میگردند.

تزریق زیرجلدی دارو : این نوع تزریقات معمولا در بازو ، ران ، شکم و پشت صورت میگیرد.

معمولا انسولین و داروهای رقیق کننده خون مثل هپارین و انوکساپارین یا داروهای محرک

خونسازی به این طریق تزریق میگردند.

تزریق وریدی آمپول : بصورت تزریق مستقیم آمپول به داخل ورید (سیاهرگ) میباشد.

بسیاری از آمپول ها نظیر آنتی بیوتیکها

تزریق موضعی آمپول مثل تزریق داخل مفاصل یا تاندونها : مثل تزریق داروهائی که

بطور عام موسوم به “کورتون” میباشند

  • تزریق و پانسمان

راه‌های کاهش درد تزریق آمپول

ارسال شده در: هومینو | ۰

تحقیقات نشان داده است اگر هنگام تزریق، مایع تزریق گرم شود یا فرد

به بدن خود نگاه کند و یا به صدای پرندگان گوش دهد، کمتر درد تزریق

را احساس می کند.


تزریق آمپول
نگاه کردن به بدن، درد تزریق را کمتر می کند
تحقیقی علمی حاکی از آن است افرادی که از تزریق آمپول می ترسند، اگر به

جای این که یک سمت دیگر را نگاه کنند، به بدن خود، مثلا بازوی خود نگاه کنند،

کمتر درد را احساس می کنند.

محققان دانشگاه UCL در لندن و دانشگاه Milan در ایتالیا، دست هجده داوطلب

را با دستگاهی کوچک گرم و گرم‌تر کردند تا جایی که برای آن ها دردناک شده بود.

نتایج به دست آمده از تحقیقات در این دانشگاه، حاکی است که داوطلبان وقتی

می توانستند ببینند که چه اتفاقی در حال رخ دادن است، قادر بودند درد بیشتری

را تحمل کنند. حتی درشت نمایی دست توسط آینه های مخصوص، تحمل درد داوطلبان را بیشتر کرد.

دانشمندان می گویند فهم بهتر این که مغز چگونه به درد واکنش نشان می دهد،

ممکن است دستیابی به درمان های جدید برای دردهای مزمن را آسان کند.
پروفسور هوگارد، استاد رشته علوم عصب شناسی در دانشگاه یو سی ال لندن، می گوید:
«ما متوجه شدیم که وقتی دست داوطلبان را به مرور گرم و گرمتر می کردیم اگر آن ها

می توانستند دست خود را در آینه ببینند، تا سه درجه سانتیگراد بیشتر می توانستند

حرارت را تحمل کنند، اما وقتی راه دیدن دست در آینه را می بستیم، تحمل درد آن ها کم می شد.

هنگام تزریق آمپول به کودک، همیشه والدین به او می گویند یک طرف دیگر را نگاه کند،

اما در این تحقیق جدید متوجه شدیم در حالی که سوزن وارد بدن می شود، فقط نگاه کردن

به بدن، میزان درد را کم می کند. پس توصیه من به مردم این است که هنگام تزریق سرنگ

چه برای دارو و چه برای گرفتن خون به بازوی خود نگاه کنند، البته از دیدن ورود سوزن

به بدن اجتناب کنند.»
در یک آزمایش دیگر، محققان برای این که داوطلبان دست خود را بزرگتر ببینند،

جلوی آن آینه های مقعر قرار دادند و متوجه شدند که داوطلبان توانستند درد بیشتری را تحمل کنند.
در مقابل، وقتی محققان از آینه های محدب استفاده کردند و داوطلبان دست خود

را کوچک تر می دیدند، نتوانستند درد قبلی را تحمل کنند.

محققان گفتند میزان درد به طور مستقیم با مقداری که فرد بدنش را می دیده، ارتباط

داشته است و این موضوع به آن ها کمک می کند که بهتر جنبه عصب شناسی درد را درک کنند.
گرم کردن مایع تزریق قبل از تزریق می تواند موجب کاهش درد شود

صدای پرندگان درد تزریق را کاهش می دهد

صدای پرندگان نیز می‌تواند ناامیدی و ترس از تزریق آمپول را در کودکان کاهش داده و در درمان بیماری آن ‌ها موثر باشد.

یک پروژه تحقیقاتی در بیمارستان آلدرهی در لیورپول نشان داده است صدای پرندگان

می‌تواند در کاهش درد موثر باشد. این تحقیقات نشان می‌‌ دهد کودکانی که صدای پرندگان

را می ‌شنوند کم ‌تر در طی مراحل درمان دچار نا‌امیدی می ‌شوند.

به نظر می ‌رسد صدای آرام‌بخش پرندگان می ‌تواند روی قسمت ‌هایی از مغز که مسئولیت

کنترل احساسات را دارند، تاثیرگذار باشد و به این ترتیب بیماران نسبت به درد و

درمان‌ های پزشکی، حساسیت کم‌تری پیدا می ‌کنند.

تعدادی دیگر از محققان نیز معتقدند صدای پرندگان باعث می ‌شود سرعت بهبود

بیماری افزایش پیدا کرده و مراحل درمان سریع‌تر طی شود.
یکی از محققین گفت: ما متوجه شدیم آوردن حیات وحش و نماد‌های آن به بیمارستان ‌ها

فواید بسیاری برای بیماران به همراه دارد. در طی این تحقیقات، ما از صدای پرندگان

برای آرامش ‌بخشیدن به کودکانی استفاده کردیم که قرار بود چند ساعت بعد تحت

عمل جراحی قرار بگیرند و نتایج بسیار خوبی هم گرفتیم.
حتی تعدادی از بیماران از ما درخواست کردند سی ‌دی ‌هایی از صدای پرندگان را

در اختیار آن‌ ها قرار دهیم تا آن ‌ها بتوانند در خانه‌ های خود به آن ‌ها گوش دهند.

این تحقیقات، قدم تازه‌ای برای استفاده از هنر و طبیعت در پزشکی به حساب می ‌آید.
تحقیقی علمی حاکی از آن است افرادی که از تزریق آمپول می ترسند، اگر به جای این

که یک سمت دیگر را نگاه کنند، به بدن خود، مثلا بازوی خود نگاه کنند، کمتر درد را احساس می کنند

گرما درد تزریق را کم می کند

یک مطالعه جدید نشان می دهد، گرم کردن داوری بیهوشی قبل از تزریق می تواند

به میزان قابل توجهی موجب کاهش درد شود.

بیهوشی های موضعی به منظور کاهش درد صورت می گیرد، در حالی که اعتقاد

عموم بر این است که روند تزریق، دردناک است.

محققان دانشگاه ” تورنتو” در کانادا اثبات کردند که گرم شدن داروی شیمیایی بیهوشی

قبل از انجام تزریق موجب کاهش درد خواهد شد، صرف نظر از این که تزریق زیر

پوستی یا داخل پوستی به میزان کم یا زیاد باشد.

بنا به گفته محققان، این گرم کردن می تواند توسط آب گرم، گرم‌کننده‌های مایع،

گرم‌کننده‌های غذای کودکان یا گرم‌کننده سرنگ باشد. همچنین برخی پزشکان اورژانس

از گرمای دست‌شان برای تزریق گرم استفاده می کنند.

به گفته پزشکان، بیماران معمولاً از دیدن سوزن وحشت دارند، اما انجام کاری ساده

مانند رساندن دمای مایع تزریق به دمای بدن می تواند این درد را قابل تحمل‌تر کند.

منبع :سلامت نیوز

  • پانسمان

تاریخچه پانسمان

ارسال شده در: هومینو | ۰

پانسمان نوعی بالشتک، گاز یا پارچه سترون و فشرده است.

ریشه‌شناسی پانسمان

پانسمان واژه‌ای فرانسوی (pansement) به معنی شستشو، مرهم‌گذاری

و بستن جراحات با باندهای پزشکی است.

اصول کارپانسمان

نحوه پانسمان بستگی به نوع و محل زخم داشته و به‌طور کلی باید اصول

سترون سازی، قطع خون‌ریزی و کاهش درد و جوشگاه زخم رعایت شود. برای

اینکار معمولاً پزشک یا پرستار از محلولهای شست‌وشو مانند سرم نمکی و مواد

ضد عفونی‌کننده مانند بتادین، آب اکسیژنه، گاز پانسمان،چسب زخم، پنبه و

باندهای پزشکی استفاده می‌کند.

ابتدا زخم شست و شو داده شده سپس بسته می‌شود. یک پانسمان مطلوب باید

متناسب با شکل و اندازه زخم باشد، ترشحات اضافی زخم را جذب کند بدون اینکه به

باکتری‌ها اجازه نفوذ و رشد بدهد یا منجر به خشکی بیش از اندازه زخم شود. فشار

مناسب برای هموستاز را ایجاد کند. درد را کاهش دهد و تعویض آن همراه درد نباشد،

رطوبت و دمای مناسب را در بستر زخم حفظ نماید، دبریدمان اتولیتیک را تسهیل و

اپیتلیالیزه شدن را تسریع کند. اجازه تبادل گازهایی مانند اکسیژن، دی‌اکسید کربن

و بخار آب را بدهد. در زخم ذرات ریز و باقی‌مانده به جای نگذارد. نیاز به تعویض مکرر نداشته باشد.

انواع پانسمان

همه پانسمان‌ها سترون بوده ولی بر اساس نوع زخم و عامل ایجادکننده آن (مانند سوختگی) و

محل زخم متفاوتند. پانسمان‌های سنتی شامل یک لایهٔ غیر چسبناک در تماس با سطح زخم،

یک لایه جاذب و یک لایه نگهدارنده می‌باشند.

پانسمان‌های جدید شامل: آلژینات، هیدروکلوئید، فوم، هیدروژل و فیلم ترانسپارنت می‌باشد؛

که هر یک بعلت دارا بودن بعضی از ویژگی‌های یک پانسمان مطلوب مورد توجه می‌باشند.

 

  • تزریقات

تاریخچه سرنگ

ارسال شده در: هومینو | ۰

تاریخچه سرنگ :(۱۲۹ تا ۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح) جالینوس ، طبیب یونانی ، شکلی

ابتدایی از ‏سرنگ را ایجاد کرده بود که به یاری آن در هنگام تشریح مردگان می‌توانست
خون را به ‏رگ‌های مغزی تزریق کند.‏

قرن نهم میلادی : پزشکی عراقی- مصری به نام علی الموصلی از یک شیشه ‏استوانه‌ای

میان‌تهی برای ساکشن و برداشتن کاتاراکت استفاده کرد.‏

سال ۱۷۶۰ : اشکال ابتدایی تزریق درون وریدی و انفوزیون مایعات شروع شد.‏

سال ۱۸۴۴ : یک پزشک ایرلندی به نام دکتر فرانسیس رایند ، سوزن میان‌تهی را اختراع ‏کرد.‏

سال ۱۸۵۳ : در این سال دکتر الکساندر وود (متولد سال ۱۸۱۷) ، نوعی از سرنگ را که ‏می‌توانست

برای تزریقات زیرجلدی به کار رود اختراع کرد. دکتر وود از سال ۱۸۵۰ دبیری ‏کالج سلطنتی ادینبورگ

را برعهده داشت . وی با قرار دادن یک سوزن میان‌تهی در انتهای ‏یک پیستون فلزی توانست

شکلی تقریبا امروزی از سرنگ را اختراعکند .

وی در آن سال ‏در مجله پزشکی مقاله کوتاهی با این عنوان چاپ کرد: “روشی تازه برای درمان

نورالژی با ‏استفاده مستقیم از مخدرها در نقاط دردناک”. در این مقاله وی به این مطلب اشاره کرده

‏بود که شیوه وی می‌تواند برای تزریق سایر داروها هم مورد استفاده قرار بگیرد و منحصر ‏

به تزریق مخدرها نیست. ‏


الکساندر وود

درست در همین زمان و به طور جداگانه یک پزشک فرانسوس به نام دکتر چارلز پراواز ،

‏اختراع کاملا مشابهی انجام داد و توانست یک سرنگ فلزی ایجاد کند. وی از
اختراعش ‏برای درمان آنوریسم استفاده کرد. دکتر پراواز یک ارتوپد بود و گرچه به خاطر

اختراع ‏سرنگ مشهور شد ولی کارهای بسیار جالبی در درمان اسکولیوز و دررفتگی

مادرزادی ‏مفصل هیپ هم انجام داد.‏ سرنگ‌های واکسناسیون : مخترع سرنگ‌های

ویژه واکسناسیون شخصی به نام بنجامین ‏روبین بوده است.‏


چارلز پراواز

سال ۱۹۴۹ : در این سال سرنگ‌های یک بار مصرف به وسیله آرتور اسمیت اختراع شد.‏

سال ۱۹۵۴ : سرنگ‌های یک بار مصرف به تولید انبوه رسیدند و در این سال به وسیله

‏دکتر جوناس سالک برای تزریق واکسن پولیوی جدید سالک به یک میلیون کودک ‏آمریکایی

مورد استفاده قرار گرفتند. این سرنگ‌ها برای اولین بار شیشه‌ای بودند.‏

سال ۱۹۵۵ : شرکت ‏Roehr‏ ، سرنگ پلاستیکی یک بار مصرف تولید کرد.‏

سال ۱۹۵۶ : یک فارماکولوژیست نیوزیلندی به نام کولین مورداک ، امتیاز سرنگ‌های

‏پلاستیکی یک بار مصرف را به ثبت رساند.‏

سوزن‌های میکرو : سوزن‌ میکرو یک ابزار بدون درد جهت تزریق محسوب می‌شود.

یک ‏سوزن میکرو از ۴۰۰ سوزن سیلیکونی میکروسکوپی تشکیل شده است. شکل ابتدایی

‏این وسیله به وسیله ‏Mark Prausnitz‏ استاد مهندسی شیمی انستیتوی فن‌آوری ‏جورجیا و

یک مهندس الکترونیک به نام مارک الن اختراع شد.‏

  • پانسمان

انواع پانسمان ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

پانسمان  ها سنتی 

پانسمان های سنتی مانند گاز وپنبه که در کشور ما نیز خیلی رایجند بسیاری از

ویژگیهای یک پانسمان ایده آل را ندارند. مواد و ترکیبات دیگری نیزبرای درمان زخم

استفاده شده اندکه بعضی نسبتا موثر وبعضی غیر موثر و حتی گاهی مضر می باشند.

پانسمان مدرن

این پانسمان ها دردودهه اخیر رواج بیشتری یافته اند وویژگی درمان مرطوب زخم را

فراهم آورده اکثر ویژگیهای یک پانسمان ایده آل را دارند. در کشور ما نیز انواع مختلفی

از این پانسمان ها موجود می باشد و هرروز مصرف آنها رواج بیشتری می یابد با

پیشرفت علوم پزشکی وبیوتکنولوژی هر روزه دردنیا محصولات جدیدتری نیز تولید

ومعرفی می گردند که بعلت تنوع و گستردگی محصولات واینکه بعضی ازآنها در

مرحله بررسی بوده وبسیار گرانند ویا دسترسی به آنها بسیار دشوار است.

فیلم یا پانسمان های

شفاف پانسمان های شفاف برای زخم های نسبتا کم عمق مانند محل اهدای

پوست زخم های جراحی و یا بعنوان پانسمان ثانویه بر روی سایر پانسمان ها استفاده

می شوند. ازاین پانسمان ها می توان برای پیشگری از ایجاد وپیشرفت زخم بستر

در مناطقی از پوست که در معرض فشار وسایش قرار دارند استفاده نمود. این پانسمان ها

در اشکال واندازه های مختلف موجود هستند.

بخیه کردن 

به کار گیری نخ بخیه برای حفظ  ساختار آناتومیک بافت ها و پشتیبانی از زخم ها در

طول التیام زخم. نخ بخیه دو لبه زخم جراحی رابه هم نزدیک کرده  وبه هم پیوند میزند

ودر طول التیام حمایت میکند هدف از بخیه از بین بردن فضای مرده ایجاد شده به علت زخم

برقراری فشار زخم  یکنواخت در طول خطوط لبه زخم مجاور سازی بخش ایی تلیان  لبه های بافت

برقراری فشار عرضی  در محل زخم تا زمانی که بافت ترمیم شده وقدرت کافی برای

نگهداشتن را در کنار هم داشته باشد.

نکته در مورد پانسمان هیدروژل ها

هیدروژل ها به دو شکل صفحه ای وژل بدون شکل موجود هستند. این پانسمان ها درخود

مقدار زیادی آب دارند که به همراه شبکه پلیمری تشکیل ژل می دهند. مثلا ژل کامفیل

درخود ۹۰ درصد آب دارد. نکته: آلژینات ها این پانسمان ها از جلبک های دریایی گرفته می شوند

که مدت ها توسط دریانوردان بعنوان پانسمان زخم استفاده می شدند. به دو صورت ورقه ای

ورشته ای وجود د ارند که به عنوان مثال می توان پانسمان سیسورب ورقه ای وپر کننده رشته ای کامفیل را نام ببرد.

پانسمان فوم ها

پانسمان هایی صفحه ای شکل با ضخامت های مختلف بوده وممکن است در یک سمت با

یک لایه فیلم شفاف چسبدار پوشانده شده باشند. ترکیبات مختلفی همچون پلی اورتان ومواد

اکریلیک وعناصر فوق جاذب درآنها به کار می رود. از جمله آنها می توان به پانسمان بیاتین کامفیل اشاره نمود.

پانسمان هیدروکلوییدها

پانسمان های هیدروکلوییدهرروزرواج بیشتری یافته وانواع مختلفی ازآنها تولید وبه بازارعرضه

می شود آناتومی و فیزیولوژی پوستبه چند صورت است پوست سدی بین اعضای داخلی و

محیط خارجی است ودربسیاری ازاعما ل حیاتی بدن دخالت دارد .به طوریکه انسان بدون آن

نمی تواند زنده بماند.پوست اندامی وسیع با وزن مولکولی ۴کیلوگرم است که سطحی معادل

۲متر مربع را می پوشاند . اجزاء پوستی شامل اپیدرم – درم- ضمائم پوستی وچربی زیرجلداست.

اپیدرم چیست؟  حائل اصلی بدن اپیدرم است ودرزیراپیدرم لایه عروقی درم قراردارد که مسوول نگهداری وتغذیه سلولهای اپیدرم است.

  • تزریق

تزریق چیست و انواع تزریق کدام است ؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

تزریق چیست ؟

تَزریق یا انژکسیون در پزشکی به معنی روشی جهت وارد کردن داروهای مایع (آمپول)

یا واکسن به داخل بدن با استفاده از سرنگ و سرسوزن تیز است.

انواع تزریق کدام است ؟

 زیر جلدی (S.C):

بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت هم بند شل غنی از بافت چربی با خونرسانی

کم بوده وبه همین دلیل معمولا سرعت جذب دارو در آن طولانی تر از عضله است (۲۰ تا ۳۰

دقیقه در مقابل ۵ تا ۱۰ دقیقه در تزریقات عضلانی) البته برخی از داروها سرعت جذبشان

از بافت زیر جلدی برابر با عضله است (نظیر هپارین ) .

برای تزریقات S.C معمولا از سرنگهای ۲ میلی لیتر یا کمتر و سر سوزن نمره ۲۴ تا ۲۶ و

با طول ۱٫۵ سانتیمتر استفاده می شود . تزریقات S.C را می توان در هر نقطه ای انجام داد (نظیر بی حسی های موضعی ).

ولی محلهای رایج قسمت فوقانی خارجی بازو , جلوی ران , روی شکم و روی کتف ها می باشد .

همانند تزریقات عضلانی بایستی در S.C نیز قبل از تزریق آسپیراسیون انجام شود (بجز در مورد هپارین) .

روش کار بدین ترتیب است که چینی از پوست محل با انگشتان یک دست گرفته و بلند شده

و سپس سوزن با زاویه ۴۵ تا ۹۰ در جه زیر جلد وارد و پس از آسپراسیون  می شود

حدود ۲ میلی لیتر است و نبایستی بیش از ۵ میلی لیتر تزریق شود .

 داخل جلدی:

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و نیز

بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای یک میلی لیتر

مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود و اکثرا در سطح

فلکسور ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود .

کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵ درجه و به میزان

۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده  به آرامی تزریق

می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود .

در پایان بدون ماساژ سوزن خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده

و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

 عضلانی:

رایجترین نوع تزریق آمپول به بیمار معمولاً به شیوه تزریق ماهیچه‌ای است. هنگامیکه دارو جذب

گوارشی ندارد یا به آن آسیب می‌زند یا پس از جذب در کبد به مقدار زیاد تخریب می‌شود مجبور به استفاده از روش تزریق هستیم.

در بین روش‌های مختلف تزریق چنانچه مقدار دارو زیاد باشد و یا بافت‌های سطحی را تحریک کند

و یا احتیاج به جذب سریعتر باشد آن را داخل ماهیچه تزریق می‌کنند .

نحوه تزریق آمپول

معمولاً سرنگ ۲ – ۵ میلی لیتری بکار می‌رود. شماره و طول سوزن بسته به نوع ماهیچه؛

محل تزریق یا میزان بافت چربی که ماهیچه مورد نظر را پوشانیده‌است و سن بیمار متفاوت می‌باشد.

برای تزریق در ماهیچه سرینی (گلوتئال) معمولاً از سوزن شماره ۲۰ – ۲ استفاده می‌شود و

برای تزریق در ماهیچه دالی معمولاً از سوزن شماره ۲۳ – ۲۵ استفاده می‌شود .

محل تزریق آمپول

الف-ناحیه پشت سرینی (دورسوگلوتئال) برروی ماهیچه‌های ضخیم باسن:
محل تزریق در این ماهیچه معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی باسن در

حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو روش مشخص می‌گردد.

یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما با لمس

کرست ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالا می‌باشد مطمئن شده‌اید.

انتخاب محل تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود.این عضله در کودکان

کم تر از ۲ سال به دلیل عدم تحرک کافی مکان مناسبی جهت تزریق نمی‌باشد و احتمال

آسیب به اعصاب سیاتیک این نواحی وجود دارد.

ب- ناحیه ونتروگلوتئال بر روی ماهیچه سرینی متوسط:

برای تعیین محل  برروی این ماهیچه در بیمار می‌باید کف دست خود را بر روی تروکانتر

بزرگ قراردهید به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد. معمولاً دست راست برای

ران چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می‌شود.

انگشت سبابه بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان نشیمنگاهی قرار گرفته و انگشت

میانی دست به طرف عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید سپس

با انگشت خود به باسن آن فشار می‌آورد.

محل  در این حالت مرکز مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه؛ میانی و لبه کرست

ایلیاک تشکیل شده‌است. این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می‌باشد.

بیمارمی تواند در وضعیت به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانوها و لگن خم

شده باشد تا ماهیچه مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱ – ۵ میلی لیتر می‌باشد.

ج- ماهیچه پهن داخلی (وستوس لترالیس):

ثلث این ماهیچه محل مناسبی برای تزریق خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ

و برجستگی خارجی زانو به سه قسمت و انتخاب ثلث میانی آن به دست می‌آید. این محل

برای کودکان و بزرگسالان مورد استفاده می‌باشد بیمار می‌تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

د- ماهیچه دالی:

سطح خارجی این ماهیچه اغلب برای تزریق واکسن استفاده می‌شود.

  • زخم

انواع زخم ها

ارسال شده در: هومینو | ۰

در تعریف زخم می توان گفت که، زخم باز یک جراحت در پوست هست که موجب

نمایان شدن بخش های زیر پوست و به طور معمول باعث خونریزی خارجی می شود.

این زخم ها در هر وسعتی که باشند عفونی شده و میکروب ها می توانند خیلی راحت

به قسمت های زیر پوست نفوذ کرده و بیشتر شوند. در نتیجه باید روی زخم ها به خوبی

تمیز و پوشیده شود و پوشش آن هم ثابت باشد.پوشاندن زخم در جلوگیری از خونریزی،

جلوگیری از آلودگی و جذب خون و ترشحات زخم کمک می کند و باعث التیام سریع زخم می گردد.

انواع زخم های باز

زخم ها مختلف هستند که بنا بر نوع زخم اقدامات مربوط به آن تفاوت دارد.

خراشیدگی یا ساییدگی

این نوع زخم در اثر ساییده شدن لایه بالایی پوست بوجود می آید. به خاطر این که بیشتر

اعصاب این لایه آسیب می بینند، زخم دردناک می شود ولی خونریزی قابل توجه نیست.

خراشیدگی اگر زیاد باشد یا ذرات خاک و اجسام خارجی در آن فرو رفته باشد در این صورت

زخم خطرناک است.

اقدامات برای این زخم ها :

در صورتی که جسم خارجی به طور سطحی در پوست فرو رفته باشد، زخم را به آرامی

با آب و صابون بشویید با با بتادین ضدعفونی و پانسمان کنید.

بریدگی

بریدگی زخمی است که لبه های صاف دارد و مثل بریدگی جراحی یا بریدگی با لبه کاغذ است.

این نوع زخم سوزش زیادی دارد و شدت خونریزی در این زخم بسته به عمق بریدگی،

محل و اندازه زخم ها تفاوت دارد.

اقدامات در این زخم :

در زخم هایی که با بریدگی و پاره شدگی هستند اولویت با کنترل خونریزی توسط فشار مستقیم است.

لبه های زخم را به هم نزدیک کنید. عضو آسیب دیده را بی حرکت و کمی بالاتر از سطح قلب قرارداده

تا درد و خونریزی کمتر شود. اگر جسم خارجی در زخم باقی مانده باشد آن را جارج نکنید.

زخم را ضد عفونی و پانسمان کرده و مصدوم را یکی از نزدیکترین درمانگاه برسانید.

کنده شدگی

در این نوع زخم بخشی از پوست یا عضله از بدن جدا یا آویخته می شود.

اقدامات برای این زخم :

روی زخم را تمیز و از خونریزی جلوگیری کنید در صورتی که پوست یا قسمتی از عضله آویزان

باشد آن را به محل اولیه خود برگردانده و رویش را ببندید و به پزشک مراجعه نمایید.

سوراخ شدگی

نوعی زخم عمیق  است که در اثر وارد شدن یک جسم نوک تیز ایجاد می شود. این نوع جراحت

همیشه موجب خونریزی شدید نمی شود اما اگر آسیب در سوراخ شدگی های شکم و قفسه

سینه باشد احتمال خونریزی های شدید و مرگ زیاد است.

اقدامات لازم برای این زخم:

در ابتدا آسیب بگذارید چند لحظه ای خونریزی جریان داشته باشد تا میکروب های داخل زخم همراه

با خونریزی خارج شوند. بعد محل زخم را ضدعفونی کرده و در اگر جسم خارجی در آن فرو رفته باشد،

آن را خارج کنید، بخاطر اینکه با خارج شدن جسم خارجی خونریزی بیشتر می شود. در نتیجه جسم

را با پانسمال ثابت نگه دارید و زخمی را به بیمارستان انتقال دهید.

قطع عضو

از شدیدترین  نوع زخم ها و خونریزی ها قطع عضو است که بیشتر به خاطر یک جسم برنده صنعتی آلوده بوجود می آید.

اقدامات برای این زخم:

عضوی که زخمی شده و خونریزی می کند را با وارد کردن فشار مستقیم و بالا نگه داشتن آن قسمت

قطع کنید. برای مراقبت از عضو قطع شده آن را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و سر آن را هم در

یک گاز استریل یا دستمال تمیز پیچانده و سپس درون یک کیسه پلاستیکی قرار داده و سر آن را گره بزنید.

بعد کیسه محتوای عضو قطع شده را داخل کیسه قرار داده و کیسه و مصدوم را به نزدیک ترین بیمارستان منتقل کنید.

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریق ۲

ارسال شده در: هومینو | ۰

محل تزریق:

الف-ناحیه پشت سرینی (دورسوگلوتئال) برروی ماهیچه‌های ضخیم باسن:

محل تزریق در این ماهیچه معمولاً قسمت فوقانی خارجی یا ربع فوقانی خارجی

باسن در حدود ۵-۸ سانتی متر پایین تر از کرست ایلیاک خواهد بود که به دو

روش مشخص می‌گردد.

یک لب باسن را با خطوط فرضی به چهار قسمت تقسیم کنید در این هنگام شما

با لمس کرست ایلیاک از انتخاب محل صحیح تزریق که به اندازه کافی بالا می‌باشد

مطمئن شده‌اید. انتخاب محل تزریق بدون لمس کرست ایلیاک روش مطمنی نخواهد بود.

این عضله در کودکان کم تر از ۲ سال به دلیل عدم تحرک کافی مکان مناسبی جهت

تزریق نمی‌باشد و احتمال آسیب به اعصاب سیاتیک این نواحی وجود دارد.

ب- ناحیه ونتروگلوتئال بر روی ماهیچه سرینی متوسط: برای تعیین محل تزریق

برروی این ماهیچه در بیمار می‌باید کف دست خود را بر روی تروکانتر بزرگ قراردهید

به طوری که انگشتان وی متوجه سر بیمار باشد. معمولاً دست راست برای ران

چپ به کار رفته و از دست چپ برای ران راست استفاده می‌شود. انگشت سبابه

بر روی بر جستگی فوقانی قدامی استخوان نشیمنگاهی قرار گرفته و انگشت میانی

دست به طرف عقب کشیده شود به طوری که لبه کرست ایلیوم را لمس کنید

سپس با انگشت خود به باسن آن فشار می‌آورد. محل تزریق در این حالت مرکز

مثلثی خواهد بود که با انگشت سبابه؛ میانی و لبه کرست ایلیاک تشکیل شده‌است.

این محل برای کودکان و بزرگسالان قابل استفاده می‌باشد. بیمارمی تواند در وضعیت

به پشت خوابیده قرارگیرد در این حالت بهتر است زانوها و لگن خم شده باشد تا ماهیچه

مربوطه شل شود حجم قابل تزریق ۱-۵ میلی لیتر می‌باشد.

ج- ماهیچه پهن داخلی (وستوس لترالیس)؛ ثلث این ماهیچه محل مناسبی برای تزریق

خواهد بود که با تقسیم فاصله بین تروکانتر بزرگ و برجستگی خارجی زانو به سه قسمت

و انتخاب ثلث میانی آن به دست می‌آید. این محل برای کودکان و بزرگسالان مورد استفاده

می‌باشد بیمار می‌تواند در وضعیت خوابیده به پشت یا نشسته قرار گیرد.

د- ماهیچه دالی: سطح خارجی این ماهیچه اغلب برای تزریق واکسن استفاده می‌شود.

تزریق روی باسن و دست ها رایجترین محل تزریق است.

 

تزریق داخل جلدی:

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal) برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و

نیز بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen) استفاده می شود و معمولا سرنگهای

یک میلی لیتر مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره ۲۵ تا ۲۷ بکار برده می شود

و اکثرا در سطح فلکسور ساعد (حدود ۱۰ سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود .

روش کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه ۱۵

درجه و به میزان ۲ تا ۳ میلیمتر داخل درم شده (شکل ۹-۲Cool و آنگاه دارو (معمولا ۰٫۱ میلی لیتر)

به آرامی تزریق می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود . در پایان بدون ماساژ سوزن

خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته – در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی

سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

 

تزریق وریدی:

تزریق داخل وریدی یا تزریق وریدی (IV therapy) به تزریق سرم یا دارو به داخل ورید بیمار گفته می‌شود.

در مقایسه با سایر روش‌های تجویز دارو تزریق داخل وریدی ممکن است به دلایل زیر انجام گیرد: نیاز به

درمان سریع بیمار (مانند اورژانس‌ها)، عدم توانایی تجویز خوراکی مانند بیمار دارای تهوع شدید یا در کما،

تخریب دارو در اثر روشهای دیگر تجویز مانند اپی نفرین وریدی.

سرم درمانی:

سرم درمانی اصطلاحاً به تزریق مایعات (سرم) داخل ورید بیمار برای درمان گفته می‌شود.

اینکار در مواقع از دست دادن سریع مایعات مانند خونریزی، اسهال، استفراغ و سوختگی‌ها ضرورت

می‌یابد. البته از روش تزریق داخل وریدی گاه برای جایگزِینی آب و الکترولیت مورد نیاز انسان نیز

استفاده می‌شود مثلاً در انجام اعمال جراحی یا درمان افرادی که به دلایلی نمی‌توانند از راه دهان

غذا بخورند.

تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی  :

پونکسیون کمری:

پونکسیون نخاعی یا بذل‌نخاع[۱] (به انگلیسی: Lumbar puncture) یک روش نمونه‌برداری

از سی. اس. اف یا مایع مغزی-نخاعی از ستون فقرات کمری جهت بررسی می‌باشد.

موارد کاربرد:

مایع مغزی-نخاعی را می‌توان برای تشخیص انواع بیماری‌های نورولوژیکی مورد آزمایش

قرار داد مانند مشکوک شدن به عفونت پرده‌های مغزی (مانند مننژیت) یا التهاب مغز (انسفالیت)

یا سایر بیماری‌های مغزی از جمله خونریزی‌های خاص مغزی و بیماری‌های التهابی.

در برخی اوقات از این روش برای تزریق برخی داروها به فضاهای دور مغز و نخاع نیز استفاده

می‌شود. انجام LP یا گرفتن مایع مغزی-نخاعی در هر نوزاد شیرخوار یا کودکی که مشکوک

به عفونت مغزی یا پرده‌های مغز باشد اقدامی بسیار ضروری و فوری است که نباید به تأخیر

انداخته شود به عنوان مثال تمام شیرخوارانی که با تب و تشنج مراجعه می‌کنند یا علائمی مانند

از دست رفتن هوشیاری، ضعف ناگهانی عضلات، سفتی گردن دارند، مشکوک به مننژیت یا

عفونت و التهاب مغز تلقی می‌شوند.

روش کار:

روش معمول اندازه‌گیری فشار مایع مغزی نخاعی ساده‌است: ابتدا شخص دقیقاً به

حالت افقی بر یک پهلو می‌خوابد، به طوری که فشار مایع در کانال نخاعی با فشار

درون حفره جمجمه برابر شود. فرد را ممکن است به پهلو خوابانده یا به حالت نشسته

قرار دهند و معمولاً یک نفر دستیار ستون فقرات را خم می‌کند تا فضای بین مهره‌های

کمر از پشت باز شود. پس از ضدعفونی کردن و آماده‌سازی محل مورد نظر، سوزن

مناسبی را از لابلای دو مهره کمری عبور می‌دهند تا نوک سوزن وارد این فضای اطراف

نخاعی شود. در این حالت چند قطره از مایع نخاعی گرفته می‌شود و سپس سوزن

خارج شده و محل پانسمان می‌شود.

برای اندازه‌گیری فشار مایع نخاعی سوزن نخاعی را در انتهای تحتانی نخاع وارد

کانال نخاع کمری می‌کنند و آن را به یک لوله شیشه‌ای قائم وصل می‌نمایند که بالای

آن به هوا راه دارد. اجازه می‌دهند مایع تا هر اندازه که می‌تواند در لوله بالا رود. اگر

مایع ۱۳۶ میلی‌متر بالاتر از سطح سوزن برود، می‌گویند فشار آن ۱۳۶ میلی‌متر آب

است؛ از تقسیم این رقم بر جرم مخصوص جیوه یعنی ۱۳٫۶، فشاری معادل ۱۰ mmHg به دست می‌آید.

گرفتن مایع مغزی-نخاعی در صورتی که کلیه اصول مربوط به آن رعایت شده باشد

اقدامی تقریباً بی خطر به حساب می‌آید. شایع‌ترین عارضهٔ آن بروز سردرد است که

در بزرگسالان شایع تر از کودکان می‌باشد و با اندکی استراحت نیز بهبود می‌یابد. گرفتن

مایع مغزی-نخاعی در حین پونکسیون کمری می‌تواند سردرد شدیدی بعد از گرفتن مایع

ایجاد کند، زیرا کشش بر روی رگ‌ها و ریشه‌های عصبی باعث تحریک فیبرهای درد

می‌شود. درد را می‌توان با تزریق داخل تراشه‌ای محلول استریل سالین ایزوتونیک کاهش داد.

پونکسیون کمری برای شمارش سلول‌ها در مایع و اندازه‌گیری سطوح پروتئین و گلوکز

انجام می‌گیرد. این پارامترها به تنهایی ممکن است در تشخیص خونریزی ساب آراکنوئید

و عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی (مانند مننژیت) بسیار سودمند و کمک کننده باشند.

به علاوه معاینه کشت CSF ممکن است میکروارگانیزم‌هایی را تولید کند که مسبب ایجاد

عفونت بوده‌اند. با استفاده از روش‌های پیچیده‌تر، از قبیل شناسایی باندهای الیگوکلونال،

می‌توان یک بیماری التهابی مداوم (مانند اسکلروز چندگانه یا ام اس) را شناسایی کرد.

سنجش بتا-۲-ترانسفرین بسیار خاص و حساس برای تشخیص، مانند نشت CSF می‌باشد.

وسایل تزریقـات :

سرنگ ها و سوزن های متنوعی وجود دارند، هر کدام برای تزریق حجم معینی از دارو به

یک بافت مخصوص طرح ریزی شده اند. پرستار باید تشخیص دهد که کدام سرنگ و سوزن بهتر مؤثر است.

سرنگ ها syrings:

سرنگ ها دارای یک قسمت استوانه ای و یک انتهای کوچک می باشد که سوزن به آن وصل

می شود داخل این قسمت استوانه ای plunger یا پیستون حرکت می کند. در بیشتر

بیمارستانها از سرنگ های Disposuble «پلاستیکی یکبار مصرف»استفاده می شود.

سرنگ های پلاستیکی یکبار مصرف ارزان بوده و پیستون آنها بخوبی قابل کنترل است.

سرنگ های شیشه ای گرانتر هستند و قبل از مصرف باید استریل شوند.

پرستار محلول را بوسیله آسپیره کردن داخل سرنگ می کند . به این صورت که پیستون

را بطرف بیرون کشید در حالی که سوزن متصل به آن داخل محلول مورد نظر است.

در موقع کشیدن محلول مورد نظر پرستار باید سرنگ را طوری دردست بگیرد که قسمت خارجی

سرنگ و دسته پیستون در دست او باشد  .برای رعایت استریلیته پرستار باید از هرگونه برخورد

احتمالی نوک سرنگ به سوزن یا قسمت داخلی سرنگ و تنه پیستون با هر نوع جسم غیر استریل

جلوگیری کند.

سرنگ ها در اندازه های مختلف که ظرفیت های ۱سی سی تا۵ سی سی رادارند.

استفاده از سرنگ های بزرگتر از ۵سی سی غیر متداول تر است. سرنگ های ۲تا۳

میلی لیتری برای تزریق عضلانی وزیر جلدی مورد نیاز است. سرنگ های بزرگتر

موجب ناراحتی بیمار میگردد.

میکرودرپ برای تزریق مثلا پنی سیلین کریستال بکار برده می شود و بجای

آن در سرنگها۲۰cc  تا۵۰ccاستفاده می شود.

سرنگ های هیپودرمیک ۵/۲تا۳ میلی لیتری معمولا بصورت بسته بندی با سوزن متصل

به آن موجود هستند گاهی اوقات ممکن است پرستار بر حسب احتیاج شماره سوزن

را عوض کند. سرنگ های هیپودرمیک دو نوع مقیاس اندازه گیری در طول سرنگ دارند.

یکیاز این مقیاس ها بر حسب «minims» و دیگری بر حسب میلی لیتر است. هر

میلی لیتر نیزبه ده قسمت تقسیم می شود.

سرنگ های انسولین یک میلی لیتر را در خود جای می دهند و به واحدهایی درجه بندی

می شوند بیشتر سرنگ های انسولین صد واحدی «۱۰۰ـU» هستند که برای استفاده

از صد واحد انسولین هستند. هر میلی لیتر از محلول محتوی ۱۰۰واحد انسولین است.

همین طور سرنگ های ۴۰ واحدی «۴۰ـ U» و «۸۰ـU» برای انسولین ها با این غلظت ها وجود دارد.

«قسمت های مختلف سرنگ و سوزن»

سرنگ های توبرکولین یک استوانه باریک دارند که سوزن کوچکی به آن وصل است .

این سرنگ ها به   و   میلی لیتر درجه بندی میشوند و ظرفیت آنها ۱سی سی است،

پرستار این سرنگ ها را برای استفاده از مقادیر کم از داروهای غلیظ بکار میرود: مثل

برای انجام تست های داخل جلدی  استفاده می شود سرنگ توبرکولین همچنین برای

آماده کردن مقادیر کمی از محلول موردنظر برای کودکان و نوجوانان بکار میرود. از سرنگ های

بزرگ برای تزریق داروهای داخل وریدی، یا اضافه کردن مواد دارویی به محلولهای تزریقی

و همچنین برای شستشوی زخم ها یا درناژ لوله ها استفاده می کنند.