• تزریق

روش های اصولی تزریق انسولین

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمندان مبتلا به دیابت که احتیاج به تزریق انسولین دارند، باید دقت بالایی به زمان

و محل  داشته باشند تا علاوه بر تسریع فرآیند جذب انسولین، پوستشان دچار

التهاب و زخم نشود.انسولین هورمونی است که با تزریق آن به بدن، بیماری دیابت کنترل

می ‌شود و سالمند مبتلا به این بیماری می ‌تواند زندگی عادی داشته باشد. دلیل

اینکه انسولین را باید به صورت تزریقی مصرف کرد این طور است که در صورت مصرف

خوراکی، آنزیم‌های موجود در معده آن را تجزیه کرده، اجازه نمی‌دهند تا جذب جریان

خون شود.

علاوه بر  انسولین دیگر روش‌های درمانی از جمله قرص‌های خوراکی، رژیم غذایی

و همچنین تغییر سبک زندگی و ورزش کردن نیز وجود دارد که سالمند مبتلا برای داشتن

زندگی سالم باید آن ‌ها را به خاطر بسپارد.برایانسولین محل‌های مختلفی در بدن

وجود دارد از جمله شکم، بازوهای بالایی دست، ران پا، کمر و یا لگن که البته سرعت جذب

انسولین در تمامی این مناطق یکسان نیست و در شکم از همه سریعتر است.

برای انسولین آمپول‌ های خود تزریق معمولاً وجود دارد و سالمند باید بعد از ضد عفونی

کردن سرنگ و ناحیه مورد نظر اقدام به تزریق کند.برای این کار حتماً باید ۲ و نیم الی ۵ و نیم

سانتیمتر از پوست محل تزریق را با دست گرفته و به سمت بالا بکشید به طوری که از لایه‌ های

زیری پوست فاصله بگیرید، سپس در آن قسمت که چربی پوست قرار دارد دارو تزریق کنید.

نواحی مطلوب برای انسولین

آسان ترین محل برای  انسولین شکم است و بیشتر بیماران دیابتی خصوصا کودکان بدون

احتیاج به شخص دیگری می توانند دارو را به خودشان تزریق کنند.اول کمی از پوست اطراف بین

کمر و دنده ها را گرفته و حدود ۵ سانتی متر بالا بکشید، نکته مهم در این است که جای تزریق

باید ۵ سانتی متر از ناف فاصله داشته باشد.تزریق بر دست غیر غالب می تواند منجر به آسانی

انسولین برای شخص مبتلا در مواردی باشد که خودش مجبور به تزریق دارو می باشد.

از دیگر مکان های  انسولین ران است که بهترین محل فاصله میان زانو تا مفصل ران است

که این مکان باید به سمت خارج از پا باشد.

بازوهای بالایی هم از دیگر محل های مناسب برای  انسولین است. برای تزریق باید سوزن

در قسمت پشت بازو و میان آرنج و شانه قرار گرفته و تزریق شود. مشکل این مکان سخت بودن

آن برای تزریق است و به طور معمول فرد دیگری تزریق را باید انجام بدهد.

به خاطر راحتی جای تزریق، امکان دارد شخص موقع راه رفتن یا حرکت دچار مشکل شود. در این صورت

کمر یا لگن بعنوان آخرین محل برای تزریق دارو استفاده می شود.

انسولین تزریقی در شکم

سریعترین جذب را دارد و در بازو‌ها جذب متوسطی صورت گرفته و در کمر و ران‌ها کند‌ترین سرعت جذب

مشاهده می‌شود.

توصیه کارشناسان این است که اشخاصی که قصد انجام ورزش بعد از تزریق انسولین را دارند بهتر است

حداقل بعد از ۴۵ دقیقه  ورزش کنند. همچنین دقت کنند که تزریق فقط به یک منطقه خودداری

کنید چون این عمل می تواند منجر به تحریک پوست و یا از بین رفتن بافت چربی آن ناحیه شود. از این رو

توصیه شده افراد تزریق را در محل های مختلفی از پوست خود انجام بدهند.

کارشناسان بهترین زمان  را پس از صرف غذا و تزریق به ناحیه سمت راست شکم می‌دانند،

زیرا در این حالت میزان جذب انسولین بسیار بالا است.

کارشناسان توصیه می‌کنند سالمندان دیابتی حتماً سطح قند خون خود را به طور مرتب کنترل کنند و از

پزشک خود در خصوص چگونگی تنظیم مقدار مناسب انسولین، تکنیک ‌های ، چرخه جذب انسولین

و دیگر موارد اطلاعات کسب کنند و آن را به نزدیکان خود نیز آموزش دهند تا در صورت بروز حوادث اورژانسی

بتوانند کمک رسانی سریع و درستی داشته باشند.

با رعایت راهکارهای گفته شده بیماردیابتی می ‌تواند زندگی و طول عمری طبیعی داشته باشد و دچار

انواع عوارض ناشی از بیماری دیابت، چون نارسایی کلیوی، بیماری‌ های قلبی عروقی، مشکلات بینایی

و اضافه وزن نشود.

  • تزریق

آموزش کامل انواع تزریقات مرحله ۱

ارسال شده در: هومینو | ۰

ناتوانی پرستار در تزریقات صحیح دارو ممکن است نتایج منفی به بار آورد. اشتباه در انتخاب

محل مناسب تزریق از نظر منطقه آناتومیکی بدن ممکن است منجر به صدمه رسیدن به

عصب  و استخوان شود بسیاری از مدد جویان خصوصا کودکان از تزریق وحشت دارند اگر

پرستار فراموش کند قبل از تزریق دارو به داخل بافت سرنگ را آسپیره کند ممکن است دارو

وارد شریان یا ورید شود. تزریق حجم زیادی از دارو در یک محل ممکن است منجر به بروز درد زیاد یا صدمه بافتی گردد.

تزریقات: Administration of injection

یک روش رساندن دارو به بدن تزریقات است که حتما باید از تکنیکهای آسپتیک استفاده شود.

پرستار تزریقات را به ۴ طریق انجام می دهد:

۱ـ زیر جلدی    SC                   subcutaneous

۲ـ داخل عضلهIM                     intramuscular

۳ـ داخل جلدیID                        intradermal

۴ـ وریدی      IV                         intravenous

۵ـ تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی          SCF

برای اطمینان از اینکه دارو در محل مورد نظر تزریق شود هر کدام از روش های فوق احتیاج

به مهارتهای بخصوصی دارد. اثرات دارو در تزریقات بستگی به میزان جذب دارو به سرعت توسعه

می یابد و پرستار می تواند بدقت عکس العمل مریض را بعد از تزریق مشاهده کند.

انجام تزریقـات  Administering   injections:

هر راه تزریقی ، بسته به نوع بافتی که تزریق در آن صورت می گیرد بطور خاصی انجام می شود

ویژگیهای بافتها میزان جذب داروها و شروع اثر آنها را تحت تأثیر قرار می دهد و قبل

از تزریق یک دارو ، پرستار باید حجم دارو، خواص دارو (برای مثال مواد محرک ، غلظت) و موقعیت

آناتومیکی محل تزریق را بداند (مثلا وضعیت عروق و اعصاب بزرگ). عدم توانایی یک پرستار در انجام

تزریقات به نحو احسن، می تواند نتایج معکوس داشته باشد. انتخاب نامناسب محل تزریق ممکنست

باعث صدمه یا استخوانی در آن ناحیه شود اگر پرستار قبل از تزریق مایع داخل عضله را آسپیره نکند

امکان دارد که سوزن بطور تصادفی در شریان یاورید قرار گیرد و ایجاد اشکال نماید. تزریق حجم زیادی

از یک محلول باعث درد شدید ناحیه شده و ممکن است

به ضایعه بافتنی موضعی ختم شود. بسیاری از بیماران بخصوص بچه ها از تزریقات می ترسند .

بعضی از بیماران مزمن ممکنست روزانه چند تزریق دارا باشند .

تزریق زیرجلدی: (به انگلیسی: Subcutaneous injection) جهت تزریق بسیاری از داروها ازجمله

انسولین، مورفین و هروئین و نیز بعنوان روشی مخالف با تزریق داخل وریدی مورد استفاده قرار میگیرد.

بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت همبند غنی از بافت چربی با خونرسانی کم بوده وبه همین

دلیل معمولاً سرعت جذب دارو در آن طولانی تر از عضله است. هدف از تزریق زیر جلدی، جذب آرام دارو

و با حجم تزریق محدود میباشد. این روش جهت تزریق داروهایی بمانند انسولین که باید در بافت چربی

بطور تدریجی جذب شود، روش ایده‌آلی بوده که با کمترین درد، امکان تکرار چندین نوبت تزریق را فراهم میسازد.

از ماساژ دادن ناحیه، پس از تزریق انسولین یا هپارین باید خودداری شود چراکه باعث جذب سریعتر دارو شده

و باعث التهاب بافتی میگردد.

توضیح ۲: بافت زیر جلدی (Subcutaneous) یک بافت همبند شل غنی از بافت چربی با خون‌رسانی

کم بوده و به همین دلیل معمولاً سرعت جذب دارو در آن طولانی‌تر از عضله است (۲۰ تا ۳۰ دقیقه

در مقابل ۵ تا ۱۰ دقیقه در تزریقات عضلانی) البته برخی از داروها سرعت جذبشان از بافت زیر جلدی

برابر با عضله است (نظیر هپارین). برای تزریقات S.C معمولاً از سرنگ‌های ۲ میلی‌لیتر یا کمتر و سرسوزن

نمره ۲۴ تا ۲۶ و با طول ۱٫۵ سانتیمتر استفاده می‌شود. تزریقات S.C را می‌توان در هر نقطه‌ای انجام داد

(نظیر بی‌حسی‌های موضعی) ولی محل‌های رایج قسمت فوقانی خارجی بازو، جلوی ران، روی شکم

و روی کتف‌ها می باشد.

همانند تزریقات عضلانی بایستی در S.C نیز قبل از تزریق آسپیراسیون انجام شود (به‌جز در مورد هپارین).

روش کار بدین ترتیب است که چینی از پوست محل با انگشتان یک دست گرفته و بلند شده و سپس سوزن

با زاویه ۴۵ تا ۹۰ در جه زیر جلد وارد و پس از آسپیراسیون تزریق می‌شود حداکثر گنجایش بافت زیر جلدی

در یک نقطه (بدون بروز درد شدید) حدود ۲ میلی‌لیتر است و نبایستی بیش از ۵ میلی‌لیتر تزریق شود.

مراحل تزریق زیرجلدی:

پوست بالا کشیده شود.

ورود سوزن به بافت سریع و تزریق آهسته انجام گیرد.

 تزریق ماهیچه‌ای(عضلانی):

رایجترین نوع تزریق آمپول به بیمار معمولاً به شیوه تزریق ماهیچه‌ای است. هنگامیکه دارو جذب

گوارشی ندارد یا به آن آسیب می‌زند یا پس از جذب در کبد به مقدار زیاد تخریب می‌شود مجبور

به استفاده از روش تزریق هستیم. در بین روش‌های مختلف تزریق چنانچه مقدار دارو زیاد باشد یا

بافت‌های سطحی را تحریک کند یا احتیاج به جذب سریعتر باشد آن را داخل ماهیچه تزریق می‌کنند.

نحوه تزریق عضلانی :

معمولاً سرنگ ۲-۵ میلی لیتری بکار می‌رود.

شماره و طول سوزن بسته به نوع ماهیچه؛ محل تزریق یا میزان بافت چربی که ماهیچه مورد نظر

را پوشانیده‌است و سن بیمار متفاوت می‌باشد. برای تزریق در ماهیچه سرینی (گلوتئال) معمولاً از

سوزن شماره ۲۰-۲۳ استفاده می‌شود و برای تزریق در ماهیچه دالی معمولاً از سوزن شماره ۲۳-۲۵ استفاده می‌شود.