• پرستار
  • درمان

صرع ‌ چیست و راه های درمان آن چگونه است؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

صرع یا تشنج در واقع اختلال گذرای عملکرد مغزی است که در اثر تخلیه

الکتریکی غیر طبیعی در سلولهای عصبی مغز پیدا می شود و سبب ایجاد

علائم گوناگونی مثل از دست دادن ناگهانی هوشیاری، انقباض عضلات

و یا تغییرات حسی و رفتاری در فرد می شود. این امواج الکتریکی غیر طبیعی

همان چیزی است که ما آنرا در نوار مغزی ثبت می کنیم.

زمانیکه فردی بدون عامل برانگیزاننده خاصی مثل افت قند خون، تب، کمبود کلسیم

و… مکرراً دچار حملات تشنج شود، می گویند دچار صرع یا اپی لپسی شده است.

بنابراین به مجرد یک حمله تشنج نمی توان گفت فردی به بیماری صرع مبتلا شده

است. در مواردیکه تشنج در اثر عامل برانگیزاننده بروز کرده باشد با رفع آن علت مثلاً

افت قند خون و یا کمبود کلسیم، حملات تشنج نیز متوقف می شوند. اما اگر بعد از

رفع عوامل برانگیزاننده حملات تشنج بازهم تکرار شود آن موقع بیماری صرع مطرح

می شود.

گاه علت صرع وجود یک اختلال ساختمانی در مغز مانند تومور است اما در اغلب

موارد هیچ علت خاصی یافت نمیشود. در برخی از کودکان مبتلا، حملات تشنج به

دنبال یک محرک حسی مثل نورهای شدید بروز میکنند و گاه هیچ عامل شروع کنندهای

وجود ندارد.از علل شناخته شده صرع تومورهای مغزی، بیماریهایی که بر رگهای خونی

مغز اثر میگذارند و انواع سموم میباشد. به غیر از صرع علل متعدد دیگری نیز برای تشنج

وجود دارد که یکی از آنها تب بالاست.

اقدامات اولیه در فردی که تشنج کرده است :

اگر بیمار دچار تشنج شده او را به یک سمت بخوابانید و سرش را همسطح یا پایینتر از

بدنش قرار دهید. شخص را به پهلو بخوابانید تا مسیر تنفسی اش باز باشد سعی نکنید

چیزی در دهان شخص بگذارید عموما مردم بر این باور غلط هستند که باید جسمی را

در دهان فرد گذاشت تا مانع گاز گرفتن زبان شود حال آنکه از همان ابتدای حمله ، ماهیچه

های فک بشدت منقبض میشوند که میتواند از همان ابتدا زبان را قطع کند این در حالیست

که تجربه نشان داده

این اتفاق بسیار نادر است گذاشتن جسم در دهان فرد بعلت انقباض فک میتواند باعث

شکستگی دندان شود. هرگز چیزی را با فشار میان دندانهایش قرار ندهید. در بیشتر

مواقع تشنجات بعد از یک دقیقه متوقف می‌شوند و بعد از آن یک دوره خواب و استراحت

است ولی اگر تشنجات بیشتر از چند دقیقه به طول انجامید حتماً باید بیمار را به بیمارستان رساند.

عدم درمان به موقع این بیماری چه عواقبی ممکن است داشته باشد؟

عدم درمان به موقع باعث می ‌شود که کانون ایجاد تشنج (کانون شورشی تشنج) به صورت

فونکسیون و فیزیولوژیک دچار اختلال شود و اگر درمان نشود ممکن است باعث تغییرات

ساختمانی در بافت مغز گردد و نواحی دیگر مغز را نیز درگیر کند و کارکرد فکری فرد را کم

کند. بنابراین درمان این بیماران الزامی است. درمان صرع، طولانی مدت و حدود دو تا سه

سال می‌ باشد و بعد از این دوره درمان کامل می‌ شود. درصد بسیار کمی از بیماران ممکن

است درمان طولانی مدت داشته باشند.

توصیه کلی شما به این بیماران چیست؟

به طور کلی صرع بیماری درمان‌پذیر و خوش ‌خیم می ‌باشد و ترس جامعه از این بیماری کاملاً نا بجا

و ناآگاهانه می ‌باشد و اکثر بیماران دچار صرع از خیلی از افراد جامعه بالاتر می باشند و تا آخر

عمر ممکن است هیچ مشکلی نداشته باشند.

آقایان و خانم‌های جوان مبتلا به بیماری صرع به‌ هیچ وجه نگران ازدواج و عواقب بعدی نباشند.در

مجموع چون یک بیماری خوش ‌خیم می ‌باشد، بهتر است در صورت ثابت شدن این بیماری توسط

پزشک متخصص، اقدامات درمانی انجام گیرد و مطمئن باشید که درصد بسیار زیادی از این افراد

(بالای ۹۵درصد) به ‌طور کامل درمان خواهند شد.

بیماری صرع‌ چیست و چگونه آن را درمان کنیم؟

هر تشنجی صرع نیست

صرع زمانی بروز می‌کند که سلول‌های مغزی از کنترل خارج شده و فعالیت بیش از حد طبیعی

داشته باشند. این فعالیت بیش از حد به طور ناگهانی و در مدت زمان کوتاهی بروز می‌کند و

ممکن است در نقطه خاصی از مغز رخ دهد و یا تمام مغز را درگیر کند. برخلاف باورهای رایج

هر نوع تشنجی صرع نیست. این بیماری انواع مختلفی دارد

و بین تشنج و بیماری صرع تفاوت وجود دارد. زمانی که سلول‌های مغزی به‌دلیل فعالیت بیش

از حد از کنترل خارج می‌شوند تشنج ایجاد می‌شود.تشنج واکنشی است که در شرایط مختلفی

از جمله ضربه وارده به سر، مننژیت، سکته مغزی، مصرف بیش از حد دارو، اعتیاد به مواد مخدر

و… امکان بروز دارد.

اگر تشنج‌ها به صورت مکرر اتفاق بیفتند می‌توان گفت فرد به بیماری صرع مبتلا شده است.

به‌عنوان مثال تشنج تب در کودکان بسیار شایع است. امکان دارد که هر کودکی همزمان با تب

دچار تشنج بشود و این تشنج چند بار اتفاق بیفتد. اما این نوع تشنج‌ها را نمی‌توان صرع قلمداد کرد،

بلکه به آن تشنج‌های ناشی از تب گفته می‌شود. خوشبختانه این مشکل در سنین بالاتر یعنی

در پنج یا شش سالگی برطرف می‌شود و نمی‌توان گفت که این کودک دچار بیماری صرع شده است.

همچنین ممکن است فردی به‌دلیل ابتلا به دیابت و افت قند خون دچار تشنج شود و نمی توان او

را مبتلا به بیماری صرع دانست.

سه نوع رایج صرع
صرع کوچک:

صرع کوچک که در کودکان شایع است باعث می‌شود کودک به مدت چند ثانیه (کمتر از ده ثانیه)

مات و مبهوت بماند. به این صورت که در این فاصله چند ثانیه‌ای کودک واکنشی به صدا کردن، تکان

دادن، بغل کردن و… نشان نداده و هوشیار نمی‌شود. اما بعد از چند ثانیه کودک به حالت عادی برمی‌گردد.

این مشکل در سنین مدرسه و با علائمی مثل افت تحصیلی رخ می‌دهد، به این‌صورت که کودک در

حین نوشتن دیکته کلماتی را جا می‌اندازد یا والدین او را خیالباف یا بی‌توجه می‌پندارند. این نوع صرع

با نوار مغزی تشخیص داده شده و درمان ساده‌ای دارد.

صرع نوجوانی:
این نوع از تشنج با حالت گیجی بروز می‌کند. به این ترتیب که ارتباط فرد با محیط قطع شده و حرکات
اتوماتیکی مثل ملچ مولوچ کردن، ور رفتن با لباس یا خودکار و… از خود نشان می‌دهد. این حالت برخلاف
صرع کوچک طولانی‌تر بوده و حدود یک تا دو دقیقه طول می‌کشد. در این مدت شخص کاملا گیج است
و هیچ واکنشی به اطراف نشان نمی‌دهد. بعد از اتمام حمله و بروز هوشیاری نیز چیزی به‌خاطر نمی‌آورد
و دچار خواب‌آلودگی شدید می‌شود.
صرع بزرگ:

در صرع بزرگ فرد بدون هیچ هشدار یا علائم قبلی، به‌طور ناگهانی دچار سفتی عضلانی شده و نقش

زمین می‌شود. به این ترتیب که صدایی از گلوی فرد خارج و بدن او سفت می‌شود و برخلاف صرع‌های

اشاره شده روی زمین می‌افتد. بعد از چند ثانیه بدن فرد شروع به تکان‌های غیرارادی می‌کند که به مدت

یک تا دو دقیقه طول می‌کشد. امکان دارد در زمان تشنج فرد گوشه‌های زبان را گاز بگیرد و کف از دهانش

خارج شود. بعد از چند دقیقه عضلات شل شده و حتی امکان بروز بی‌اختیاری ادراری نیز وجود دارد.

این افراد نیز بعد از پشت سر گذاشتن حمله دچار خواب‌آلودگی شدیدی می‌شوند.

علل و عوامل بروز صرع:

در بیش از ۹۰ درصد موارد علت اصلی حملات صرع مشخص نمی‌شود. البته متخصصان مغز همیشه

امیدوار هستند دلیلی برای بروز تشنج‌ها پیدا نشود و نتایج ام‌آرآی یا آزمایش‌ها طبیعی باشند، چون

تشنج‌های بدون علت معمولا بعد از چند سال درمان به مرحله کاهش و سپس قطع داروها می‌رسند.

فقط ۱۰ درصد موارد صرع علل مشخصی دارند که شامل عوامل ژنتیکی، ضایعات مغزی مثل تومور مغزی

یا رگ‌های نابه جا، سکته مغزی، اختلالات مادرزادی، اختلالات سیستم غددی و… است.

روش‌های تشخیص صرع:

بهترین روش تشخیص، مشاهده حمله توسط پزشک است که معمولا امکان کمی دارد. شرح حال

بیمار از زبان اطرافیان یا مشاهده فیلم گرفته شده توسط آنها کمک زیادی به تشخیص تشنج می‌کند.

در مواردی که پزشک به نوع تشنج بیمار شک داشته باشد اقدام به بستری کردن او و ویدئومانیتورینگ

می‌کند. یعنی این‌که الکترودهای نوار مغزی را روی سر بیمار گذاشته و او را بستری می‌کنند، سپس

با دوربین فیلمبرداری تمام لحظات ثبت می‌شود.

در صورت بروز حمله علاوه بر نوار مغزی، فیلمی از بیمار گرفته می‌شود که مشاهده آن توسط پزشک

متخصص کمک زیادی به تشخیص درست می‌کند. برای بررسی علل تشنج نیاز به ام آر آی و نوار مغزی

است. در برخی موارد پزشک دستور بررسی‌های کامل غدد، کلیه و کبد را نیز می‌دهد. اما در برخی از

انواع تشنج‌ها با شنیدن شرح حال بیمار یا مشاهده فیلم، تشخیص انجام می‌شود و نیازی به این

آزمایش‌ها نیست.

بیماری صرع‌ چیست و چگونه آن را درمان کنیم؟

درمان صرع:

بیشتر تشنج‌ها در اطفال دیده می‌شود که خوشبختانه اکثر آنها تا ۲۵ سالگی درمان می‌شوند. در این

فاصله بیمار دارو مصرف می‌کند و به‌تدریج میزان این داروها کاهش داده شده و در نهایت قطع می‌شود.

در واقع عمده درمان تشنج‌ها بجز موارد اندکی که نیاز به جراحی دارند، درمان دارویی است. تشنج‌های

سنین بالا معمولا در اثر مشکلات و بیماری‌های زمینه‌ای مثل سکته مغزی، تومور مغزی، اختلالات کلیوی

یا کبدی و… بروز می‌کند. بنابراین در این سنین به‌ندرت داروی بیمار قطع می‌شود.

داروها و آزمایش‌ها:

مصرف منظم داروها توسط بیمار از اهمیت بالایی برخوردار است. لازم است که بیمار هر چند ماه یک بار

آزمایش خون بدهد تا میزان دارو در خون او کنترل شود. انجام آزمایش‌های کبد، تست میزان کلسیم و ویتامین

D برای افرادی که به‌طور مداوم دارو مصرف می‌کنند لازم است و توسط پزشک معالج در نظر گرفته خواهد شد.

مراقبت‌های لازم توسط خود بیمار:

یکی از مسائل مهم در افراد مبتلا به صرع رانندگی است. در این خصوص نمی‌توان حکم کلی صادر کرد.
هر فردی بنا به شرایط خاص خود باید تابع نظر پزشک عمل کند. اما به‌طور کلی ورزش‌هایی مثل اسب‌سواری،
صخره‌نوردی و موتورسواری و… توصیه نمی‌شود، اما ورزش‌های دیگر با صلاحدید پزشک معالج بلامانع است
بخصوص در کودکان که نیاز به فعالیت بدنی دارند. بچه‌های مبتلا به تشنج که به شنا علاقه‌مند هستند،
می‌توانند با رعایت نکاتی خاصی به ورزش مورد علاقه خود (البته صرفا در استخر نه در رودخانه و دریا)
بپردازند. در این صورت نیز لازم است والدین حتما غریق نجات را در جریان بیماری کودک قرار دهند.در برخی
از استخرها کلاه‌هایی با رنگ مخصوص برای این افراد در نظر گرفته می‌شود که برای نجات فرد موثر است.
افراد دچار صرع باید از حمام کردن در مواقعی که در منزل تنها هستند خودداری کنند و حتما در حمام را باز
بگذارند. توصیه دیگر این است
که هنگام دوش گرفتن ابتدا آب سرد و سپس آب گرم را باز کنند. در این‌صورت اگر حمله‌ای رخ دهد فرد دچار
سوختگی با آب داغ نمی‌شود. حمل ظروف حاوی آب داغ یا غذای داغ برای افراد مبتلا به صرع توصیه نمی‌شود.
همیشه کارد و چنگال را به صورت برعکس داخل جاظرفی قرار دهید تا در صورت بروز تشنج، تماسی با قسمت
تیز و برنده آنها اتفاق نیفتد. کارهایی مثل اتوکردن نیز در مواقع تنها بودن در منزل توصیه نمی شود. افراد سیگاری
نیز از سیگار کشیدن در مواقع تنهایی خودداری کنند.
مانعی برای ازدواج وجود ندارد

بیماران مبتلا به صرع می‌توانند مانند بقیه افراد ازدواج کرده و بچه‌دار شوند. احتمال انتقال تشنج به بچه این افراد

بسیار کم است. مصرف داروهای ضدتشنج در طول بارداری اگر تحت نظر پزشک متخصص باشد کم عارضه خواهد

بود. شرط اصلی برای ازدواج این افراد در جریان قرار دادن طرف مقابل است.

وظیفه والدین و اطرافیان بیمار

علاوه بر مراجعه به پزشک و دریافت دارو، والدین و اطرافیان بیمار وظایفی به عهده دارند. والدین باید معلم‌ها،

مسئولان مدرسه و هر کسی که با کودک در ارتباط است را از بیماری فرزند خود مطلع کنند.معلمان و مسئولان

مدرسه نیز باید اطلاعات کافی درخصوص رفتار با کودک مبتلا به تشنج داشته باشند.تنها کاری که اطرافیان

در مواجهه با فرد دچار صرع باید انجام دهند دور کردن اشیای خطرناک از اطراف بیمار است.توصیه اکید می‌کنیم

که هیچ تلاشی برای باز کردن دهان بیمار انجام نشود. برخلاف باورهای رایج نیازی به قرار دادن شیء در دهان

بیمار برای جلوگیری از قفل شدن دندان‌های او وجود ندارد. در افراد بزرگسال لازم است که فرد را به پهلو بخوابانید

و صبر کنید تا حمله برطرف شود. اگر مسئولان کودک مبتلا از بیماری او ناآگاه باشند دستپاچه عمل می‌کنند که

این مساله باعث ترس و وحشت همکلاسی‌ها و در نهایت ضربه روحی به کودک خواهد شد.

  • سالمند

از افزایش سن و سالمند ی نترسید

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمند

سازمان بهداشت جهانی می گوید: شواهد قوی در دست است که نشان می دهد،

کسانی که با پیر شدن، نگاه منفی به خودشان دارند، با این نگاه عمر خودشان را

کوتاه می کنند. پس هیچگاه از افزایش سن و سالمندی نترسید.

تحقیقات نشان می دهد، افراد بالای ۵۰ سال که به افزایش سن خود با دید مثبت

نگاه می کنند و آن را یک تجربه شیرین می دانند، به طور متوسط ۵.۷ سال بیشتر از

افرادی که چنین طرز فکری ندارند، زندگی می کنند. حال اگر پیری را بیماری متابولیسم

در نظر بگیریم، چندان شگفت انگیز نخواهد بود اگر بگوییم سوختی که به بدن می رسد

بر طول عمر انسان اثری غیرقابل انکار خواهد داشت. مدارک مستدلی نشان می دهد،

ورزش کردن و فعالیت های بدنی بر کند کردن روند نشانه های پیری در بدن اثر غیر

قابل انکار دارد. اما چطور وقتی وارد دهه شصت زندگی شدیم از افزایش سن و

پیری واهمه نداشته باشیم؟

بسیاری از افراد در دهه های شصت یا بالاتر اغلب از سن خود به عنوان بهانه ای برای

اجتماعی نبودن استفاده می کنند و با اشاره به فعالیت های مختلف آنها را مختص نسل

جوان تر می دانند که قطعا چنین نیست. افزایش سن به تنهایی، عامل خطر بروز افسردگی

به حساب نمی آید ولی تنها ماندن آنها و دور شدن از فرزندان عاملی مهم برای بروز

افسردگی است وگرنه سن بهانه است.

بنابراین اگر می خواهید طول عمر بیشتری داشته باشید، نخست از طرز فکرتان شروع کنید.

درست اندیشیدن در زندگی، علاوه بر این که ممکن است برای شما دستاوردهای بسیار

مطلوبی داشته باشد، در افزایش طول عمر شما نیز موثر است.

از چه می ترسیم؟ 

اما ترس ما از چیست؟ وقتی پیر می شوید بدنتان دچار تحولاتی می شود. پوست

صورت و دست هایتان شل شده و چروک برمی دارد. زنان دیگر قادر به بچه دار شدن

نیستند. اما دیگر از چه واهمه داریم؟

خیلی وقت ها می ترسیم که هرچه که پیرتر شویم شانس کمتری برای عاشق شدن

داشته باشیم. یا ممکن است ما عاشق کسی شویم اما طرف مقابل به خاطر پیر بودن

ما تمایلی به ما نداشته باشد. اینجا ۸ راه معرفی می کنیم که به شما کمک می کند

دیدگاهی مثبت و عالی نسبت به پیر شدن پیدا کنید.

جمع های دوستانه را گسترش دهید 

هرچه پیرتر می شویم، اینکه برای کسی مهم باشیم و حداقل با یک نفر احساس

ارتباط عمیق کنیم هم مهمتر می شود. این افراد چه خانواده و چه دوستانتان باشند،

اگر بطور مداوم با آنها در تماس باشید، مرتب به آنها تلفن کنید و با آنها بیرون بروید،

دیگر برایشان مهم نخواهد بود که ظاهرتان چه شکلی باشد و آنچه در عمق وجود

شماست برای آنها مهم می شود.

دیدگاهی مثبت و عالی نسبت به پیر شدن پیدا کنید‎

سالمند نباید از مریض شدن نترسید 

همه ما می دانیم که دنبال کردن یک رژیم غذایی سالم از میان همه گروه های

غذایی بدنمان را تقویت کرده و از بروز بیماری ها جلوگیری می کند. ورزش مناسب

و منظم نیز هم از نظر جسمی و هم فکری به ما انرژی می دهد. اما سعی نکنید

دنبال سلامت ایدآل باشید یا از مریض شدن بترسید.

حواس تان به هوش تان باشد 

با مطالعه زیاد و خوب گوش دادن می توانیم با افراد و نظرات مختلفی آشنا شویم.

زندگی درونی ما تقویت شده و با کنجکاوی و نظم، یادگیری، پذیرش، و ساخت

چیزهای تازه گذشته مان را بهتر درک می کند.

سالمند باید خلاقیتش را تقویت کند

با ارتباط برقرار کردن با زیبایی جهان، قدرت خلاقیت و ساخت چیزهای جدید و پیدا

کردن راه حلهای تازه را در خودمان آزمایش می کنیم. چه در هنر باشد، چه در باغبانی،

چوب بری و یا در ارتباطاتمان، حس می کنیم چیزی قوی تر ما را سرشار می کند، از

ذهن و فکرمان می گذرد و جهان را و خودمان را غنی تر و زیباتر می سازد.

سالمند باید از طبیعت لذت ببرید 

وقتی راه می روید، کوه نوردی می کنید، یا کنار ساحل دریا استراحت می کنید، نفس

عمیق بکشید و به زیبایی جنگل ها، کوه ها، و دریاچه ها فکر کنید. با گذشت سالها چنین

ارتباطی با طبیعت حس ارتباط با چیزی ماندگار، جادویی و آرامش بخش به ما می دهد.

میراث تان را جا بگذارید 

وقتی به این فکر می کنم که چطور می توانم به بهترین صورت وقتم را بگذرانم، آنچه

که از من پس از مرگم باقی می ماند اهمیت زیادی برایم پیدا می کند. به همین خاطر

است که خوب است بیشترین زمان تان را با بچه هایتان بگذرانید و تا می توانید با آنها

خوش باشید. با این کار خوبی درون شما در آنها هم ریشه می دواند و آنها هم تا آخر عمر با آن زندگی می کنند.

نکته آخر برای سالمند 

چند قدم قبل از سالمندی آنجا که کمی حال و هوای افزایش سن سراغ تان میاید و

غریبه ها پدر جان و مادرجان صدایتان می کنند، درست در کوچه و پس کوچه همان

حوالی، پنجره ای زیبا به زندگی بگشایید و دوستی هایتان را گسترش دهید. اصلا

می دانید دهه پنجاه زندگی به فکر حساب پس اندازی به نام دوستی باشید و خیال تان

راحت باشد، درصد سودش زیاد است. درست  نرسیده به دهه شصت و هفتاد زندگی

شادی های زندگی را تکرار کنید و نگذارید آنها کمرنگ شود. یادتان باشد سرمایه فرهنگی

جامعه شما هستید و فرزندان امروز نیازمندند تا زندگی را شما برایشان سرمشق کنید

و دعا کنید سالمندی خوبی داشته باشند.

 

منبع: تبیان

  • سالمند

نقش تربیتی والدین در حفظ حرمت سالمند

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمند

در طول تاریخ افراد زیادی در دوران سالمند ی نبوغ خود را ظاهر ساخته اند،

مثلا گوته اثر جاودانه خود را در ۸۲ سالگی به اتمام رساند. سوفوکل نمایشنامه

ادیپ شهریار را در هفتاد سالگی کامل کرد و مهاتما گاندی در اواخر هفتاد

سالگی نهضت سیاسی جدیدی را به راه انداخت. اصطلاح پیر خردمند از

همین جریانات شکل گرفته است….

سالمند ی مرحله نهایی رشد برای بازنگری و روشن کردن و معنا بخشیدن به

چگونگی گذران زندگی گذشته است. ادامه رشد فرد در این دوره وقتی میسر

است که بتواند با واقع بینی و انعطاف پذیری خود را با تغییرات و فقدانها سازگار

سازد و این سالهای عمر خود را با احساس ارزشمندی و موثر بودن بگذراند.

آنچه از همه مهمتر است این است که فرد ماحصل و میوه زندگی خود در سالهای

گذشته را در این دوره زندگی، خواه در وجود فرزندان، خواه در روابط انسانی با

دیگران و یا در آثار تولیدی و خدمات فرهنگی، اجتماعی یا اقتصادی احساس کند

و زندگی خود را معنا دار ببیند.

افرادی که احساس خوبی از زندگی دارند یا قادرند شایستگی های خود را نشان

دهند و احساس قوی از خود داشته باشند، در دوره پیری نیز زندگی معنا دار تری

دارند و به احساس کمال انسانی خود دست می یابند.

زندگی سعادتمندانه در سالمند ی نیز مقدور است به شرط آنکه زندگی گذشته فرد

ثمربخش بوده باشد و به آخرین مرحله حیات خویش با نگرشی مثبت نگاه کنند. در چنین

صورتی بازنگری مکرر تجارب گذشته در غروب زندگی لذت بخش خواهد بود. در حالی

که در برخی از نقاط دنیا در مورد سالمند ی و دوران پیری نگرشی منفی وجود دارد، اما

در پاره ای از جوامع دنیا از جمله کشور خودمان سالمند از مقام و منزلت خاصی برخوردار

است. این نگرش در تصویری که در کتابهای آسمانی  از کهنسالان ارایه می کنند نیز

دیده می شود.

نوع نگرشی که افراد جامعه به سالمند ی دارند قطعا در سبک زندگی سالمند ان نیز

بسیار موثر است. این در حالی است که تغییرات اجتماعی و افزایش دانش عمومی،

آگاهی مردم را از فرآیند پیری بیشتر کرده است.

این روزها دیدن یک فرد ۷۵ ساله در پارکهای شهرمان، با لباسی ورزشی و در حال دویدن

دیگر عجیب نیست  در حالی که شاید پنجاه سال پیش چنین کاری با تعجب مردم همراه بود.

یا دیدن یک خانم مسن در نیمکت های دانشگاه شکلی غیر عادی داشت اما الان با چنین

شرایطی مواجه نیستیم.

پس همه این شواهد نشان می دهد که نوع نگاه ما به این دوره از زندگی، نحوه تعامل مان

با سالمندان، دخالت دادن آنها در نقشهای مختلف خانوادگی و اجتماعی، حفظ حرمتهای آنها

در کلیه شئونات زندگی و .. بر دیدگاه سایر اعضای خانواده و در ادامه در میان افراد جامعه

تاثیر بسزایی خواهد داشت.

با همه این ارزشهایی که در مورد دوران سالمندی مطرح شد، این دوران نیز می تواند با مشکلات

یا حتی افتی در زمینه جسمانی،  شناختی و اجتماعی همراه باشد که مناسب با این

تغییرات گاه شاهد خلق تنگ، بی حوصلگی و حتی گاه افسردگی در سالمندان خود هستیم

که همه این موارد دست در دست هم داده و تعامل با سالمند را دشوار می کند.

حال آنکه اگر مراقبان در توجه و رسیدگی به والدین سالمندشان دقت کافی را به خرج داده

و مهارت های مقابله ای لازم جهت مواجهه با مشکلات این سنین را داشته باشند قطعا الگویی

خوب برای فرزندان خود بوده و  از این طریق دوران سالمندی و کهنسالی خود را نیز بیمه می کنند.

جو خانوادگی و ارزشها و تاثیر آن بر تربیت فرزندان

جو خانوادگی فضای ارتباط عمومی خانه را به وجود می آورد که توسط والدین پایه گذاری

می شود. جو را می توان دامنه ای از گرمی تا سردی، همیاری تا رقابت، محبت آمیز تا

تنفر آمیز، محترمانه یا اهانت آمیز،آرام بخش یا پرتنش و ..دانست. جو خانوادگی الگویی

از روابط انسانی برای فرزندان است و به وسیله ارزش های خانوادگی پایه گذاری می شود.

ارزش خانوادگی به هر چیزی که برای والدین مهم باشد، اطلاق می شود. توجه داشته باشید

که اعضای خانواده مجبور نیستند بر سر موضوعی مورد اختلاف به توافق برسند بلکه

این مهم است که هر یک از آنان به طریقی برای آن ارزش قایل شود.

علیرضا و پروانه هر دو کارمند، خانواده دوست و بسیار عاطفی بوده  و در حال بزرگ کردن

بچه هایشان هستند. امین ۱۱ ساله و آرش ۱۵ سال دارد. والدین پروانه و علیرضا هر دو

سالخورده و ناتوان شده اند و برای انجام امورات مختلف زندگی شان نیازمند کمک و

حمایت اطرافیان هستند.

پروانه  و علیرضا هر دو برای اینکه بتوانند به امورات والدین خود رسیدگی کنند، دو روز

در هفته را صرف والدین شان می کنند و از طرف دیگر خود را موظف کرده اند که در اواخر

هر هفته یک شب را منزل والدین خود بمانند تا بتوانند توجه و رسیدگی بیشتر به آنها داشته باشند.

آنها هرگز دیگری را به خاطر توجه به والدینش شماتت نکرده و ارزش زیادی برای مراقبت

از سالمندان قایل هستند.علیرضا و پروانه معتقدند نحوه رفتار آنها با والدین سالمندشان

الگویی برای امین و آرش است و در نحوه سالمندی خود آنها نیز تاثیر گذار خواهد بود. از

آنجا که توجه و رسیدگی به والدین سالمند برای علیرضا و پروانه مهم است، این رسیدگی

برای آنها تبدیل به ارزش خانوادگی شده تا برای فرزندانشان هم درآینده مهم باشد.

زندگی سعادتمندانه در سالمندی مقدور است به شرط آنکه زندگی گذشته ثمربخش باشد‎

نقش الگوها

بچه ها ، بزرگسالان مهم زندگی خود را الگو قرار می دهند. آنان به رفتار افراد بالغ بسیار

توجه می کنند و از آن تقلید میکنند. ممکن است ما ارزشهای معینی را موعظه کنیم، ولی

اگر اعمال ما با کلمات مان هم خوانی نداشته باشد، آنچه بچه های ما به آن توجه می کنند، رفتار ماست.

فرزندان از والدین و بزرگسالان دیگر می آموزند حفظ احترام  یعنی چه. وقتی پدر و مادر

برای یکدیگر و  برای بزرگترهای فامیل و سالمندان ارزش و احترام قایل شوند فرزندانشان

مساوات را می آموزند. از عوامل تاثیر گذار روش های پدر و مادری کردن، باورهای روشنی

است که در فرزندان شکل می گیرد. چگونگی آموزش والدین به فرزندان الگویی از روابط

پدر و مادر و فرزند را به آنها می آموزد. اگر فرزندان در جوی از احترام و همیاری پشتیبانی

شوند، با احترام و همیاری به عنوان ارزشها همساز می شود و آن را در دیگر روابط شان به کار می برند.

فرزندان ارزشهای متعالی در زندگی شان را با مشاهده کردن اعمال و رفتار والدین یاد می گیرند.

بنابراین سعی کنید الگوی کامل و مناسبی از انجام ارزشهای مورد نظرتان باشید تا فرزند

شما با دیدن این ارزشها در وجود شما، به طرف آنها راغب شود.

در حقیقت والدین اولین معلم فرزندان هستند. والدین هستند که می توانند نقش الگوی

مثبت و منفی را برای فرزندان خود ایفا کرده و ارزشها را در زندگی فرزندان خود درونی کنند.

وقتی فرزند شما همواره شاهد و ناظراحترام، توجه و محبت بی دریغ شما به والدینتان باشد

و وقتی مشاهده می کند  که بین رفتار و گفتار شما در زمینه های انسان دوستانه فاصله ای

نیست، ناخودآگاه کردار شما را سرمشق خویش قرار داده و این ارزشهای اخلاقی را می آموزد.

پس سعی کنید در دوران سالمندی والدین تان الگویی خوب و شایسته برای فرزندانتان باشید

تا از این طریق بتوانید ارزشهای اخلاقی را در وجود فرزندانتان نهادینه کنید.

مراقب والدین تان باشید

–  افراد کهنسال عموماً تصور می کنند نظر و فکرشان برای هیچکس مهم و جذاب نیست

اما اگر شما به آنها اجازه حرف زدن داده به صحبتهای آنها توجه کنید، باعث می شود که

آنها از لحاظ خلق و خو آرام تر و نرم تر شوند.

– صبور باشید و با سعه صدر از کنار غرولندهای والدین مسن بگذرید . خودتان را کنترل کنید

و اگر کنترل شرایط برای تان سخت است موقعیت را ترک کرده و به خودتان تنفس دهید تا

آرامش قبلی تان را حفظ کنید، وقتی به آرامش لازم رسیدید ، با انرژی بیشتری می توانید

برگردید و کارتان را تکمیل کنید.

– زمانیکه والدین سالمندتان بداخلاقی می کنند به آنها لبخند بزنید، اگر لبخند زدن برای تان

دشوار است سریع بحث را عوض کنید و در نهایت اگر شرایط باز هم برای تان دشوار شد،

موقعیت را ترک کنید، از این طریق کنار آمدن با شرایط سخت را به فرزندتان بیاموزید.

– عادت کنید که با کلیه اعضای خانواده اعم از والدین سالمند و فرزندان و همسرتان، زیاد

صحبت کنید. در مورد همه چیز و همه شرایط(اعم از اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی)

صحبت کنید. صحبت کردن با اعضای خانواده در مورد موضوعات مختلف، باعث از بین رفتن

احساس تندخویی و بی کسی در سالمندان نیز می شود. این موضوع باعث می شود به

احساس خوبی دست یافته و حس کنند آنها نیز چیزهای خوبی برای سهیم شدن با گفتگوهای شما دارند.

– حفظ حرمتها در همه شرایط را فراموش نکنید. به خاطر داشته باشید که والدین شما

همیشه نیازمند توجه و رسیدگی شما نبوده اند، بلکه سالهای طولانی با تلاشهای بی دریغ

خود، شما را به این مرحله رساندند. بنابراین حفظ شان و شخصیت آنها و رعایت احترامشان وظیفه شماست.

 

منبع: تبیان

  • سالمند

۵ روش روحیه دادن به سالمندان

ارسال شده در: هومینو | ۰

سالمندان 

در این مقاله روش هایی مطرح شده که به کمک آنها می توان به سالمندان 

روحیه داد و آنها را به انجام کارهای مختلف تشویق کرد.

سالمندان بخش بزرگی از جوامع ما را تشکیل می دهند. عواملی همچون پیشرفت ها

و دستاوردهای پزشکی، بالا رفتن سطح کیفی زندگی و همچنین افزایش امید به زندگی

از جمله مواردی هستند که باعث شده تا جوانان نسل های قبل، امروزه حتی سنینی

بیش از ۸۰ سال را نیز به خود ببینند.

امروزه سالمندان بخش بزرگی از جوامع ما را تشکیل می دهند. عواملی همچون پیشرفت ها

و دستاوردهای پزشکی، بالا رفتن سطح کیفی زندگی و همچنین افزایش امید به زندگی

از جمله مواردی هستند که باعث شده تا جوانان نسل های قبل، امروزه حتی سنینی

بیش از ۸۰ سال را نیز به خود ببینند.

با این اوصاف، برای نسل جدید، زندگی کردن و ارتباط صحیح داشتن با سالمندان چالشی

مهم است که نیاز به آگاهی، ترفند و مهارت های درون فردی دارد. در این مقاله روش هایی

مطرح شده که به کمک آنها می توان به سالمندان روحیه داد و آنها را به انجام کارهای مختلف

تشویق کرد.

۱- چند هدف معقول تعیین کنید. 

برآورده شدن نیازهای اولیه: استقلال، ارتباط

برآورده شدن نیازهای ثانویه: همبستگی، احساس امنیت

جوانان و بزرگسالان برای انجام دادن ضرورت های زندگی شان مدام تشویق به هدف گزینی

می شوند. داشتن اهداف برای سالمندان نیز مفید است. هدفمند بودن به سالمندان انگیزه

داده و در آنها حسی آمیخته از مفید بودن و بالیدن به خود ایجاد می کند.

بنابراین داشتن اهداف روزانه مانند ورزش های ساده، انجام یک کاردستی کوچک که به

راحتی انجام شود، هدف های معقولی هستند که می توانند به سالمندان روحیه و انگیزه

ادامه زندگی دهند. در ضمن هنگام انجام این کارها، آنها را همراهی کنید و مراقب باشید

قدم های کوتاه برداشته و حین انجام کارها، از آنها تعریف کنید.

تایید و تشویق برای انجام کارهای ساده ممکن است برای جوانان چندان مفهومی نداشته

باشد اما برای سالمندان بسیار باارزش است.

۲- از آنها بخواهید خاطرات و تجربیات خود را با شما در میان گذارند. 

برآورده شدن نیازهای اولیه: ارتباط

برآورده شدن نیازهای ثانویه: مصاحبت، امنیت عاطفی

ممکن است برای برخی از افراد تصورش سخت باشد، اما سالمندان، زمانی جوان و پر از

انرژی، شور و عشق، جاه طلبی و رویا بودند. اگر به حرف های آنها گوش کنید، روزهای

جوانی شان پر از ماجراجویی، لحظات پرشور عشق بوده است که می توان از کتاب زندگی

شان، حکایت ها شنید.

اگر علاقه مند به شنیدن آن داستان ها باشید، آنها با شور و اشتیاق خاطرات شان را برای

تان تعریف می کنند و شکوه گذشته شان را به یاد می آورند. درضمن، اگر سالمندان خانواده تان

از خانه و کاشانه خود دور هستند و در جای دیگری زندگی می کنند، سعی کنید اطراف آنها

را با خاطرات مثبت مثل عکس ها، کارت پستال های، صنایع دستی، موسیقی، فیلم ها،

جوایز و افتخاراتی که در گذشته به دست آورده اند، پر کنید. اجازه دهید این خاطرات خوب،

زندگی آنها را غنی کرده و بگذارید در مورد آنها با شما گفتگو کنند. همیشه از گذشته و

خاطرات شان بپرسید و زمان هایی برای شنیدن به آنها اختصاص دهید.

علاوه بر این، سالمندان خانواده خود را تشویق کنید تا در مورد زندگی خود صحبت کرده و

خاطرات خود را به شکل زندگینامه، بنویسند. نوشتن خاطرات از لحاظ روانشناسی بسیار

مفید بوده و باعث می شود تا توانایی شناختی آنها تقویت شده و از لحاظ احساسی و اجتماعی

فعال باقی مانده و عزت نفس خود را حفظ کنند. همچنین سعی کنید در مورد جزئیات خاطرات

و زندگی آنها سوال پرسیده و آنها را وادار کنید از تجربیات خود با جزئیات بیشتری صحبت کنند.

درضمن، حین گفتگو به شرایط احساسی شان توجه کرده و با دقت به صورت و چشمان آنها نگاه کنید.

 

سالمندان خانواده خود را تشویق کنید تا در مورد زندگی خود صحبت کند

۳- آنها را به استفاده از فناوری های روز تشویق کنید. 
برآورده شدن نیازهای اولیه: همبستگی، ارتباط
برآورده شدن نیازهای ثانویه: استقلال، امنیت 

اینترنت و شبکه های اجتماعی، فرصت هایی عالی برای سالمندان فراهم می کنند.

آنها می توانند از طریق این فناوری ها با دوستان و اعضاء خانواده خود ارتباط داشته باشند.

همچنین خانواده ها و دوستان می توانند بدین ترتیب بدون استرس و فشار زیاد با

سالمندان، زود به زود، ارتباط برقرار کرده و از شرایط روحی، ذهنی و فیزیکی آنها باخبر شوند.

البته فراموش نکنید که تماس از طریق اینترنت هرگز نمی تواند جای ارتباط چهره

به چهره و روابط نزدیک را کاملا پرکند. اما به هر حال، بسیاری از سالمندان بدون

اینترنت و شبکه های اجتماعی، احساس دور افتادگی و تنهایی می کنند. مطالعات

نشان می دهد که زیرساخت های شبکه های اجتماعی که ابتدا بیشتر توسط جوانان

استفاده می شد؛ امروزه استفاده از آنها در میان سالمندان، به طور چشمگیری رو به

افزایش می باشد.

۴- کاری کنید که احساس سودمندی کنند. 

برآورده شدن نیازهای اولیه: ارتباط، استقلال

برآورده شدن نیازهای ثانویه: همبستگی، امنیت 

بسیاری از افراد سالمندی که قدرت شناختی شان هنوز فعال است، حتی با وجود

محدودیت های فیزیکی، همچنان دوست دارند که مفید باشند. بنابراین، موضوعات

و وظایفی که به آنها علاقه داشته و احساس راحتی می کنند را شناسایی کرده و

به آنها معرفی نمایید. مثلا، در مورد مشکلات و موارد زندگی خود با آنها مشورت کرده

و نظرشان را جویا شوید. یا اینکه در مورد تصمیم های مهم خود در زندگی با آنها صحبت

کرده و عقایدشان را بپرسید. یا اینکه برخی از کارها و یا وظایفی که برایشان ساده است

و از عهده آنها به خوبی برمی آیند را به آنها بسپارید.

۵- آنها را تشویق کنید تا مهارت های سازگاری با شرایط و انعطاف پذیری را تمرین کنند. 

برآورده شدن نیازهای اولیه: استقلال، امنیت

برآورده شدن نیازهای ثانویه: ارتباط

از آنجایی که توانایی های شناختی و تحرکات فیزیکی در افراد مسن کاهش می یابد،

انواع مهارت های مقابله و سازگاری با این شرایط را به آنها بیاموزید تا بتوانند کیفیت

زندگی شان را حفظ کنند. از این مهارت ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

* تعیین اهداف کوچک و قابل دسترسی

* خرد کردن اهداف به موارد کوچک تر و قدم های کوتاه برداشتن

* کمک به آنها که اهداف واقعی تری برای خود انتخاب کنند.

* اجازه دهید سالمندان خودشان در انتخاب کاری که می توانند انجام دهند، تصمیم بگیرند.

* به آنها برای رسیدن به اهداف شان، تا جایی که واقعا لازم است، کمک کنید.

بیشتر بخوانیم :

چرا نباید سالمندان را به خانه سالمند ببریم؟

نگهداری سالمند در منزل و توجه به رژیم غذایی و بهداشت سالمند در منزل

مشکل مردان سالمند

 

 

 

  • سالمند

 فواید و قواعد پیاده روی سالمند

ارسال شده در: هومینو | ۰

پیاده روی موجب حفظ استقلال سالمند می‌شود

تحرک فیزیکی در روز به افراد در حفظ استقلال شأن کمک می‌کند. این حداقل میزان

تحرک جسمی می‌تواند مشوقی برای افراد مسن بی تحرک برای شروع سبک

زندگی پرتحرک باشد که فواید متعددی برای سلامت شأن خواهد داشت.

یافته‌های محققان نشان می‌دهد یک ساعت تحرک فیزیکی متوسط تا شدید در

هفته این امکان را به افراد مسن می‌دهد که توانایی شأن در انجام مهارت‌های

روزانه نظیر لباس پوشیدن یا عبور از خیابان را حفظ کنند. ورزش کاهش ریسک ناتوانی

حرکتی تا ۸۵ درصد و کاهش ریسک ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزانه تا حدود ۴۵

درصد می‌شود.

بالا بردن روحیه سالمند 

افسردگی، بسیاری از افراد میانسال را آزار می‌دهد. زمانی که این افراد، بخشی از

فعالیت و تحرک خود را از دست می‌دهند، ممکن است دچار افسردگی شوند. پیاده‌روی

و میزان شادی، ارتباط مستقیمی باهم دارند.

ورزش‌هایی مانند پیاده‌روی که برای سیستم قلبی و ‌عروقی مفید هستند، به بدن

کمک می‌کنند تا هورمون آندورفین (آندورفین، هورمونی است که باعث می‌شود شما

شاد شوید و ثبات ذهنی‌تان افزایش پیدا کند) را ترشح کند.

همچنین پیاده روی روزانه موجب تقویت هوشیاری سالمندان شده و بدین ترتیب، عزت

نفس و اعتماد بعه نفس آن‌ها افزایش می‌یابد.

بهبود وضعیت خواب

پیاده روی با بهبود گردش خون و اثرات مثبت بر سلامت جسم و روح سالمند باعث بهبود

خواب او می‌شود. مطالعات حاکی از آن است که اختلالات خواب در افراد بین ۵۰ تا ۷۳

سال که یک ساعت پیاده‌روی می‌کنند، به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌یابد.

تاثیر پیاده روی بر سلامت جسمی سالمندان


تاثیر پیاده روی بر عملکرد ذهن و جسم سالمند

– بهبود گردش خون: فشار خون و غلظت خون از شایع‌ترین بیماری‌های دوران

سالمندی است. این مساله می‌تواند منجر به بیماری قلبی، دیگر بیماری‌های شده

و خطر حیاتی برای سالمند داشته باشد. محققان دانشگاه تِنِسی دریافته‌اند که پیاده‌روی،

گردش خون را بهبود می‌دهد و مزایایی مانند کاهش فشار خون و کاهش خطر ابتلا به

بیماری‌های قلبی را به همراه دارد.

– متوقف کردن کاهش توده استخوانی و تقویت عضلات سالمند: کمبود توده

استخوانی ممکن است باعث شکستن سریع‌ و آسان‌ استخوان‌ها شود. افراد مسنی

که در خطر پوکی استخوان هستند، برای حفظ توده‌های استخوانی‌ در سنین پیری، باید ورزش کنند.

کاهش توده عضلانی، یک امر طبیعی در دوران سالمندی است اما با ورزش کردن به طور

مرتب، کاهش توده عضلانی، ثابت و یا متوقف می‌شود. به علاوه پیاده‌روی باعث تقویت

پاها و ناحیه شکمی می‌شود.

– افزایش تعادل جسمانی: لیز‌خوردن و زمین‌خوردگی، در میان افراد سالخورده شایع

است. این امر غالبا در نتیجه فقدان استحکام استخوان لگن و کاهش تعادل بدن، ایجاد

می‌شود. پیاده‌روی، استخوان لگن، شکم و بسیاری از عضلات را درگیر می‌کند که با هم

فعالیت کرده و به حفظ تعادل بدنی فرد کمک می‌کنند.

• افراد سالمندی که خواهان زندگی شاد، سالم‌ و طولانی‌تری هستند، باید در نظر داشته

باشند که پیاده‌روی، خطر مرگ را کاهش می‌دهد.

اصولی که سالمندان باید هنگام پیاده روی رعایت کنند


سالمند محترم، هنگام پیاده به این نکات توجه داشته باشید

– کفش های راحت، کاملاً اندازه و بنددار بپوشید ، که پا را در خود نگهدارد و مانع تاثیر

ضربه به پا شود. همچنین جوراب های ضخیم نخی که عرق پا را جذب وپاها را حفظ کند بپوشید.

– لباس های راحت، سبک و متناسب با دمای هوا بپوشید. در تابستان لباس های با

رنگ روشن بپوشید. و در زمستان به جای یک لباس ضخیم، چند لباس نازکتر بپوشیدتا

بتوانید به تدریج با گرم شدن بدن در حین پیاده روی، لباس های خود را کم کنید.

– پیاده روی را با سرعت کم شروع کنید.

– دریک وضعیت متعادل و راحت راه بروید. سر را بالا نگهدارید، به جلو نگاه کنید نه به زمین.

در هر قدم بازوها را آزادانه در کنار بدن حرکت دهید. بدن را کمی به جلو متمایل کنید.

گام برداشتن را از مفصل ران و با گام بلند انجام دهید. روی پاشنه فرود آمده و با یک

حرکت نرم به جلو بروید. از برداشتن گام های خیلی بلند خودداری کنید.

– راه رفتن را درصورت امکان بدون توقف انجام دهید. ایستادن مکرر و شروع مجدد پیاده

روی مانــع تاثیرات  مثبت آن می شود.

– در حین راه رفتن نفس های عمیق بکشید. با یک نفس عمیق از طریق بینی و با دهان

بسته ریه ها را از هوا پرکنید و سپس هوا را از دهان خارج کنید.

– سعی کنید زمان خاصی از هر روز را برای پیاده روی در نظر بگیرید که خسته و یا گرسنه

نباشید  و در صورت امکان با دوستانتان پیاده روی کنید.

– اگردر سربالایی یا سراشیبی قدم می زنید، بــدن را به سمت جلــو متمایل کنید و برای

حفظ تعادل ، قدم های کوتاه تری بردارید.

– مدت زمان پیاده روی و مسافتی که طی کرده اید را هر روز در تقویم خود یاد داشت کنید.

هفته ای یک بار مدت زمان پیاده روی را افزایش دهید.

– در اواخر پیاده روی به تدریج قدم های خود را آهسته تر کنید. می توانید حرکات انعطاف

پذیری را نیز انجام دهید و با این کار کم کم بدن خود را سرد کنید.

– اگر در حین پیاده روی دچار درد قفسه سینه، تنگی نفس و یا پا درد شدید فوراً استراحت

کنید و با پزشک مشورت نمایید.

– زمانی که خسته یا گرسنه هستید ورزش نکنید.

منبع :بیتوته

  • پرستاری از بیمار

CCU چیست و چه بیمارانی به این بخش منتقل می شوند؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

CCU و بیماران آن

CCU به بخشی از بیمارستان گفته می شود که برای مراقبت و درمان بیماران دچار

اختلالات قلبی مورد استفاده قرار می گیرد.

در سال ۱۹۶۳، پزشکان بیمارستانی در آمریکا به این نکته پی بردند که

بسیاری از مرگ و میر بیماران این بیمارستان مربوط به مشکلات قلبی عروقی است.

به همین دلیل سعی کردند بخش مجزایی در بیمارستان برای مراقبت های ویژه از

این بیماران در نظر بگیرند.

سپس پزشکان با بررسی های انجام شده دریافتند که نیمی از مرگ و میرهای ناشی

از اختلالات قلبی عروقی

با اختصاص بخش جداگانه به این بیماران کاهش یافته است. CCU به عبارتی ICU

بیماران قلبی نام دارد و این بخش مشابه بخش مراقبت های ویژه، از دستگاه های

پیشرفته تشکیل شده و بالاترین مراقبت های پزشکی و پرستاری را داراست.

مسئول بخش CCU، متخصص قلب می باشد.

پرستاران این بخش باید علاوه بر دانش و تجربه بالا در کار، روحیه بالا، انگیزه کافی

و سلامت جسمی و روحی کامل داشته باشند.

همچنین این پرستاران به دلیل شرایط بیماران، در معرض افسردگی هستند و

داشتن ثبات عاطفی و روانی یک ویژگی مهم در آنهاست.

مشکلات مختلفی ممکن است برای قلب انسان رخ دهد که موجب بستری شدن

او در بیمارستان شود.

برخی از این مشکلات حادترند و نیاز به مراقبت های بیشتری دارند. اختلالات قلبی جدی شامل:

حمله قلبی یا سکته قلبی که شایع ترین دلیل مرگ و میر بیماران قلبی

عروقی می باشد و به دلیل انسداد عروق کرونر ایجاد می شود.

نارسایی قلبی که در آن عضلات قلب، تحت عوامل داخلی (ژنتیک) یا عوامل

خارجی (مصرف دخانیات و الکل)، ضعیف شده و توانایی پمپاژ خون آن کاهش

می یابد. بعد از حمله قلبی، نارسایی قلبی دومین مشکل شایع در این گروه از بیماران است.

آریتمی که در آن ضربان قلب بدون دلیل دچار اختلال می شود.

مشکلات مادرزادی قلبی

بیماری روماتیسم قلبی که در آن عملکرد دریچه های قلب دچار مشکل می شود.

ذکر این نکته بسیار مهم است که بیماران بستری در بخشCCU،

از طریق مانیتور کنترل شده و حتی ملاقات وصحبت همراهان با این بیماران از طریق مانیتور صورت می گیرد.

همچنین مراقبان باید توجه داشته باشند که بیماران بستری در بخش CCU،به هیچ مراقبی نیاز ندارند

و کادر درمانی این بخش ها وظیفه تغذیه ،مسائل بهداشتی ودرمانی آنها را برعهده دارند.

مهمترین وظیفه همراهان بیمار حفظ خونسردی و آرامش خود میباشد.

آنها باید شرایط این بخش را درک کنند و با کادر درمانی نهایت همکاری را برای بهبودی بیمار خود داشته باشند

و تاحد امکان سعی کنند از در خواست ملاقات های حضوری بیموقع و گاه و بیگاه و یا تماس های مکرر خود داری کنند.

وظیفه پرسنل این بخش، مراقبت از بیمار و تکمیل اقدامات درمانی میباشد

که درصورت رفتار های ناشیانه همراهان بیمار، این برنامه دچار اختلال نشود.

تاحد امکان سعی شود زمان ملاقات بیمارکوتاه باشد.

همچنین ملاقات باید بارعایت نکات بهداشتی انجام شود تا مانع از ایجاد عفونت شود.

استفاده از روپوش مخصوص، روکفشی، ماسک و ضدعفونی کردن دستها از این نکات است.

 

بیشتر بخوانید :

معرفی ست سرم ها (تزریق های داخل وریدی)

فشارسنج چیست و چه کاربردی دارد؟

اولین مراقبت پزشکی پس از ترخیص مادر

 

  • بارداری

معاینات دوران بارداری

ارسال شده در: هومینو | ۰

ملاقات‌های منظم با پزشک در دوران بارداری از اهمیت خاصی برخوردارند.

انجام منظم مراقبت‌های بارداری می‌تواند از بروز عوارض بارداری و زایمان به

شکل مؤثری پیشگیری کند. در این مطلب با تعداد جلسه‌های معاینات بارداری،

چگونگی این معاینات و نکاتی برای استفادۀ بهتر از زمان کوتاه ملاقات با پزشک آشنا خواهید شد.

​​​​​​​تعداد جلسات معاینه‌

تعداد جلساتی که برای معاینات پیش از زایمان باید به پزشک مراجعه کنید زیاد

است. به همین دلیل، لازم است در انتخاب پزشک دقت کنید تا درنهایت پزشکی

را انتخاب کنید که به او اعتماد دارید و در طول ملاقات‌هایتان در کنارش احساس

راحتی می‌کنید. حداقل جلسات ملاقات با پزشک که در دستورالعمل‌های وزارت

بهداشت برای یک بارداری عادی توصیه شده، حداقل هشت جلسه است. مراقبت

اول بهتر است بین هفته‌ها‌ی شش تا ۱۰ بارداری انجام شود. مراقبت دوم در فاصلۀ

هفته‌های ۱۶ تا ۲۰ بارداری، مراقبت سوم در هفته‌های ۲۶ تا ۳۰، مراقبت چهارم بین

هفته‌های ۳۱ تا ۳۴ و مراقبت پنجم در فاصلۀ هفته‌های ۳۵ تا ۳۷ باداری انجام شود.

مراقبت ششم، هفتم و هشتم به ترتیب در هفته‌های ۳۸، ۳۹ و ۴۰ انجام می‌شود.

بدیهی است که در صورت بروز عوارضی مثل فشار خون بالا یا وجود بیماری‌های مزمن

و با توجه به سابقۀ پزشکی شما، تعداد این ملاقات‌ها با پزشک افزایش می‌یابد، زیرا

داشتن سابقۀ مشکلات پزشکی یا مشکل جدیدی که در دوران بارداری برای شما ایجاد

شده، ممکن است باعث شود به جلسات معاینۀ بیشتری نیاز داشته باشید. در دوران

بارداری علاوه بر جلساتی که برای معاینات دوران بارداری به پزشک مراجعه می‌کنید،

ممکن است لازم باشد برای انجام آزمایش‌های خون، ادرار یا سونوگرافی و سایر آزمایش‌هایی

که ممکن است پزشک در این دوران برای شما تجویز کند به سایر مراکز خدمات درمانی

نیز مراجعه کنید.

چگونگی معاینات

در ابتدای جلسات معاینۀ بارداری، پزشک نتایج آزمایش‌هایی را مرور خواهد کرد که در

جلسات قبلی تجویز کرده و ممکن است سؤال‌هایی را برای بررسی وضعیت سلامت

مادر و جنین بپرسد. پزشک در این جلسات، معایناتی را با هدف بررسی پیشرفت بارداری

و کیفیت آن انجام خواهد داد. به طور معمول و بسته به هفتۀ بارداری، پزشک معاینات زیر

را انجام خواهد داد:

  • اندازه‌گیری وزن مادر و بررسی میزان وزن‌گیری
  • اندازه‌گیری فشار خون و معاینۀ دست و پاها برای هر گونه تورم
  • معاینۀ شکم برای بررسی هر گونه توده یا ضایعه و بررسی موقعیت جنین
  • اندازه‌گیری سایز رحم برای بررسی میزان پیشرفت بارداری؛ معمولاً بعد از سه ماهۀ دوم
  • گوش دادن به ضربان قلب جنین؛ معمولاً از سه ماهۀ دوم
  • معاینات لگنی و واژینال برای بررسی وضعیت دهانۀ رحم و ترشحات در هفته‌های پایانی بارداری

پزشک در این جلسات معمولاً آزمایش‌‌ها و سونوگرافی‌هایی را برای بررسی وضعیت سلامت

مادر و جنین تجویز خواهد کرد. همچنین در صورت وجود مشکلات احتمالی، ممکن است مادر

را برای پیگیری‌های بیشتر به متخصص دیگری معرفی کند. در انتهای جلسات نیز معمولاً پزشک

نتایج معاینات را با مادر در میان خواهد گذاشت. همچنین تغییراتی که تا زمان معاینۀ بعدی ممکن

است برای مادر اتفاق بیفتد را برای او شرح می‌دهد و علائم خطرناکی را گوشزد می‌کند که باید

در صورت مشاهدۀ آنها سریعاً به پزشک مراجعه کند. همچنین پزشک در مورد سبک زندگی مواردی

را یادآوری می‌کند. مواردی مثلاهمیت تغذیۀ سالم و دوری از سیگار، قلیان، الکل، مواد مخدر و در

کل مزایا و معایب آزمایش‌هایی را که می‌توانید انجام دهید، به شما اطلاع می‌دهد.

استفادهٔ بهتر از زمان کوتاه وقت ملاقات با پزشک

جلسات معاینۀ کامل همراه با پاسخگویی به سؤالات و آموزش مادر حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.

اما گاهی ملاقات‌ها کوتاه‌تر خواهد بود و این باعث ناراحتی مادران می‌شود. در صورت کوتاه بودن زمان

این معاینات و نارضایتی شما، باید نگرانی‌های خود را با پزشک مطرح کنید، زیرا مراقبت از شما و

فرزندتان وظیفۀ اوست. برای رضایت بیشتر از جلسات معاینۀ بارداری می‌توانید کارهای زیر را انجام دهید:

با پزشک واضح و شفاف صحبت کنید: پزشک شما نمی‌تواند ذهن شما را بخواند و با انجام

معاینات فیزیکی به افکار شما پی ببرد. پس هر نوع نگرانی را با او مطرح کنید. می‌توانید سؤال‌هایی

را که بعد از معاینۀ قبلی برای شما ایجاد شده است، یادداشت کنید و از پزشک خود بپرسید. غیر

از هر مشکل جسمی، اگر از لحاظ روحی نیز مشکلی دارید یا سؤالی دربارۀ تناسب اندام و تغذیۀ

خود دارید حتماً از پزشک خود بپرسید.

سؤالات غیرپزشکی را با پزشک مطرح نکنید: سؤالات غیرپزشکی خود را با منشی مطب یا

شخص مسئول دیگری مطرح کنید. سؤال‌هایی دربارۀ بیمه و آدرس مراکز مختلف را از پزشک خود

نکنید تا زمان بیشتری برای پرسیدن نکته‌های مهم‌تر داشته باشید.

روشنفکرانه عمل کنید: هنگام صحبت کردن با پزشک، تمام حرف‌های خود را به صراحت بزنید، اما

فراموش نکنید که به حرف‌های او نیز گوش بدهید و در صورت لزوم یادداشت بردارید.

به یاد داشته باشید که برخی روزها پزشک شما مشغله‌های بسیاری دارد. البته این موضوع به این

معنا نیست که او نباید به سؤال‌های شما پاسخ بدهد، بلکه اگر پزشک شما گاهی بیماران زیادی دارد

یا باید برای زایمان یکی از بیماران خود به بیمارستان برود، می‌توانید حرف‌های خود را در جلسۀ بعدی

ادامه دهید. ولی اگر پزشک شما همیشه پاسخ کاملی به شما نمی‌دهد یا همزمان با شما یک یا چند

بیمار را ویزیت می‌کند و به جای صحبت با خود شما، فقط به پرونده نگاه می‌کند،دلسوز شما نیست. بهتر

است پزشک خود را عوض کنید. شما و فرزندتان سزاوار توجهی بیش از این هستید.

  • ازدواج

باورهای درست درباره ازدواج

ارسال شده در: هومینو | ۰

برخی از باورهای درست درباره ازدواج را با هم مرور می کنیم:

۱. یکی از مهم‌ترین علت‌های شکست در ازدواج توقع و تصورات غلط از ازدواج است. خوشبختی

به خودی‌خود رخ نمی‌دهد، بلکه ساخته می‌شود. به همان اندازه انتخاب و داشتن همسر خوب،

تلاش در حفظ آن نیز مهم است.

۲. ازدواج دوای هیچ دردی نیست. حکم غذا را دارد، نه دارو. ازدواج باعث رفع هیچ‌یک از مشکلات

روانی نمی‌شود.

۳. ازدواج وسیله است، نه هدف. بسیاری از ازدواج‌های غلط و ناموفق به این دلیل رخ می‌دهد که

افراد آن را یک هدف قرار می‌دهند(به هر ترتیبی شده باید ازدواج کرد) در نتیجه برای رسیدن به آن

گاهی بسیاری از اصول عقلانی و حتی اخلاقی را نیز نادیده می‌گیرند و زیر بار انتخاب غلط می‌روند

یا بدون آمادگی و شرایط لازم درگیر آن می‌شوند.

۴. بسیاری از مشکلات و اختلاف‌های زناشویی از بین نمی‌روند، بلکه همین که به این تفاهم برسید

که در زمینه‌هایی با هم اختلاف‌نظر دارید و به یک سازگاری و توافق دونفره برسید کافی است.

۵. زوج‌های موفق و خوشبخت نیز گاهی بحث و کشمکش دارند و اگر این طور نباشد باید در صحت

و سلامت ازدواجشان شک کرد. مزیت زوج‌های موفق در این است که می‌دانند چگونه به درستی

با اختلاف‌ها و مشکل‌ها مواجه شوند و به تفاهم برسند. آنها به تفاوت‌ها احترام می‌گذارند و با دید

برنده و بازنده به مسائل نگاه نمی‌کنند.

۶. در زندگی اشتراکی هیچ فایده و قانونی وجود ندارد مگر اینکه زوجین با هم آن را وضع کرده باشند.

ازدواج همچون درختی است که در صورت عدم‌ آبیاری و مراقبت، دیر یا زود پژمرده خواهدشد. مشکل‌ها

و اختلاف‌های جدی زناشویی با ورود بچه‌ها برطرف نمی‌شود

۷. اگرچه هرچه اشتراک‌ها و شباهت‌های بین زوجین بیشتر باشد امکان به وجود آمدن صمیمیت بیشتر

است. ولی این به آن معنی نیست که زوجین همیشه باید در تمام لحظه‌های خوششان با هم باشند.

۸. رابطه زناشویی یک رابطه ۵۰/۵۰ سپس ۱۰۰/۱۰۰ است. یک ازدواج‌ زمانی می‌تواند موفق باشد که

در رابطه، هر یک از طرفین با تمام صفات خوب خود باشند و اشتباه دیگری را مجوزی برای خطای خود ندانند.

۹. زوجین نه مکمل یکدیگر، بلکه حامی و تقویت‌کننده همدیگر هستند. هر یک از زوجین افرادی عاقل، بالغ،

کامل و توانمندی هستند که می‌توانند زندگی خود را به تنهایی و با خوشی بگذرانند ولی با آگاهی و انتخاب

تصمیم می‌گیرند با دیگری و کمک به هم مسیر رشد و ‌کمال را دلپذیرتر، معنی‌دارتر و بهتر طی کنند.

۱۰. اولین شرط و لازمه ارتباط خوب و موثر زناشویی ابراز صحیح، صریح و شفاف احساسات، نظرات و خواسته‌هاست.

۱۱. اگر در ازدواج قرار باشد کسی تغییر کند آن یک نفر خود ما هستیم!

۱۲. اگرچه مشورت با والدین نشانه سلامت عقل است ولی این شما هستید که می‌خواهید با همسرتان زندگی کنید، نه آنها.

 

 

  • سالمند

۵ روش برای برقراری ارتباط موثر با افراد بیمار آلزایمر

ارسال شده در: هومینو | ۰

داشتن ارتباط موثر با افراد سالمند یا سالخورده که دچار بیمار آلزایمر یا فراموش کار هستند می تواند

دشوار و چالش برانگیز باشد.با پیشرفت بیماری،ما نیز باید ملاقات ها

و ارتباطات خود را با والدین، همسر و عزیزانمان که دچار این بیماری

هستند در راستای علایق آن ها گسترش دهیم.افراد دچار آلزایمر همانند

هر فرد دیگری روز های خوب و بد را تجربه می کنند.برای پرستاران،

یادگیری نحوه رسیدگی به این افراد در حالات مختلف ضروری می باشد.

در ادامه مطلب یک لیست مختصر از روش های برقراری ارتباط و ایده هایی

در رابطه با چگونگی رفع مشکلات در مواقع بحرانی آمده است.این نکات

به شما کمک می کند تا از روی درک و دلسوزی و بدون داشتن سابقه قبلی

در زمینه پرستاری از سالمند آلزایمری، در برداشتن گام های مثبت در جهت

بهبودی یا توقف پیشرفت بیماری  برای این افراد سهیم باشید.

حضور فعال 

زمانی که در کنار افراد دچار این بیماری هستید واقعا حضور داشته باشید و مطمئن شوید حواستان

به موضوع دیگری پرت نشده است.فراهم کردن محیطی آرام و متمرکز می تواند از ایجاد اضطراب برای

فرد بیمار جلوگیری کند پس در وجود آوردن همچین محیطی با توجه به علایق فردی که دچار بیماری

آلزایمر است کوشا باشید. پرستاری از سالمند دچار آلزایمر به مراتب دشوارتر از  افراد معمولیست و

حضور شما باعث حذف تنش‌های اون خواهد شد.

تمرکز

سعی کنید در یک زمان به یک موضوع تمرکز کنید. تغییر موضوعات در یک مکالمه می تواند منجر به

سردرگمی شود.داشتن تمرکز به شما این  اجازه را می دهد که سالمند یا بیمار آلزایمر  بدون داشتن دغدغه

و اضطراب روی بحث مورد گفت و گو متمرکز شوند و موضوعات اضافی فکر شان را درگیر نکند.

صبر

وقت خود را در اختیار بیماران آلزایمریتان قرار دهید و صبور باشید. انتظار پاسخ سریع به سوالات خود

را نداشته باشید.باید به سالمند یا بیمار آلزایمر وقت بدهید تا تصمیم بگیرند چگونه به سوالات شما پاسخ دهند.

با پیشرفت بیماری متوجه می شوید که آن ها احتمالا توان پاسخ گویی به سوالات شما را ندارند یا حتی

در برقرای ارتباطات کوچک هم نا موفق هستند،پس باید بسیار صبور باشید. قطعا پرستاری از سالمند 

نیازمند صبر فراوان است

نشانه های غیر کلامی

ممکن است زمانی بیاید که فرد دچار آلزایمر نتواند تمام حرف های شما را بفهمد آنگاه باید بتوانید با او

ارتباط غیر کلامی برقرار کنید .ارتباطات غیر کلامی مانند ارتباط چشمی،لبخند و یا سر تکان دادن در مواقعی

که بیمار در درک ارتباطات ساده هم دچار مشکل است می تواند بسیار موثر باشد و منظور شما را به

طور کامل به او منتقل کند.با پیشرفت آلزایمر یکی از بهترین روش های برقرار ارتباط با فرد دچار این

بیماری ،ارتباطات غیر کلامی می باشد.

نشستن پای صحبت آن ها

اگر سالمند یا بیمار شما مطلبی می‌گوید که گویا نیست یا شما در درک ان مشکل دارید، به آن ها بگویید

و ببینید عکس العمل آن ها به این موضوع چگونه است و اگر در توضیح دوباره باز هم موضوع مبهم بود بگذارید

همانجوری بماند.وقتی که عزیزانتان درباره موضوعی صحبت می کنند با اشتیاق به حرف های آن ها گوش

دهید .ممکن است خاطره ای برای شما تعریف کند برای مثال اگر بگوید دو هفته پیش با همسرش شام

بیرون بوده اند و در مورد مسائل کاری با یکدیگر صحبت کرده اند،شما می دانید که از فوت همسر او چند

سال می گذرد ولی نباید بعضی مسائل را به رویش بیاورید یا زیادی از او غلط بگیرید که ممکن است بسیار

ناراحت و نا امید شود بلکه می توانید درباره مشخصات همسرش و یا ملاقاتی که داشته اند از او سوال بپرسید

و مطمئن باشید آن ها با اشتیاق به سوال های شما جواب می دهند. برای پرستاری از سالمند باید وقت

و زمان .بیشتری را برای آن‌ها بگذارید که احساس تنهایی نکنند

چگونه وضعیت را آرام کنیم؟

تغییرات رفتاری اغلب با آلزایمر همراه هستند پس ممکن است روز هایی بیاید که عزیزانتان ناراحت، مضطرب،

آرام یا افسرده شوند. همانطور که می دانید سالمند یا بیمار مبتلا به آلزایمر ممکن است توانایی توضیح مسائل

یا مرور خاطرات و بیان کردن آن ها را نداشته باشند. آن زمان است که شما متوجه می‌شوید در ذهن فرد مورد

نظر قسمتی پاک شده است و فرد مبتلا به آلزایمر است و آن زمان است که ممکن است به خودتان بگویید چه

کار هایی از دستتان بر می‌آمد که انجام نداده اید. زمان هایی مانند این زمانی است که شما نیاز دارید بدانید

که چه چیزی برای عزیزانتان آرامش بخش می باشد.

ابتدا یک نفس عمیق بکشید.به عزیزانتان این حس را بدهید که از ته دل دوستشان دارید و سلامت آن ها برای
شما مهم است و شما از آن ها حمایت می کنید.سعی کنید هیچوقت آن ها را تنها نگذارید و تا زمانی که حس
تنهایی نکنند کنار آن ها بمانید.یک راه ارتباطی با آن ها پیدا کنید.مطمئن شوید آن ها راحت هستند و از چیزی
رنج نمی برند.همواره مشخصات بدن آن ها را چک کنید که تب یا بیماری نداشته باشند.به عنوان یک مراقب باید
تمام مسائل مربوط به این بیماری را آموزش ببینید و با نحوه حل مشکلات آن ها آشنا شوید.باید بدانید که این
یک بیماری دردناک و آزاردهنده است و شما نمی توانید از ناراحتی عزیزانتان جلوگیری کنید.کاری که از دست
شما بر می آید این است که با رفتاری متین و صبور و قلبی عاشق به مراقبت از عزیزانتان بپردازید.همچنین

موسیقی می تواند برای بسیاری از افراد دچار آلزایمر مثبت واقع شود و برای آن ها آرامش بخش باشد.بهتر

است لیستی از موسیقی های مورد علاقه فرد آلزایمری کنار خود داشته باشید.موسیقی می تواند حس امنیت

و آرامش را به آن ها منتقل کند همچنین می تواند با نفوذ به خاطرات آنها،چالش مفیدی در ذهن آن ها ایجاد نماید.

دوست داشتن و مراقبت از سالمند که مبتلا به آلزایمر است، یکی از چالش بر انگیزترین شرایطی است که هر

کسی با آن مواجه می شود.چنانچه در نگهداری از سالمندآلزایمری از پرستار استفاده نمی کنید سعی کنید

از افراد دیگر هم در این  کار کمک بگیرد،همواره در برخورد با مشکلات فرد آلزایمری لبخند بزنید و مشکل را به ب

هترین نحو حل کنید.مراقبت از خودتان یکی از مهمترین عوامل در نگهداری از افراد بیمار آلزایمر می‌باشد زیرا چنانچه

برای خود وقت بگذارید انگاه می توانید با آغوشی باز و قلبی پر از صمیمیت و مهربانی به نگهداری از عزیزانتان بپردازید.

  • سالمند

چرا نباید سالمندان را به خانه سالمند ببریم؟

ارسال شده در: هومینو | ۰

جدی ترین خطری که فرد سالمند را تهدید می‌کند در انزوا قرار گرفتن او از سوی اطرافیان است.

در این حالت شخص امکان ارتباط صمیمی و نزدیک با دیگران را از دست می‌دهد. تنهایی موجب

می‌گردد فرد سالمند به تدریج دچار مشکلات روانی شود، لذا درک احساسات و انتظارات سالمندان

از اطرافیان و تصحیح ارتباط افراد خانواده با آنها در فرایند بهداشت روانی آنها بسیار مهم است.

سالمندان به اندازه‌ای که دیگران به آنها  به عنوان پیر و از کار افتاده نگاه می‌کنند خود را ضعیف

و نا توان احساس نمی‌کنند. چنانکه در یک خانواده گرم و مهربان اغلب سالمندان بسیار راحت

، آرام، مقاوم و با نشاط روزگار می‌گذرانند در نتیجه این افراد حوصله نگهداری نوه‌ها را با همه شیطنت هایشان دارند .

 

سالمندان به دلیل بازنشستگی و دوری از فرزندان، نیاز به ارتباط و توجه عاطفی بیشتری را

در خود احساس می‌کنند که این نیاز باید  مورد توجه قرار گیرد و ارضا شود.
برنامه ریزی صحیح  و استفاده  از وجود سالمندان و تجربیات آنها، هم  تنهایی آنان را برطرف

می کند  و احساس هرز و پوچ بودن را در آنها از بین می برد و هم منبعی مفید  و ارزشمند

از معلومات و تجربیات را در اختیار جوانان نسل بعد قرار می‌دهد.

زن یا  مردی که خود را زمانی صاحب قدرت  و نفوذ می‌دانست به یکباره خود را تنها و بدون

قدرت می‌یابد  و این ناراحتی گاهی به حوادثی نامناسب می‌انجامد  و موجب ناراحتی روانی سالمند می‌گردد .

معایب خانه سالمندان

سالمندانی که به دلیل وضعیت جسمی خود دچار افسردگی شده اند با رفتن به این مراکز

ممکن تا حد زیادی امید به زندگی خود را از دست بدهند. زندگی در خانه‌ی سالمندان یکنواخت

و عادی بوده و این موضوع سبب می‌شود روحیه‌ی سالمند بیش از پیش دچار اختلال شود.

دلتنگی و دوری از فرزند برای والدین اصلا راحت نیست. از این رو بسیار مهم است که به

سالمندانی که در این مراکز نگهداری می‌شوند مرتب سر بزنید تا سالمند کمتر احساس

دلتنی و نا امیدی کند. سالمندانی که امید به خارج شدن از خانه‌ی سالمندان را دارند با دیدن

فرزندان امیدی دوباره گرفته و با روحیه ای بهتر با بیماری ها مبارزه می کنند.

استخدام نگهدار سالمند

می‌توانید برای نگهداری سالمند در خانه حال اگر وضعیت جسمی سالمند شما آنقدر نامساعد

نیست که نتوانید از او در منزل نگهداری کنید و فقط نیاز سالمند شما به یک مراقب می‌باشد

که در امور کارهای روزمره به سالمند خدمات رسانی کند، می‌توانید برای سالمند خود پرستار

بگیرید. پرستاری که از توانایی جسمی بالایی برای رسیدگی به سالمند برخوردار بوده و بخوبی

به بیماری‌های دوران سالمندی آشنا است، گزینه‌ی خوبی برای انتخاب می‌باشد.

در صورتی که نگهداری از سالمند را در منزل انجام می‌دهید، به نکات زیر در منزل خود توجه داشته باشید:

  1. از آسانسور به جای پله استفاده کنید
  2. از کاشی مناسب برای سرویس بهداشتی استفاده شود
  3. از توالت فرنگی در منزل سالمند استفاده شود
  4. در اتاق خواب سالمند نور کافی باشد
  5. دستگیره های کافی در منزل سالمند باشد
  6. آپارتمان برای سالمندان بهتر است

 

توصیه‌های دیگر برای رسیدگی به سالمندان:

  1. ورزش‌های سبک همانند پیاده‌روی در پارک‌ها و قدم زدن در جلوی نور خورشید به سلامت روحی‌شان کمک می‌کند
  2. اگر مصرف دارو دارند باید با مدیریت و کنترل از جانب پرستاران و فرزندان انجام شود
  3. چکاب کلی سالمندان به صورت دوره‌ای تحت نظر پزشک باید انجام شود
  4. یک سری فعالیت‌های سرگرم‌کننده در سرای سالمندان داشته باشند مانند باغبانی کردن، کارهای
  5. گروهی و دسته‌جمعی که بسیار در روحیه آنها تأثیر می‌گذارد و باعث شادابی روح و روان آنها می‌شود
  6. سفرهای کوتاه یک‌روزه که خیلی موجب شادی آن‌ها می‌شوند

اشتباهات رایج در نگهداری از سالمند:

  1. در انجام امور سالمندان افراط نکنید
  2. با سالمندان مثل کودکان رفتار نکنید
  3. بخودتان در هنگام نگهداری از سالمند اهمیت بدهید

برخی معایب خانه سالمندان:

  1. زندگی یکنواخت
  2. دوری از خانواده و فرزندان
  3. وحشت ناشی از تنهایی و مرگ و دلتنگی‌های مربوط به آن

با توجه به موارد ذکر شده، معایب آسایشگاه سالمندان از مزایای آن بیشتر است.

متأسفانه سالمندان هم نسبت به این موضوع دید مثبتی ندارند. عموماً از بودن در آنجا ناگزیر و محیط

آن را محیط جبر و اجبار می‌دانند. با اینکه برخی از آنان سالهاست در چنین محیطی زندگی می‌کنند با آن

خو نگرفته‌اند و منتظرند تحولی پدید آید و از آنجا بیرون آیند.

مراقب سرمایه‌های زندگی خود باشیم